Metallica - 72 Seasons (2023)

Godsamme!!!! Wat is Inamorata een dijk van een nummer zeg!!!! Vandaag drie keer de revue laten passeren. En iets in deze plaat maakt dat het liefde op het eerste gehoor was. Ik kan het niet omschrijven waarom ik dit zo’n lekkere plaat vind. maar soms heb ik dat met een plaat. Ik ben echt op slag verliefd op deze plaat.

De intro van Inamorata is ook echt ontzettend gaaf!

..en even later:



Kijk dit vind ik zo heerlijk bij de vele Metallica fans/critici:
Als ze vernieuwend zijn (Lou Lou, Symphony orkest, vuilnisbak als snare-drum) is het nooit goed en moeten ze lekker gaan doen waar ze goed in zijn.
Als ze doen waar ze goed in zijn is het niet vernieuwend genoeg! ¯|_(ツ)_/¯

Anyway, ondanks een jarenlange weg verder uit de mainstream metal heb ik toch een zwak voor deze heren (of ze nou dat koekblik snare geluid kiezen of niet!) dus ga deze snel voor de eerste keer luisteren!

Ik heb er nu een half uurtje opzitten. Klinkt soms aardig, maar langdradig, allemaal hetzelfde tempo. Ik heb het idee dat Ullrich steeds hetzelfde drumt, totaal geen verrassing. Nog te vroeg om een definitief oordeel te geven, maar wat ik tot nu toe gehoord heb is veelal een vervolg op Hardwire CD 2 waar ik alleen echt rechtop ging zitten bij Spit out the Bone.
Ik zag trouwens gisteren een live uitvoering van If Darkness Had a Son en die vond ik om meerdere redenen al stukken beter klinken dan de album versie. De belangrijkste reden was alleen al dat het nummer een stuk korter was, onder de 5 minuten. Sneller gespeeld en stukken herhaling weggelaten.

Hardwired 2.0, aardige riffs maar nergens opzienbarend, staccato zanglijnen van Hetfield en wederom geen stemmig nummer of een semi-akoestisch stuk te bekennen. De heren putten rijkelijk uit eigen materiaal gooien het door een blender en zie daar 72 Seasons is het eindresultaat.
Slecht is de plaat niet, mijn verwachtingen lagen net als bij de vorige releases toch ook al niet hoog, maar nergens veer ik op. Ik ga dan ook zeker niet mee in enkele superlatieven t.a.v. deze plaat. De meeste songs bevatten enkele aardige riffs maar zijn vaak gespeend van enige creatieve ingevingen. Hier en daar een plichtmatig solootje van Hammett, kortstondig wat gas terugnemen om vervolgens de riff weer op te pakken waar het allemaal mee is gestart. Een track als Chasing Light begint bijvoorbeeld redelijk veelbelovend maar als men het na een minuut of drie zou afronden was dat ook goed geweest. Met 80 minuten op de klok moet je de luisteraar geboeid blijven houden, dat lukt bij mij ook met 72 Seasons niet. Haal drie kwartier van deze plaat af en je houd een energiek en redelijk schijfje over, nu is het (wederom) een tergend lange zit. Mede ingegeven door een gebrek aan avontuur en afwisseling. Kortom; ik neem de nieuwe ter kennisgeving aan, het geheel glijdt wat anoniem aan mij voorbij en dat levert een voldoende op, daar is echter voor mij alles wel mee gezegd.

Het is een ontzettend vermoeiend album geworden. De beste momenten waren in de vorm van Screaming Suicide en Lux Aeterna al eerder losgelaten en wat overbleef waren de verbrande resten van het kruit dat al verschoten was. Het meest irritant vind ik naast voortdurend dezelfde loopjes, toch de gedubbelde zang die overal opduikt. Niet naturel. Een los nummertje trek ik nog wel. Maar het hele album straalt een ongekend uitgebluste sfeer uit.

De zwakke punten van de recente albums zijn bij voorbaat al in te vullen op 72 Seasons en inderdaad blijkt dat Metallica zich niets heeft aangetrokken van kritieken op eerdere albums. De opbouw van menig nummer duurt te lang en riffs worden net wat te vaak herhaald. Riffs worden soms aan elkaar geplakt zonder dat er logica in zit. Er missen gave hooks en overgangen. Zelfs het korte en puntige Lux Aeterna voeren ze net wat te lang door.

De manier van nummers schrijven - tot in den treuren riffs en ideeën verzamelen en aan elkaar plakken - leverde in het verleden gave nummers op, al werd op …And Justice For All al duidelijk dat deze aanpak kan leiden tot nummers waarin het verband ontbreekt. Toen was het basismateriaal echter dermate goed dat het niet stoorde. Vanaf The Black Album werd een wat meer songgerichte aanpak gekozen, wellicht ingegeven door Bob Rock. Dit leverde op de navolgende drie albums hele andere composities op.

Vanaf de jaren 2000 valt men weer terug op de “riff-salade” zoals in de jaren ’80. Echter, een enkele uitzondering daargelaten, is het basismateriaal bij lange na niet van de kwaliteit van vroeger.

Toch is er over 72 Seasons ook best wel wat positiefs te melden. James Hetfield klinkt energiek en is goed bij stem, het drumwerk van Lars is best OK (al dan niet rechtgetrokken in de studio), de productie van dit album is de beste in jaren en tussen het overtollig vet op dit album staan best wel goede nummers. Het titelnummer, Too Far Gone, If Darkness Had A Son, Chasing Light en de door Motorhead geïnspireerde nummers Lux Aeterna en Room Of Mirrors kunnen me aardig bekoren. En zowaar, het langste nummer van deze plaat is een van de sterkste nummers op het album.

Deze plaat gaat niet grijsgedraaid worden, maar ik heb toch meer plezier aan dit album beleefd dan ik op voorhand had verwacht.

Ik vind het juist een meer dan geslaagd album. Het album opent zeer overtuigend met de eerste 3 tracks en de afsluiter is echt fantastisch. Tussendoor heerlijke gitaarriffs. Ieder z'n mening hoor, maar ik ben blij met deze release en geniet volop.

"No prayer for the dying heel wat leuker en beter dan Book of souls" De Book of souls ken ik niet, maar No prayer for the dying valt bij mij in de categorie : Albums om snel te vergeten. Na het verpletterende Peace of mind album kwamen er 3 matige opvolgers waarbij No prayer for the dying het slechtste album is. Het opmerkelijke dat het na 1983 is, dat overkwam Saxon ook toeval???? ,dit terzijde na No prayer for the dying kwam het veel sterkere Fear of the dark album. Destijds het voorlopig laatste album onder Bruce Dickinson.

Tja, welk cijfer geef je nu aan een album als dit na twee luisterbeurten. Is het slecht? Nee. Is het interessant genoeg om een heel album uit te zitten, ook nee.

Het is voor mij een soort kruising tussen Hardwired en Load. Het zijn toch weer teveel uitwisselbare mid tempo coupletten (sowieso, de zanglijnen inclusief refreinen zijn gewoon eenvormig en weinig pakkend, weinig pakkend in melodie), nummers met weinig dynamiek zonder een echte climax en het kabbelt daardoor allemaal een beetje voort. Komt ook omdat het bij niet echt de onderbuik raakt, het maakt weinig in me los. Er steken echt wel weer een paar nummers bovenuit, waardoor ik ook bij dit album het gevoel heb dat ze voor een veel compactere plaat hadden moeten gaan.

Metallica is natuurlijk niet meer de band die ze in de jaren 80 waren, en hoeft ook niet. Ik heb ook niets met geklaag over commercieel en wel of niet metal, ik vind de eerste vijf albums echt geweldig, inclusief Black album. Probleem is: in de hoogtijdagen (met name RTL en MOP) zat er heel veel dynamiek in de nummers, dat was op AJFA al minder, maar daar staan echt killers op als Blackened, One en Dyers Eve. Black album is zo goed omdat alle nummers een herkenbare goede basisriff en een eigen smoel hebben, de zanglijnen kloppen en de nummers echt pakkend zijn van begin tot eind. Alles vanaf Load is gewoon echt een klap minder interessant, en dit album is helaas geen uitzondering.

Ik zou dit echt niet kopen en opzetten als dit niet de band was die me halverwege de jaren 80 zo ontzettend beïnvloed heeft (en waarvan ik de collectie dan toch compleet wil houden). Nog steeds alle respect voor de band en de manier waarop ze uiteindelijk wel hun eigen ding blijven doen, maar het voor mij simpelweg niet meer een band die me in mijn ziel raakt.

Ik hoor hier met de beste wil van de wereld geen Load in. Load was tenminste avontuurlijk. 72 Seasons is net zo avontuurlijk als een rit op de fiets naar de supermarkt die hier 100 meter verderop zit.

Dan doe je met de fiets verdomd lang over die 100 meter.

Het is dan ook 27 jaar later inmiddels, Maar ik heb die vibes wel bij veel van de midtempo stukken en een deel van de solo's. Load was als albums wel iets gevarieerder overigens.

Wat mij tegen staat met het beluisteren van Metallica albums vanaf het album Metallica, is de productie van de drums alsook dezelfd soort 'beats' die op veel albums terugkomen. Het continue terug laten komen van de beat 'kickdrum, snare, kickdrum, snare' (geen idee hoe ik dit anders moet uitleggen) en typisch Ulrich drumfills (met de snare) haalt voor mij het luister- plezier van de nummers weg. Bovendien klinken de drums wat mij betreft te weinig organisch. Ik had dan liever een drum- programma á la Type O Negative of Meshuggah gehoord met interessantere beats.

Je bent niet alleen, Kill_illuminati. Ik stoor me ook erg aan de luiheid van Ulrich's drumwerk de laatste pakweg 20 jaar. Op dit album is dat beter te merken dan ooit, en het wordt nog eens extra in de verf gezet doordat de drums, zoals ook op de vorige platen, zo verrekt luid in de mix staan.

Ulrich is een beetje ingehaald door de tijd. Er zijn inmiddels zoveel betere metal drummers die veel meer variatie en dynamiek brengen. Het helpt inderdaad niet mee om de plaat lang interessant te houden.

Daar sluit ik me ook bij aan. Samen met de veel te lange speelduur en nodeloze repetities van passages vind ik met name de drums, wederom, een storende factor.

Ulrich is gewoon een heel beperkte drummer, die totaal geen creativiteit, dynamiek en verrassing in zijn spel kan leggen. Het enige dat 'ie brengt is energie, meer niet. In de studio worden al zijn partijen rechtgetrokken, zodat het lijkt alsof hij zijn zaakjes redelijk op orde heeft, afgezien van het gebrek aan inspiratie. Live zal het wel weer niet om aan te horen zijn...

Een nieuwe Metallica is en blijft voor een oudje als ik altijd een spannende gebeurtenis. Gewoon omdat het Metallica is. Het zal nooit meer zo goed en apart worden als vroeger maar ik kan nog steeds genieten van het feit dat ook deze bijna zestigers nog steeds hun ding doen. Dit is toch weer gewoon een hele redelijke plaat zonder slechte nummers en met een paar hele aardige nummers. Ik kan me vinden in alle kritiek die ik hier lees. Te lange nummers, het drumwerk van Lars, te weinig variatie en teveel 1 tempo. Desalniettemin 3,5 ster.

Dat Lars een erg matige drummer is geworden stoort me niet eens zo erg. Wel dat hengelen naar aandacht altijd, live en op de studioalbums door te luid in de mix te zitten. Alsof hij daarmee voortdurend extra in de verf wil zetten dat hij niet alleen maar drummer is, maar Metallica mee heeft opgericht en mee nummers schrijft.

Een paar dagen terug bij Jimmy Kimmel was zijn drumspel op z'n minst bijzonder te noemen. Vooral wat hij daar op Master of Puppets deed was behoorlijk onnavolgbaar.

Verder wil ik het toch wel een beetje opnemen voor Lars. Want hoewel ik mij in alle kritiek op zijn spel best kan vinden, kan ik mij toch geen Metallica zonder zijn drums voorstellen. Of je het nu leuk vind of niet, Lars zijn drumspel is essentieel voor de Metallica sound. Ik denk echt dat zonder Lars een (groot) deel van de ziel uit Metallica wordt gehaald.

Om de discussie weer terug te brengen bij 72 Seasons: ik vind Lars er eigenlijk best positief uitspringen. Ja, de drums staan behoorlijk vooraan in de mix, maar ik stoor me daar niet echt aan. Er zal vast het nodige zijn strakgetrokken aan z'n spel, maar zo lang dat niet opvalt (door overdreven triggering/ digitaal klinkende drums) interesseert me dat niet zoveel.

Dat klopt zeker, hij is zeker belangrijk voor het Metallica geluid. Maar zijn beperkingen worden door de jaren heen ook duidelijk, zeker als de nunmers op zichzelf al minder dynamisch zijn.

Ik begrijp niet helemaal waar de Maiden discussie vandaan komt in een Metallica album, maar ik vind dit wel vreemd: 'Na Piece of mind kwamen er 3 matige opvolgers'. De opvolgers van Piece Of Mind zijn respectievelijk Powerslave, Somewhere in Time en Seventh Son. No Prayer komt pas hierna... En wat is er matig aan deze 3 albums?

Niks.

Ulrich roept op de een of andere manier veel weerstand op en dat snap ik deels ook wel. Wat mij meer stoort is het gebrek aan inspiratie bij Hammett. De gitaarsolo's klinken ook op 72 Seasons zo ongeïnspireerd dat ze wat mij betreft ook wel weggelaten hadden mogen worden. Het valt mij trouwens ook op dat ook Robert Trujillo, onze 'bassende' snarenplukker zich ook maar moet schikken naar de nukken van Hetfield en Ulrich. De beste man maakte ten tijde van zijn dienstverband bij Suicidal Tendencies en met name bij Infectious Grooves indruk met zijn zware funky spel. Nu speelt hij mee maar daar is ook alles mee gezegd. Neen, na de plaat wederom aan een luisterbeurt te hebben onderworpen schik ik mijn oordeel toch wat bij, naar beneden wel te verstaan. Dan kijk ik liever uit naar de nieuwe plaat van Kip Winger, de man die door de heren begin jaren 90 de grond in werd geboord. Een muzikant van dezelfde leeftijd maar wel iemand die weet hoe je rockmuziek van nieuw elan en een fris jasje kan voorzien. Maar dat is een andere discussie. De heren ploeteren voort maar maken een uitgebluste indruk. Nee, dan liever opa Glenn Hughes die op 71 jarige leeftijd nog duidelijk weet kont te schoppen en dat op nog inspirerende wijze ook.

Ja, in dat rustige stukje van Inamorata krijgen we eindelijk eens heel duidelijk basgitaar te horen. Maar zelfs een kind zou het kunnen naspelen.

En wat de gitaarsolo's van Hammett betreft nergens een mooie memorabele melodie maar weer dat overvloedige gebruik van het wah-wah pedaal in een poging toch een beetje indrukwekkend te klinken en het gebrek aan inspiratie te maskeren.

Dat wordt wel pijnlijk duidelijk in dit interview.

Grappig, ik bedacht me exact hetzelfde mbt Trujillo bij het luisteren naar deze plaat vandaag. Onzichtbaar is hij in deze band. Wat een verspilling van een geweldige muzikant.

Ik hoor vooral de eerste 40 minuten veel reload, voor mij het slechtere deel uit de periode 95-97 en Hardwire CD 2 ( zonder Split out the bone). Too Far Gone vind ik wel een aardig nummer, trouwens. Daar zit tenminste een beetje variatie in.

Net als de meeste bands die al lang meedraaien in de muziekindustrie is al na een x aantal jaren de 'urgency' verdwenen van het eerste uur, om het zo maar eens uit te drukken.
Het voorheen 'heilige en vernieuwende' van veel bands is vaak al na een paar jaar verdwenen - de inspiratie en geestdrift wordt gewoon minder. Muzikanten zijn ook maar gewoon mensen - gedurende 20, 30 of 40 jaar albums produceren van het hoge niveau uit de beginjaren van een band is onbegonnen werk (misschien af en toe een uitschieter). Net als bij bijvoorbeeld topwielrenners, komt er gewoon op een gegeven moment 'sleet' op het (muzikanten)lijf en brein.

Dat Metallica 30 jaar na 'Kill em All' nog zoiets produceert als het album '72 Seasons' is op zich best een prestatie; maar ga nu niet meer verwachten dat dit album in het algemeen zou kunnen wedijveren met de eerste vier a vijf albums van Metallica - dat is heel simpel een utopie...

De albumhoes is mooi genoeg, maar de inhoud, dus de tracks zelf, ademen niet bijster veel afwisseling uit - op 1 of 2 nummers na klinkt de muziek als één brij waarbij afwisseling ontbreekt. Het meeste zou ik omschrijven als hardrock ipv metal - misschien metal light. Vandaar mijn 2.5☆.

Je kan zeggen wat je wilt, maar Lars is wel degene die de band bij elkaar heeft gehouden. Zonder lars hadden we vanaf 2003 niks meer van metallica gehoord.

De nummers zijn te lang, daar ben ik het mee eens, maar ik vind ze wel heel erg gaaf. Er is denk ik niet heel veel nagedacht over dit album. Dit is iets wat opeens uit het niets kwam, waar ze bij death magnetic maanden van tevoren het album hadden warm gemaakt bij iedereen ( Mission metallica, trailer hier: https://www.youtube.com/watch?v=BELrSsBLiFM ) James hetfield heeft gewoon de 72 seasons van zijn leven in lyrics kunnen uitschrijven en de rest van de band jengelt maar met hem mee. Het is meer een persoonlijk album voor James en het maakt hem denk ik ook niet zo veel uit wat de rest er van vind. Het is zijn verhaal. Er wordt alleen geld aan verdiend nu op deze manier. Je hoort ook dat Lars,Kirk en Robert geen invloed hebben gehad in de sound. Dit is de sound die James wilde en het doet me erg denken aan de oudere dagen met Dave Mustaine en heeft invloeden van motorhead en Megadeth. Gek genoeg had ik in het begin toen ik het album luisterde het gevoel dat ik naar een album van Avenged Sevenfold zat te luisteren.

Titeltrack is sterk, afsluiter nog sterker. Ik heb me vermaakt. Ik ben heel benieuwd in de Johan Cruijf Arena hoe ze dit gaan brengen. Ticketprijzen vind ik wel echt belachelijk. Ik heb 255 euro betaald voor een zitplaats via ticketmaster. Gisteren stonden de zitplaatsen voor 449 euro , de laatste plaatsen.