Depeche Mode - Memento Mori (2023)

Ja we hebben hem gevonden, het skipnummer van dit album. Soul With Me, wat een draakje..
Voor de rest is het niet bijzonder. Ghost Again en Never Let Me Go zijn de nog redelijk opgewekte nummers maar de rest kan me nog niet bekoren.

Instrumentaal gezien zit het sterk in mekaar.

Vijftig euro voor vinyl is best een belachelijk bedrag, maar wat als je groot liefhebber bent en je het in je verzameling wilt hebben? Dan is het hopen dat het z'n geld waard is.

Opener My Cosmos Is Mine belooft een donker en duister werk. Zou zomaar kunnen na de dood van Andrew Fletcher natuurlijk.

Maar dat blijkt mee te vallen na dit nummer. Wagging Tongue en single Ghosts Again klinken vrij licht van toon. Redelijk ongecompliceerd en niet zo bedacht. Hierdoor kan ik er eigenlijk best goed van genieten.

En eigenlijk wordt die toon nergens echt heel gruizig of donker. Af en toe ervaar ik dat een beetje, maar het voelt niet als een heel donker album (ik heb niet naar de teksten geluisterd). Het is wel allemaal behoorlijk midtempo. Bij veel nummers denk ik telkens 'ah, lijkt een beetje op dit van dat album'.

Net als ik begin te ervaren dat het toch allemaal wat teveel op elkaar begint te lijken dan komt Never Let Me Go en voel ik een beetje Soft Cell en dat is niet verkeerd.

Afsluiter Speak to Me heeft bijna een Dead Can Dance vibe (niet vocaal uiteraard, weet niet goed waarom ik dat zo ervaar).

Is dat genoeg om dit album vijftig euro waard te laten zijn? Twijfelachtig. Memento Mori gaat qua waardering op dezelfde 4* hoop als Spirit, Delta Machine, Sounds of the Universe en zo'n beetje bijna alle albums van dit inmiddels tot duo geslonken gezelschap. Dit is duidelijk geen Some Great Reward, Black Celebration, Music for the Masses of Songs of Faith and Devotion (allen 4,5*), laat staan Violator (5*), maar het is zeker ook geen verkeerd album. Ben je met de laatste albums tevreden dan zal dit ook wel prima landen. Heb je er niks mee, dan betwijfel ik of Memento Mori nu ineens voor een omslag kan gaan betekenen.

Het vijftiende studioalbum van Depeche Mode draagt de duistere Latijnse titel Memento Mori, wat zoveel betekent als ‘onthoud dat je sterfelijk bent’. Het confronteert ons met het gegeven dat het leven kort en kostbaar is en dat we ons bewust moeten zijn van onze vergankelijkheid en tijdelijkheid. Hoe wrang deze titel is bleek op 26 mei 2022 toen toetsenist en medeoprichter van Depeche Mode, Andy Fletcher, plotseling overleed aan een gescheurde aorta. En ondanks dat de titel Memento Mori al vóór zijn overlijden vast stond, mogen we hier toch zeker toch ook een eerbetoon aan Fletcher in lezen. Dat Memento Mori er überhaupt is, is op zichzelf een klein wonder want de overgebleven twee leden van de Britse synthpopgroep hebben na het overlijden van Fletcher serieus overwogen te stoppen. Deo gratias hebben Dave Gahan en Martin Gore besloten als duo door te gaan onder dezelfde naam, met een geniaal album als resultaat.

Lees de rest van mijn recensie op: Depeche Mode - Memento Mori - nieuweplaat.nl

Daar is eindelijk de nieuwe Depeche Mode, wat sceptisch na het ondergemiddelde maar toch fijne Spirit was ik benieuwd naar al het nieuws.

En wat een plaat hebben de heren gedropt.
Mooie sfeer wordt er neergezet, met Soul with Me eindelijk weer een door Gore gezongen nummer die kan wedijveren met het mooie ‘Home’.

Speak to Me is van een niveau dat ik lang niet meer gehoord heb, en dan bedoel ik niet alleen van Depeche Mode. Gahan behaalt sowieso een prima niveau met de door hem, en anderen, geschreven nummers.

Daarover gesproken, Richard Butler voegt naar mijn idee een mooie verfrissing toe aan de nummers van Gore.

Caroline’s Monkey, had een b-side kunnen zijn, is een vreemde eend in de bijt, het tussenrefrein maakt het de moeite waard.

Ander fijns: Wagging Tongue, Favourite Stranger, Before we drown, My cosmos is mine. Tsja, eigenlijk alles.. Ghosts Again is dan nog het minst, beetje de Precious van dit album.. duidelijk de mainstream single naar niet geheel representatief voor het album.

Advies: grijs draaien deze plaat!

Prima plaat. Ik loop er weer niet mee weg. De beats in My Favourite Stranger klinken wat goedkoop, en ik blijf bij Ghosts Again aan New Order denken. Verder veel vergelijkingen met het donkere Big Thing werk van Duran Duran. Nergens is de magie van het jaren tachtig en negentig werk terug te horen. Wel te gek dat ze toch een doorstart maken, maar dit is niet het overrompelende stevige Depeche Mode geluid meer. Helaas, door het enthousiasme ben ik positief aan de plaat begonnen, maar ik mis nog steeds een Alan Wilder, die voegde toch echt iets toe. Before We Drown is trouwens wel een goed triphop nummer.

2x opgezet vandaag (en die 2de keer is nu tegen het einde aan t lopen.) en hij bevalt nog beter dan de vorige keren. De 4* staat onder druk want de 4,5* komt er aan.

Before We Drown (8) is nog steeds aangevinkt en die groeit ook nog met de rest mee, wat een magisch nummer! De andere vinkjes zijn op dit moment naar 2 en 9 gegaan. Waar 8 stemmig is en met mooie ruimtes zijn de andere twee echte electro stampers!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Depeche Mode - Memento Mori - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Depeche Mode - Memento Mori
Depeche Mode keert na een aantal zware jaren terug met Memento Mori, dat dankzij de werkelijk prachtige inkleuring en de persoonlijke en beladen songs niet onder doet voor het beste werk van de band

Depeche Mode behoort absoluut tot de beste live-bands van het moment, maar wat mag je nog verwachten van een nieuw studioalbum van een band die inmiddels meer dan veertig jaar mee gaat en de afgelopen zes jaar geen album uitbracht? Best veel kennelijk, want Memento Mori is een verrassend sterk album, dat al snel niet zo gek veel onder blijkt te doen voor het beste werk van de band. De coronapandemie en met name het overlijden van bandlid Andy Fletcher kleuren het album aardedonker, maar dit past perfect bij de songs van Depeche Mode. De synths op het album klinken prachtig, de zang is uitstekend en de songs zijn stuk voor stuk van een hoog niveau. Echt een zeer aangename verrassing dit nieuwe Depeche Mode album.

De Britse band Depeche Mode bestaat inmiddels al meer dan veertig jaar en heeft in die ruime veertig jaar een zeer imposant oeuvre opgebouwd, dat tot voor kort bestond uit veertien studioalbums. Ik geef eerlijk toe dat ik dit in 1981 bij beluistering van het nog door Vince Clarke gedomineerde Speak & Spell niet had verwacht van een op dat moment redelijk doorsnee synthpop bandje, maar Depeche Mode bleek al snel van vele markten thuis en groeide uit tot een allround rockband.

Het afgelopen decennium timmerde de Britse band vooral aan de weg op het podium en verschenen van alle albums van Depeche Mode versies met 12” remixes van de bekendste songs van de band. Spirit uit de lente van 2017 was daarom tot voor kort het laatste studioalbum van de band, maar deze week is het vijftiende studioalbum van Depeche Mode verschenen, Memento Mori.

Er werd in het verleden, zeker in Nederland, vaak wat neerbuigend gedaan over de muziek van Depeche Mode, maar wanneer ik het oeuvre van de band bekijk, kan ik alleen maar constateren dat de Britse band al sinds de vroege jaren 80 een behoorlijk hoog niveau weet vast te houden op de meeste van haar albums en ook op de zwakste albums zeker niet door het ijs zakt.

Ondanks de geweldige live-reputatie van Depeche Mode is het altijd maar de vraag waar een band die al meer dan veertig jaar bestaat na zes jaar stilte nog mee komt. De meeste generatiegenoten van de band bestaan al lang niet meer of leveren draken van albums af (beluister de nieuwe U2 maar eens), maar na Memento Mori meerdere keren gehoord te hebben, durf ik wel te concluderen dat Depeche Mode op haar vijftiende album juist de lijn naar boven weer heeft gevonden. Memento Mori is nog beter dan Spirit uit 2017 en doet wat mij betreft niet onder voor het beste werk van de band.

Zoals de titel al doet vermoeden is Memento Mori (gedenk te sterven) geen vrolijk album geworden. De Britse band bekeek het leven op haar meeste albums sowieso niet door een roze bril, maar de coronapandemie en met name de onverwachte dood van lid van het eerste uur Andy Fletcher hebben er stevig ingehakt. Dave Gahan en Martin Gore, de overgebleven leden van de band, staan uitvoerig stil bij het overlijden van hun vriend en medebandlid, wat heeft geresulteerd in een behoorlijk donker album.

Depeche Mode is al heel lang geen synthpop band meer, maar elektronica speelt nog altijd een zeer voorname rol in de muziek van de band en domineert in vrijwel alle songs op het nieuwe album. De elektronica op Memento Mori klinkt echt prachtig en is hier en daar stevig schatplichtig aan de eerste stappen in het genre die werden gezet door de pioniers, van wie in ieder geval Kraftwerk moet worden genoemd. De wolken elektronica passen prachtig bij de stem van Dave Gahan, die sinds de eerste stappen van Depeche Mode alleen maar beter is gaan zingen.

Memento Mori wordt nog wat verder opgestuwd door de aansprekende songs op het album, die extra lading krijgen door alle ellende uit het recente verleden. Het zijn songs die me direct aanspraken, maar ze worden echt alleen maar beter en memorabeler. De meeste bands die in de jaren 80 aan de weg timmerden liggen al lang op apegapen of zijn geen schim meer van zichzelf, maar Depeche Mode kan ook met Memento Mori nog met de besten mee, wat een prestatie van formaat is. Erwin Zijleman

De uitvinding en zeker de toevoeging van de synthesizer, heeft veel voor de ontwikkeling van de popmuziek betekend. Geleidelijk werd het instrument een vaste waarde en muzikanten ontdekten steeds meer de mogelijkheden van het apparaat. Binnen de symfonische rock was en is het bijna een musthave, bij de new wave was het een toevoeging die al snel niet meer weg te denken was.

Toen zanger Dave Gahan en de toetsenisten Martin Gore, Andy Fletcher en Vince Clark Depeche Mode begin jaren tachtig creëerden, werd het viertal binnen de synth-pop geschaard, maar wel één met new wave invloeden. Vince Clark verliet na een paar jaar de uit Basildon, Essex in Engeland afkomstige band. Hij formeerde Yazoo samen met Alison Moyet en later Erasure met Andy Bell. Zijn vervanger was Alan Wilder en met zijn vieren brachten ze een reeks albums en singles uit. Ze scoorden grote hits met "PEOPLE ARE PEOPLE", "SOMEBODY", JUST CAN'T GET ENOUGH" en "ENJOY THE SILENCE". Van de 14 albums die ze tot nu toe uitbrachten, zijn "MUSIC FOR THE MASSES" uit 1987 en het uit 1993 afkomstige "SONGS OF FAITH AND DEVOTION" publieksfavorieten. Wilder, die ook drums bespeelde, vertrok in 1995 en Fletcher, naast toetsenist ook bassist, overleed in mei 2022, waarmee abrupt een einde kwam aan zijn veertig plus dienstjaren van Depeche Mode.

Voor het vijftiende album zijn dus alleen Gahan en Gore overgebleven en zij hebben het nieuwe album samen met een aantal gastmuzikanten gemaakt. Het album is getiteld "MEMENTO MORI", dat vrij vertaald "Bedenk Dat Je Sterfelijk Bent" betekent. Het schijfje, in een Anton Corbijn hoes gestoken, herbergt twaalf nieuwe tracks en heeft een speelduur van iets meer dan vijftig minuten. "MY COSMOS IS MINE" is de start, een donkere sfeer gecombineerd met diverse geluiden en minimale instrumentatie. Dit blijft gedurende het grootste deel van het nummer intact. Een subtiele synthesizer riedel leidt "WAGGING TONGUE" dat zich ontwikkelt als een heerlijke synth-pop track. Midtempo gecombineerd met een fijne melodielijn. "GHOSTS AGAIN" vind ik een heerlijk nummer, goed gezongen, interessante variatie en de melodie is pakkend. De eerste ballad is "DON’T SAY YOU LOVE ME", compleet met galmende zang en fantastische arrangementen. Een heerlijk ritme en synth loopje zijn de basis van "MY FAVOURITE STRANGER", opgeluisterd met een gitaarsound. Net zoals de voorgaande drie nummers, is track #6, "SOUL WITH ME" verrijkt met een strijkers trio. Het geeft vooral deze ballad een extra sfeertje mee. Ook prachtig gezongen trouwens.

"CAROLINE'S MONKEY" heeft een donkere sfeer, is prettig gearrangeerd met niet te veel instrumenten. Het ritme dat Depeche Mode gebruikt in "BEFORE WE DROWN" vind ik aanstekelijk en pakkend. De aankleding van het midtempo nummer doet de rest. Dat tempo gaat in "PEOPLE ARE GOOD" omhoog. De aanpak is minimalistisch, zoals het bij pure synth-pop past, heerlijk nummer. "ALWAYS YOU" begint met een fijn ritme en ook in deze track wordt gebruik gemaakt van het strijkers trio. Wat ik zo gaaf van deze muziek vind, is dat de invulling soms zo heerlijk kaal is. Onder de noemer "Less Is More", je hoeft niet alles op te vullen met allerlei instrumenten en geluiden. Net iets boven de vier klokt "NEVER LET ME GO". Het heeft een iets afwijkende zanglijn, een overstuurde gitaarsound en een sombere aankleding. Met het vier en een halve minuut durende "SPEAK TO ME" wordt "MEMENTO MORI" afgesloten. Een beklemmende song die toewerkt naar een passend einde.

Depeche Mode is niet een band die ik van binnen en buiten ken. Ze gaan al wel 40 jaar met mij mee, ik heb ze op een afstandje gevolgd en af en toe wisten ze mij ongelofelijk te ontroeren, bijvoorbeeld door de single "PRECIOUS" in 2005. Op een aantal momenten op dit album is dat ook het geval. Prachtige, beklemmende melodieën, een soort somberheid die niet depressief overkomt, er gaat toch iets positiefs vanuit. Daarbij zijn enkele songs van een overweldigende schoonheid en dat maakt dat "MEMENTO MORI" een erg mooi album is geworden. Vanuit iets negatiefs, het overlijden van een bandlid, hebben Gahan en Gore dat toch maar mooi voor elkaar gebokst.

Ik heb het album een week laten rusten om het de tijd te geven om te aarden. Ik zag zoveel lovende recensies dat ik mij niet in de emotie wilde laten meeslepen. Ik kan namelijk zelfs de mindere albums van deze geweldige band niet slecht vinden. Hoe kan dit ook als je de band al 40 jaar met veel genot op de voet volgt. Ik miste echter het wow effect dat ik het laatst bij 'Playing the Angel' had en daarvoor bij 'Ultra'. Ik dacht ik ben niet scherp, er is iets met mijn gehoor. Maar soms heeft een album gewoon iets meer tijd nodig. Hierdoor heb ik geen overhaaste conclusie getrokken. Ik ben niet meegegaan in de euforie maar heb ook niet te snel mijn mindere gevoel laten spreken. Nu kan ik rustig kleur bekennen. Het is toch een sterk album wat mij betreft. Of het boven mijn favoriete DM albums uit zal stijgen, kan ik nog steeds niet zeggen. Knap vind ik wel dat de band in staat is een consistent album af te leveren na ruim 40 jaar. Dat is niet velen gegeven. Kijk naar andere bands welke in de jaren 80 begonnen. De meesten maken albums van een erbarmelijke kwaliteit of maken helemaal geen albums meer en borduren voort op successen uit het verleden.

De laatste 3 DM albums zijn hiermee iig in 1 klap overtroffen. De opener zet meteen die donkere sfeer neer waar mensen depressief van worden (in elk geval hier bij mij thuis;) maar ikzelf juist blij. Het schuurt en kraakt direct. Wagging Tongue is voor mij de perfecte kruising van DM met Kraftwerk, heerlijk. Ghosts again de greatest hit. En dan volgen er een paar rustige nummers die ik vorige week bijna zou skippen maar ik wordt er nu door aangetrokken. Na 'Caroline's Monkey' verslapt mijn aandacht een beetje maar vermoed dat het binnenkort meer zal beklijven. Maar dan 'Never let me go' wat een waanzinnig sterk nummer. De schurende gitaren doen mij aan een ander nummer denken dat ik nu niet kan plaatsen (Placebo, NIN??) Ik kom er op terug... Speak to me is zo niet nog sterker (filmwaardig). Vooralsnog een dikke 4 sterren...maar wie weet ..

Depeche Mode komt op een onverwacht moment -een krap jaar na het overlijden van Andrew Fletcher, bandlid vanaf het eerste uur— met een van de sterkste albums uit hun catalogus.
Een prestatie van formaat!

Ik volg de band vanaf hun eerste release en heb de diverse sferen en muzikale ontwikkelingen daardoor ook op de voet kunnen volgen. Van hun sprankelende eerste Speak & Spell, met Vince Clarke nog duidelijk hoorbaar aan boord (I just can’t get enough) tot aan dit Magnum Opus.

In mijn muzikale Depeche Mode beleving onderscheid ik voor mijzelf drie periodes; de vroege jaren (eighties) met naast een duidelijke muzikale handtekening ook prachtige hoezen (als topper die van A Broken Frame), dan de overgang eind jaren tachtig vanaf Black Celebration naar een donkerder, gruizig en meer industrieel geluid, dat hield aan gedurende de jaren negentig, En tenslotte de overgang naar de nieuwe eeuw, vanaf Exiter, en ik moet zeggen ook ik raakte een beetje DM verzadigd, er waren er maar weinig tracks op de nieuwe albums uit deze eeuw die mij deden opveren, ja Precious op Playing the Angel. Dat vond ik destijds de meest catchy single na Enjoy the Silence.

En dan is er nu Memento Mori, waarbij ik gelijk na drie luisterbeurten de 4,5* geef, met een mogelijke doorgroei naar de top score. Na die drie keer heb ik het album ook enkele malen door de koptelefoon gehoord wat extra dimensies geeft aan het geheel.

Een gedachte die door mijn hoofd ging tijdens het beluisteren van Memento Mori, was aan Muse, met name aan hun laatste album Will of the People. De Platenmaatschappij van de groep wilde een soort van greatest hits uitbrengen waarop Matt Bellamy antwoordde: ik maak wel een nieuw greatest hits album, en inderdaad grijpt de groep op hun laatste album terug naar de diverse periodes uit hun bestaan, verschillende nummers zijn qua sfeer en opbouw terug te voeren naar diverse albums. Dat gevoel heb ik ook heel sterk bij dit nieuwe Depeche Mode album.

Natuurlijk het is State of the Art wat betreft productie en opname technieken en het klinkt super-de-super, de nummers zijn fraai gelaagd en prachtig voorzien van puike arrangementen.
Maar het voelt voor mij ook als een trip down memory lane. Ik zal hieronder weergeven wat mijn gevoel en beleving zijn bij het beluisteren van dit geweldige album.

My Cosmos Is Mine, een opener zoals je bij dit album verwacht, in dit tijdsgewricht en op dit moment (na het wegvallen van A.F.) een donkere ouverture, gruizig, goed gezongen en het brengt mij terug naar Ultra.

Wagging Tongue, luchtiger, heldere en gave opbouw en ook hier weer prachtige zang, mooi tweestemmig en qua sfeer een terugkeer naar de jaren tachtig MftM.

Ghosts Again, de vooruitgesnelde single waarvan ik toen al direct dacht dit is een left over uit de sessies voor Violator ( broertje van Enjoy the Silence) de heldere en geraffineerde synthesizers in het refrein maken het tot de oorwurm van dit album.

Don't Say You Love Me, ook hier weer fraai gebruik van de electronica door martin Gore, dit nummer voert mij terug naar Exiter.

My Favourite Stranger, voor mij onmiskenbaar Black Celebration, de sfeer en opbouw, stuwend en swingend, het snerpende geluid dat ook kenmerkend is voor de donkere voorganger. Moois geluidssamples in het midden alsof er boxen tegenover elkaar staan.

Soul with Me, het Martin Gore nummer voor dit album, herkenbaar en fraai gezongen, door zijn solo lead valt altijd het grote verschil in hun stemmen weer op, Gore zingt helder en soepel door de toonladders daar waar Dave Gahan nog wel eens snerpend de bocht door gaat. Een rustpunt op dit album, eigenlijk zoals altijd.

Caroline's Monkey, retro jaren tachtig, had in een eenvoudiger versie zo op A Broken Frame kunnen staan, maar wel een lekker catchy nummer.
Before We Drown, ook retro jaren tachtig maar nu hoor ik meer Construction Time Again, de rustige opbouw, de hear-alike tafeltennis balletjes die op dat oude album te horen waren komen weer bij mij op. Heel goed gezongen met een prachtige tweede partij van MG.

People Are Good, vreemde opbouw jaren negentig SoF&D en ook wel de sfeer van Master And Servant. Maar onmiskenbaar Depeche Mode.

Always You , voor mij de vreemde eend in de bijt, al bij het vreemde intro, waarna al snel de sfeer van MftM bij mij opkomt.

Never Let Me Go, ook voor mij een van de grote toppers op Memento Mori, wat een killer track is dit inderdaad. Brengt mij ook weer terug in de nineties, een fel gezongen song die zo op SoF&D had gepast, stevige gitaren door de synths in dit donkere nummer, prachtig..

Speak to Me, de finale die dit album verdient! Een prachtige opening, een loepzuiver zingende Gaan en een muzikaal tapijt dat uitgerold wordt welk naar het einde toe weer aansluit op de opener van dit album My Cosmos is Mine.

Zo is de cirkel rond, Depeche Mode die citeert uit eigen werk en dat op een verbluffend mooie manier weet vorm te geven. Het is een coherent geheel, een reis door het universum van de band.

Ik stap nog vaak graag aan boord voor deze trip!

Zo heb de cd nu een aantal keer beluisterd.
Conclusie :
Weer een geweldig album van de heren !
De enige kritiek die ik kan hebben is dat ik het over het geheel iets te rustig vind.
Er had van mij best nog wat meer uptempo in gemogen.
Voor mij zijn de beste nummers :
* Always you (prachtig, HET hoogetpunt van het album)
* Before we drown (deze was een favouriet vanaf het begin, heerlijk nummer)
* Don't say you love me (lekker donker)

Ik hoop dat ze straks in Amsterdam ook Always you live gaan doen, denk het niet echter als ik naar de amerikaanse setlists kijk, maar ik kan blijven hopen.

Ben het trouwens niet eens met de opmerkingen dat hun drie laatste albums niet sterk waren, Vooral Delta Machine met het drieluik Should be higher - Alone & Soothe my soul vind ik magnifiek en behoort tot hun beste werk in mijn ogen.
Gelukkig verschillen smaken.

Sinds het overvrolijke Just Can't Get Enough in 1985 een hit werd en Depeche Mode doordrong tot mijn oren, is een lange weg afgelegd, zowel voor de Snelle Mode als voor mij. De jolijtige dans van die single maakte plaats voor ingetogener stemmingen, waarbij de groep vaak melancholie en synthesizers verenigde. Nooit werd ik superfan, maar op ieder album is wel iets voor mijn smaak.
Met het plotselinge overlijden van Andy Fletcher speelde zich iets af wat ik helaas ook in mijn omgeving enkele malen meemaakte: ogenschijnlijk gezonde mensen die door hartfalen plotseling worden weggerukt. Door de berichten die Memento Mori vooraf gingen, werd ik benieuwd, zeker toen ik de prachtige hoes tegenkwam. Anders dan ik dacht is dit echter niet een album dat van begin tot einde vol staat met rouw van de twee achterblijvers over hun gevallen maat.

My Cosmos is Mine is een langzame ode aan het ik, waarna Wagging Tongue dit thema even stemmig voortzet: "You won't do well to darken me". De muziek blijft langzaam, op vierde nummer Don't Say You Love Me klinkt zelfs blues met wenende gitaarakkoorden.
Ik heb echter van nature meer met vlottere muziek en bij My Favourite Stranger veer ik voor het eerst overeind. Maar toch: in de stemmige klanken in het intro van Soul with Me met onder meer gesampelde zang (héérlijk eighties!) ligt véél sfeer, zeker als de melodie van het lied mooi blijkt; verhaalt de tekst over Fletchers heengaan en proef ik hier de eerste rouw?
Meer langzaam werk volgt en mijn aandacht verslapt, al is een enkele tekstregel herkenbaar. Zoals in People are Good, waarin ik me afvraag wat Dave Gahan bedoelt als hij zingt "Heaven help us - everything will be alright in time". Deelt hij met U2's Bono niet alleen fotograaf Anton Corbijn (prachtige foto's weer bij dit album!) maar ook diens geloof? Of Always You, met daarin de zin "My love, there are no more words - life's too absurd".
Pas met Never Let Me Go gaat het tempo weer omhoog en verhuist de muziek van de achtergrond naar mijn volle aandacht. Heerlijke synthpop. Speak to Me sluit het album stemmig af met een tekst als een moderne hymne: wie is de "You' in de tekst? "I'm listening, I'm here now, I'm found".

Van het 'ik' in de opener naar 'gevonden zijn' in het slot. Lees ik hier een verslag van een persoonlijke reis? Het maakt dat ik de teksten interessanter vind dan de muziek. Ook nu Depeche Mode een duo is. Ik word dus niet alsnog een superfan, maar even duidelijk is dat ze op ieder album enkele nummers zetten die blijven hangen. Ik moet eens op zoek naar een interview met Gahan en/of Martin Gore waarin de vragensteller de diepte ingaat.

Altijd fijn om weer eens iets te vernemen van deze britse electropop-pioniers. Memento Mori luistert prettig weg en ligt iets minder zwaar op de maag dan de vorige paar albums, al is er weinig opzwepend materiaal en blinken de songs vooral uit in melancholie en soberheid. Niettemin mooi, met Dave Gahan prima bij stem en een degelijke tracklist, zonder missers.

heerlijk dit

https://www.youtube.com/watch?v=RXB4BAFrTWM

luigifort en anders ga maar even 8 minuten een kopje koffie drinken

MEMENTO MORI

Ik koop braaf elk nieuw DM album, zij het met de nodige vertraging.
Memento Mori voegt weinig toe aan de sinds het vertrek van Alan Wilder betreden paden.
Meer slepende ritmes, meer pathos, minder hooks, los zand en heel wat gruis.

Ik erger me de laatste platen wat aan de soulelementen in hun sound.
Ik vond DM interessanter toen ze blues of rock door hun synthipop formule draaiden.
Het lijkt wel alsof Gahan en Gore de voorbije decennia muzikaal uit elkaar gegroeid zijn: ik mis visie.

Dan maar een externe songschrijver betrekken.
Maar de composities zijn niet goed genoeg: ze ankeren zich niet langer.
De laatste albums van Depeche Mode klinken als een woestijn die dorst naar water.

Uitschieters? Niet echt.
Ik noteerde drie titels: Ghosts Again, Before We Drown en Never Let Me Go.

Het geraamte is er nog maar de ziel ontbreekt. Hoe toepasselijk.
Misschien is het wel mooi genoeg geweest zo.