The Tapes - Party (1980)

Dit album bevat mooi hoekige gitaarpop liedjes. Wat me daar zo in aanspreekt, zijn de afwijkende gitaar-melodieën en de ritmesectie. Het heeft spanning en intrigeert. De zang van Rolf Hermsen dwingt de aandacht van de luisteraar. Deze band is urgent, ademt toekomst. De eerste vijf nummers vind ik het mooist!

De referentie naar de Talking Heads snap ik wel - ze hebben ook eens in het voorprogramma van die band gestaan. Het (gitaar)pop geluid van dit album is dwars en afwijkend t.o.v. veel generatiegenoten van eind jaren '70.

zaaf in 2018 over Party op streaming: "ook is de tracklist aangepast, volgorde - overgangetjes en dat zal wel wennen zijn. zo vergroeid met het originele product en nu maar klagen dat er meer mee is gebeurd dan nodig."

Op reis door new wave in september 1980 kom ik vanaf XTC's Black Sea bij de tweede van het Amsterdamse The Tapes. Opvolger van You Just Can't Sleep uit 1978, maar omdat die niet op mijn streamingdienst staat, moet ik die overslaan.
Nadere bestudering leerde dat Party eerder in 1980 moet zijn verschenen dan september: de tekst op de binnenhoes bij de heruitgave uit 2018 vermeldt dat deze liveopnamen bevat uit mei en juli dat jaar. En aangezien de boel al in de zomer van '79 werd opgenomen, neem ik aan dat Party in april of mei is verschenen, ondersteund door die optredens. Ik moet het nummer naar een eerdere plek in mijn afspeellijsten gaan verplaatsen.

Op streaming staat de heruitgave, dus met extra nummers in een andere volgorde. Gemakshalve houd ik het bij 2018 met dank aan zaafs uitleg.
Party klinkt glashelder met expressieve zang van Rolf Hermsen, wiens gitaar in opener (I Fall) Head First meteen in gesprek gaat met die van Michiel Brandes. Hetzelfde in The Mating Season, waarna in het ingehoudener Blue Thighs aangenaam tegendraads op gitaar wordt gemorreld.
Nieuw is Bluextract, een kort en vervormd bluesje, waarna met To Assemble de inventieve ritmes terugkeren; drummer Peter Meuris is creatief en een vakman.
Ska in Into Action dat zich daarmee enerzijds makkelijker laat beluisteren, maar anderzijds nog steeds het typische geluid van The Tapes heeft. Ja, dat is knap.

Het gevoel van de jaren '60 in het gitaarintro van titellied Party, zij het dat wederom dat herkenbare groepsgeluid volgt, nu met een vleugje reggae onder de scheurende riff: bassist Igor Roovers is net zo lenig als de anderen. Een tekst over het willen veranderen van de ander, wat met de hoorbare frustratie niet is gelukt.
In Lonesome Max een vleugje funk in de alternatieve rock met een fraaie gitaarsolo, waarna een krokodil advies krijgt de kaken open te houden, er zit een vogeltje In the Crocodile's Mouth. Vast metaforisch bedoeld, of toch het gevolg van een bezoek aan Artis?
Akoestische gitaar in Point Eighty-Eight dat een dreigende sfeer heeft, ondanks de bijna euforische zang van Hermsen. Uptempo en onderkoeld is Lg-Dg, mijn favoriet van het album, net zo venijnig is afsluiter Inside Out.

De vergelijking met Talking Heads die ik hier en elders las is slechts terecht wat betreft het gevoel in de muziek. The Tapes zijn op Party echter een stijl op zichzelf. Op de heruitgave de opnamen van de concerten waarover ik schreef, die duidelijk maken dat ze live waarmaakten wat de plaat beloofde.

Maar sta mij toe verder te reizen door de wave van '80. Omdat ik al eerder schreef over singles I'm an Agent van Gary Numan op Telekon en Stereotype op More Specials van The Specials, vervolg ik bij albumtrack en later ook Britse hitsingle The Return of the los Palmas 7 van Madness. Op naar Absolutely.