Bruce Springsteen - Magic (2007)

Haal 'm er maar eens tussen weg. Dan valt pas op hoe goed het nummer in feite is! Het past perfect in het verhaal van het album. Het zorgt voor muzikale afwisseling en daardoor voor balans.

Op "Magic" klinkt Bruce Springsteen als vanouds met zijn E Street Band. Heerlijke energieke rock & roll vol passie en beleving. De meeste liedjes zijn behoorlijk pakkend en toegankelijk. De urgentie van weleer is er wellicht niet meer, maar Springsteen slaagt erin om gewoon weer een goed album af te leveren. "Magic" is een titel die wellicht iets te hoog gegrepen is, maar deze plaat is de moeite meer dan waard.

Dit album vind ik beter dan The Rising; het geluid van The E-Street Band komt beter tot zijn vorm. Radio Nowhere is simpel een jatnummer van Tommy Tutone : Tommy Tutone- 867-5309 / Jenny - YouTube
maar voor de rest verkies ik dit album boven The Rising. Geluid is wat puurder. Vooral Last To Die vind ik prachtig en mooi commentaar op de oorlog tegen terrorisme en geïnspireerd door een speech van John Kerry -toen als vertegenwoordiger van Vietnam Veterans Against the War (VVAW) - tijdens een speciale vergadering van de VS senaat over de Vietnam oorlog in 1971:
"We are asking Americans to think about that because how do you ask a man to be the last man to die in Vietnam? How do you ask a man to be the last man to die for a mistake?

Zie hier de gehele -indrukwekkende - speech: https://facultystaff.richmond.edu/~ebolt/history398/johnkerrytestimony.html

lekkere plaat, te lang niet gehoord. Nu weer eens opgezet. Geweldig.

De titel vat het hele album samen; in één woord magisch!

Eigenlijk vind ik Magic nog een stuk beter dan The Rising, die ademde voor mij minder een bepaalde periode uit, wat ik bijvoorbeeld wel ervaarde bij Born To Run en Born In The USA.
Magic opent zeer sterk met het Pearl Jam achtige Radio Nowhere, al is de invloed van Neil Young ook goed hoorbaar; noem je Pearl Jam dan is de link met Neil Young al snel gelegd.
Bruce Springsteen had net een aantal platen gemaakt met goede songs, maar waarbij er ook een factor sufheid op de loer lag.
Hier hoor je de frisheid van een E Street Band terug, terwijl dat ook wel degelijk heren op leeftijd zijn, Clarence Clemons was met zijn laatste jaren bezig, al wist hij dat toen natuurlijk niet.
Er is daadwerkelijk sprake van magie als deze band gezamenlijk de studio induikt, ze hebben het nodig om tussendoor met andere projecten bezig te zijn, sterker nog, ik denk dat ze zich hierdoor blijven ontwikkelen.
Focussen op inspiratie.
Ik vind deze zelfs behoorlijk aansluiten op Born In The USA, het zou ook een jaren 80 album kunnen zijn, maar dan niet gedateerd, eerder tijdloos.
Magic is misschien wel voor mij het meest complete album van The Boss.
Even wat anders; ben ik de enige die in het begin van Your Own Worst Enemy The Beatles, en dan vooral Paul McCartney terug hoor?

Ik hoor dat niet. Waar precies hoor jij macca dan?

Gelijk al in het begin van Your Own Worst Enemy, ook die strijkers erbij klinken Beatles achtig.

Ja. Alles wat er aan muziek wordt uitgebracht is niet automatisch te herleiden tot de Beatles, hoewel velen ons dat willen doen geloven.

Nee. Jij hoort het er niet in. En ik ook niet. Dat zegt niets over anderen.

Wat een kattige reactie trouwens. Het is toch prima dat deric die vraag stelt?

Ken het album niet zo goed, maar zojuist even via Spotify het door deric raven genoemde nummer beluisterd, en kan me er zowaar wel iets bij voorstellen. Vond al googelende het volgende:
https://www.signaturehotelliverpool.co.uk/top-10-musicians-influenced-beatles/#.WApuGeCLSM8
Ik moet er wel bij zeggen dat ik niet echt een kenner (en ook geen groot liefhebber) van Bruce Springsteen ben.

Ik dan wel en bij herbeluistering zeg ik "ja, er zit wel wat in, al was het me nooit eerder opgevallen." Nu staat heel Magic vol muzikale verwijzingen naar -pak 'm beet- 50 jaar muziekgeschiedenis, inclusief een eigentijdse terugblik op zijn eigen repertoire. Livin' in the future ademt Tenth avenue freeze out, Gypsy biker grijpt terug op The river en Girls in their summer clothes klinkt als The Beach Boys. Dit geluid zou Bruce verder uitwerken op de opvolger van Magic, "Working on a dream".

Kwa geluid is Magic misschien tijdloos en in ieder geval zeer gebalanceerd, de thematiek is dat niet. Magic is de afrekening van 8 jaar George W. Bush en dan met name de oorlog in Irak. Het titelnummer, Livin' in the future, Gyspy biker, Last to die en Devil's arcade zijn enkele voorbeelden.

Sleutelnummer en een moderne Bruce klassieker is Long walk home. De volgende regels behoren tot de sterkste die Bruce ooit heeft neergepend en zijn -helaas- actueler dan ooit tevoren:

My father said "Son, we're lucky in this town, it's a beautiful place to be born
It just wraps its arms around you, nobody crowds you and nobody goes it alone
You know that flag flying over the courthouse means certain things are set in stone
Who we are, what we'll do and what we won't"

Bruce Springsteen & The E-Street Band: eeuwige helden.

Interessant bericht, cosmic kid. Zal het album (dat zich ergens in mijn collectie bevindt) eens opzoeken en het binnenkort welwillend beluisteren, met jouw toelichting en verwijzingen in mijn achterhoofd.

In dat geval verwijs ik je naar mijn recensie op pagina 9. Ik heb het net nogmaals terug gelezen en, zonder aan borstklopperij te doen, zeg ik in alle bescheidenheid dat het de beste recensie is die ik ooit heb geschreven. Ik ben benieuwd naar je bevindingen.

Misschien, zo was het op zich niet bedoeld.
Maar mij wordt te vaak zaken herleid tot de Beatles, terwijl de desbetreffende artiest zelf ook heel goed van musiceren afweet. Zonder daarbij de Beatles in het achterhoofd te hebben gehad.

De achtergrond van Springsteen is bekend, hij heeft zelf ook favoriete artiesten. Maar je hoort nooit een verwijzing naar één van hen; wel lees je in het algemeen met grote regelmaat dat iets (in de verte) iets wegheeft van The Beatles, ook bij veel andere muzikanten. Jong en oud.

Nu wil ik die band uit Liverpool verder niets te kort doen, maar afgezien van het feit dat de constatering geen toegevoegde waarde heeft (welke artiest zal bewust denken een bepaald riedeltje van de Beatles eens toe te voegen), heeft het altijd ook iets in zich dat de muzikant die wordt besproken altijd ondergeschikt wordt geacht aan wat de Beatles ooit hebben bedacht en gedaan.

Daar ben ik dan wel eens kribbig over, want het talent van bijvoorbeeld Bruce Springsteen staat buiten kijf, hij heeft vermoedelijk inmiddels een imposanter oeuvre dan de Beatles en enige verwijzing van wat hij muzikaal heeft opgebouwd richting het Engelse viertal is misplaatst alsmede niet nodig.

Dan kan het nog een enkele keer voorkomen. Maar om nu bij elke succesvolle band/artiest vroeger of later een keer te verwijzen naar de Beatles vind ik schromelijk overdreven. En dan val ik nu misschien over Deric, maar menigeen komt met de Beatles aanzetten voor credits terwijl deze eigenlijk gewoon bij de artiest zelf thuis horen.

Ik heb weinig met The Beatles, en nog minder met McCartney, van Springsteen vind ik veel meer werk beter.
Ik vind het begin van Your Own Worst Enemy gewoon veel op The Beatles lijken, ik had ook liever The Stones er in terug gehoord , maar dat is niet het geval.
Voor mij persoonlijk zijn The Beatles nooit zo belangrijk geweest in de ontwikkeling van de popmuziek.
The Beatles luisterden ook naar The Stones, The Beach Boys en Eric Clapton, en waarschijnlijk haalden ze het beste bij elkaar naar boven.
Wees blij dat Springsteen andere invloeden in zijn muziek verwerkt, het is alleen maar van toevoegende waarde.
Als hij 20x Born to Run zou maken, vind ik niet echt boeiend, maar misschien jij wel.
Ik denk dat een artiest juist groeit omdat hij naar collega's luistert, en invloeden gebruikt, het blijft een Springsteen nummer, maar ik hoor er bepaalde invloeden in terug.
Mijn vraag was, of meerdere dat horen.
Waarschijnlijk ervaar je muziek anders dan mij, net zoals je mijn vraag op een andere manier opvat, dat kan natuurlijk.
Misschien had ik moeten vermelden op welk nummer ik het vond lijken, maar daar kwam ik even niet op, volgens mij bedoel ik Eleanor Rigby, zo heel erg ben ik niet thuis in The Beatles.

Het is natuurlijk bijna onvermijdelijk dat een artiest beïnvloed wordt door zijn favorieten en dat dat kan doorklinken in zijn liedjes. Soms gebeurt dat bewust en soms grotendeels onbewust. Bijna geen enkele artiest ontkomt hieraan. Natuurlijk kun je als artiest best origineel zijn en tegelijkertijd invloeden toelaten. Het is maar op welke wijze je dat doet, en dat is op dit album (dat ik vanmorgen even beluisterd heb) dik in orde. Het zelfde geldt voor bijvoorbeeld Van Morrison en Bob Dylan, toch ook echte originals. Maar goed, ik trap nu een open deur in.

Heeeerlijke Springsteen en zijn E Street Band plaat. Mooie, gevarieerde collectie songs die stuk voor stuk met bezieling zijn gebracht. Met flarden hoor ik referenties aan die fabuleuze Bruce albums uit de jaren '70 en vooral ook z'n dubbelaar The River.
Moet deze vaker gaan opleggen. Dat verdient deze plaat maar vooral ook ikzelf, want elke luisterbeurt is gewoon genieten.

Bij deze naar 4,5 ☆

Deze is destijds blijven liggen maar met terugwerkende kracht vind ik Magic zelfs nog iets sterker dan de drie albums ervoor (Devils & Dust,The Rising en The Ghost of Tom Joad).The Seeger sessions laat ik dan maar even buiten beschouwing want die heb ik nog nooit gehoord.
Daar zag het in het begin eigenlijk niet naar uit want na de sterke opener Radio Nowhere was het voornamelijk degelijk,en gelukkig ook veelzijdig maar met uitzondering van Gypsy Biker was ik niet al te enthousiast over het materiaal.
De productie,die ik soms bij Bruce Springsteen wat te robuust en vol vind kon me dan weer wel bekoren.
Datzelfde gold voor de tweede helft van het album aangezien de plaat vanaf I'll Work for Your Love een forse kwaliteitsinjectie kreeg wat onder meer resulteerde in de mijns inziens twee beste songs Last to Die en Long Walk Home.
Dat alles maakt van Magic toch nog een erg fijne rockplaat en een goede sub-topper in Springsteen's oeuvre.
Goed tot zeer goed.

Hij heeft het er de laatste tijd in interviews met enige regelmaat over dat hij een echt rock/bandalbum met de E Street Band wil maken. Dan hoop ik dat het richting Magic gaat. Benaderen zou al mooi zijn. Laatste écht goede album van Bruce wat mij betreft.

The Rising heeft de status gekregen als grote comeback plaat, maar eigenlijk is dat Magic. Dit is echt terug naar de wortels, het had zo de opvolger van The River kunnen zijn. De E Street Band rinkelt en swingt weer als vanouds, de Bigman's sax lekker prominent in de mix, Stevie en Bruce samen in één microfoon. Heerlijk!
Eigenlijk vind ik alleen Girls In Their Summer Clothes wat flauw.
You'll Be Coming Down doet trouwens denken aan Lucky Town valt me op.

Denk dat dit een van de meest onderschatte albums van Bruce is.

Misschien is dat wel zo ja, dat dit album onderschat word. Maar zeker niet door mij. Zeer sterk album van the boss. Voor mij is dit het eerste goede album weer na the rising. Sterker nog, vind dit album nog beter als the rising. Heerlijke rock plaat met veel energie, en vooral fris. Dit is toch hoe ik the boss het liefst hoort, met en band. Albums tussen the rising en deze konden mij toch en stuk minder bekoren. Niet dat het slecht was, maar soms wel wat saai, maar hier kwam hij ijzer sterk terug.