Depeche Mode - Memento Mori (2023)

Dank Milesdavisjr. Ik onderschrijf je betoog hoor, zeker! Wat denk ik wel meespeelt is dat ten tijde van Ultra en Songs of Faith & Devotion Dave Gahan nog volop in zijn drugsfase zat, dat zal de sfeer en urgentie destijds mede bepaald hebben.... en het angry young men principe zal ook een grote rol hebben gehad.

Ik ben van de leeftijdscategorie van de DM heren en vermoed dan dat daarom nu bij het maken van Memento Mori ook het 'coming of age' mede bepalend is geweest. Het kan haast niet anders dan dat de heren -los van het wegvallen van de gewaardeerde Andrew Fletcher- reflecteren op hun leven en werk, dat past bij de levensfase. Een groot contemplatief moment. Ik merk ook dat ik ook -al heb ik zeker ook veel oog voor nieuwe ontwikkelingen en hedendaagse trends in de muziek- dat ik veel terug grijp naar muziek die veel vroeger in mijn leven een rol speelde.

Maar met dat terugkijken, de ervaring, opgedane expertise op tal van gebieden en hun sfeerontwikkeling is Memento Mori tot stand gekomen. of het inderdaad hun piece de resistance is dat zal de tijd moeten uitwijzen. Maar ik hoor naast de diverse sfeerinvloeden die reflecteren naar bepaalde albums ook dat hun technische ontwikkeling medebepalend is. MM klinkt naast gruizig en soms donker ook heel licht, maar de prachtige muzikale instrumentele lagen in vrijwel alle nummers, de vaak meerstemmige zangpartijen en de wijze waarop de arrangementen tot stand zijn gekomen verraad wel een grote ontwikkeling in hun song opbouw en compositorisch vermogen. ik denk wel dat het een van hun beste albums is, ook doordat het de diverse tijden met elkaar verbind.

Zo heb de cd nu een aantal keer beluisterd.
Conclusie :
Weer een geweldig album van de heren !
De enige kritiek die ik kan hebben is dat ik het over het geheel iets te rustig vind.
Er had van mij best nog wat meer uptempo in gemogen.
Voor mij zijn de beste nummers :
* Always you (prachtig, HET hoogetpunt van het album)
* Before we drown (deze was een favouriet vanaf het begin, heerlijk nummer)
* Don't say you love me (lekker donker)

Ik hoop dat ze straks in Amsterdam ook Always you live gaan doen, denk het niet echter als ik naar de amerikaanse setlists kijk, maar ik kan blijven hopen.

Ben het trouwens niet eens met de opmerkingen dat hun drie laatste albums niet sterk waren, Vooral Delta Machine met het drieluik Should be higher - Alone & Soothe my soul vind ik magnifiek en behoort tot hun beste werk in mijn ogen.
Gelukkig verschillen smaken.

De schijf komt bijna niet meer uit de cd lade....

Berichten verplaatst naar Muziek > Koop en Ruil > Waarom je nog platen/CD's zou kopen

Slaapverwekkend. Geen beoordeling omdat ik steeds in slaap val bij het horen van dit product. In de jaren 80 vond ik het allemaal nog wel prima maar ondanks dat de meute dit de hemel in prijst ga ik op mijn eigen gevoel af. Helaas is in 2023 een kinderhand snel gevuld.

Pink Floyd is ook niet altijd even spannend hè
Het is een wat rustiger album van ze in het algemeen, maar ik vind er nog wel genoeg "spannende" elementen in zitten

Nooit spannend bedoel je.. maar die 2 kan je niet vergelijken natuurlijk.. Gezapige ouwe lullen muziek met fijne donkere elektronische ouwe lullen muziek.

Dat het iemands smaak niet is kan ik volledig begrijpen, maar om het te bestempelen als slaapverwekkend.... dan denk ik eerder aan Billie Eillish

geef mij dan maar de fijne donkere elektronische ouwe lullen muziek. zoals Lennon het goed typeert ...

Als je nauwelijks in staat bent om een mening te verwoorden, kun je altijd nog de mening van een ander gebruiken om je eigen gevoel te objectiveren.

Wow, die gaat diep

"De meute" gaat dus niet op hun gevoel af?

Ik vind het album steeds beter worden. Ijzersterk geheel en eigenlijk geen slechte track op de plaat. Zelfs mijn eerdere "mindere" nummers Caroline's Monkey & Always You beginnen me te bekoren, met name de laatste.

Kippenvel momentje; die synth op 1:54 in Wagging Tongue. Ben benieuwd hoe dit live gaat klinken!

Ik ben ook in slaap gevallen tijdens het luisteren. Maar zulke platen zijn soms hartstikke hard nodig!

Wanneer je de diverse berichten van mij leest op dit boeiende medium, dan wordt het je snel genoeg duidelijk dat ik volstrekt autonoom ben en zeker goed in staat ben om mijn mening over het voetlicht te brengen.

Een eigen gevoel is altijd subjectief, dus hoe jij er bij komt dat ik dat zou willen objectiveren is mij volslagen onduidelijk. Maar ja je wilde natuurlijk even een makkelijk punt scoren.

Waarvan acte.

ik maakte een algemene opmerking naar aanleiding van het bericht van de andere collega over hemelprijzende meutes en kinderhandjes die anno 2023 snel gevuld zijn. Dus hoe je erbij komt dat ik makkelijk wil scoren met bijval van de locale (sic) taalnazi is mij even raadselachtig als de dood van Jim Morrison

Jaa.. heel raar om op een forum waar iedereen met elkaar in discussie gaat iemand zijn punt aan te halen en dit te onderstrepen. Rare conclusie van je dat Roxy6daarom geen eigen mening kan vormen, onzin noem ik het.
On topic- terug naar dit fucking mooie album

Gelukkig kunnen jullie beter luisteren dan begrijpend lezen.

Begrijpend lezen kan ik goed hoor

Nu jij je verklaart en ik de berichten terug lees snap ik je volledig aangezien je verwijst naar het bericht van AOR_lover verwijst.

Maar aangezien ik de leuke quote van Lennon citeerde in mijn bericht dacht ik dat jouw bericht daarop sloeg. Scussi zoals de Italianen zeggen.

Het is mooi cryptisch verwoord !

Mooi en nu weer terug naar het album s.v.p.

Alle superlatieven ten spijt, helaas, ik voel het niet, ik hoor het niet, een goede Depeche mode plaat, en dat op hun leeftijd, dat zeker, niet slecht hoor, maar ik heb ze beter gehoord, ook in dit decennium, het gaat bij mij oor in weer uit, en dan ineens is de plaat voorbij, misschien even laten rijpen en weg zetten, dat helpt soms.

Depeche Mode hoort bij het kransje van mijn favoriete bands. Het is dan ook vanzelfsprekend dat alle albums zichzelf in mijn collectie terugvinden.

Momenteel beluister ik voor het eerst "Memento Mori" (wat een titel trouwens). Het gepaste moment om dit album tot me te nemen liet even op zich wachten, vandaar mijn laattijdig arriveren op het feest.

Wat een verwennerij voor de oren ervaar ik momenteel. Dave Gahan zingt als nooit tevoren, de sfeer is broeierig, de productie glashelder, ...

Dit smaakt naar meer.

Sinds het overvrolijke Just Can't Get Enough in 1985 een hit werd en Depeche Mode doordrong tot mijn oren, is een lange weg afgelegd, zowel voor de Snelle Mode als voor mij. De jolijtige dans van die single maakte plaats voor ingetogener stemmingen, waarbij de groep vaak melancholie en synthesizers verenigde. Nooit werd ik superfan, maar op ieder album is wel iets voor mijn smaak.
Met het plotselinge overlijden van Andy Fletcher speelde zich iets af wat ik helaas ook in mijn omgeving enkele malen meemaakte: ogenschijnlijk gezonde mensen die door hartfalen plotseling worden weggerukt. Door de berichten die Memento Mori vooraf gingen, werd ik benieuwd, zeker toen ik de prachtige hoes tegenkwam. Anders dan ik dacht is dit echter niet een album dat van begin tot einde vol staat met rouw van de twee achterblijvers over hun gevallen maat.

My Cosmos is Mine is een langzame ode aan het ik, waarna Wagging Tongue dit thema even stemmig voortzet: "You won't do well to darken me". De muziek blijft langzaam, op vierde nummer Don't Say You Love Me klinkt zelfs blues met wenende gitaarakkoorden.
Ik heb echter van nature meer met vlottere muziek en bij My Favourite Stranger veer ik voor het eerst overeind. Maar toch: in de stemmige klanken in het intro van Soul with Me met onder meer gesampelde zang (héérlijk eighties!) ligt véél sfeer, zeker als de melodie van het lied mooi blijkt; verhaalt de tekst over Fletchers heengaan en proef ik hier de eerste rouw?
Meer langzaam werk volgt en mijn aandacht verslapt, al is een enkele tekstregel herkenbaar. Zoals in People are Good, waarin ik me afvraag wat Dave Gahan bedoelt als hij zingt "Heaven help us - everything will be alright in time". Deelt hij met U2's Bono niet alleen fotograaf Anton Corbijn (prachtige foto's weer bij dit album!) maar ook diens geloof? Of Always You, met daarin de zin "My love, there are no more words - life's too absurd".
Pas met Never Let Me Go gaat het tempo weer omhoog en verhuist de muziek van de achtergrond naar mijn volle aandacht. Heerlijke synthpop. Speak to Me sluit het album stemmig af met een tekst als een moderne hymne: wie is de "You' in de tekst? "I'm listening, I'm here now, I'm found".

Van het 'ik' in de opener naar 'gevonden zijn' in het slot. Lees ik hier een verslag van een persoonlijke reis? Het maakt dat ik de teksten interessanter vind dan de muziek. Ook nu Depeche Mode een duo is. Ik word dus niet alsnog een superfan, maar even duidelijk is dat ze op ieder album enkele nummers zetten die blijven hangen. Ik moet eens op zoek naar een interview met Gahan en/of Martin Gore waarin de vragensteller de diepte ingaat.

Heerlijk album. Sfeervolle synths van Gore en de melancholische zang van Gahan, het blijft een heerlijke combinatie. DM albums moeten altijd even landen, maar dat doen ze daarna altijd.

Altijd fijn om weer eens iets te vernemen van deze britse electropop-pioniers. Memento Mori luistert prettig weg en ligt iets minder zwaar op de maag dan de vorige paar albums, al is er weinig opzwepend materiaal en blinken de songs vooral uit in melancholie en soberheid. Niettemin mooi, met Dave Gahan prima bij stem en een degelijke tracklist, zonder missers.

na veel luister beurten toch al van dit album gaan houden

Toppers
"WAGGING TONGUE"
"GHOSTS AGAIN"
maar vooral
"NEVER LET ME GO" wat ik toch wel veruit het beste nummer vind van het album en niet onder doet voor andere top Depeche Mode nummers uit het verleden.

Begin nu wel ernstig te twijfelen of dit album niet toegevoegd gaat worden aan mijn favoriete vijftal Some Great Reward, Music For The Masses, Violator, Songs Of Faith & Devotion en Ultra.
Nooit verwacht dat Dave & Martin een doorstart zouden maken met de band.
Wagging Tongue doet mij sterk denken aan Your Silent Face van New Order.
Samen met Ghost Again & My Favourite Stranger de sterkste troeven voor mij op deze plaat.
Diep respect voor dit tweetal om met dit fraaie werkstuk op de proppen te komen.

Ik verhoog naar 4.5

Wat een beauty vind ik deze plaat

Echt een bjoet ja

Eerste keer dat een Depeche Mode plaat mij pakt, welke andere platen van hun passen een beetje in het straatje van deze? Mooie duistere sfeer en toch ook wel goede melodieen, en een stem die mij minder stoort dan sommige van de 'hits' die ik ken.

Music for the Masses of Black Celebration zou ik proberen na deze...

en Violator...