Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Is het dan misschien een idee om een andere plaat van hem wat hoger te waarderen?
Niets tegen Still got the Blues (prima plaat hoor, draai hem alleen nooit meer), maar ik associeer het toch een beetje met mensen die denken: doe eens mal, ik koop een gitaarplaat, want Still got the blues is zo'n leuk nummer.
Laten we eerlijk zijn: Gary kon een aardig nootje blues spelen, maar zijn beste werk was toch in de jaren 80 toen hij lekkere catchy hardrock speelde met flitsende gitaarsolo's.

Scars en Back to the Blues zijn toch wel sterke albums. Ik prefereer echter inderdaad zijn jaren'80 albums. Daar ben ik mee opgegroeid als het ware.

Update: Gary is gestikt in zijn eigen braaksel na een nacht Champagne en Brandy drinken.

Persoonlijk vind ik dat hij in zijn beste doen was tijdens de Colosseum II periode (1977). Die platen zijn bijna niet meer te krijgen, tenzij je er een groot bedrag voor neertelt, maar wat een vuurwerk op die albums. Beetje jazz, beetje prog, subliem. Verder natuurlijk niet te vergeten zijn aandeel in Thin Lizzy.

Mijn keuze om hem op 1 te zetten is voor mij persoonlijk en ik roep verder ook niemand op.
wat betreft mijn aantal sterren voor deze plaat kan en dat kan iedereen zien dat dat ver voor zijn overlijden al op maximaal stond.

En ik ben het met Stijn eens, muziek wordt niet beter of slechter omdat er iemand dood gaat maar ik ben zelf al vanaf begin jaren 90 liefhebber van zijn albums en heb ook de gehele collectie in huis dus het is ech persoonlijk

Volgens de 'kwaliteitskrant' The Sun en ieder praat dat dan maar gelijk na i.p.v. het officiele bericht af te wachten. Wat ik echter aan berichten lees is dat hij op vakantie was, inderdaad lekker wat gedronken heeft (wie doet dat niet tenzij je geheelonthouder bent) en uiteindelijk door z'n vriendin / vrouw in de hotelkamer is gevonden. Misschien wel een toeval gehad ? 1 ding weet ik wel: verhalen uit The Sun vertrouw ik voor geen meter.

Ik vind het een mooi eerbetoon! Dat is bovendien wat een artiest wil.

Back to the Blues ken ik niet, Scars wel en daar wordt ik niet heel vrolijk van. Dan prefereer ik zijn samenwerking met Baker en Bruce. BBM - Around the next Dream.

Maar toen ik gisteravond een keuze moest maken welke plaat van Gary ik op zou zetten heb ik deze Gary Moore - Out in the Fields: The Very Best Of (1998) opgezet en dan met name voor de bonusdisc met spetterende uitvoeringen van Thunder Rising, Over the Hills and far away en natuurlijk (weliswaar niet zo spetterend) The Loner.

Uit respect toch wat van de man gekocht.. Ga me aankomende maanden op Gary Moore focussen

Hé, die heb ik nou gisteravond precies besteld, omdat die bonusdisc zo goed zou zijn. Nu ben ik helemaal benieuwd!

Mee eens, maar ook die blues is wel erg lekker hoor. Maar de grootste kans om Gary Moore in de MM Rotatielijst te krijgen, is met zijn meest bekende album. Heeft ook verreweg de meeste stemmen hier, vandaar.
Het gaat trouwens niet om hoger waarderen (dat hangt van je smaak af), maar om het op 1 zetten in jouw eigen rotatielijst.

Wat mij betreft niet veel
Ze hebben een paar echt leuke songs gemaakt, No Surprises voorop, maar ik vind ze hier toch "lichtelijk" overschat.

Gary heeft veel betere albums afgeleverd dan Radiohead en ik kan zijn "blues" albums zeer goed verdragen net als zijn Over The Hills And Far Away periode.

Daar kan ik me in vinden. Komende zondagavond doen we tussen 19 en 20 uitgebreid aandacht besteden aan Gary Moore in het radioprogramma http://www.redroosterradio.nl. Ook te beluisteren via internet. Het is gebruikelijk dat overledenen worden herdacht. Gary Moore is no more. Long live Gary Moore!

haha Gary is no Moore.

Vast onbedoeld, maar ik moest wel gniffelen.

Maar goed, gaan we het nog over Still Got The Blues hebben? Want daar gaat deze topic tenslotte over.
Op plaat vind ik de nummers erg mat en vlak klinken, maar live knettert het gekgenoeg allemaal vaak wel.

Zo staat er op de bonusschijf van de Out In The Fields compilatie een zinderende versie van het titelnummer. Dan kan ik niet geloven dat het om het zelfde nummer gaat.

Bij mij is de plaat een halfje omhoog gegaan. Luister elke dag veel muziek en deze al een tijd niet meer beluisterd. Destijds gekocht op lp, 1 dag voor mijn verjaardag. 3* was m.i. toch ietwat te karig, omdat er een aantal nummers op staan die flink overeind blijven. Zo is, Still Got The Blues, alleen al om zijn weemoedige gitaarsolo een prachtstuk. Maar ook de bluesrock van Oh Pretty Woman en shuffle van Walking by Myself klinken goed. Op kant B is As the years go passing by, m.i. toch goed gelukt. Waardering ging omhoog op basis van herbeluistering, zijn heengaan heb ik herinnerd, door deze lp weer eens te draaien en een biertje erbij te drinken. Detail...bij het terugstoppen van de lp in de hoes, ontdekte ik de recensie van OOR die ik toen had uitgeknipt en erin had gedaan. Moore kreeg destijds een prima waardering, voor zijn ' verstandige overstap' naar de 'blues'. Hoe dit album ook gewaardeerd mag worden, ik denk dat het voor Moore goed voelde en hijzelf i.i.g. zich prima vermaakt heeft tijdens het maken van dit album. De hoes blijf ik ook nog steeds mooi vinden.

Ach ja, de OOR bestaat ook al niet meer, wat ik ook een verstandige overstap vond
Ik vind het jammer dat Gary zichzelf in de jaren 90 een aantal keer herhaald heeft met bluesplaten. Ik had eigenlijk nog gehoopt op een rockend album. Ik vond bijvoorbeeld zijn Live at the Monster's of Rock veelbelovend en had gehoopt dat hij iets van die bezieling op plaat had weten te leggen.

Als ik naar de statistieken kijk, kiezen de meesten toch voor de hitjes 'Still Got The Blues' en 'Oh Pretty Woman'. Het glansrijke 'Midnight Blues' staat op een magere vijfde plek, terwijl 'onze Ger' juist hier zijn klasse laat zien. Zijn vingervlugheid is bekend, maar hier toont hij zich een meester in de beperking. Een solo waar ik het koud van krijg, iedere noot op het juiste moment en met zoveel gevoel gespeeld.
Hij kon soms wel eens nors zijn. op Bluesrock Tegelen (in 2001) sprak hij na lang aandringen een 'station call' (radioaankondiging) voor ons in. Toen ik hem vroeg voor een tweede versie, reageerde hij nurks met: "don't push your luck!". Het is hem vergeven, want onder die ruwe bolster zat een rijk gevoelsleven, getuige zijn vele hartverscheurende songs en solo's. Verder was er ook veel waardering voor anderen. Zo deed hij een eerbetoon aan Rhandy Rhoads, Roy Buchanan en Peter Green (ik vergeet er vast nog een boel) en verleende hij hand-en-spandiensten aan talloze artiesten, die hem eveneens op handen droegen. Dit album is daar exemplarisch voor.

Drank maakt dus toch meer kapot dan je lief is.

Ik vind dit zijn beste.

Gary Moore - The Best of the Blues (2002)

Gary Moore met George Harrison! Het nummer rockt lekker de pan uit.

Hé, het is gelukt: Gary staat in de Musicmeter Rotatielijst in 2011 met dit album Still Got the Blues. Als artiest is en blijft hij zo springlevend! Mooi.

Michael Jackson-praktijken!

Had Gary Moore zo'n jonge vriendin dan?

Persoonlijk kende ik Gary Moore wel al lang en heb al een tal DVDs van hem gezien. In mijn kringen is hij erg geliefd wat bij een natuurlijke afkeer triggert (het is de leeftijd). Still Got The Blues (het nummer) staat dan ook vast in mijn geheugen gekerfd.

jakkes, maatje, wat geef jij een laag cijfer...

Sorry man. Ik begin alijd te knikkebollen als ik deze op heb staan. Gelukkig heb ik ook nog On The Blue Side van Dave Meniketti liggen... Die veegt bluesmatig de vloer aan met deze verder sympathieke Ier.
Geef mij maar de rockende Moore van Victims Of The Future ofzo.

Ik snap je wel hoor... Maar ik vind Moore hier gewoon lekker zingen... en misschien overdrijf ik ook wel met mn 4*

Ik denk dat dit een van de eerste cd's is die ik aangeschaft heb. Een jaar of 15 was ik toen. Eerlijk gezegd toendertijd helemaal gek van het nummer Still Got The Blues. Die gitaarsolo....

Maar de rest van het album mocht er ook zeker zijn. Ik durf zelfs de stelling aan dat er geen slecht nummer op staat. Aan de andere kant is de lange versie van Still Got The Blues de enige topper die erop staat (die gitaarsolo aan het einde die maar niet lijkt te stoppen).

Is de rest daarmee middelmaat? Nee, daarmee zou ik de CD tekort doen. Vooral nummers zoals Oh Pretty Woman, That Kind Of Woman, Walking By Myself........ach....het is gewoon een heerlijke cd! Geen wereldtop: maar ik zet hem nog regelmatig op dus....

Mooie nederige hoes van anti-ster Gary Moore; Kleine Gary die op zijn slaapkamertje probeert te klinken als zijn grote idool Jimi Hendrix. Is 'm op deze gezapige Still Got The Blues dan ook niet gelukt. Luister White Knuckles nog maar eens...

Das me te resoluut, wat Moore laat horen op oa Pretty Woman, lekker rauw en smerig, zo hoor ik ze niet vaak

los daarvan was het niet Moore's bedoeling ene Hendrix plaat te maken