The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Pet Sounds heb ik pas in 1999 voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Ik vond toen, en nu, het als een te dikke deken waaronder het ietwat ongemakkelijk vertoeven is. Muzikaal tikje ouderwets, tekstueel wat kinderlijk maar die koortjes! De solo zang en harmonieën. Het is ongehoord. Heb ook wel eens op YouTube Pet Sounds met alleen het zang gedeelte beluisterd, echt indrukwekkend. God Only Knows is natuurlijk de onbetwiste prijsnummer van dit album. En die hoes, tsja..

+++++ God Only Knows
++++ Sloop John B.
+++ Wouldn't It Be Nice
++ I'm Waiting For The Day

Het beste album ooit gemaakt? Volgens velen is dat zo. Er zijn veel ‘aller-tijden’ lijstjes waarin het album op 1 staat in elk geval. En ik vermoed dat er weinig lijstjes zijn waar het album niet in de top 10 voor komt. En ja, ook ik vind het een erg fraai album.

Vooral de zang op dit album verdient een 10+. Het is bizar hoe harmonieus de stemmen op elkaar zijn afgestemd. Het lijkt bijna een sprookje. Als er een hemel bestaat dan kunnen de engelen dit niet evenaren.

Ook het begin van elke song is een klein meesterwerkje, vooral bij opener Wouldn’t It Be Nice is het even kippenvel. Vervolgens You Still Believe In Me. Dit nummer en de titeltrack Pet Sounds scoren bij mij onder de 8. Daarna is het vooral genieten. That’s Not Me. Bijna a capella op sommige momenten. Don’Talk is groots in zijn kleinheid. Hemelse zang.

I’m Waiting For The Day klinkt meest melancholisch, maar dan ineens is daar een versnelling. Let’s Go Away een instrumentaal moment van rust voor de tweede helft die o zo mooi begint met Sloop John B. ‘This is the worst trip I’ve ever been on let me go home’. Dat geldt niet voor de muziek in elk geval! Want nu komt het hoogtepunt van het album. God Only Knows

I Know There’s an answer. Ook dat is voor mij een hoogtepunt. Here Today, jammer van die sax of trompet(?).
I Just Wasn’t Made For These Times. Als dat op het album slaat klopt dat. Het is een album for all times. Afsluiter Caroline, No is de laatste kers op de taart. De trein kan vertrekken.

Stuk voor stuk nummers waarover is nagedacht. Brian Wilson heeft hier zijn gehele creatieve geest in gegooid. Het is zijn schepping. De overige leden van de band zijn druk met optreden. Dit album moest nog beter worden dan elk van zijn voorgangers maar ook van zijn opvolgers.

Het is gelukt om een album te maken wat helemaal af is. Maar het beste album aller tijden is het voor mij persoonlijk toch niet. Dat heeft meer te maken met mijn eigen smaak dan met dit album. Er is nog zoveel moois verschenen in alle jaren daarna.

Er zijn 2 saxophones en 2 trombones gebruikt.

Blijkbaar deze nog geen rating gegeven, gewoon klassiek album vrij weinig over te zeggen wat niet eerder gezegd is

Wat is Don't Talk toch een mooi nummer

Plaat met eeuwigheidswaarde. Zoals Rubber Soul van the Beatles of Led Zeppelin IV om maar wat te noemen.
Daar doet de wat kneuterige hoes niks aan af.
In 2066 verschijnt er vast wel weer een speciale box o.i.d om het honderdjarig bestaan te vieren.
Ondertussen blijft het telkens weer een feest en een hemels genot om dit te beluisteren.
Zelfs Sloop John B en Wouldn't it be nice, de twee minste nummers van de Lp, klinken goed binnen de context van het album.

Sloop John B was de verplichte single die Brian Wilson eigenijk niet op dit album wilde hebben omdat deze niet in het concept pastte. Toch zou ik me geen Petsounds zonder dat nummer er bij kunnen voorstellen.

Berichten verplaatst naar The Beach Boys

"God only knows" is zeker een van de mooiste, zo niet geniale, popsongs ooit, maar buiten dit nummer biedt "Pet sounds" in mijn optiek geen enkel andere song welke die kwaliteit ook maar in de verste verte benadert.
Het gehele album is heerlijk om naar te luisteren, maar ik heb nooit begrepen waarom "Pet sounds" de status heeft verworven die het nog altijd heeft.

Vandaag precies 59 jaar oud, niet m'n favoriete Beach Boys album allertijden (dat is Sunflower), maar wel m'n eerste, en nog altijd een baanbrekend album, dat volslagen uniek in z'n soort is, ondanks de vele pogingen tot imitatie.

Morgen de originele mono LP nog eens draaien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Beach Boys - Pet Sounds (1966) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
De vorige week overleden Amerikaanse muzikant Brian Wilson heeft ons veel mooie muziek nagelaten, maar op het volgend jaar alweer 60 jaar oude Pet Sounds van The Beach Boys hoor je hem op zijn allerbest

Hoeveel popsongs zijn er van het kaliber van God Only Knows, dat je ook bij de duizendste keer horen nog weet te ontroeren? Het is een song die afkomstig is van het album Pet Sounds van The Beach Boys, dat gezien wordt als het meesterwerk van Brian Wilson. Daar valt niets op af te dingen want Pet Sounds was en is een sensationeel album en zal dat ook altijd blijven. Dat heeft alles te maken met de kwaliteit van de songs, maar ook de arrangementen en orkestraties en de prachtige zang en harmonieën op het album hebben bijgedragen aan de mythische status die het album zo langzamerhand heeft. Brian Wilson is niet meer, maar zijn muziek zal altijd voortleven.

Afgelopen week overleed Brian Wilson op 82-jarige leeftijd. De Amerikaanse songwriter en muzikant had al langer een broze gezondheid, maar desondanks kwam het nieuws van zijn overlijden hard aan. Brian Wilson moet immers worden gerekend tot de allergrootsten uit de geschiedenis van de popmuziek. Zijn leven als popmuzikant speelde zich grotendeels buiten de schijnwerpers af, maar zonder Brian Wilson had de popmuziek van nu er ongetwijfeld anders uit gezien.

Bij Brian Wilson denk je aan The Beach Boys en bij The Beach Boys denk ik aan Pet Sounds, maar de Amerikaanse muzikant heeft meer moois op zijn naam staan. Het verloren album SMiLE bijvoorbeeld, dat hij onder zijn eigen naam uitbracht, maar ook albums van The Beach Boys als Wild Honey, Friends, Sunflower en zeker ook Surf’s Up zijn albums die een plekje verdienen in de eregalerij van de popmuziek, al kregen ze niet allemaal de waardering die ze verdienden.

Toen Brian Wilson te maken kreeg met mentale problemen was het gedaan met The Beach Boys en het zou ook even duren voor hij als solomuzikant weer boven kwam drijven, maar in de jaren dat Brian Wilson actief was in de popmuziek leverde hij een bijdrage die niet vergeten mag worden. Ik wilde voor de afwisseling eens niet stil staan bij Pet Sounds, maar het is voor mij toch met afstand het beste dat Brian Wilson heeft gemaakt, waardoor ik toch weer bij dit album uit kom.

Pet Sounds verscheen in 1966. The Beach Boys timmerden op dat moment al een aantal jaren aan de weg met songs die in eerste instantie vooral over surfen en meisjes gingen, maar in de loop der jaren aan diepgang hadden gewonnen. The Beach Boys waren groot in de Verenigde Staten, maar Brian Wilson keek ook naar het Verenigd Koninkrijk, waar ook een interessant bandje aan de weg timmerde.

Dat bandje zou in 1967 met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band een sensationeel album afleveren, maar The Beach Boys deden dit al een jaar eerder met Pet Sounds. Het is een album dat vergeleken met de meeste andere muziek van dat moment een aantal reuzenstappen zette. Pet Sounds is in productioneel en muzikaal opzicht een fascinerend album en ook de songs op het album zijn van een bijzonder hoog niveau.

Brian Wilson voorzag Pet Sounds van een geluid dat nog steeds uniek klinkt en dat heel veel invloed zou hebben, onder andere op het eerder genoemde Britse bandje. Het geluid op Pet Sounds valt op door de bijzondere en vaak stevig aangezette orkestraties, het gebruik van zeer uiteenlopende klanken en zeker ook de fantastisch klinkende stemmen, koortjes en harmonieën.

Maar het album bevat ook een serie geweldige songs. Het zijn zeer melodieuze songs en vaak ook complex in elkaar stekende songs, maar het album bevat met God Only Knows ook een op het eerste gehoor misschien betrekkelijk eenvoudige popsong, die echter wel uitgeroeide tot een van de mooiste popsongs aller tijden en iedere keer weer goed is voor kippenvel.

Als ik nu naar Pet Sounds luister vind ik de rijke orkestraties, de complexe arrangementen en de bijzonder mooie zang nog altijd bijzonder indrukwekkend of zelfs overweldigend, maar hoe moet dat in 1966 zijn geweest, toen het album zorgde voor een muzikale aardverschuiving, voor iedereen die het destijds horen wilde natuurlijk. Pet Sounds is zeker niet het enige mooie dat de vorige week overleden Brain Wilson ons heeft nagelaten, maar is wel het meest indrukwekkende bewijs van zijn genialiteit. Erwin Zijleman

Pet Sounds is al decennia een legendarische plaat waar superlatieven te kort schieten, maar toen ik rond het jaar 2000 een heruitgave op cd kocht, hoorde ik er helemaal niets in. Na een paar pogingen gaf ik het op en verdween de plaat in de kast. Als ik hem had kunnen scoren op dit forum destijds, was er een 2 of 2,5 uitgekomen.

Dat geldt overigens voor de meeste albums van de band die ik heb. Ik hoor het niet. Die magische singles uit de beginperiode en een aantal daarna, daar zit leven en pit in en doet de band ook waar het onovertroffen in is: het zingen van koortjes.

Deze week werd op tv de documentaire 'Long Promised Road' uitgezonden, waar de journalist Jason Fine een angstige, oude man met zenuwtrekjes en duidelijke angsten mee op pad neemt en hem langs zijn leven leidt. Het werkt, zonder dat er serieuze grenzen overschreden worden.

Daardoor zette ik Pet Sounds weer eens op en toen gebeurde het: ik hoorde het wel. Voor het eerst drong de muziek tot mij door en raakte me wel. Ik luisterde door hitsingle 'Wouldn't It be Nice' heen of beter, ik liet mij er niet door afleiden. Het gevolg was, dat de wereld achter de single zich openbaarde. Daardoor was ik in staat om de schoonheid te ervaren die Brian Wilson de wereld heeft geboden. Beter laat dan nooit.

'God Only Knows' is natuurlijk onovertroffen, waar de keuze om Carl te laten zingen onmiskenbaar de juiste was. Als er een hemel is, dan spelen ze het nummer daar al jaren. Nieuw voor mij was, wat ik op Wikipedia vond, dat 'Caroline No' een solo hit voor Wilson was in 1966 in de V.S., met een nummer 2 notering.

P.S. hoeveel Brian Wilson ook geïnspireerd werd door 'Revolver' en die sterke drang tot competitie voelde, The Beatles, met George Martin erbij, zijn niet te kloppen. Bij hen bleef de speelsheid vrijwel altijd een onderdeel van het palet en die ontbreekt op Pet Sounds nagenoeg volledig. Dat is wat het voor mij in het verleden zo'n lastige plaat maakte en in wezen nog steeds voor me is. Schoonheid alleen is niet altijd voldoende. Ik denk dat dat het was wat Wilson uit het oog verloor in de studio en wat bijdroeg aan zijn ondergang. Frank Zappa stelde de vraag al: 'Does humor belong in music? Het antwoord voor mij is ja. Humor mag daarbij vervangen worden door plezier, luchtigheid, spontaniteit, etc.

Op de een of andere manier er nooit toe gekomen om deze Pet Sounds aan te schaffen, zal er zeker mee te maken dat meer dan de helft van de songs op verzamel elpees zijn weg naar mijn oren hebben gevonden, al of niet in stereomix.

Maar wat een genot voor het oor om deze plaat in mono uitvoering langs te horen komen. Over de songs is al genoeg gesproken, ik ga heerlijk luisteren en zie aan de achterkant van mijn ogen, Brian Wilson in Carré met zijn armen de maat van de songs aan zijn band doorgeven.

Deze breekbare man achter zijn piano staat in mijn geheugen gegrift, de eerste keer in Carré en dan deze songs voorbij horen komen, een onvergetelijke ervaring.

Die speelsheid hoor je anders overduidelijk terug in het materiaal van de plaat die Pet Sounds diende op te volgen: Smile. Daar zit ook heel veel humor in, de combinatie Brian Wilson/Van Dyke Parks was een magische.

Het was overigens Rubber Soul dat Pet Sounds inspireerde. Revolver verscheen pas (aug) nadat Pet Sounds al uit was in 1966 (mei).

Ja, dat had ik ik laatst ook al beredeneerd. Dank voor de reminder.