Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Zal best, Malle, maar dat postertje aan de muur hangt er niet voor niets. Volledig mijn eigen interpretatie van de hoes hoor, dus laten we er vooral geen discussie over beginnen...

Er is op de hoes nog wel meer te zien dan een poster van Jimi Hendrix. Op de vloer liggen platen verspreid van o.a. John Mayal, Albert King en B.B. King.

Is de hoes een authentieke jeugdfoto van Moore of is de foto in scene gezet, en moet het Moore voorstellen als kind terwijl het gewoon een kind uit 1990 is, terwijl de foto een Moore in 1967 op zijn jongenskamertje moet voorstellen. Een sfeer van ´het zat er al vroeg in´. Of iets dergelijks?.

Zoiets ja. Het is niet echt een oude foto.

Op de achterkant van de hoes is een gelijkaardige foto te zien (maar dan in kleur) met de volwassen Gary van toen. In plaats van op zijn eigen kamertje zit hij nu op het bed in een hotelkamer en in plaats van lp's liggen er cd's op de grond. klik

Klassieke bluesrockplaat van een meestergitarist.

klassieke bluesrockplaat?

nou nee, niet echt... Behalve dat Gary Moore de boel bijelkaar heeft gejat, staan er ook veel covers op die wel ondertussen wel kennen....

Goed gespeeld? Dat wel!!!

Geen klassieker, dit, als je het mij vraagt....

Ik vind het wel een klassieke bluesrockplaat. In 1990 was de bluesrock niet een populair genre en dit album is kwalitatief goed en stond ook nog hoog in de hitparade. Daarom vind ik dat het een klassieker genoemd mag worden. Dat het allemaal niet heel origineel is, doet daar wat mij betreft niets aan af. Misschien wel juist daarom een klassieke bluesrockplaat.

Stevie Ray Vaughn was in mijn ogen veel beter bezig. Ook begin jaren 90...

Wat Gary Moore deed: pop-blues maken, dat deden anderen ook: Pat Travers, Robin Trower etc. etc.

Maar Moore tilde het wereldwijd toch naar een hoger plan. Hier staan zeker een paar sterke tracks op. Met name As the Years Go Passing By is een wereldnummer.

Sorry, vind het een goede plaat. Maar dit is mijn oren toch echt gewoon een AOR/FM-plaat. Blues zodat het ook op Radio Gold gespeeld kan worden.

Zoals Hendrix, Cream, SRV of ZZ-top etc. etc. klinkt deze plaat nergens.
Nee. Gary Moore heeft een leuke plaat afgeleverd maar echt geen klassieker..

Hoewel het album 'Still Got the Blues' mij veel beter bevalt is het meer te vergelijken met 'Strong Persuader' van Robert Cray. Ook geen bluesklassieker, maar daarvan was 'Right Next Door (Because of Me)' enkele jaren eerder toch ook al een grote hit.

Ik ben absoluut geen blues liefhebber, over het algemeen vind ik er geen drol aan. De SRV ken ik alleen van de tijd toen deze nog in de straten kwam.... zijn Tick Tock gedrocht vind ik toch echt deze van Gary niet ontstijgen, eerder anders om.... bij AOR denk ik aan bands als Strangeways, Night Ranger of Signal.... maar sommige denken dat AOR hetzelfde is als MOR terwijl AOR een genre op zich is.

Enfin, Ik kan prima met Still Got The Blues leven, staan een aantal goede nummers op, zoals het titelnummer (hoewel inmiddels doodgedraaid en ik luister hem niet meer), daarnaast vind ik Midnight Blues en Walking by Myself nog steeds goed. Jammer dat hij te lang is blijven hangen in de blues.

SRV = Stevie Ray Vaughan (te lui om te tikken soms)...

AOR vind ik muziek niet voor de top-40 maar wel voor de radio. Radiovriendelijk dus. Normaliter knaller er geen bluesrockers uit de radio. Vooral niet bij Arrow etc.

Gary Moore en Robert Cray dan weer wel.

Nogmaals: lekkere plaat dit, maar geen bluesrockklassieker. Doe dan maar Hendrix, Humble Pie, Cream, Allman Brothers, The Free, etc....

Geweldige bluesrockplaat. Moore heeft met deze plaat dit genre bij het grote publiek gebracht

Dat gaat ook wel ver. In de sixties hebben bands als Cream dat al gedaan. Dat Moore een heropleving veroorzaakte zou kunnen.

Dat laatste is denk ik wel waar. Veel mensen in mijn omgeving hadden niets met blues en bluesrock, vooral niet omdat ze het eigenlijk niet kenden. Met Still Got The Blues werd in ieder geval een nieuwe generatie weer warm gemaakt voor het bluesrockgenre.

In die tijd waren er ook weinig platen die zo naar blues neigden als dit album. Zeker niet het beste vwat bluesrock te bieden heeft, maar het naar mijn mening onverwachte succes maakt deze plaat een belangrijke.

Iedereen kende Eric Clapton en Robert Cray.
Niemand wist alleen dat dat ook onder de blues viel...

Robert Cray.... een donkere mijnheer die witte mannen-blues maakt. Met alle respect, maar Strong Persuader is gewoon een pop-album op wat bluesschema's.
Clapton is een ander geval. Die heeft voordat hij echt commercieel ging zijn bijdrage aan de hedendaagse blues geleverd als soloartiest, in Cream, bij John Mayal of voor mijn part bij Derek and The Dominos.
Gary Moore, en met name dit album en vooral de single Still Got The Blues, staat voor mij synoniem aan Veronica-blues. Het lijkt wat, maar het is het net niet. Desondanks is dit een aardige plaat.

Ik was dertien in die tijd dat dit album uitkwam. Cray maakte ook blues(y) muziek en dat vond ik toen ook al goed. Ik was gelijk fan van Strong Persuader en mijn vader kocht voor mij toen zo'n bandje van Cray, Strong Persuader was natuurlijk zeker te poppy om het echt blues te kunnen noemen. Mijn vader was altijd een blues en bluesrock liefhebber, dus ik kreeg het aardig met de paplepel ingegoten. Voor mijn gevoel was Still Got The Blues een nieuwe doorbraak voor het blues(rock)genre, omdat veel mensen die niets hadden met dit genre wel in de ban raakte van in ieder geval de titelsong. Still Got The Blues was eigenlijk een brug tussen mainstream en blues. In ieder geval voor mensen rond mijn leeftijd.

Althans, zo heb ik het beleefd.

@rogyros. Dat bandje had je vader ws gekregen bij een actie van Verkade (van de chocolade en koek, niet van de muziek). Ik leerde Cray ook via dat single cassettebandje kennen. Grappig.

Ik word altijd een beetje opstandig als Robert Cray en blues in één zin genoemd worden. Ik zal me inhouden deze keer.

Dat heb ik dan met Gary Moore.

Ik vind dit een goede plaat omdat ik Gary Moore te gek vind. Maar ik vind dit geen goede bluesrock plaat, ook al doet Albert King mee.

De rest van de muzikanten zijn allemaal Rainbow en Thin Lizzy-klanten. Dus gewoon hardrock muzikanten die een gooi doen naar de blues.

Ik had het in mijn commentaar overigens vooral over de single Still Got The Blues.


Nee, dat bandje had hij gekocht voor mij, omdat ik ziek was. Ik had een hersenschudding omdat ik een baksteen tegen mijn hoofd geslingerd kreeg... Mijn vader gaf mij ook geen single cassettebandje (de single kende ik al van radio en tv), maar het volledige album. Bandje was binnen een jaar gesneuveld. Letterlijk kapot gedraaid!


Maar jij kent waarschijnlijk heel weinig van hem. Luister maar eens naar Some Rainy Morning bijvoorbeeld. Toch een echte bluesplaat. Dat poppy geluid van Strong Persuader is daar niet meer aanwezig.

Ja, ik heb ook niet echt de behoefte om meer van hem te leren kennen. Ik ben een bluessnob.

Tsja.... Robert Cray blues noemen is net zoiets als Sade jazz noemen.... ^_^

Wat vinden jullie dan van de term huisvrouwenblues?
Dat is de omschrijving die een collega van mij gebruikt om de muziek van Gary Moore te typeren.

Still Got The Blues.

Ik had in eerste instantie een stuk meer blues verwacht, maar vind het meer een bluesrock popplaat, maar dan wel verdomd lekker klinkend. Prachtige nummers waar je niet bij stil kunt blijven zitten, ook de productie is fenomenaal goed. Toen ik de eerste 5 nummers had gehoord moest ik eigenlijk nog het meest denken aan Stevie Ray Vaughan, maar dan vind ik dit minder rauw en gewoon gladder klinken.

Totaal anders dan ZZ Top en dan vooral in de jaren 70, of Allman Brothers Band of Lynyrd Skynyrd. Die bands zitten dichter bij de 'echte blues' in de buurt dan wat hierop is te horen.

Pracht album eigenlijk die ik vanmiddag ff gescoord heb voor slechts 5 euro.

Hier ga ik nog veel plezier aan beleven dat weet ik zeker.

Edit: As The Years Go Passing By en Midnight Blues zijn dan natuurlijk nog het meeste blues getint, meer nog dan de titeltrack vind ik. En de bonusnummers klinken ook erg lekker en zijn ook minder poppy dan de rest van de reguliere tracks.

Met dit bluesuitstapje oogstte Gary Moore merkwaardig het meeste succes tot dan toe, in die mate zelfs dat hij nadien gelijkaardige albums uitbracht, weliswaar met teruglopend succes. Dat succes zal veel te maken hebben met de nr.1-hit Still Got the Blues waarbij die gitaar mij dadelijk deed denken aan Santana.
Hier staan zowel blues- als rocknummers, stilistisch te vergelijken met Stevie Ray Vaughan maar iets meer gepolijst. Maar het spelplezier klinkt duidelijk door, het geluid is prima en helder, het gitaarwerk van Gary Moore is prima (al is hij niet zo'n virtuoos als Stevie Ray Vaughan), zijn zang is ook verdienstelijk en het allerbelangrijkste: de songs zijn allemaal behoorlijk tot sterk.

In het jaar van het overlijden van de bluessensatie Stevie Ray Vaughan komt Gary Moore met zijn ode aan de bluesmuziek. De blues kreeg de jaren ervoor weer een zetje in de goede richting dankzij o.a. Robert Cray, The Healer van John Lee Hooker en de bijdragen van BB King bij U2. Deze heren waren regelmatig op de radio te horen. Hoewel het allemaal behoorlijk commercieel was wat de diverse mensen lieten horen bracht het wel hernieuwde belangstelling op gang. De man die echt vernieuwend was en kwalitatief ver boven de commerciele blues uitstak, Stevie Ray Vaughan was uiteraard ook bij de echte muziekliefhebbers wel bekend en gewaardeerd, maar de verkoopcijfers in Europa haalden het helaas niet bij het commerciele geweld.

Gary Moore meende een graantje mee te moeten pikken van dit bluesgolfje en eerlijk is eerlijk, hoe commercieel het ook mag klinken, het klinkt superoprecht en gemeend allemaal. Er straalt een enorm plezier vanaf. Ik kocht het album direct na de release en was blij verrast. Ik meen Gary Moore zelfs te moeten bedanken. Mede dankzij deze plaat ben ik me stukje bij beetje verder in de blues gaan verdiepen. Als je dan meer van de vroegere blues gaat horen, ja dan is dit bepaald niet de allerbeste plaat. Dat zou Gary Moore zelf echter ook beamen als hij dat nog kon. Het nadeel van dit soort muziek is dat het niet het allerbeste in blues laat horen, maar doordat het wel veel op de radio is blijft de belangstelling voor de blues wel overeind. Tegenwoordig hebben we Joe Bonamassa die radiovriendelijke blues van een acceptabel niveau brengt, in "mijn" tijd hadden we daar Gary Moore voor. Ik zet dit album nog altijd wel een keer of 3 per jaar op en als ik het titelnummer dan weer hoor hoor ik niet alleen een gruwelijk meeslepend nummer met prachtig gitaarspel, er komt ook nog eens een wereld aan herinneringen voorbij. Soms kan het me even geen bal schelen of iets commercieel is of niet.

jeff healey had eerder dit soort bluesrock gemaakt; ook ik ben een bluessnob , maar dit is bluesrock, en cray is, popblues of zo, weet ik veel, stijn slayer, ga lekker frank stokes luisteren en bemoei je als bluessnob niet met gary moore. lekker plaatje gary, ga maar uit je bol daarboven met jimi en bonzo.