Kansas - Device, Voice, Drum (2004)

Is dit mooi of niet?

Dit is mooi. Maar dat wist je al.

Kansas weer terug met oudgediende Robbie Steinhard . Een man die met zijn unieke vioolgeluid en aanvullende vocals een groot deel van het oorspronkelijke geluid bepaalde .
Een compacte liveopname hier . De 70er jaren komen aardig aan bod . Dan heb je natuurlijk het complexere spul te pakken . Volgens velen de meest creatieve periode van Kansas .
Voor de aangename afwisseling laat de groep ook de wat stevigere 80er jaren bedenksels horen .
Muzikaal is Kansas zeker 1 van de betere bands in het symfogenre .
Met speels gemak rammelen ze de ene naar de andere tempowisseling uit en begrijpen de veteranen hoe je met gevoel speelt .
Enige smetje vind ik het stemgeluid van Steve Walsh . De man had vroeger een gouden keeltje , maar is wat gruizelig geworden .
Het kan slechter trouwens want ik heb wel opnames gehoord dat de man er geen fatsoenlijke noot meer uit kreeg . Hier zingt hij vergelijken met toen vrij redelijk , maar hij heeft wel ingeboet .

Kansas neemt volgend weekend in Topeka een nieuwe live CD/DVD op met een compleet orkest. Helaas heeft Robbie Steinhardt de band al lang weer verlaten (zomer 2006 of zo) en is weer vervangen door David Ragsdale inmiddels, zoals ook op het Arrow Rockfestival vorig jaar.

Ragsdale speelt dus viool nu en gitaar. Deze release Device Voice Drum moet je eigenlijk als liefhebber ook wel op DVD hebben. De plaat klinkt goed maar is live met publiek in een soort studio opgenomen en dat hoor je, het is een beetje kil allemaal. De echte live sfeer zoals op Two For The Show ontbreekt hier duidelijk wat mij betreft. Wel een mooie setlist met een flinke knipoog naar de toptijd in de jaren 70. Steve Walsh zijn stem is inderdaad niet meer zoals destijds, hij moet het er vaak echt uit knijpen.

Desondanks wel een mooie plaat deze live dubbelaar

ik mis enkel een nummer op deze livedubbelaar
magnum opus anyone

Van Magnus Opus spelen ze alleen het stukje met vocalen uit het begin van het nummer, dat heet hier Howlin' at the Moon en gaat over in The Wall. Uitstekende setlist, al heb ik enige moeite met de stem van Steve Walsh die achteruit is gegaan. Maar het is smullen van de instrumentale stukjes. Mijn favoriete nummers, Cheyenne Anthem en Miracles Out of Nowhere, worden gespeeld en er staat zowaar een nummer van In the Spirit of Things op (The Preacher). Heb de band één keer gezien, dat was op Arrow.

Ik mis toch passie en agressie. Vroeger vond ik Phil Ehart ook altijd een erg goede drummer, maar het valt me nu erg op, dat hij all-over-the-place is. HEt irriteert.
Daarbij is de stem van Walsh nu wel echt heel erg naar de kloten. Sorry, maar ik kan er echt niet meer naar luisteren.

Wat ooit één van mijn favoriete hardrockbands is, klinkt hier als een slechte coverband. Ook de live-mix klinkt niet live, maar als in een oefenruimte opgenomen.

Indertijd bij een vriend op dvd gezien en was onder de indruk. Die schijf ga ik kopen als ik 'm tegenkom in een fysieke winkel, nu houd ik het bij mijn cd. In het boekje staat als track 7 van cd2 Distant Vision als "Enhanced CD Bonus Track" vermeld, maar kennelijk heb ik de "gewone" cd en helaas mis ik dat nummer.

Opgenomen in de bezetting Steve Walsh - leadzang en toetsen, Robbie Steinhardt - viool en leadzang, Rich Williams - gitaren, Billy Greer - bas en zang, Phil Ehart - drums, met als gastmusici een koor en een strijkkwartet. De nadruk ligt op het jaren '70-werk. Stuk voor stuk hele goede nummers, maar liever had ik meer recent werk gehoord. Hoogtepunten zijn voor mij dan ook de "jonkies" Icarus II, The Preacher, Fight Fire with Fire met als extra op de oorspronkelijke versie een vioolpartij en gewijzigde toetsenpartij en Play the Game Tonight, waarin het publiek een verrassende en prominente rol neemt.
Nou lijkt het wellicht alsof ik het oudere werk niet goed vind, maar schijn bedriegt. Stuk voor stuk klassiekers. Journey from Mariabronn of Cheyenne Anthem bijvoorbeeld zijn van bijna bovennatuurlijke kwaliteit en Howlin' at the Moon, het enige deel uit Magnum Opus (van Leftoverture uit '76) is heerlijk.

De kritiek op de stem van zanger Steve Walsh snap ik niet; in dezelfde periode zong hij zelfs de sterren van de hemel op het debuut van Khymera. Zijn stem is weliswaar iets lager geworden en kreeg een rauw randje, maar de hoge noten haalt hij nog even krachtig en zuiver als dertig jaar eerder en dat randje voegt alleen maar emotie toe.
Ook hier is hij voor mij een top 3-zanger, die met het ouder worden het hoge niveau hield. En dat voor een vocalist van inmiddels 51 jaar; het album werd namelijk opgenomen op zijn verjaardag, 15 juni 2002.

Tot 2016 zou er geen studioalbum van de groep verschijnen. Ondertussen was ex-lid Kerry Livgren druk doende met het debuut van Proto-Kaw, Billy Greer met de tweede Seventh Key en Steve Walsh had zijn derde soloalbum in de steigers staan. Kansas' volgende album was wederom live en zelfs met een orkest: There's Know Place Like Home.

En die laatste is veel sfeervoller dan Device Voice Drum, welke in een studio is opgenomen in een wat mij betreft veel te kille setting met wat studiopubliek. Maar het is wel heel lang geleden dat ik hem gezien heb dus ik ga hem weer eens even klaarleggen.

There’s No Place Like Home is opgenomen in een knus theater en heeft qua beleving, geluid en setting mijn absolute voorkeur boven Device Voice Drum.