Depeche Mode - Memento Mori (2023)

mooi verhaal Marco, maar zie mijn eerdere redenering omtrent dit album. Leuk geprobeerd van deze heren, maar ik mis de echte spirit die ik wel ontdekte in hun oudere albums.

Gelukkig verschillen maken! Helemaal prima toch?

Gek genoeg heb ik dat ook absoluut met hun laatste paar albums maar juist bij deze niet. "Always You en Caroline's Monkey pakken mij iets minder maar zijn prima tracks en de rest vind ik echt steengoed.

Perceptie van de luisteraar... persoonlijke beoordeling wordt door zoveel parameters beïnvloed. gemoedstoestand op moment van beluistering, vooringenomenheid, aftoetsen tov eerder bekend werk , genre-passendheid, etc...

Onze eigen hersens bedriegen ons.

Ik ben er zelf nog niet uit hoe ik deze plaat tegenover eerder werk plaats.

Heeft nog een paar luisterbeurten nodig want kan me nog niet echt pakken.
Maar toch wel het gevoel dat er iets bijzonders is met deze plaat. Dat er veel gevoel in zit.

Na verschillende luisterbeurten tracht ik een eerste persoonlijk oordeel te vellen over de plaat en dat valt niet mee.

Hoe kan je nog eerlijk luisteren als het de 15de langspeelplaat is van een band, die je ondertussen als je favoriete band bestempeld hebt. Misschien kan dit ook niet en dan komen we tot de conclusie dat we wat meer gevoelsmatig moeten oordelen, maar laat me toch een poging tot onderbouwing proberen.

- Productioneel: zoals altijd top. Misschien net iets meer detailwerk dan in de recentere voorgaande albums.

- Coherentie: wisselvallig, zoals elk eerder album van Depeche Mode (ook de klassiekers). Maar ook wel eigen aan "pop"-albums.
Elk nummer lijkt wel wat terug te grijpen naar andere DM-klassiekers en dat is tof - herkenbaarheid - maar anderzijds werk het ook het album-gevoel tegen. Alsof het bij momenten een samenstelling is van niet eerder uitgebrachten singles die met een 2023 sausje overgoten zijn.

- Genre/instrumentatie: De accenten lijken in dit album wat meer uiteenlopend dan de vorige recente DM-albums. Ik heb het gevoel dat er diversere drumcomputers, synthesizer gebruikt zijn dan in de meeste van hun albums en dan sluit ik aan bij mijn vorige "coherentie"-punt dat dit soms wat voor te veel willekeur zorgt. Vooral in het begin zijn de opeenvolging van nummers wat te drastisch en voelen ze teveel "random" aan. tweede deel van het album voelt natuurlijker aan.

- Favorieten: de meer uptempo nummers People Are Good en Never Let Me Go en het geweldige einde van Speak To Me dat wel mooi aansluit bij de opener My Cosmos is Mine. De cirkel is rond, met wat bultjes onderweg.

-Gevoelsmatige conclusie. De magie die ik ondervind bij andere (oudere) DM-Albums, krijg ik ook bij deze worp niet te pakken. Waar dit voor velen een terugkeer blijkt naar de jaren 80/90 is dit voor mij meer een stap verder in de jaren '20 met wat retrospectieven. Maar degelijkheid is weer van de orde. Al bij al een mooie aanvulling op een nog mooiere gehele collectie.

En van mij mogen Dave en Martin nog wel wat jaartjes verder blijven doen met hun twee.

Je waardering gaat nog wel omhoog, let maar op

Als je zo stellig bent - met die kristallen bol van je - over dingen die meer waard worden in de toekomst, vertel me dan even welke aandelen ik vandaag nog moet kopen om volgende week een stijging te mogen meemaken.

Ik ben er nog steeds niet helemaal uit en zit op niveau 3 - 3,25*.

Hoorde vandaag de nieuwe James Holden en de nieuwe Altin Gün en beide vind ik na één draaibeurt verrassender dan dit album. Het pakt me nog steeds niet, ergens bij het 5e of 6e nummer gaat mijn aandacht wandelen en dan komt die weer terug en denk ik wat voor album is dit ook al weer, want er zitten voldoende verwijzingen in naar oudere albums. En 50 pleuro - oftewel 110 oude harde Hollandse FLappen - vind ik gewoon te veel geld voor een album dat slechts incidenteel boven de middelmaat uitkomt.

Het kan natuurlijk post-coronaal optimistisch wensdenken, de bekende kinderhand (gauw gevuld), of een quaestie van smaak zijn, die leidt tot een hyperbool in waardering. Ik wordt echter graag verrast en vergast op nieuwe, vindingrijke zaken - maffe samples (de overbekende 'schaar') waarmee toch fijne muziek wordt gemaakt. Dat vind ik hier te weinig - al noteer ik wel een (relatieve) remonte.

Overigens ligt aan smaak (daarover valt niet te twisten) wel een uitgangspunt - noem het muziekopvatting - ten grondslag en daarover valt wel te discussiëren: wat zijn je uitgangspunten bij het beluisteren/beoordelen van muziek - in boerentaal: wat hoor je het liefst? Iemand met een afkeer van R&B zal nimmer One van U2 met M.J. Blige kunnen waarderen.

Ik wil dit echt nog een paar keer horen, maar vrees dat het net zo zal gaan als met de vorige 2-3 - op een gegeven moment wegzinken in de achtergrond.

Tja, oudentijden keren niet weer. Al is het wel fijn als een oude band een goed album maakt.

Ik behoor tot de generatie die is opgegroeid met Depeche Mode in de jaren '80 en tevens tot degenen die na het vertrek van Wilder een beetje zijn afgehaakt. Het werd me allemaal te dreinerig. In plaats van sprankelende popmuziek kregen we humeurige, trage elektro-grunge. Gahans uithalen legden het drama er al te dik op en de synths waren vlak en hooguit ondersteunend, terwijl ze met Wilder erbij juist een creatief, gelaagd extraatje vormden.

Niet dat het altijd kommer en kwel was. Ultra kon mij nog redelijk bekoren en op Delta Machine staan enkele van mijn lievelingsnummers uit het post-Wilder-tijdperk, maar Memento Mori is het eerste album sinds Songs of Faith and Devotion dat ik lekker ouderwets heb gekocht, in een fysieke winkel zowaar, in plaats van het maanden later eens uit de bibliotheek te halen.

En ja, het bevalt me wel. Ik mis misschien echte uitschieters, maar in zijn geheel genomen stelt het verre van teleur. Gahan zingt eindelijk weer zonder te schreeuwen, de oorwurmen passeren in colonne de revue en de synths staan terug wat meer op de voorgrond. Het is een donker album, zeker, maar lang niet zo deprimerend als je zou denken, net omdat er ondanks alle verwijzingen naar de dood een hernieuwd levensgevoel uit spreekt.

Hoogtepunt wat mij betreft: 'Don't Say you love me'

Ik heb de hoogtijdagen van Depeche Mode nooit heel bewust meegemaakt. Ik was te jong in de jaren 80 en in de jaren 90 luisterde ik naar Captain Jack. Eigenlijk was Exciter mijn eerste echte kennismaking met de band. Dat kwam omdat het nummer 'Dream On' op een verzamel-cd stond, van Plato ofzo. Ik vond dat nummer fantastisch. Dus zo ben ik er een beetje ingerold.

De albums na Exciter vond ik niet heel verheffend. Maar nu is er dan Memento Mori. Dit is het eerste album (inclusief de klassiekers uit het verleden) dat ik van begin tot eind kan luisteren zonder me te storen aan de mindere momenten. Want de mindere momenten op deze plaat zijn nog steeds van degelijk niveau. Hoogtepunten zijn voor mij zeker de opener 'My Cosmos Is Mine', maar ook 'Don't Say You Love Me', 'Caroline's Monkey' en afsluiter 'Speak to Me'. De rest luistert ook gewoon heerlijk weg, behalve dan misschien 'Soul with Me' dat door Martin Gore gezongen wordt en het refrein van 'Always You'.

Ik heb het album een week laten rusten om het de tijd te geven om te aarden. Ik zag zoveel lovende recensies dat ik mij niet in de emotie wilde laten meeslepen. Ik kan namelijk zelfs de mindere albums van deze geweldige band niet slecht vinden. Hoe kan dit ook als je de band al 40 jaar met veel genot op de voet volgt. Ik miste echter het wow effect dat ik het laatst bij 'Playing the Angel' had en daarvoor bij 'Ultra'. Ik dacht ik ben niet scherp, er is iets met mijn gehoor. Maar soms heeft een album gewoon iets meer tijd nodig. Hierdoor heb ik geen overhaaste conclusie getrokken. Ik ben niet meegegaan in de euforie maar heb ook niet te snel mijn mindere gevoel laten spreken. Nu kan ik rustig kleur bekennen. Het is toch een sterk album wat mij betreft. Of het boven mijn favoriete DM albums uit zal stijgen, kan ik nog steeds niet zeggen. Knap vind ik wel dat de band in staat is een consistent album af te leveren na ruim 40 jaar. Dat is niet velen gegeven. Kijk naar andere bands welke in de jaren 80 begonnen. De meesten maken albums van een erbarmelijke kwaliteit of maken helemaal geen albums meer en borduren voort op successen uit het verleden.

De laatste 3 DM albums zijn hiermee iig in 1 klap overtroffen. De opener zet meteen die donkere sfeer neer waar mensen depressief van worden (in elk geval hier bij mij thuis;) maar ikzelf juist blij. Het schuurt en kraakt direct. Wagging Tongue is voor mij de perfecte kruising van DM met Kraftwerk, heerlijk. Ghosts again de greatest hit. En dan volgen er een paar rustige nummers die ik vorige week bijna zou skippen maar ik wordt er nu door aangetrokken. Na 'Caroline's Monkey' verslapt mijn aandacht een beetje maar vermoed dat het binnenkort meer zal beklijven. Maar dan 'Never let me go' wat een waanzinnig sterk nummer. De schurende gitaren doen mij aan een ander nummer denken dat ik nu niet kan plaatsen (Placebo, NIN??) Ik kom er op terug... Speak to me is zo niet nog sterker (filmwaardig). Vooralsnog een dikke 4 sterren...maar wie weet ..

Hier in huis zeiden ze net bij het couplet van Soul With Me: "dit is muziek voor boomers met een midlife crisis".

Boomers met een midlifecrisis

Zelfs Litti is fan

Niemand spontane associaties met Balthazar in refrein Carolines monkey…?

Voor de rest vind ik dit hun beste worp sinds Playing the angel … sterke singles wederom ( hoe flikken ze dit toch telkens?), sterke albumtracks, naar mijn aanvoelen een aangename flow en vaart in het album, weinig of geen fillers of skipmomenten …

Wat ook meespeelt is natuurlijk het momentum met de dood van Andy… ze konden hem geen beter eerbetoon bieden dan dit sterke album…

Mijn pet af voor Martin en Dave dat ze dit na meer dan 40 jaar nog steeds kunnen bewerkstelligen…. Mijn kaartjes voor de tour zijn besteld!

In de UK helaas op 2 binnengekomen.
In Duitsland wel weer op 1.

En Dutch Mode?

Nummer 3, achter Lana en Floor

aah de hitparade, de enige waardemeter die houvast geeft

Positief, positief. Mijn Depeche hart werd al jaren niet meer verwarmd, de laatste albums klinken me log, langdradig en inspiratieloos. Hier hoor ik opnieuw sprankels, fijne arrangementen -deze waren nooit helemaal weg- en vooral Songs. De band klinkt niet oud en geblinddoekt zou ik deze MM chronologisch ergens rond/tussen hun 90's classics plaatsen. Die vuile kenmerkende 90's sound weerklinkt door een aantal nummers, Only When I Lose Myself had zomaar op dit album kunnen staan. Tezelfdertijd gaan ze met tracks 2&3 ook nog eens lekker grasduinen in hun 80's/synth catalogus.

Depeche Mode was van grote invloed op een band als Deine Lakaien en dit album lijkt op zijn beurt dan weer geïnspireerd door deze darkwave grootheden. Tijd zal uitwijzen welke nummers favoriet zijn maar echt zwakke schakels heb ik nog niet ontdekt. De nieuwe Depeche Mode is een grote meevaller.

Wagging Tongue --> Skip
Caroline's Monkey --> Bwaaa

Een Don't Say You Love Me hoor je zo voorbij komen in een late 80's - 90's Lynch. Een luguber walsje. Die lekkere outro van Ghosts Again klinkt misschien iets teveel als een feestje op deze ingetogen plaat, maar had van mij best nog paar minuten mogen verder soundscapen.

Afgezien van het feit dat er geen manual voor bestaat, net zo min als een tutorial, biedt het leven nog meer houvast, indien het eenmaal begonnen is: het is eindig én zo lang als je een salaris verdient, betaal je belasting De hoogte van dat salaris i.c.m. de "perceived value" van dit album bepalen hoe gemakkelijk je die 45 - 50.- laat afschrijven van je bankrekening

Als ik al die > 4* waarderingen hier lees, bekruipt mij het gevoel dat die wel eens gegeven zouden kunnen zijn zonder die financiële contraprestatie,

Ik kan deze plaat prima betalen, maar ik verrek het om € 50,- te betalen.

Wie weet na de hype goedkoper en dan schaf ik het wel aan

Ik had niet verwacht dat DM nog met zo'n goed album zou komen zeg
Hoort misschien wel bij de top 5 DM albums (dan wel op nummer 5)

Mooie contradictie , beter kunnen is zelf doen.

Depeche Mode komt op een onverwacht moment -een krap jaar na het overlijden van Andrew Fletcher, bandlid vanaf het eerste uur— met een van de sterkste albums uit hun catalogus.
Een prestatie van formaat!

Ik volg de band vanaf hun eerste release en heb de diverse sferen en muzikale ontwikkelingen daardoor ook op de voet kunnen volgen. Van hun sprankelende eerste Speak & Spell, met Vince Clarke nog duidelijk hoorbaar aan boord (I just can’t get enough) tot aan dit Magnum Opus.

In mijn muzikale Depeche Mode beleving onderscheid ik voor mijzelf drie periodes; de vroege jaren (eighties) met naast een duidelijke muzikale handtekening ook prachtige hoezen (als topper die van A Broken Frame), dan de overgang eind jaren tachtig vanaf Black Celebration naar een donkerder, gruizig en meer industrieel geluid, dat hield aan gedurende de jaren negentig, En tenslotte de overgang naar de nieuwe eeuw, vanaf Exiter, en ik moet zeggen ook ik raakte een beetje DM verzadigd, er waren er maar weinig tracks op de nieuwe albums uit deze eeuw die mij deden opveren, ja Precious op Playing the Angel. Dat vond ik destijds de meest catchy single na Enjoy the Silence.

En dan is er nu Memento Mori, waarbij ik gelijk na drie luisterbeurten de 4,5* geef, met een mogelijke doorgroei naar de top score. Na die drie keer heb ik het album ook enkele malen door de koptelefoon gehoord wat extra dimensies geeft aan het geheel.

Een gedachte die door mijn hoofd ging tijdens het beluisteren van Memento Mori, was aan Muse, met name aan hun laatste album Will of the People. De Platenmaatschappij van de groep wilde een soort van greatest hits uitbrengen waarop Matt Bellamy antwoordde: ik maak wel een nieuw greatest hits album, en inderdaad grijpt de groep op hun laatste album terug naar de diverse periodes uit hun bestaan, verschillende nummers zijn qua sfeer en opbouw terug te voeren naar diverse albums. Dat gevoel heb ik ook heel sterk bij dit nieuwe Depeche Mode album.

Natuurlijk het is State of the Art wat betreft productie en opname technieken en het klinkt super-de-super, de nummers zijn fraai gelaagd en prachtig voorzien van puike arrangementen.
Maar het voelt voor mij ook als een trip down memory lane. Ik zal hieronder weergeven wat mijn gevoel en beleving zijn bij het beluisteren van dit geweldige album.

My Cosmos Is Mine, een opener zoals je bij dit album verwacht, in dit tijdsgewricht en op dit moment (na het wegvallen van A.F.) een donkere ouverture, gruizig, goed gezongen en het brengt mij terug naar Ultra.

Wagging Tongue, luchtiger, heldere en gave opbouw en ook hier weer prachtige zang, mooi tweestemmig en qua sfeer een terugkeer naar de jaren tachtig MftM.

Ghosts Again, de vooruitgesnelde single waarvan ik toen al direct dacht dit is een left over uit de sessies voor Violator ( broertje van Enjoy the Silence) de heldere en geraffineerde synthesizers in het refrein maken het tot de oorwurm van dit album.

Don't Say You Love Me, ook hier weer fraai gebruik van de electronica door martin Gore, dit nummer voert mij terug naar Exiter.

My Favourite Stranger, voor mij onmiskenbaar Black Celebration, de sfeer en opbouw, stuwend en swingend, het snerpende geluid dat ook kenmerkend is voor de donkere voorganger. Moois geluidssamples in het midden alsof er boxen tegenover elkaar staan.

Soul with Me, het Martin Gore nummer voor dit album, herkenbaar en fraai gezongen, door zijn solo lead valt altijd het grote verschil in hun stemmen weer op, Gore zingt helder en soepel door de toonladders daar waar Dave Gahan nog wel eens snerpend de bocht door gaat. Een rustpunt op dit album, eigenlijk zoals altijd.

Caroline's Monkey, retro jaren tachtig, had in een eenvoudiger versie zo op A Broken Frame kunnen staan, maar wel een lekker catchy nummer.
Before We Drown, ook retro jaren tachtig maar nu hoor ik meer Construction Time Again, de rustige opbouw, de hear-alike tafeltennis balletjes die op dat oude album te horen waren komen weer bij mij op. Heel goed gezongen met een prachtige tweede partij van MG.

People Are Good, vreemde opbouw jaren negentig SoF&D en ook wel de sfeer van Master And Servant. Maar onmiskenbaar Depeche Mode.

Always You , voor mij de vreemde eend in de bijt, al bij het vreemde intro, waarna al snel de sfeer van MftM bij mij opkomt.

Never Let Me Go, ook voor mij een van de grote toppers op Memento Mori, wat een killer track is dit inderdaad. Brengt mij ook weer terug in de nineties, een fel gezongen song die zo op SoF&D had gepast, stevige gitaren door de synths in dit donkere nummer, prachtig..

Speak to Me, de finale die dit album verdient! Een prachtige opening, een loepzuiver zingende Gaan en een muzikaal tapijt dat uitgerold wordt welk naar het einde toe weer aansluit op de opener van dit album My Cosmos is Mine.

Zo is de cirkel rond, Depeche Mode die citeert uit eigen werk en dat op een verbluffend mooie manier weet vorm te geven. Het is een coherent geheel, een reis door het universum van de band.

Ik stap nog vaak graag aan boord voor deze trip!

Een mooie review Roxy6. Op veel punten ben ik het eens echter ik ga niet mee in de haast klassieke en mythische status die enkele liefhebbers aan dit plaatje hangen. Memento Mori is sterk en vormt zeker het beste wat de heren in 25 jaar hebben uitgebracht. Dat is al een prestatie op zich hoewel deze plaat vrij makkelijk de concurrentie aan kan met al het songmateriaal van na 97'.

Met Memento Mori blikken de heren terug op hun eigen uitgebreide oeuvre en worden nummers niet langer uitgesmeerd dan nodig. Om echter te kunnen wedijveren met Songs of Ultra hadden Gahan en Gore wat meer elementen kunnen inbouwen die de spanning hadden vergroot. Met name Ultra ademt een unheimische sfeer die mij flink kan bekoren. Memento Mori klinkt ondanks het verlies van Fletcher en de donkere opener vrij open en warm van aard. Dergelijke details zou men bij iedere andere band als positief kunnen opvatten, juist die haast onorthodoxe invalshoek maakte van Ultra een topper. Memento Mori is goed maar krijgt de plaat net zo'n hoge score afgezet tegen het magere materiaal van de laatste decennia of behoort de plaat tot het beste wat de heren tot nu toe hebben uitgebracht? De tijd zal het uitwijzen.

Best ok, maar in de schaduw van de top albums. Die krijgen van mij 4*, deze dus 3,5*