menu

Queen - Jazz (1978)

mijn stem
3,55 (410)
410 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Mustapha (3:02)
  2. Fat Bottomed Girls (4:17)
  3. Jealousy (3:14)
  4. Bicycle Race (3:03)
  5. If You Can't Beat Them (4:16)
  6. Let Me Entertain You (3:03)
  7. Dead on Time (3:23)
  8. In Only Seven Days (2:30)
  9. Dreamer's Ball (3:31)
  10. Fun It (3:30)
  11. Leaving Home Ain't Easy (3:15)
  12. Don't Stop Me Now (3:30)
  13. More of That Jazz (4:16)
  14. Fat Bottomed Girls [1991 Remix] * (4:22)
  15. Bicycle Race [1991 Remix] * (4:59)
  16. Fat Bottomed Girls [Single Version] * (3:23)
  17. Bicycle Race [Instrumental] * (3:09)
  18. Don't Stop Me Now (With Long-lost Guitars) * (3:34)
  19. Let Me Entertain You [Live in Montreal, November 1981] * (2:48)
  20. Dreamers Ball [Early Acoustic Take, August 1978] * (3:40)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 44:50 (1:10:45)
zoeken in:
avatar van De buurman
4,0
Moet zeggen dat deze altijd tot mijn favorieten behoorde. Maar als ik mijn 10 favoriete Queen nummers samenstel, komen ze vooral van A Day At The Races en News Of The World. Ze waren hier net wat van hun scherpte kwijt. De productie werkt ook niet echt mee.

avatar van bikkel2
3,0
Nee, de produktie is een dingetje.
In principe trekt Queen de lijn van News Of The World door om minder over de top te klinken.
Wat op die plaat aardig lukt overigens, is het hier te dun en te schel.
Ik begrijp nog steeds niet hoe ze dat hebben kunnen laten gebeuren.
De albums met Mack achter de knoppen klinken op The Works na, behoorlijk goed.
Ik laat de kwaliteit van het songmateriaal dan even buiten beschouwing.
Jazz heeft best goed materiaal, al vind ik het al minder aansprekend.
Het fietsenlied is voor mij het beste van de plaat.
Zeer knap nummer en Queen die alle registers open gooit. Mustapha heeft dat trouwens ook wel.
Dat zijn songs die niet hadden misstaan op bijv. A Day At The Races.
In veel gevallen mis ik die insteek te veel op Jazz.

avatar van RuudC
4,0
Hier begint het toch echt minder te worden. Waar andere bands in dat soort periodes toch snel de onvoldoendes induiken, scoort Queen nog steeds wel goed. Er duiken meer popinvloeden in en daardoor mist het soms karakter en vrij vaak spanning. Sommige songs borduren nog echt voort op het klassieke rockgeluid van News of The World, zoals Bicycle Race, Let Me Entertain You en Dreamers Ball. Dat zijn dan in mijn ogen ook de goede songs. sowieso heb ik daar wel mooie herinneringen aan, doordat ik vroeger veel naar Live Killers geluisterd heb. Van de popsongs is Don't Stop Me Now natuurlijk een kraker. Mustafa maakt me ook wel vrolijk. Mede omdat Freddie de Arabische accenten goed imiteert. Zou dit nummer vandaag de dag uitgebracht worden, krijg je zowel een fatwa als de gehele anti-zwartepietenclub op je dak, want racistisch.

Queen gaat echter op jazz ook een aantal keer aardig de mist in met flauwe songs als If You Can't Beat Them en Leaving Home Ain't Easy. Ook op Fun It gaan ze te ver. Dat is te hip en wat misplaatst vooruitstrevend. Vrij typerend voor Roger Taylor die meer en meer achteruit gaat wat het schrijven van muziek betreft. More Of That Jazz heeft betere momenten. Queen begint erg wispelturig te worden hier, maar toch staan hier genoeg leuke dingen op.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Jazz

avatar van lennert
4,0
Dit album had ik nog niet eerder gehoord, zodoende moest ik mezelf toch even krabben toen Mustapha opende. Ergens een hilarisch nummer, maar vandaag eentje die niet meer live gespeeld zou kunnen worden of airplay zou krijgen. Leuk hoe Fat Bottomed Girls en Bicycle Race naar elkaar verwijzen qua teksten en lekker opzwepende tracks als Let Me Entertain You en Dead On Time gaan er ook in als koek.

Op de tweede helft van het album komen echter de mindere tracks naar boven. Dreamers Bar sust me in slaap. Leaving Home Ain't Easy heeft interessante effecten, maar is uiteindelijk ook weer niet heel spannend, terwijl Fun It het voor mij ook net niet. Don't Stop Me Now is wel terecht een van de meest opbeurende songs ooit en More Of That Jazz is een lekker dreigend nummer. Kan me goed voorstellen dat de laatste track niet bij iedereen aanslaat, maar ik mag de vibe en die ijzingwekkend hoge vocalen van Taylor helemaal.

Zeker nog steeds geen verkeerd album, maar wat meer mensen ook zeggen: het lijkt er op dat de band op dit moment langzaamaan een kant opgaat die minder wordt. Het geheel is wat minder kunstzinnig en erg basic. Nog steeds leuk, maar gewoon niet zo goed als de rest.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz

avatar van bikkel2
3,0
Jazz lijkt wat meer een jet set album.
De intiligentie van de muziek zoals dat vooral op Queen II, Sheer Heart Attack en op de witte en de zwarte werd tentoongesteld, heeft hier al ingeleverd. Het is wat straighter en minder uniek.
Bicycle Race is de uitzondering op de regel.
Nu reken ik Queen tekstueel niet tot de meest verheffende band, maar Fat Bottomed Girls, Let Me Entertain You, Fun It en Don't Stop Me Now, zijn feitelijk partysongs.
Juist de mystiek van de groep is voor mij interessant gebleken en hier gaat het al een stuk platter.
Dat geeft verder niets. Queen was bijv.al helemaal geen politieke band, maar vanaf hier wordt het allemaal wat oppervlakkiger.

Niet toevallig begon de band rond deze tijd behoorlijk de bloemen buiten te zetten.
De promotieparty ter gelegenheid van Jazz is legendarisch. Extravagant, sexueel getint en extreem.
Queen was inmiddels heel groot.

avatar van caravelle
Hier vanavond eens goed voor gaan zitten want deze toch een tijd niet meer gedraaid. Mustapha is de heerlijke opener en Fat bottomed girls alhoewel geen favouriet kan Ik altijd wel hebben (liever de single versie). Jealousy is een lekker rustpunt en Bicycle race blijft top.if you can't beat them en Let me entertain you zijn matige nummertjes met een waardeloze drumsound alsof je naar een demo zit te luisteren. Dead on time heeft dit probleem ook maar knalt wel lekker uit de speakers. In only seven days en Dreamers ball zijn beide niet bijzonder maar halen nog een voldoende. Het matige Fun it had beter op een Taylor solo lp kunnen staan (wederom een slechte drumsound) maar Leaving home ain't easy is dan weer een uitstekende May. Don't stop me now bij velen een favouriet heeft mij nooit echt kunnen bekoren en More of that jazz met dat slecht gemonteerde einde is ook niet meer dan matig. Met een News of the world produktie had deze plaat veel beter kunnen zijn en had ik de minder nummer misschien beter kunnen hebben. Nog net een voldoende (voor Queen maatstaven) maar ik blijf wederom met de vraag zitten waarom zij niet wat kritischer zijn geweest. Kennelijk andere prioriteiten? Het artwork (lees voor- en achterkant van de hoes) is bijzonder fraai en de poster met blote dames en een paar racefietsen had tegenwoordig een rel teweeg kunnen brengen! 40 jaar geleden kennelijk niet? Deze hing gewoon bij onze fietsenmaker toendertijd!

avatar van De buurman
4,0
Na het grote succes van News Of The World zou iedere normale band door zijn gegaan met de meer ongepolijste sound. Maar Queen is geen normale band.

In zekere zin grijpen ze terug op de excessieve sound van vóór News. Zelfs producer Roy Thomas Baker wordt er weer bijgehaald. Dertien nummers maar liefst die alle kanten op schieten.

Maar toch ontbreekt er een bepaalde puurheid en originaliteit. Het is wat obligater, wat gemakkelijk en (inderdaad, Bikkel) oppervlakkiger. Nog steeds een goeie plaat, maar de èchte sprankeling ontbreekt.

Onvergeeflijke misser is de drumsound. Misschien in een poging om modern te klinken is de vette drumsound van Taylor hier totaal om zeep geholpen.

kuifenco
Wie kan mij uitleggen in hoeverre de muziek op deze plaat de keuze voor de albumtitel rechtvaardigt?

avatar van bikkel2
3,0
kuifenco schreef:
Wie kan mij uitleggen in hoeverre de muziek op deze plaat de keuze voor de albumtitel rechtvaardigt?


Niet dus ( alleen Dreamers Ball heeft een jazzy touch.)

Deze misschien: Looking at life, and all the various things go wrong.
Give me no more of that jazz.

Meer gebaseerd op frustratie. Ik vind het wel een aardige. Een muziekterm gebruiken voor een bak ellende.
Dat idee krijg ik ook luisterend naar de tekst van de afsluitende track.

avatar van LucM
3,5
Eens met bikkel2 dat het vanaf hier bergafwaarts ging met Queen. Er staan natuurlijk veel sterke songs zoals de twee hitsingles Bicycle Race en Don't Stop Me Now maar het oosterse Mustapha en het emotionele slotnummer More of That Jazz zijn wat mij betreft de hoogtepunten op dit album. Maar er staan ook een paar mindere, vlakke songs zoals Leaving Home Ain't Easy en vooral Fun It.
Waar dat hun vorige albums vrijwel enkel sterk materiaal bevatten bevatten de Queen-albums vanaf dan enkele inspiratieloze vullertjes.

avatar van gigage
4,0
Get op your bikes and ride !
Straks staat de buurvrouw nog voor de deur vanwege geluidsoverlast

avatar van meneer
gigage schreef:
Get op your bikes and ride !
Straks staat de buurvrouw nog voor de deur vanwege geluidsoverlast


Fat Bottom Girl in da House ! Entertain her, Don’t Stop, have Fun and make it a Dreamers Ball so that she Ain’t Leaving your Home Easy..!

Jealousy guaranteed


avatar van gigage
4,0
Haha geweldig! \m/

avatar van Bonk
4,0
Voor de liefhebbers; via de officiële Queen Online Store in zeer beperkte oplage (1978 stuks ) te verkrijgen op vinyl picture disc.

avatar van WoNa
3,5
Jazz kwam uit in 1978. Ik zette 'Mustapha' op na het album op basis van de dubbelsingle blind gekocht te hebben en knapte direct af. Dat was het voor mijn relatie met Jazz voor 40 jaar.

Gisteren stemde ik voor de top 2000, toch maar gedaan ook al doe ik nooit echt recht aan mijn allerbeste nummers. Als ik dit serieus moest aanpakken deed ik een paar maanden niets anders meer. Van Queen stemde ik op 'Don't Stop Me Now'. Gewoon het lekkerste nummer van de band. Het gaat nog verder. Met het gezin hadden we afgesproken naar 'Bohemian Rhapsody' te gaan die avond. Voor vertrek trek ik Jazz uit de kast om het nummer even te spelen, heerlijk hard om in de stemming te komen. Het feit dat ik geen idee had waar het nummer op de plaat staat, zegt echt alles.

Na de film de plaat toch nog maar eens opgezet. Wat blijkt, 'Mustapha' is een lekker rocknummer en er kwam nog wel een en ander typisch Queen voorbij. Maar ook dan haalt het album het niet bij wat er voor zat. De rek lijkt er uit. De eerste aanzetten naar disco zijn te bespeuren, maar dan nog valt er genoeg te genieten. Eigenlijk viel het me allemaal reuze mee. Milder door de jaren? Nee, een beter oor, door meer overzicht.

Een grote tegenvaller: de poster zat er niet meer in. Verloren gegaan in de vele verhuizingen. Ooit opgehangen en nooit meer teruggestopt? Geen idee meer.

Het moet na Jazz zijn dat ik de band voor de tweede en laatste keer live zag spelen, in Ahoy. Grootste shows en goede herinneringen. Na Jazz duurde het lang voordat mijn relatie met de band weer enigszins herstelde. Hetzelfde werd het nooit meer. De herinnering aan 'Live Aid' kwamen overigens heel hard terug gisteravond. De verbazing over de participatie bij Queen staat me nog heel goed bij en de herinnering dat de band ook stevig kon rocken kwam terug. Ondergesneeuwd in de disco, gimmicks en vreselijke ballades van de jaren daarvoor. Op Jazz was daar nog niet echt sprake van.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:40 uur

geplaatst: vandaag om 10:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.