menu

Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)

mijn stem
3,97 (351)
351 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: ABC

  1. Do It Again (5:56)
  2. Dirty Work (3:09)
  3. Kings (3:46)
  4. Midnite Cruiser (4:08)
  5. Only a Fool Would Say That (2:57)
  6. Reelin' in the Years (4:37)
  7. Fire in the Hole (3:28)
  8. Brooklyn (Ownes the Charmer Under Me) (4:21)
  9. Change of the Guard (3:40)
  10. Turn That Heartbeat over Again (4:59)
totale tijdsduur: 41:01
zoeken in:
avatar van Broem
3,5
OK, verschil vind ik het meest terug te horen in de productie. Aja was mi een studieplaat die met uit de losse pols en daardoor spontaan in elkaar is gezet. Inspiratie genoeg. Gaucho is een voorbeeld van de perfectie die beide heren wilde bereiken. Enorm veel studio tijd. Dat is te horen. Dat kenmerkte later ook het overige werk van de heren. Perfectie en daardoor minder spontaan. Maar nog steeds retegoed.

4,5
@ Broem ik onderschrijf wat jij zegt. Zeer goed productie werk. Ik heb zelfs nieuwe boxen gekocht destijds en als testplaat had ik de cd van Gaucho bij me

avatar van Lura
5,0
Broem schreef:
OK, verschil vind ik het meest terug te horen in de productie. Aja was mi een studieplaat die met uit de losse pols en daardoor spontaan in elkaar is gezet. Inspiratie genoeg. Gaucho is een voorbeeld van de perfectie die beide heren wilde bereiken. Enorm veel studio tijd. Dat is te horen. Dat kenmerkte later ook het overige werk van de heren. Perfectie en daardoor minder spontaan. Maar nog steeds retegoed.


Omdat het minder spontaan is spreekt mij dat latere werk niet zo aan.

avatar van Broner
4,0
Sodeklere wat een moddervet album! Ik heb het eigenlijk net pas ontdekt, maar kijk alvast uit naar nog meer luisterbeurten. Ook bijzonder hoeveel muziekstijlen je erin kan horen.

avatar van frolunda
3,5
Kwaliteitspop/rock waarvan de sound misschien nog niet zo geperfectioneerd is als bij hun later werk maar de composities staan in ieder geval als een huis.

4,5
inderdaad en dat is ook zo bij: Countdown to Ecstacy, Pretzellogic, Kathy Lied en the Royal Scam

AC1
Die klinken toch allemaal goed qua sound? Hou meer van die '70s sound dan van hun meer steriele comeback sound.

avatar van Droombolus
5,0
Ze klonken allemaal goed voor de tijd waarin ze gemaakt werden, maar vanaf Katy Lied deden ze er een schepje bovenop in een poging voorop te lopen in de opnametechniek.

Achterop de LP hoes van Katy Lied staat een hele verhandeling over de spullen die ze gebruikt hebben in het opname proces en inderdaad, het was hun eerste plaat waarop kamerbreed te horen is dan Ome Donald F. bijna net zo mooi slist als Tom Rapp ( van Pearls Before Swine )

avatar van luigifort
Enige album van ze dat ik ken..vandaag achter gekomen dat ze naar een voorbinddildo vernoemd zijn..hoezo dirty work

4,5
luigifort schreef:
Enige album van ze dat ik ken..vandaag achter gekomen dat ze naar een voorbinddildo vernoemd zijn..hoezo dirty work


Dan mis je vooralsnog enige pareltjes van deze wereldband

avatar van SemdeJong
4,0
Het album begint direct met het heerlijke nummer "Do It Again", wat zeker voor een album uit 1972 lekker fris klinkt. Lekker gitaarspel en een fijn Hammond orgel. Dirty World klinkt voor mij een beetje als CSNY. Kings laat mooi samenzang horen. De nummers die daarna volgen klinken prima maar springen er voor mij niet echt uit. Reelin' in the Years pakt mijn aandacht weer volledig terug en behoort inmiddels wel tot de bekendste nummers van Steely Dan. Fire in the Hole is een lekker Laid Back nummer met fijn pianospel. De volgende nummers zijn prima en laten een echte Steely Dan Sound horen.

avatar van AstroStart
5,0
Fagen en Becker ontdekt in 2009 en sindsdien getransformeerd tot grote Steely Dan-fan. Can't Buy A Thrill is niet alleen het eerste, maar ook één van hun betere albums. Alle nummers bekoren mij, ook de songs gezongen door David Palmer (Dirty Work & Brooklyn). Sterker nog, Brooklyn is één van mijn favoriete SD-songs. Eigenlijk vind ik het wel jammer dat Do It Again - een steengoed liedje overigens - gezien wordt als de grootste hit van Steely Dan, terwijl de latere jazzy singles (Aja, en met name Gaucho) veel interessanter zijn.

avatar van Droombolus
5,0
Ligt aan de airplay. Do It Again en ook Reelin' In The Years hoor je nog steeds regelmatig op de radio voorbij komen terwijl je andere singles als Show-Biz Kids, Rikki Don't Lose That Number & Haitian Divorce, die damaals ook veel gedraaid werden, eigenlijk nooit meer hoort ..........

4,5
....achr Droombolus de radio..daar luister ik echt weinig meer naar. Die gasten horen alleen zichzelf graag lullen en dan is de muziek ook vaak niet te pruimen. Oplossing je eigen muziek draaien

avatar van adri1982
4,0
Zeer goed album met allemaal degelijke en goede nummers. Ik heb dit album al heel lang in huis (sinds 2007), ondanks mijn vrij lage leeftijd voor deze muziek (32). favoriete tracks; 'Do it again' en 'Dirty work'.

avatar van bikkel2
4,0
Meer dan een prima debuut, al vind ik een paar albums hierna beter. Ondanks de eigen stijl is de band nog wat zoekende naar de juiste vorm. Maar daarintegen staat er geen zwak nummer op.
Ben wel blij dat Fagen de leadvocals defintief overneemt na deze plaat. Die kenmerkende stem past zo goed bij de sound.

avatar van Jaep
5,0
Magnifieke plaat. Zonder twijfel één van mijn favoriete platen en wat mij betreft ook beter dan de latere Steely Dan albums. Misschien iets minder jazzy dan het latere werk, maar ook wat spontaner en gewoon ijzersterke composities. Do It Again is voor mij het hoogtepunt, maar eigenlijk staan er nauwelijks mindere nummers op.

4,5
Jaep schreef:
Magnifieke plaat. Zonder twijfel één van mijn favoriete platen en wat mij betreft ook beter dan de latere Steely Dan albums. Misschien iets minder jazzy dan het latere werk, maar ook wat spontaner en gewoon ijzersterke composities. Do It Again is voor mij het hoogtepunt, maar eigenlijk staan er nauwelijks mindere nummers op.


Daar doe je the Royal Scam en Aja tekort mee

Fedde
Waar Jaep gelijk in heeft is dat dit het meest een rockalbum is en het daarna meer in de richting van jazz-rock/fusion ging. Het is maar waar je van houdt.

avatar van Jaep
5,0
Neal Peart schreef:
Daar doe je the Royal Scam en Aja tekort mee


Ik heb niet bijster veel negatiefs te melden over het latere werk van de heren (moet ook toegeven dat ik niet ál het latere werk even goed ken), maar Can't Buy A Thrill ligt me toch het lekkerst in het gehoor. Het is naar mijn mening net iets toegankelijker, maar toch is het allemaal lekker gelaagd, zijn de nummers divers en blijf je nieuwe dingen ontdekken. Ik heb ook het idee dat het wat meer als een geheel klinkt, wat wellicht komt doordat Steely Dan hier nog min of meer een vaste band vormde. Hoewel hun muziek later wat meer de jazzy kant op ging, en dus iets experimenteler en minder conventioneel werd, staan Becker en Fagen natuurlijk ook bekend om hun perfectionistische houding achter de knoppen, waardoor ik wel eens vind dat het allemaal te geregiseerd is. Ach ja, ieder z'n smaak.

4,5
Kan ik in zoverre mee meegaan, dat de heren gewoon gemakkelijk een jaar uitttrekken in de studio om een album te maken

avatar van bikkel2
4,0
Na Aja namen de heren uitgebreid de tijd.
Na Gaucho leek het helemaal over.

De 2 !! albums na die tijd zijn aardig, maar lang niet meer zo origineel als het vroegere werk.
En als Fagen een soloplaat uitbrengt, zou het net zo goed een Steely Dan plaat kunnen zijn.

Dit is inderdaad nog meer een pop/rock plaat die overigens al wat voorzichtige andere invloeden laat horen.
Prtezel Logic geeft al meer een jazzrichting aan en The Royal Scam funkt als een gek.

Aja en Royal Scam zijn muzikaal het best, maar met name Katy Lied is een torenhoge favo van mij.
Die heeft gewoon een mix van alles en rockt ook nog lekker....... hele constante plaat ook.

avatar van Dirruk
4,0
Nu ik aardig op weg ben met mijn Steely Dan verzameling, word het maar eens tijd om de albums naast elkaar te zetten.

Do It Again als opener trekt dit album eigenlijk al naar een voldoende. Het klinkt allemaal erg goed, er staat eigenlijk geen slecht of minder nummer op. Het "probleem" wat hier ik heb is dat dit album mij geen "album gevoel" geeft. Bij de andere platen heb ik dat op de 1 of andere manier wel. Countdown to Ecstasy en Katy Lied ken ik nog niet. Het zou voor mij net zo goed een left-over album kunnen zijn. Misschien komt het wel door David Palmer.

avatar van bikkel2
4,0
Het heeft denk ik ook te maken dat een Fagen ook nog niet alles zingt.
Het zit allemaal nog in een verkenstadium.
Hele fijne plaat, maar nog geen Steely Dan die echt vlamt.

avatar van WoNa
4,5
In 1972 of 73 kocht in de uitverkoop 'Do It Again'. Voor jaren bleef dat mijn kennis van Steely Dan, tot dat ik eind jaren 70 voldoende cash had om regelmatig platen te kopen. In de befaamde "Mid Price" serie heb ik dan ook de meeste LPs aangeschaft.

Deze zit altijd in mijn rijtje met favoriete Steely Dan platen. Deze plaat is zo spannend en verkent zoveel verschillende invalshoeken. Hier is duidelijk ook nog een band aan het werk en geen studio project. Can't Buy A Thrill (nou, dat kan dus best) opende mijn oren voor een andere manier van rockmuziek spelen, voor popnummers die net anders in elkaar zaten dan ik gewend was. Op de plaat staat niet een zwakke broeder. Het is allemaal echt prima, hoe anders ook. Al is 'Reeling In The Years' mijn echte favoriet.

Wat ooit begon met één single, waarvan ik de B-kant als puber niet te pruimen vond, is uitgegroeid tot een levenslange relatie en dat geldt ook voor de meeste Steely Dan platen die er op volgden.

avatar van AbleMable
5,0
Ik kreeg deze plaat van mijn muziekleraar op de Middelbare School, zal eind jaren 70 geweest. Volgens hem de enigste goede popplaat. En hij draaide hem veel in de klas en ik vind het mooi en ineens kwam hij met deze plaat voor me aanzetten. En toen en ook nu geef ik hem gelijk, het is een goede popplaat, gaf en geef hem alleen geen gelijk met dat het de enigste zou zijn.
Maar neemt verder niet weg dat ik dus sindsdien het een hele fijne plaat vind die ik van voor en achter kan meezingen en dat ik hem sindsdien ook altijd ben blijven draaien.

avatar van gaucho
5,0
AbleMable schreef:
Volgens hem de enigste goede popplaat.

Haha, nou, daar valt inderdaad wel wat op af te dingen. Ik ken nog wel een paar goeie popplaten...

Maar je muziekleraar had het in algemene zin wel bij het rechte eind. Ik zou dit zelfs een uitstekende popplaat willen noemen. Met de nadruk op de eerste lettergreep.
Want waar Steely Dan op latere platen veel meer jazzy akkoorden in zijn muziek zou stoppen en deze mede daardoor complexer zou maken, is dit vooral popmuziek met een grote P: uitstekende, instant meezingbare songs (echt stuk voor stuk, ook een zeldzaamheid natuurlijk), aangevuld met vindingrijke instrumentatie, onverwachte akkoordenwisselingen, slimme, cynische teksten en die uit duizenden herkenbare stem van Donald Fagen, die wat mij betreft het handelsmerk van The Dan zou worden.

Op hun tweede album zouden de jazz-invloeden al veel groter worden en dat maakt dit debuut tot een unicum in de SD-catalogus. Ook al omdat, zoals andere hierboven al stellen, SD hier nog het meest als een band klinkt, waarop Fagen en Becker nog niet alle touwtjes in handen hebben. Het band-gevoel klinkt hier op een fijne manier door: Fagen deelt de vocalen nog met David Palmer en de groepsleden hebben een stevige instrumentale inbreng.

Heerlijke plaat die je elk moment van de dag kunt draaien en nooit verveelt. Dat is een knappe prestatie na 47 jaar. Vijf sterren.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:27 uur

geplaatst: vandaag om 13:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.