Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)

Jeetje Music4ever, kon ik dat maar zeggen, dan had ik nu nog een aantal geniale platen van hun te ontdekken.
Het is zo heerlijk als je een nieuwe band leert kennen en dan helemaal in die muziek kan groeien!
Veel plezier met Steely dan, misschien wel een van de beste ontdekkingsreizen als het om goede popmuziek gaat.

Ik ben ook bij de gelukkigen die Steely Dan nog grotendeels moeten leren kennen, naast Aja. Daar hoort nu ook deze bij, gelukkig maar want dit is volgens mij die blauwdruk voor de perfecte gitaar/rock/pop-plaat waar 'k al jaren op zoek naar was.
Perfecter kan een opening niet zijn met Do It Again, alsof ik het al heel mn leven ken. Wat volgt is van hetzelfde hoge niveau hoor. Glad jawel, maar o zo uitgekiend. Een liedje als Only a Fool Would Say That is wel erg gelikt...maar het valt allemaal zo mooi in de plooi. Anderen zou ik beschuldigen van gemakzuchtigheid wegens voortborduren op platgetreden paden. Maar de heren doen het zo goed dat het vergeven weze..
Deze muziek is tijdloos...een nummer als Change of The Guard moét iedereen toch graag horen?

Goed gezien jellorum. Steely Dan is de band die bij uitstek complexe structuren toch luisterbaar weten op te leveren. Maar wat een vernuft zit er achter de nummers die ze maken. Als je deze al geweldig vindt, dan staat je nog heel wat moois te wachten. Plezier

Ken iemand nog die cover van Do It Again gemixed met Billie Jean door Clubhouse?

Ik vraag me af of Steely Dan, toch een band die niet bepaald bekend staat om nonchalance, daar toestemming voor heeft gegeven...

Tis wat heh met Steely Dan..
Al minstens 300 of 500 x beluisterd en ze blijven steengoed!
Van 1972 t/m 1980, heerlijk....

PS.Toch moeilijk kritiek te lezen, van een band die ik zo hoog heb zitten.
Voor mij is steely dan een band die van lp 1972 tot lp 1980 achter elkaar gedraaid hoort te worden,
met maar een nummer of 5 die ik niet graag draai..

Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm.....

Ws. een van mijn favorieten, zo niet de favorietste Steely Dan plaat. Met twee ijzersterke openers Do it again en Dirty work. Tjonge jonge om zo je debuut te openen, nou dan heb je wel wat in huis denk ik zo.
Deze nummers zitten prima in elkaar, klinken goed in het gehoor, prima sfeer
Kings, Midnite Cruiser en Only a fool would say that, verworden na die 2 tot prima nummers, maar daar zou je ze wel tekort mee doen.

Kings, met zijn bezwerende openingsnoten en de dode man die van de straat gehaald word. De structuur en arrangementen van dit nummer zitten prima in elkaar, alsook de wijze waarop Donald Fagen dit zingt.
Midnite cruiser, heerlijk meeslepend als het refrein ingezet word, met wat simpelweg een paar gitaarakkoorden lijken daarna, zet het een prachtig sfeertje neer.
Only a fool would say that, laat al wat meer zien wat we nog konden gaan verwachten van de latere Steely Dan. Minder pop meer fusion. Dit kan ik meerdere malen draaien zonder dat het verveelt.

Het volgende hoogtepunt kondigt ze aan met Reelin' in the Years en een van hun bekendste nummers. Top refrein.
Fire in the hole, jazzy sfeertje met die piano die net niet over de top gaat.
Brooklyn, het mooie van dit album vind ik dat naast Donald Fagen ook een rol is weg gelegt voor de zang van David Palmer. Idd het klinkt meer seventies, maar dat vind ik geen bezwaar.
Change of the guard, tamboerijn en vooral die heerlijke gitaar van Jeff Baxter.
Turn that heartbeat over again, die zang van Donald Fagen heeft toch iets unieks over zich. Zijn timing kan m.i wel meten met die van Frank Sinatra.

Zei ik eerder dat America/Doobie Brothers en The Band tot mijn favorietste bands van de jaren zeventig hoorden...euh..dan moet Steely Dan zeker daar aan toegevoegd worden.Een band die tijdloze muziek heeft gemaakt. Al is dit album dan nog enigszins een tijdsdocument, alle andere die volgden, passen nog prima in het nieuwe millenium en staan op gelijke voet, of hoger met veel gevestigde bands van dit moment.

Lang leve de mid-price ceedees.

Over die geremasterde mid-price ceedee's gesproken, dat geprononceerd tophoog (EQ) zat er oorspronkelijk niet op. Ik vind het soms wel storend. Wat jullie?

Terugluisterend naar dit album begrijp ik eigenlijk wel waarom David Palmer de band moest verlaten. Mooizingerij past niet erg bij deze band en vooral niet bij de teksten. Fagen is technisch gezien misschien minder 'mooi', maar je hóórt het gewoon.

Ja, Michel Aja is ook mijn favoriet album, maar eigenlijk hebben die gasten nooit één slechte plaat gemaakt, il faut le faire!!

Ook dit plaatje is mooi, en iets als Do It Again of Reelin' In The Years, dat is toch met niets anders te vergelijken?
Ook het lekkere wat vuilbekkende Dirty Work, vind ik ronduit schitterend!

Er staat eigenlijk geen enkel 'minder' nummer op. Ieder nummer heeft wel iets speciaals en zo geldt dat voor de rest van hun platen.

Berichten over een concert verplaatst naar Steely Dan

Sterk debuut van één van de belangwekkendste popduo's uit de jaren '70. Vrij luchtige en toegankelijke muziek maar ook gelaagd en vernuftig in elkaar gestoken.
"Do It Again" werd hun eerste hit en klassieker, "Dirty Work" en "Change of the Guard" bv. verraden ook hun klasse.

Na al die jaren begint de plaat me een beetje te vervelen. Do It Again blijft super en ook Fire in the Hole kan me bekoren. De rest is gelikte popmuziek. De laatste keer dat ik deze plaat draaide ging het grootste deel zo aan me voorbij. Zoals je bijvoorbeeld naar Arrow Jazz luistert. Ik wordt er niet warm of koud meer van.

Mijn kennismaking met Steely Dan is me goed bevallen.Nummers die een van mij verdienen zijn Do It Again,Kings,Midnight Cruiser en Only a Fool Would Say That.De rest vind ik ook wel goed maar als geheel voelt het wat minder aan.Een ruime voldoende van mij.

3,5*

Dit was het begin van een hernieuwde kennismaking met de Dan. Voor mij een vergeten band. Vroeger wel naar geluisterd, maar sinds 2009 bijna alle CD's aangeschaft......hoe heb ik ze ooit uit het oor kunnen verliezen. Het blijft schitterende muziek, met bijna alleen maar hoogte punten.

Sterk debuut, maar nog niet direct op een extreem hoog niveau. Muzikaal is het op deze debuutplaat nog niet zo diepgaand als later het geval zou zijn, maar het zijn wel stuk voor stuk prettige, sterke nummers.

Toevallig vandaag weer eens gedraaid en het is inderdaad nog wat meer basic hier . Maar vergis je niet ; de luchtigheid zit ook hier al vol met muzikale hoogstandjes . Een paar jaar later wordt de nadruk wat meer gelegd op jazzy en funky stukken .

Ik vind dit echt oersaaie muziek. Zal wel gewoon niet mijn smaak zijn...

Oersaaie muziek, hmmm...

Dat dacht ik eerst ook, maar dan ben ik allang van terug.

Dit is dan ook niet de instapper. Dat is een verzamelaar, gevolgd door Aja, Gaucho of Pretzel Logic.

Hoewel ik het een uitstekend debuutalbum vind , is Steely Dan nog lang niet waar zij wezen wil . Ik denk ook dat Kaztor gelijk heeft om niet bij dit album te starten .
Ik ben meen ik begonnen bij Aja en Pretzel Logic en ging gelijk overstag .
Aja is mijn favoriet gebeleven , maar Katy Lied en The Royal Scam draai ik ook erg veel .

Waarom is het saai? Maak me wijzer.

Ik vind dit debuut album ook alles behalve saai, maar voor mij is de opvolger, Countdown to Ecstasy nog net een stukje interessanter, met langere instrumentale stukken en ander studio vernuft met knipoogjes naar pop, rock, jazz, folk, etc. Dit album bevat dan meer 'top 2000 materiaal'.

Gisteren van deze en The Royal Scam de vinyl-versies aangeschaft.

Het geluid is een stuk warmer en dynamischer dan op de cd. Lekker bassig!

Ik wil niet onbeleefd lijken, maar haast zou ik Steely dan willen beoordelen als band die nooit meer beter is geworden na z'n debuut.

Het lijkt misschien een wat arbitraire conclusie, vooral omdat Steely dan tot en met 1980 altijd albums heeft afgeleverd die minimaal vier sterren waard zijn. Dus hoeveel beter kun je nog zijn/worden? Desalniettemin heeft Can't buy a thrill de hoogste positie in mijn Steely dan top 5, vlak voor Pretzel logic.

Het is, zo kun je natuurlijk ook redeneren, een verbazingwekkend sterk debuut, wellicht één van de beste aller tijden, vergelijkbaar met The Doors en Chicago. Alle opgekropte creativiteit in één grote ontlading op het debuut gezet. Misschien zelfs zonder oefenen.

De vaart in een single als Reeling in the years zijn we nog maar zelden later tegengekomen bij Steely dan, meestal kregen ze een wat laidback-achtige feel mee. Alleen Black Friday blijft daarin een beetje overeind. Do it again lijkt al een voorbeeld van hoe Steely dan later zou gaan klinken, maar gaat na enkele minuten mooi janken, een niet snel herhaald kunstje.

Nee, een prima album. Kan zo maar hoog staan in je rotatie lijstje bij het hoofdstukje 'de beste zomer cd's'.

Deze debuut LP mag er wezen. Ik heb al eerder over de hoge kwaliteiten van Steely Dan geschreven bij andere recensies.
Een fantastisch album!
Kan iemand mij vertellen of Roaring of the lamb van Steely Dan uit 1971 ooit is uitgegeven op LP? Hij schijnt nl. wel op CD te bestaan.

Fantastisch debuut van Steely Dan. Het duo Donald Fagen en Walter Becker leveren een plaat af met mooie popliedjes waar de latere fusion tussen jazz en rock al een beetje merkbaar is. De debuutplaat heeft meer pop en (classic)rock elementen, maar dat wringt helemaal nergens op "Can't Buy a Thrill". Opener "Do It Again" is een regelrechte klassieker, net als "Reelin' In the Years", en zo zijn er wellicht nog wel een aantal aan te wijzen. Alle instrumenten zijn perfect in balans. Het resulteert nergens in krachtpatserij of opgeblazen ego's tussen de muzikanten. Alle puzzelstukjes passen precies op zijn plaats. Fagen en Becker hebben alles perfect uitgedacht en uitgevoerd samen met hun sessiemuzikanten. Dat is wellicht het enige minpuntje aan deze (en andere) plaat van Steely Dan. Er is weinig ruimte voor spontaniteit. Maar dit is slechts een klein smetje op een verder uitstekend debuut dat de opmaat zal blijken voor een serie fantastische platen van dit geweldige muzikale duo.

Eerste LP die ik kocht van Steely Dan in mijn tienerjaren en blijft daardoor altijd een apart plaatsje behouden.
Het is natuurlijk ook nog steeds een fantastische plaat.
Becker en Fagen verstonden de kunst om tamelijk ingewikkelde en gelaagde muziek om te zetten in toegankelijke melodieuze rocknummers, maar altijd met een scherp randje.

Hoogtepunten te over op deze plaat, maar echt speciaal voor mij blijft het hitje Do It Again, waarvoor ik werkelijk aan de radio gekluisterd zat. Zoo relaxed en dan die venijnige gitaartjes op het einde. En Reelin' In The Years met een onvergetelijke melodie en dat lekkere gitaarsolootje.
Dirty Work en Midnite Cruiser, heerlijke meegalmers.
Het ook al zo mooie Brooklyn en het enigszins beklemmende Kings.
Geen een slecht nummer dus, enkel de allerlaatste vind ik iets minder.
Klassiek debuutalbum!

Heerlijk plaat! ook ik ben nog een volledig Steely dan-maagdje maar ik had niet verwacht zo onder de indruk te zijn. Tijdloze songs en het is lang geleden dat een album bij een eerste beluistering zo een glimlach op mijn gezicht tovert. een 4* voor nu

Ik blijf het nog steeds een prachtige plaat vinden, maar de volle mep is met name in het latere deel van Can't Buy a Thrill niet helemaal rechtmatig vanuit mijn perspectief, dus iets lager.

Uhm, daarvoor zou ik het weer moeten luisteren en daar heb ik geen zin in, maar zoals ik al zei is het blijkbaar gewoon mijn smaak niet. Het is ook niet saai, ik vind het saai. The Nightfly van Fagen vind ik ook doodsaai. Ik zal misschien van wat meer pit houden, mogelijk mis ik ook gevoel erin en klinkt het voor mij dus leeg. Maar het is slechts hoe ik het ervaar. Velen vinden het geweldig, mijn muziek zal het wsl. nooit worden.