menu

The Allman Brothers Band - At Fillmore East (1971)

mijn stem
4,18 (255)
255 stemmen

Verenigde Staten
Blues / Rock
Label: Capricorn

  1. Statesboro Blues (4:20)
  2. Trouble No More * (3:43)
  3. Don't Keep Me Wonderin' * (3:27)
  4. Done Somebody Wrong (4:34)
  5. Stormy Monday (8:49)
  6. One Way Out * (4:56)
  7. In Memory of Elizabeth Reed (13:06)
  8. You Don't Love Me (19:14)
  9. Midnight Rider * (2:55)
  10. Hot 'Lanta (5:21)
  11. Whipping Post (23:05)
  12. Mountain Jam * (33:39)
  13. Drunken Hearted Boy * (6:57)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 1:18:29 (2:14:06)
zoeken in:
5,0
Voor mij is dit album een van de beste live albums in de wereld. Het andere album, nog muzikale dan live at Fillmore, is Charles Mingus Sextet with Eric Dolphy Cornell 1964.

avatar van heartofsoul
3,0
onewiseman:
Voor mij is er een wereld van verschil tussen At Fillmore East en het door jou genoemde album van
Charles Mingus, dat ik werkelijk prachtig vind. Overeenkomsten met jazzimpro's hoor ik niet. Best mogelijk dat de heren in hun vrije tijd graag naar Coltrane luisterden, maar ik hoor het er niet aan af.
Regelmatig luister ik naar Miles Davis, Coltrane, Ornette Coleman en andere jazzgroten - dus daar kan het niet aan liggen. Wat popmuziek (bij gebrek aan een beter woord) betreft houd ik, hoewel ik het experiment niet schuw - vooral van compact. Het eerste album van de Allman Brothers Band prefereer ik om die reden. Bij jazz en bijvoorbeeld Indiase muziek kan dat -voor mij- geheel anders liggen.

Ik viel een beetje - zo besefte ik na mijn bericht geschreven te hebben - over je stijl, maar wellicht is dat jouw manier om je enthousiasme te uiten? Excuses als ik je wellicht verkeerd begrepen heb.
Overigens, welkom op het forum.

5,0
Dag heartofsoul, volgens mij zijn we het eens dat we het oneens zijn; ik hoor echt jazz in de Brothers. helemaal al te zwijgen wat betreft latere broer Derek Trucks: dit natuur talent integreert de jazz- en nog meer indiase muziek in zijn solo's.
Enfin, we zijn het wel totaal eens dat er maar 1 god is, en dat is Mingus. Meer dan Davis (al vind ik zijn avontuur nog fijner) of Coltrane (waar soms de 'sfeer en geest' wat te ver doordraait.
Colemann is ook waanzinnig vooral zijn begin jaren. Kortom: jazz is te gek.

5,0
Gregg is overleden..... maar even 5 sterren geven op mijn favoriete album aller tijden, was helemaal vergeten hier ooit op te stemmen. Mijn inziens het beste live album ooit gemaakt !

avatar van brandos
4,5
bulletzegt:
Mijn inziens het beste live album ooit gemaakt !
Nogal eens slagen bands er niet in om de verfijnde vastlegging van hun studioplaten te evenaren. Uit 'at Fillmore East' blijkt echter dat het podium voor de Allmans het ideale habitat was om ultiem te vlammen. Hij wedijvert bij mij nog met the Beach boys ('In concert' uit 1973) en Little feat ('Waiting for Columbus') die ik op zich als liedjesmakers iets hoger aansla en die (daar) eveneens live uitermate vitaal en geloofwaardig voor de dag kwamen. Ook moet ik bij deze schijf altijd denken aan Derek and the dominos 'Layla' vanwege de geweldige bijdragen van Duane Allman. Deze plaat is feitelijk homogener (minder rommelig, maar ook compositorisch net iets minder geniaal) dan 'Layla'. Maar de Allman broertjes brachten hier op indrukwekkende wijze hun oprechte liefde voor de blues (Elmore James vooral) tot uiting en combineerden dat met melodieuze, soms bijna proggy improvisaties.

Duane & Gregg R.I.P.

avatar van west
5,0
Draai nu The 1971 Fillmore East Recordings 4LP Box: geniaal!
You Don't Love Me....

5,0
Blijven draaien Verveelt nooit

kuifenco
Eerlijkheidshalve: de kanttekening hierboven én de bezwaren die heartofsoul aandraagt bij het topic Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Haat-Plaat Top 5. kan ik me levendig voorstellen. Voor de uitgesponnen jams moet ik in de juiste stemming zijn om ze in hun geheel te beluisteren. Indien niet dan skip ik ze na het opzwepend intro. Soms zelfs in hun geheel. Wat er dan overblijft aan meer compacte composities en improvisaties vind ik desondanks zo hoogstaand dat het mijn waardering voor het gehele live-album absoluut niet aantast. Derhalve: een geweldige concert-registratie met solisten en vocalen die mij rillingen van muziekgenot bezorgt. Telkens weer!

avatar van henk01
4,5
Tot nu toe vandaag prima vermaakt met dit schijfje. Niks te lang en verveelt niet.
Heb overigens de normale versie zonder de extra’s.

avatar van HansVon
Toeval, gisteravond - na weer eens genoten te hebben van Brothers and Sisters - bedacht ik me dat ik dit album moet aanschaffen.
Mijn broer had 'm vroeger op lp en we hebben er toen deze heel vaak gedraaid. Krijg er weer zin in!

avatar van matthijs
Gek dat dit album me niet weet te raken. Want bijna iedereen is enthousiast en ik hou best van goeie blues en jams. Rory Gallagher's Irish Tour is zelfs een van mijn favoriete live albums. Stevie Ray Vaughan live, ook al zo lekker.
Ik vind het wel heel knap gedaan deze plaat, maar tja, het raakt me niet, de 2e luisterbeurt net zo min als de 1e. Ik laat het er maar even hier bij . Genoeg andere muziek te ontdekken!

avatar van Larzz
5,0
[quote]onewiseman schreef:
Dag heartofsoul, volgens mij zijn we het eens dat we het oneens zijn; ik hoor echt jazz in de Brothers.
Zeker! Luister maar eens naar Let em Roll van Big John Patton. Blue Note album uit 1965. 2e nr:Latona. Exact als the Allman Brothers. Gitaar, orgeltje. Precies ABB. Heel duidelijk waar Abraham zijn mosterd vandaan haalde. Gitarist Warren Haynes had veel later ook vaak een Art Blakey T-shirt aan. ABB: jazz fans!

avatar van Jelle78
4,5
Lange tijd heb ik, net als een aantal users voor mij, problemen gehad met de lange uitgesponnen jams op dit album. Ik kan dat enorm waarderen, maar dan moet het meer zijn dan alleen ellenlange solo's om het technisch vermogen van de spelers te onderstrepen. Op At Fillmore East heb ik lange tijd het gevoel gehad dat dat het geval was. Maar toen ik een tijdje terug het album weer eens luisterde op Spotify begon het kwartje toch langzaam te vallen. Inmiddels heb ik de cd in m'n bezit en kan ik zeggen dat ik de claim van beste live album ooit goed kan begrijpen. Niet alleen wordt er op fabelachtige wijze gemusiceerd, de lange instrumentale jams klinken bijna als kleine symfonieën. In You Don't Move me zit werkelijk een fantastische flow, maar ook In Memory Of Elizabeth Reed is fenomenaal. En dan heb ik het nog niet eens gehad over Whipping Post. Of de kortere nummers aan het begin van de plaat.

Deze plaat is heel wat om tot je te nemen. Mede daarom heeft het best een tijdje geduurd voordat ik de schoonheid van deze plaat kon horen. Maar nu dat gelukt is, heb ik er een nieuwe live favoriet bij waar ik nog lange tijd plezier aan ga beleven.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:44 uur

geplaatst: vandaag om 19:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.