The Allman Brothers Band - At Fillmore East (1971)

Zo zie je het maar, in de laatste reacties wordt er gesproken over dat Mountain Jam te lang is, voor mij was Mountain Jam juist de reden om de 2-cd-versie te kopen. Hetzelfde geldt trouwens voor Whipping Post, dat is misschien wel mijn favoriete moment van de plaat samen met In Memory of Elizabeth Reed. Sowieso is deze plaat van begin tot eind genieten.

Veel hangt af van je perspectief en je pensum (muzikale cv) - als je zeg maar > 55 jaar muzikale luisterervaring op de meetlat hebt, ben je wellicht - net zoals ik en wellicht ook Kalamitsi - op bepaalde muziekfragmenten uitgepierelierd - de drumsolo in In-A-Gadda-Vida is er zo een, of de sax in Bakerstreet en bij ellenlange solo's op jazz-concerten verlies ik ook altijd mijn aandacht (duidelijkste voorbeeld: de extra cd's in de box van The Complete Bitches Brew sessie)

Van deze band volstaan voor mij de eerste 2 albums, de kern zeg maar, - die heb ik op een cd; al heb ik die wel weggeven

De drumsolo van In-A-Gadda-Da-Vida heb ik nooit interessant gevonden, overbodig stuk dat nergens heen gaat. Het extra materiaal van The Complete Bitches Brew daarentegen, dat vind ik wel fantastisch.

Tijdloze muziek. Zo vreselijk goed!

In de schaduw van de schemering van het jaar 1971, onthulde de Allman Brothers Band hun meesterwerk, "At Fillmore East". Dit muzikale fresco, vastgelegd in de intimiteit van de Fillmore East concertzaal, dient als een epistel van de zuidelijke rock. Laat mij u door dit auditieve landschap leiden, waar elke compositie zijn eigen verhaal vertelt.

Het album opent met "Statesboro Blues", een nummer dat swingt tussen de grenzen van de blues, gedreven door de rauwe vocalen en de scherpe, doordringende slide-gitaar. Het is een lofzang op de onstuimige geest van het Zuiden, die onmiddellijk de toon zet voor dit meeslepende muzikale avontuur.

Vervolgens weeft "Done Somebody Wrong" zijn melodieën met een melancholische draad, gekenmerkt door een hartstochtelijke harmonica en doordachte gitaarriffs. Dit nummer weerspiegelt een diepgewortelde treurnis en een smeekbede om vergiffenis.

De derde track, "Stormy Monday", is een reisje op zich, waarin elke noot gedrenkt lijkt in whisky en weemoed. Deze uitvoering van de blues standaard, verrijkt met soulvolle orgelklanken en verzadigde gitaarsolo's, ontvouwt zich als een epische vertelling van liefdesverdriet en verlangen.

Het hoogtepunt van het album is ongetwijfeld "In Memory of Elizabeth Reed", een instrumentale hymne die de grenzen van rock, jazz en blues overstijgt. Dit stuk, met zijn ingewikkelde melodieën en exploratieve improvisaties, dient als een testament van de groep hun muzikale meesterschap en hun vermogen om grenzen te verleggen.

De epische live-uitvoering van "You Don't Love Me" is een ware krachttoer, een muzikale reis die de luisteraar meeneemt van fluisterende valleien naar de hoogste pieken van explosieve expressie. Het is een nummer dat de bandleden de ruimte geeft om te improviseren en hun instrumentale vaardigheden ten volle te etaleren.

"Hot 'Lanta" daarentegen, fungeert als een instrumentale tour de force die de virtuositeit van de band in de schijnwerpers zet. De dynamische interacties tussen de drummers en de bijna telepathische samenhang binnen de groep, tonen een zeldzame synergie die luisteraars meeneemt op een opzwepende reis door de straten van Atlanta.

Afsluitend met "Whipping Post", een nummer dat de ziel raakt met zijn verwoestende intensiteit en emotionele diepgang. De uitvoering bouwt op naar een catharsis, aangedreven door hartverscheurende vocalen en meedogenloze instrumentatie, die de luisteraar achterlaat in een staat van ontzag en bewondering.

"At Fillmore East" is niet slechts een album; het is een monument voor de kracht van livemuziek en de onuitwisbare sporen die het achterlaat in de harten van diegenen die ernaar luisteren. De Allman Brothers Band heeft met dit werk een onsterfelijke bijdrage geleverd aan de muziekgeschiedenis, waarbij ze niet alleen hun ongeëvenaarde talent tentoonstelden, maar ook een ongekende emotionele diepte en complexiteit.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

voor mij zijn de Allman brothers vooral de lp's Brothers and sisters ; Win lose or draw zonder High falls;idle wild south en eat a peach zonder mountain jam en Les brers in a minor
mij vervelen die minuten lange instrumentale nummers ; nee geef mij maar Blue sky /melissa/One way out/ Southbound / Ramblin man e. d. prima southern rock muziek
Deze lp kocht ik en heb hem maar enkele keren gedraaid .beste nummers : alles behalve Whipping post en In memory of elizabeth reed
Gregg Allman had trouwens een geweldige stem

Dan zou je 'Laid Back' van Gregg Allman eens kunnen proberen. Solo houdt Gregg de songs korter.

Het is duidelijk dat improvisaties niets zijn voor jou. Bands als Santana, Humble Pie, Blind Faith, Grateful Dead hadden ook uitgesponnen jams in die tijd. Ik houd er wel van. Maar ik houd ook van jazz, waar de improvisatie centraal staat. De broers Allman en Betts, maar ook de andere bandleden luisterde veel naar jazz (Davis, Coltrane) en lieten zich ook daardoor beïnvloeden, naast de blues.

Dank u voor de tip Ik heb van Gregg Allman 3 lp's "laid back " "playing up a storm" en "the Gregg Allman tour "
er staan inderdaad geen lang uitgesponnen nummers op , zo heeft ieder zijn eigen smaak.
Bij the Grateful Dead kan ik wel naar luisteren bij hun jams .ik had nu eenmaal een zwak voor Jerry Garcia
groetjes Mssr Renard en keep on truckin'