Metallica - 72 Seasons (2023)

Hoe kom je er bij dat Metallica metal maakt? Puur omdat het in de naam staat? Ze hebben nog nooit metal geproduceerd. Metallica is gewoon Hardrock.

Lars vond het overigens wel metal. Leuk feitje over de naam :

"De band die geen MetalMania wilde heten
De naam Metallica is de uitkomst van een heuse brainstormsessie tussen ene Ron Quintana en zijn goede vriend, de drummer Lars Ulrich. Er moest een advertentie geplaatst worden om te zoeken naar een nieuwe gitarist voor Ulrichs band, maar de eerste advertentie bevatte nog geen bandnaam en dus was de animo ook enigszins uitgebleven. Tijdens het sparren om een nieuwe naam, kwam Ron met twee namen aanzetten: Metallica en MetalMania.

Lars vond MetalMania toch nog iets te commercieel klinken, maar Metallica klonk hem meteen als muziek in de oren. Hij plaatste het als bandnaam in de tweede advertentie op zoek naar de benodigde gitarist, en vanaf daar ging het allemaal vlot. De band zou later bekend komen te staan als één van de allerbekendste metalbands ooit."

Geen idee waar je dat verhaal vandaan hebt, maar het echte verhaal is dat Ron Quintana de naam bedacht tijdens het brainstormen voor een naam voor een fanzine. Hij twijfelde nog tussen Metallica of MetalMania. Omdat Lars de naam Metallica wilde pikken om als bandnaam te gebruiken zei hij dat MetalMania beter was. Korte tijd later gebruikte hij Metallica als naam bij het samenstellen van de band, alsof hij het zelf had bedacht.

Ja hoor, een van de belangrijkste pioniers van de thrash metal heeft nog nooit metal geproduceerd.

Ah, dat las ik ergens. Heb je een bron van jouw verhaal? Ben wel benieuwd

En tsja. Metallica heeft misschien wel metal gemaakt hoor. Ik denk dat ik wat teveel refereer naar het echte harde metal. Ze zijn behoorlijk van de sound van de eerdere albums afgestapt. Load en reload is totaal geen metal maar ik vind het wel toffe albums. Mamma said, It ain't my bitch, Devils Dance en the Memory remains vind ik echt heel fijn. Snap soms niet echt waarom die niet echt doorgebroken zijn.

Weet je wat ik trouwens wel eens wil meemaken? Jamet hetfield die een country album opneemt solo. Ik denk oprecht dat zoiets heel tof kan uitpakken.

Metallica (wikipedia) Bij 'History' (tweede alinea)

Die bron is oa Lars zelf, heb hem dat meerdere keren in interviews horen zeggen.

En Metallica heeft misschien wel metal gemaakt ?? Ze zaten gewoon midden in de opkomst van de thrash in de jaren 80.

Inderdaad. Alleen Load en Reload zijn niet echt metal te noemen.

Interesante link. Wist ik niet.

En jullie hebben ook gewoon gelijk. Ik koppelde metal altijd aan bands als Dimmu borgir die black metal maken. Metal is inderdaad gewoon voortgekomen uit de hardrock vroeger.

Wikipedia heeft een mooi stukje waar ik me inderdaad in kan vinden.

"Heavy metal of metal (in het Nederlands ook metalmuziek genoemd) is een muziekstroming die begin jaren zeventig van de 20e eeuw is ontstaan en voortkwam uit de hardrockmuziek. De populariteit van heavy metal taande aan het eind van de jaren zeventig tijdens de discojaren, maar in de jaren tachtig werd de stijl succesvoller dan tevoren.[1] Het wordt gekenmerkt door agressieve ritmes, zwaar versterkte elektrische gitaren en duistere tonen. Black Sabbath wordt vaak als eerste heavymetalband aangewezen, hoewel Deep Purple feitelijk een jaar eerder al actief was. Die laatste was echter in de beginjaren eerder te classificeren onder de noemer hardrock. Andere bekende heavymetalbands zijn Venom, Iron Maiden, Saxon, Accept, Motörhead, Metallica en Judas Priest. Uit heavy metal kwamen uiteindelijk andere subgenres voort, zoals thrashmetal, deathmetal, powermetal, gothic metal, doommetal, sludgemetal, black metal en vele andere. Een fan van het metalgenre wordt soms een metalhead genoemd, soms ook headbanger."

Maar om even terug te komen op mijn eerdere verhaal. Waarom denken jullie dat dit album zo uit het niets werd uitgebracht? Zonder enige commercie? Normaal gesproken werd ik altijd wel op de een of andere manier ergens getriggerd dat er wat aan zat te komen. Nu was het gewoon BAM , april een album, volgens mij november vorig jaar.

Lux Aeterna, de eerste clip met aankondiging van de release van het nieuwe album, kwam ogenschijnlijk uit het niets. Dat was de start van een uitgekiende marketingcampagne om ervoor te zorgen dat niemand is ontgaan dat afgelopen vrijdag dit album uitkwam.

Zonder enige commercie? Metallica is een commercieel bedrijf.

Ja, dat snap ik. Maar het was met death magnetic wel veel groter aangepakt dan nu. De "Fly on the walls" werden maandenlang elke week wel geupload : "https://www.youtube.com/results?search_query=metallica++fly+on+the+wall " .

Ik weet nog wel dat ik op Sonisphere was in Nijmegen en vanaf het terrein open ging het hele festival in de sfeer van metallica was. Overal waar je kwam zag je metallica of kon je merchandise kopen. Ik vond het zelf persoonlijk nogal een minachting naar de rest van de bands die speelden die dag. Het leek gewoon alleen maar om metallica te gaan. Nu zijn ze behoorlijk op de achtergrond gestapt met een nieuwe release.

Overigens was het wel een tof optreden. Mocht je het willen zien : https://www.youtube.com/watch?v=bHHxs6GHABY . Mooie herinneringen wel aan. Mijn broertje die de drumstok van slipknot ( joey) ving,

Dan zit je waarschijnlijk gewoon niet op social media? Al vanaf Lux Aeterna wordt ik kapot gespammed met berichten rondom het nieuwe album op zowel Facebook als Instagram. Vooral op FB staat er de laatste weken elke dag wel iets anders. Van videoclips, filmpjes dat ze een LP uitpakken en iets vertellen, optredens bij Howard Stern, Jimmy Kimmel enz enz. Er is geen enkele artiest eigenlijk waarvan ik zóveel reclame ontvang als Metallica.

Zonder enige commercie zegtie...


Zelfs U2 zou jaloers kunnen zijn op de immer doorrammende marketingcampagnes van Metallica.

Het is de afgelopen 5 jaar geen seconde stil geweest rondom de band.

Wat een gezeik weer wanneer Metallica een album uitbrengt.
- is het te commercieel?
- is het metal?

Kap even met zeiken en iedereen die zijn gelijk wil halen. Zo kinderachtig.

Het is een album van Metallica. Ik vind het een redelijk goed album, beter dan Magnetic en Hardwired. Je hoort weer wat meer plezier en het samenspel van 2 lead guitars op de 2e helft van het album bevalt me ook erg goed. Je hoort erg de invloeden van hun inspiratie. Het doet me soms zelfs een beetje aan Garage inc denken.

Ik geeft het een 3.5*

Ik kan je deze ook van harte aanbevelen, over de opkomst van de Bay Area thrash:
https://youtu.be/w0QvSqKdpYQ

Ik krijg bij dit interview het gevoel alsof ik luister naar iemand in een toxische relatie die alles tot in het oneindige relativeert en zichzelf wegcijfert om maar niet in conflict te moeten komen met de dominante partner. Rob moest toestemming krijgen van Lars om nieuwe muziek te mogen schrijven terwijl James in rehab zat en de band op zijn gat lag, hij en Kirk kwamen met honderden ideeën waar vaak niet eens naar geluisterd werd, en uiteindelijk heeft hij maar op 3 van de 12 nummers überhaupt een vermelding als schrijver. Ik snap waarom Newsted de band verliet als ik het zo allemaal aanhoor.

Dat Jason Newsted Metallica toen verliet, blijft echt eeuwig zonde. Die gaf Metallica enorm veel power, zowel in de studio als (vooral) op het podium.

Het komt wel eens voor dat er bewust of onbewust van het onderwerp afgedreven wordt. 1 reageerder schreef dat Metallica wordt gebasht en Iron Maiden wordt bejubbeld. En een ander haalt de vergelijking aan tussen The Book of Souls en No prayer for the dying, nou en dan reageer ik daar weer op. Ik moet wel even iets rechtzetten bij m'n vorige vermelding : Het album Powerslave valt hierbij buiten de beschouwing, Powerslave lijkt bij vlagen wel wat op Peace of mind. Het gaat om Somewhere in time, Seventh son of a seventh son en No prayer for the dying. Bij Somewhere in time en Seventh son of a seventh son had ik de indruk dat Iron Maiden een uitje maakte richting de symphonic rock of zo. De nummers op die albums is absoluut niks mis mee. Als die nummers allemaal werden gespeeld met gitaar dan waren het 2 top albums van de jaren tachtig geweest. Echter de gitaar synthesizer haalt het niveau van het nummer naar beneden en dat is zonde. Let wel ik heb niks tegen gitaar synthesizers. Plus punt is dat niet op elk nummer op gitaar synthesizer word gespeeld en dat zijn dan ook tevens de beste nummers. No prayer for the dying is een ander verhaal, dat album komt geen moment van de grond. De nummers zijn erg matig, muzikaal weinig details. Pluspunt is echter wel dat de dubbele gitaar partijen - waar Iron Maiden om bekend staat- bij vlagen wel aanwezig is op dit album. Nu naar het recentste album van Metallica : ik heb 2 nummers ervan gehoord en gezien via You-tube en ik ben in eerste instantie redelijk enthousiast. 72 Seasons en Screaming suicide nummers heb ik gezien en gehoord via You-tube en vind het wel 2 goeie nummers ook muzikaal gezien. Opmerkelijk is overigens wel dat je bij het bekijken van Screaming suicide vooraf een waarschuwing te zien krijgt over zelfmoord. Vraag ik mij natuurlijk ook gelijk af krijg je die waarschuwing ook te zien als je Better by you better than my van Judas Priest aan klikt op You-tube na de zelfmoord van 2 Amerikaanse tieners?? dit terzijde. Ik ben het met veel reageerders eens dit album heeft meer luister beurten nodig om het echt door te laten dringen. Na And justice for all, Load en Reload is dit het 4e album wat meerdere luisterbeurten nodig heeft. En helaas voor de 70+ haters is dit het 5e album wat door de zeventig minuten heen gaat.

Better By You, Better Than Me gààt toch ook helemaal niet over suïcide? Dat maakte een stel geflipte hilbillies er van.


Maar grappig weer hoe het van No Prayer For the Dying naar Priest gaat om iets over 72 Seasons te kunnen zeggen. Geen enkel raakvlak wat mij betreft.

En zeiken? Dat maak ik zelf wel uit.

Middelmatigheid ten top. Treurig dat een album als deze dan weer zoveel aandacht moet krijgen.

Zo zie je maar weer, een nieuwe plaat van Metallica roept reacties op, als grootste metalband op aarde hebben automatisch veel mensen een oordeel over de 'nieuwe'. En dat mag, als mensen 72 Seasons een prima plaat vinden, helemaal goed. Ik beoordeel de band over het gebodene en dat valt niet mee. Er zijn talloze artiesten of bands te vinden die net zo lang, of langer meegaan dan de heren van Metallica. Hoewel het heel lastig is om te kunnen wedijveren met je beste werk uit de beginjaren, doen talloze bands een poging om het vuur weer op te stoken of op zijn minst op muzikaal gebied relevant te zijn. Dat de ene poging meer succes heeft dan de ander; het zij ze vergeven. Metallica maakt het echter vrij bont, ik moet 80 minuten beoordelen, dan verwacht ik op zijn minst een album dat bol staat van afwisseling, transities en vernuftige details. Of het materiaal dan ijzersterk is laat ik in het midden. Ik gun een ieder zijn eigen beleving maar de wijze waarop Ulrich en Hetfield -Trujillo en Hammett hebben immers weinig in te brengen - mij denken te overtuigen met zo'n middelmatige plaat is mij een raadsel. Gerecyclede riffs die tot den treure worden herhaald, geen inventieve details, geen enkele 'groove' dat mijn lichaam enigszins doet opveren. Ik neem de nieuwe ter kennisgeving aan, ik kan niet anders dan hier een mager oordeel over vellen. Weinig inspiratie, oeverloos herhalen van riffs, geen enkele omverblazende gitaarsolo of een akoestisch stuk dat voor een rustpuntje had kunnen zorgen. Dat veel media nog vrij positief zijn is mij dan ook een raadsel. Zal 72 Seasons dan een geschenk zijn dat ik simpelweg nog moet ontvangen....

Room of Mirrors heeft wel een aardige Iron Maiden melodie, jammer dat zo'n nummer eerst drie en een halve minuut volkomen ruk is en dan pas lekker wordt.

Hoe moet de lezer mijn mening bij de nieuwe Metallica inschatten? Wel, ik haakte af in 1991 bij hun black album. Mijn undergroundbandje was die status definitief ontgroeid, waarop hetzelfde gebeurde als eerder met Scorpions, waar “ieder schoolmeisje" plotseling mee wegliep. Het was me te veel muziek voor de massa. Met de albums daarna werd het alleen maar gaapverwekkender en op St. Anger werkte een nieuwe dosis energie averechts.
In 2008 werd met Death Magnetic teruggekeerd naar de wortels en kreeg ik weer hoop, maar het album én de nummers duurden me veel te lang… Als een reeks willekeurig aan elkaar geplakte riffs. Hetzelfde had ik in 2016 in iets mindere mate met Hardwired, al hoor ik deze twee albums veel liever dan hetgeen in de jaren 1991 – 2003 door hen werd uitgebracht.

Eerst de hoes van 72 Seasons eens goed bekeken. De laatste jaren laat Metallica soms de bandnaam op een album achterwege, maar dit is de eerste keer dat het gebeurt bij een plaat met regulier nieuw materiaal. Op de hoes zien we hoe de Metallicabliksem een kinderkamer heeft geraakt en alles zwartgeblakerd. De titel verwijst naar de invloed van de eerste achttien jaren van een mensenleven op het volwassen leven. In de teksten vinden we deze psychologische invalshoek, een uiting van frontman James Hetfield las ik ergens.

Dan de muziek. Met 72 Seasons en bijna net zoveel minuten vergaat het mij zoals sinds 2008 het geval is. Het titelnummer en Shadows Follow hakken lekker, al mis ik iets. Het ware vuur? Of ben ik simpelweg verwend en verzadigd? Ik weet het niet.
Daarna wordt het saai. Composities die me niet pakken, zoals in (hier stonden allerlei voorbeelden van ‘lange nummers zonder verrassing’ of ‘een lekker intro maar dan’, of ‘diverse tempowisselingen maar pakt me niet’, of ‘eenvormige zang die me niet raakt’).

Graag volgende keer één énkel album op elpeelengte, dus zo’n 40 minuten. Heel streng zijn voor jezelf en alleen het allerbeste in de groef zetten. Daarbij meer variatie inbouwen, de bestaande ideeën zijn te eenvormig.
Tips: meer melodieën in de gitaarlijnen, als die klinken ben ik namelijk wél bij de les. Zoals de gitaartwins in Inamorata vanaf 6’40”. En niet steeds op dezelfde wijze in dezelfde emotie zingen. Wees creatief en verras me.
Afgelopen donderdag zag ik het Gentse Ramkot in Utrecht, ze staan 29 april bij Metallica in de ArenA. Vond ik veel spannender. Gaat hén zien!

'Eenvormige zang' die je niet raakt, dat kan, maar dan moet je niet naar Metallica in het algemeen luisteren, dus dat argument gaat voor mij niet op.
Waar het bij mij wringt is in mindere mate de productie, maar vooral de percussie. En die twee zijn in dit geval onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maw, die Deense dwerg heeft wederom te lang bij het mengpaneel gezeten. Veel te dik op de voorgrond, en op zich zou dat niet zo'n probleem hoeven zijn...
Maar op deze plaat klinkt hij zo ontzettend inspiratieloos, kaboem pats, kaboem pats enz enz, en is vooral helemaal blij met z'n nieuwe set bekkens. Echt zo zonde, want op veel momenten laat de riff veel ruimte vrij om er een mooie fill te plaatsen. Wat hij voorheen ook vaak deed, soms ook te onpas, maar een nummer ging dan wel echt ademen, pulseren. Of hoe ik het ook moet verwoorden....
Verder hadden You Must Burn, Too Far Gone (typische saaie Hardwired-riff) en Shadows Follow gebruikt mogen worden als B-kantjes.
Gemiste kansen in Crown Of Barbed Wire en Chasing Light, vooral die laatste zou met wat peper in de bips een klassieker (in wording) kunnen zijn. Jammer...
De lange speelduur vind ik totaal niet storend. En daarbij weet iedereen dat Metallica nu eenmaal lang is van stof. Dat was op de MOP al niet anders..
Dikke plus voor de vocalen, en vooral de gretigheid en phrasing. Riffwerk staat als een huis en klinkt levendig en soms zelfs bevlogen. En verrassend, niet constant in E standaard. Lekker!


Heb het album nu bijna 6 keer in z'n geheel beluisterd, en ben positief gestemd. Wat ik echt niet verwacht had.
Voor mij staat het in hun disco op een gedeelde 5e plaats, en dat komt alleen omdat het Black Album zo'n ongeevenaarde productie kent.
St. Anger vergeet ik gemakshalve....
Death Magnetic vond ik een compromis. (En zoals Greg Mackintosh over 'Believe In Nothing' zei: "I hate compromises. To be honest, that album doesn't really exist for me..."
Hardwired... had zijn 2 hitjes en het vette Spit Out The Bone, maar buiten een half dozijn vullers ook de opener Hardwired... Samen met Cyanide de oorzaak waardoor ik nog steeds bij de mondhygieniste loop vanwege chronisch terugtrekkend tandvlees. Gewoon niet te doen, dus doe maar niet meer gewoon..

Verder: Geen ballads, en ik mis ze ook niet. Netjes. En als kers op de plaatcake (want het is nog net geen taart..), afsluiter Inamorata! De hit die My Friend Of Misery nooit heeft mogen zijn, maar ook Thin Lizzy komt in me naar boven. En wederom, met 11 minuten geen seconde te lang.

Conclusie: Na de eerste luistersessie was ik stil, erg lang stil... en dik teleurgesteld misschien. Maar hem 's avonds toch weer opgelegd. En echt, het kwartje viel de goede kant op. Ik ga hier nog vaak met plezier naar luisteren. Vooral door een koptelefoon klinkt (hier de vinyl versie) uitmuntend. Al sla ik op drie plaatsen handmatig wat groeven over, vooral en dankzij het gebrek aan inspiratie van de drummert. (Of zou ie zich deze keer strak hebben moeten houden aan een clicktrack?...)



James, van mij krijg je voorlopig een welverdiende 4 sterren.


Oh ja..: Kon Senjutsu potten breken? Is The Sick, Dying... niet het minste '00 album na Super Collider? Was het echt nodig om Michael Amott een solo in te laten spelen op Hate Uber Alles om me wakker te houden? Moet de nieuwe van Overkill, mijn hondstrouwe en favoriete band bij uitstek, geleid worden door een stukadoor als drummer en een 'Lars Ulrich' op bass...?
Klonk Zetro op het nieuwe album meer als Donald of Katrien?
Is Anthrax dan nog een van de weinige oudgediende die onverminderd doorgaan?
Oh wacht nee, we krijgen zo de redder in nood, met zijn 'K.K. Slayer'... En voor alle duidelijkheid, dat staat voor Kerry King.... Daar zit de mensheid zeker op te wachten..

.

Ik kan je verhaal grotendeels volgen hoor. Natuurlijk kan het beter en hoop je als liefhebber op nummers waar je echt van denkt; Ja! Dit is zo'n echte Metallica klassieker! Naar mijn mening staat er zeker zo'n nummer op dit album met het epische Inamorata. Ik keek net op YouTube naar de review van "Chainsaw reacts" en zijn reactie was prachtig omdat het de mijne bevestigde.

De verwachtingen zijn en blijven bij Metallica altijd enorm hoog, daar hebben ze zelf voor gezorgd met meerdere meesterwerken in een inmiddels grijs verleden. Maar hadden een aantal van deze nummers op de oude albums gestaan, met die productie/mix en het stemgeluid van James van destijds, dan hadden ze niet misstaan denk ik.

Frapant. Want dit album staat in tegenstelling tot Death Magnetic en Hardwired... vol met eigenzinnige 'loopjes'. En vooral ook; niet alleen in E of E-flat.
Waar ze ín jouw oren 'eentonig' beginnen te raken is op de momenten waar ze ruimte vrij houden voor een ander instrument. Alleen jammer dat die andere (drummer) het hele album op de automatische clicktrackpiloot staat....

Voor de derde luisterbeurt ben ik er gisterenavond eens voor gaan zitten. Het album lijkt een lichte vooruitgang te zijn ten opzichte van de voorganger. Er staan meer snelle nummers op die bovendien minder geforceerd klinken. Dat maakt de lange zit dragelijker. Het clichématige opbouwen naar een uitbarsting wordt ook goed achterwege gelaten, behalve een keertje in het slotnummer. Het stukje Iron Maiden in Room of Mirrors viel me ook op. Is wel leuk. Er viel voor mij best wat te genieten, zij het zonder veel enthousiase. En ergernis bleef grotendeels uit. Al bij al ben ik gematigd positief over dit nieuwe album.

Als er nog een opvolger komt na weer zo'n lange wachttijd dan zullen de jongens rond de 67 jaar zijn.

[quote]frayedends schreef:


Frapant. Want dit album staat in tegenstelling tot Death Magnetic en Hardwired... vol met eigenzinnige 'loopjes'. En vooral ook; niet alleen in E of E-flat.

Maar dan vooral omdat hij voor een groot deel de nummers arrangeert, niet zozeer vanwege zijn drumspel.

Wat bertreft 72 Seasons, het doet me niets, net als alle andere albums na Reload.

Ik