The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)

Ben het eens met Ricardo, dit is de minste Hendrix. Axis: Bold As Love is mijn favoriet. Ik vind het jammer dat Voodoo Chile hierop staat. Een dodelijk saaie jam van een kwartier, die aanvoelt als drie uur.

Zijn er hier eigenlijk ook mensen die een album lager beoordelen als deze niets heeft betekend voor de muziek? Ik vind het maar vreemd om je cijfer te laten afhangen van 'de betekenis voor de rockmuziek'. Het is toch jóuw stem? Niet die van de rockmuziek?

''Electric Ladyland werd in de Verenigde Staten uitgebracht in oktober 1968 en werd Hendrix' enige album dat de eerste positie haalde in de hitlijsten. De versie voor het Verenigd Koninkrijk bereikte de vijfde plaats. De cover van deze versie was zeer controversieel: de voorziene cover geraakte niet op tijd in het Verenigd Koninkrijk om gedrukt te worden, en daarom werd in de plaats een cover met naakte vrouwen uitgebracht. Hendrix zelf hield niet van deze cover. Ze wordt, op verzoek van zijn familie, dan ook niet meer gebruikt, en de versie voor de VS wordt beschouwd als de enige officiële.''

Eigenlijk moet de cover dus even aangepast worden in deze:

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/f2/Jimi_Hendrix_-_Electric_Ladyland.jpg

Dikke kul knul; in heel europa is de blote dames hoes uitgebracht, en van controverse heb ik destijds niets gemerkt. De amerikaanse hoes was later: een maand en 9 dagen later.

In hoeverre respecteer je jezelf als man, als je voor een andere hoes van Electric Ladyland pleit?

Deze week in het forumtopic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis hier.

Het aantal cd's dat tegenwoordig van Jimi Hendrix beschikbaar is is niet meer te tellen. Alsof elke scheet in een fles van de Amerikaan een historische waarde heeft. Met zijn drie eerste studioplaten schreef Hendrix, geruggesteund door bassist Noel Redding en drummer Mitch Mitchell, wel degelijk muziekgeschiedenis. De dubbelaar Electric Ladyland was nummer drie in de rij. Toen die plaat in het najaar van 1968 verscheen, was Hendrix al tot een gitaargod gebombardeerd. En ja, hij speelde gitaar met zijn tanden en ja, hij stak zijn instrument wel eens in brand, maar hij was op de eerste plaats een schitterend rockgitarist, volgens velen de beste die ooit op aarde heeft rondgelopen.
De gitaar is in de handen van Hendrix niet alleen een stormram - krachtig, noisy, overweldigend - maar ook de bron van vele melodische pracht. De twee functies komen samen in het bijna vijftien minuten durende 'Voodoo Chile' dat niet alleen een tour de force is van de gitarist, maar evenzeer van de songschrijver in hem. Fascinerend hoe hij met zes snaren, een versterker en enkele effectpedalen een minisymfonie bouwt. Maar Hendrix, die linkshandig speelde op een rechtshandige gitaar, had geen lengte nodig om groots te zijn, want het 2:26 durende 'Crosstown Traffic' is minstens even indrukwekkend, net als zijn cover van Dylans 'All Along the Watchtower'. Deze dubbelelpee was ook beroemd om de foto met de vele naakte vrouwen, die een harem suggereerde. Die afdruk is niet meer te vinden in het cd-boekje. Naar verluidt hield Hendrix sowieso niet van de foto. Nochtans is 'Electric Ladies', de inwoners van Electric Ladyland dus, gewoon een andere benaming voor groupies. Maar ja, als Hendrix in de buurt was hing er altijd wel electriciteit in de lucht.
(bron: DM, De Cultuurkenner, 1999)

Waar haal je deze data Oldfart? Op Discogs staat het omgekeerd.



Je bedoelt dat Jimi Hendrix zichzelf niet respecteerde als man?

Nee, dat bedoel ik niet.

Wat dan wel? Je vraag suggereert een vermeende link tussen het pleiten voor een andere hoes en jezelf als man respecteren.

Jimi pleit niet op MuMe voor een andere hoes, users doen dat, en dat bedoelde Sven dan ook...

En waarom geldt dat verband, als dat er zou zijn, dan enkel hier?

Volgens mij heeft Jimi nooit gepleit voor zijn eigen hoofd op de hoes. Ik gok dat hij dit veel mooier vond, maar dat het niet overal kon of zo.

Ik heb in een een documentaire gezien dat Jimi Hendrix het niet eens was met de blote vrouwen hoes. Hij had foto's gemaakt met (of van) kinderen bedoeld voor de hoes van "Electric Ladyland". Of de latere hoes met zijn hoofd erop zijn keuze was weet ik niet...

Op de achterkant van het booklet bij de vinyl heruitgave (2010) staat een foto gemaakt door Linda McCartney. Op internet kan ik die niet vinden, wel een andere uit de reeks. (foto). Naar ik heb gelezen had Jimi daarvan een opgestuurd als voorbeeld wat hij op de hoes wilde.

Edit: Ook dit nog gevonden, met bewijsmateriaal.

Ik wil in het kader van het topic; 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis
Electric Ladyland bespreken.
Ik doe dit aan de hand van de dubbel CD die een andere track listing (volgorde) heeft dan de orginele LP en de blijkbaar enkele CD waar hier op de album pagina naar verwezen wordt.
Overigens staat op mijn CD hoesje geen informatie over de meespelende muzikanten, ik heb wel altijd begrepen dat JH er voor dit album diverse gebruikt heeft (ongetwijfeld ergens te vinden).

Historie
Ik maakte kennis in de jaren 70 door mijn oudere broer die van hard rock hield (nu nog steeds > 50 jaar en draait de hardste metal en schrijft nog voor Aardschok).
Mijn broer hield van alle drie de studio albums (postuum album The Cry of love niet meegenomen)maar toch vooral van Band of Gipsys (live).

In het kader van bovengenoemde topic ben ik de album flink aan het beluisteren en ook de beide andere studioalbums.
Ik moet zeggen ik had al een behoorlijke score maar ik ben het nog meer gaan waarderen.
Met het overlijden van JH is er denk ik ons een super talent ontvallen, kijk ook even naar de gemiddelde scoren hier op MM dit lijkt op The Beatles, Dylan en The velvets in hun toptijd.
Hendrix was ook van plan om samen met Miles Davis een project te gaan doen, dit had heel interessant kunnen worden.

Nu het album, uiteraard heeft mijn dubbel Cd de orginele LP cover.
Opener And the gods.....,is een stukje noise om binnen te komen.
Op naar Have you ever been, mooi gezongen naast een zeer smaakvol gitarist was Jimi ook een sterke zanger. Als ik dit nummer hoor denk ik dat Prince hier ook wel naar heeft geluisterd.
Cross Town traffic, is een heerlijk rock nummer met een goed refein.
Het daar op volgende Voodo chile is het langste (14.55 staat er op mijn hoesje) en ook wel bekendste nummer van dit album.
Voodo Chile begint met een onheilspellend gitaar intro en daarna zingt Jimi dit naar grote hoogte.
Voor het eerst komt ook echt de gitarist Hendrix aan het bod.
Hendrix legt heel zijn hart en ziel in zijn gitaar spel en dat komt ook echt aan, iets wat ik ook heb met een gitarist als Neil Young.

Stil raining, still dreaming, laat een vooral solerende Hendrix horen met in het begin een stukje repeterende zang.

House burning down, opent bluesy en gaat al snel over in een rocknummer alla Cross town traffic.
Het Sister en brothers stukje vind ik zo mooi lopen.
All along the watchtower, is zoals bekend een Dylan cover.
Jimi Hendrix maakt er wel echt een eigen nummer, hij perst de zang op een geweldige intense manier eruit.
Zeer sterke cover, waarschijnlijk bekender dan de Dylan uitvoering.

Voodo chile (slight return).alle positieve reactie ten spijt vind ik het nou niet direct de meest noodzakelijke aanvulling (lekker toetje of zoiets).
Hendrix had blijkbaar ook nog wel nieuwe nummers en ideeën liggen

CD 2
Little miss strang, doet me denken aan de Zappa nummers ten tijden van Where only in it for the money.
Mooi intro en gewoon een lekker nummer, goede opener, overigens geschreven door Experience lid Noel Redding (bassist).

Long hot summer night, prachtig nummer, hoor ook die aaaah's op de achtergrond.

Come on (part 1) is ook een cover (Earl king)., lekker rocknummer “let the good times roll
“ “past uitstekend op het album.
Met twee mooie rock and roll gitaarsolos.
Gipsy eyes, zou ontzettend veel tijd (takes) in beslag hebben genomen om fatsoenlijk vast te leggen, blijkbaar was Jimi een perfectionist.
Dit nummer vind ik niet zwak maar ook geen topper.

Met een mooi intro wordt het nummer The burning of the midnight lamp ingeluid prachtig nummer geweldig gezongen.
Rainy day, Dream away Met een hoestent en saxy intro komen we bij Rainy day, dit nummer lijkt in eerste instantie een beetje op een ballorig nummer.
Als je dit vaker beluisterd ontdek je de kracht en groove van het nummer.
De vocalen van Jimi zijn ook weer mooi.

Dan komen we bij de beide tracks (die bij elkaar horen) die mijn dubbel CD afsluiten, ik vind dit ook meteen het hoogtepunt van het album.
Track 7 . 1983....(A Merman I should turn to be/ track 8 Moon, turn the tides... gently, gently away.
Na het werkelijk prachtige intro (wat ook weer als tema terug komt later in het.
In Moon turn …, speelt Jimi zo mooi (eerste deel) wat mij doet denken aan het later gemaakte “In a silent way van Miles Davis.
De zang in dit nummer is tegen het einde ook hartverscheurend mooi, super nummer.

Ik heb dit album opgewaardeerd van 4.5 naar 5 sterren en ik vind dat een meer terechte waardering.

Sinds lange tijd weer eens de plaat geluisterd maar nu over mijn nieuwe High end platenspeler. Wat een vette sound dit album heeft, ongelooflijk. Ik wist niet dat vinyl zo mooi kon zijn. Voodoo Chile is magic! De tijd staat hier zowat stil. Dit krijg ik niet voor elkaar met mijn of misschien wel welke cd speler dan ook. Werkelijk een geweldige goede opname waar menig recenter werk een puntje aan kan zuigen denk ik zo.

Mijn vader zei gister nog: "Jimi Hendrix is niks voor jou". Nou had ik het zelf ook niet verwacht, maar eigenwijs dat ik ben, heb ik toch een album van hem binnengehaald. Ik was verrast door wat ik hoorde. Hoewel ik wel iets van het werk van Jimi Hendrix ken, had ik mij een andere voorstelling gemaakt van zijn muziek. Veel harder, veel meer rock en vooral minder zang. En juist die zang vind ik erg mooi. Zijn zang is blues-achtig, soms zelfs wat funky. Bovenal is het kalm en gepassioneerd. De muzikale ondersteuning is daarbij nog eens geweldig. Waar velen waarschijnlijk puur naar zijn gitaarkunsten kijken, let ik toch meer op het hele plaatje. Zelf als niet-kenner zie ik de genialiteit van zijn gitaarwerk. Hij verzorgt de maat, brengt melodie en onderstreept teksten die benadrukt moeten worden, dit alles met zijn gitaar. Briljant! Er zijn zowel harde als gevoelige als psychedelische stukken te vinden in zijn muziek. Alles klopt tot in de puntjes en is perfect op elkaar afgestemd. Ik ben redelijk overdonderd door dit album na de eerste luisterbeurten en zal dit waarschijnlijk vaker gaan luisteren. Zo zie je maar weer waar je allemaal wel niet terecht kan komen binnen muziek!

Jammer dat ze er in H'Loopen zo'n vreemde jaartelling op na houden, ben wel nieuwsgierig naar je leeftijd...en voor iemand die er geen verstand van heeft maak je aardig zinnige opmerkingen over dit album.
Leuk te lezen hoe jij het vanuit een heel andere hoek dan gebruikelijk belicht.

Buiten Hindeloopen ben ik gewoon 21 jaar! Maar bedankt!

...betreffende de foto van Linda: in 1 van de bio's staat dat de kwaliteit van die foto onvoldoende zou zijn?

Mooie bespreking overigens Rudi S

Na drie jaar van bijna kopen heb ik hem nu eindelijk gekocht, en het valt me gelukkig niet tegen, in tegendeel. Takes me back to the sixties...

Deze gekocht in 1985 - album was toen al 17 jaar oud, maar o-boy-o-boy, wat een progressieve plaat voor 1968(!); nu heb ik m nog steeds (de LP-versie natuurlijk) en als ik m af en toe beluister blijft ie voor mij 5-sterren-status........

"Life is like the wink of an eye/It's just hello & goodbye!"

Deze heb ik een hele tijd gehad in de normale cd uitvoering, hij beviel mij niet echt goed, zo slecht zelfs dat ik hem op den duur maar verkocht heb.

Heb later in digi pack de geremasterde versie gekocht en die bevalt mij stukken beter.

Andere users hier met dezelfde ervaring?

Zag deze LP vandaag staan voor 27,- .. koopje naar mijn mening.

Bedoel je dan als normale cd de dubbel cd met bovenstaande hoes?

Dan wel... die klinkt namelijk bedroevend slecht.. ik heb hem overigens niet verkocht en ben daar wel gelukkig mee want hij is tegenwoordig redelijk zeldzaam....

Nee ik had eerst de 'normale' plastic cd hoes met 1 cd, maar heb nu een soort van digi pack. De vorige had het gezicht van Hendrix erop staan net als de digipack ook.

Recentelijk zijn de Jimi Hendrix platen extra opgepoetst en geremasterd, en vind het geluid nu een stuk beter klinken, misschien dat het een stukje authentikiteit mist dan t.o.v de vorige. Maar dat deert mij niet, ik ga altijd voor de beste geluidskwaliteit, authentiek of niet.

Ik heb de dubbel cd versie (dubbele doos, aanduiding AAD) ws uit eind jaren tachtig begin jaren negentig. Wat een rampgeluid.....Vooral Crosstown Traffic is erbarmelijk. Jammer hoor.

Als ik jou was, zou ik die lekker op marktplaats zetten, of naar de 2ehands platenzaak brengen en voor de remaster gaan.

Die heeft her en der ook wat tracks er tussen zitten die wat doffer klinken dan anderen maar Crosstown is daarop in ieder geval genieten, dat moet ook wel met zo'n CD eigenlijk.

Die bedoelde ik dus, is de enige cd uitgave (voor zover ik weet tenminste) met bovenstaande hoes trouwens... dat maakt hem wel weer interessant vind ik...

Ik heb dat album ook maar voor 2 redenen gekocht: 1. de hoes en 2. het feit dat het een echte ouderwetse dubbelcd is (dus een dubbele doos). Is de laatste tijd een beetje een hobby geworden om dat soort dubbelaars op de kop te tikken. Overigens was de prijs (€5,--) ook geen obstakel.

Ik vind dit maar een matig album.
Ik snap niet dat er zoveel ophef over gemaakt word.

Zijn gitaarspel staat buitenkijf, maar de meeste nummers kakken in.
Je kunt hier geen volle 5 punten voor geven, de instrumentale nummers
stellen niet veel voor.

Het eerste album steekt er met kop en schouders boven uit.