Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)

Geniaal debuut van Steely Dan. Naar mijn bescheiden mening niet op juiste waarde geschat op dit forum.

Vreemd vindt de laatste 2 nummers juist ijzersterk.

Geniaal album, dat zich na 40 jaar nog dieper in mijn hart wringt. Telkens als je luistert apprecieer je de songs een trapje meer.
Alles heeft te maken met de aandachtige inkleuring van elke noot, waardoor het totaal een ongeëvenaard kleurenpalet bevat.
Complex en toch uiterst toegankelijk, je moet het maar doen. En dat bij je debuut.
Steely dan heeft later nog fantastische platen gemaakt, maar deze " Can't buy a thrill" koester ik het meest.

Steely Dan heeft nooit slechte platen gemaakt. De heren Becker en Fagen trokken gewoon een jaartje studio vor een album uit. Natuurlijk is de souns in het begin meer poppy, dan vanaf Aja. Vanaf AJA vind ik ze nog sterker met meer jazzy georiënteerde nummers. Dit album en ook Pretzellogic waren voor mij (toen ook al) toppers

Een van m'n all-time faves, regelmatig in m'n Top 10 - maar nu net even niet, en ik heb er nog nooit een beriggie bij gezet .........

Ik kan 'm van begin tot einde dromen ....... Voor een sterkere kolleksie songs op een plaat in de 70s moet je hard zoeken.

Als het de bedoeling van verzamelelpees van "diverse artiesten" is om niet alleen een extra slaatje te slaan uit hits die hun populariteit al bewezen hebben, maar ook om luisteraars te interesseren in nummers die ze misschien hadden gemist, dan is wat mij betreft de effectiviteit van die formule bewezen met het verzamelalbum dat ik begin jaren 70 te leen kreeg van, zo gaan die dingen, de huishoudster van mijn ouders. Want tussen die bonte verzameling hits en hitjes stond ook Do it again van Steely Dan, en (daar komt een cliché) ondanks of misschien wel juist dankzij de simpelheid (bijna monotonie) van het couplet met z'n vier identieke zanglijnen vond ik het toch een merkwaardig intrigerend en sterk nummer.
        Dus via die single kocht ik niet veel later de elpee (met als ik me goed herinner een zachtrose label), en de eerste keer dat ik hem draaide keek ik wel even raar op, want niet alleen duurde het intro twee keer zo lang als op de single-versie, maar ook volgde er op de "sitargitaar"-solo nog een tweede solo, ditmaal van een niet al te duur klinkend orgeltje – éven wennen. (Dat was ook de tijd waarin ik me afvroeg of het gelijknamige maar toen nog nooit gehoorde nummer van de Beach Boys er iets mee te maken had.)
        Natuurlijk is dit nog niet de Steely Dan van de luie pseudo-fusion zoals die op Aja tot bloei kwam, en natuurlijk zitten er nog twee andere zangers bij (waaronder David Palmer met zijn prachtige vloeibare stem; commentaar van de All Music Guide: hij "oversings" zijn nummers – wat een onzin), en natuurlijk bevat deze plaat nog niet de zorgvuldig uitgekristalliseerde solo's van talloze instrumentalisten zoals op Aja (met z'n zes verschillende gitaristen op zeven nummers) en Gaucho, maar of die latere Steely Dan nou de band is die de geschiedenisboekjes heeft gehaald of niet, Can't buy a thrill blijft voor mij niet alleen de plaat waarmee ik ze heb leren kennen maar ook nog altijd hun favoriete album. Bovendien is dit een plaat met een onwaarschijnlijk hoge draaibaarheidsfactor, ik ken hem nu al veertig jaar en ik ben er nog steeds niet op uitgeluisterd, en het is ook zo'n plaat waarvan ik alle teksten zó goed ken dat ik plotseling merk dat ik hem aan het meezingen ben zonder dat ik eigenlijk precies weet welk nummer op dat moment gedraaid wordt.
        Van Steely Dan heb ik daarna alle platen in de juiste volgorde gekocht (komt bij mij eigenlijk niet eens zó vaak voor), inclusief een zeldzame bootlog getiteld Rotoscope down van volgens mij de enige toernee die ze toen hebben gemaakt, en hoewel ik sommige wat minder vond dan andere (na Can't buy a thrill was The royal scam voor mij de eerste plaat met een vergelijkbare kwalitatieve consistentie) ben ik ze altijd trouw gebleven. Na The nightfly had ik het echter wel gehad, en toen mevrouw OnHeavenHill mij op 5 december vorig jaar met Sunken condos probeerde te verblijden kon ik er niet meer warm voor lopen. De liefde voor Steely Dan is eigenlijk nooit meer teruggekomen, hetgeen meer aan mij dan aan hun muziek ligt, zo gaat dat soms met die dingen, ik ben al blij genoeg dat er nog zoveel muziek van 35 à 40 jaar geleden is die ik nog wèl leuk vind. Alleen Can't buy a thrill, die is nooit weggeweest uit mijn hart (en CD-lade). Warme, grappige, bitterzoete popmuziek, met een ironische blik die de romantiek niet kan verhullen (of is dat hier nog juist precies andersom?), en met naast Do it again als mijn favoriete nummer Fire in the hole, met die paniekerige piano, die subtiele steel-gitaar en die prachtig gezongen tekst over een getroubleerde ziel. "My life is boiling over…" Rillingen.
        Die huishoudster is trouwens al spoedig naar het toen nog verre Limburg afgezakt. Ik heb haar indertijd nog wel Can't buy a thrill uitgeleend, maar ik geloof niet dat ze die verzamelelpee vanwege Steely Dan had gekocht.
 

Mooi stuk, Casper! Ook nog steeds mijn favoriete album van Steely Dan.

De enige boot die ik ken zijn live-in-studio opnames voor een radio uitzending, rond Pretzel Logic, waar Your Gold Teeth II ( van Katy Lied ) als instrumentaaltje opgevoerd wordt. Die opnames zijn een tijdje geleden als Going Mobile op CD uitgebracht.

Blijft doodzonde dat ze Nederland niet gehaald hebben in de ozzinele bezetting, ik had %$*&*&%^%$ al kaartjes ...........

Theo, dank je!
        Martin, even dacht ik dat mijn geheugen me bedroog, maar hier wordt de bootleg die ik bedoel ook genoemd. Voegde niet bijzonder veel toe, als ik het me goed herinner, maar het is natuurlijk leuk om die "oerbezetting" (minus Palmer) nog eens te horen.

Check ! Een vriend van me had die boot ook. Op Going Mobile staan psies dezelfde opnames in een andere track volgorde..........

Aha! wellicht een bootleg van een bootleg – en bang voor een proces hoef je als bootlegger van een bootleg natuurlijk niet te zijn.

Reelin' In The Years live in 1973 on The Midnight Special and introduced by Bill Cosby

Uit 1973 helaas erg weinig opnames, maar die uit 1974 zijn ook erg de moeite waard gelukkig.
Hierbij een opname van de show op 20 mei 1974 in de Rainbow te London.

Mooie opnames, leuk om de hele "oude" band zo te zien. Dias en Baxter, mooi gitaarduo samen.

In de jaren 80 hoorde ik een nummer van dit album op de radio (ik geloof Only A Fool Would Say That) en ik heb het toen onmiddellijk aangeschaft. Vervolgens moest ik mijzelf bij het beluisteren in de de arm knijpen van blije verbazing, want dit was (en is) één van de mooiste popalbums die ik ooit gehoord had. Er staat geen enkel zwak nummer op en met name de gitaristen zijn allen werkelijk fantastisch. Vooral geniet ik van Jeff "Skunk" Baxter , bijvoorbeeld zijn steelgitaar op "Brooklyn".

Later heb ik alle andere reguliere albums natuurlijk ook aangeschaft, maar het debuut heeft nog altijd een streepje voor bij mij.

Sterk verhaal ! En als ik al een zwakkere broeder op deze plaat aan zou moeten wijzen dan zou dat psies Only A Fool worden ..........

Volgens mij het enige album dat ik niet heb (dus ook niet ken) van Steely Dan. Toch maar eens gaan zoeken. Recensies lezende lijkt ie de moeite waard.

Dat is nog zwak uitgedrukt, Broem.

Alle ouwe Steely Dan albums zijn de moeite waard. Of dit ook geldt voor de nieuwe albums is een ander verhaal.

Nu aan het draaien. Kan snel gaan in huize Broem. Ken uiteraard de "singles" van het album wel. Overige nummers hebben nog niet de typische SD stijl die hun (latere) werk zo kenmerkt. Zeker niet slecht en mooi om wat meer context te krijgen. Blijft toch een bijzonder duo.

De laatste paar albums ben ik ook niet kapot van.

De oude Steely Dan rockt meer, de nieuwere albums zijn meer jazzy georiënteerd

Nou dat valt mi toch wel mee. Tot en met Gaucho is hors categorie. Two Against Nature en Everything Must Go zijn prima albums maar missen dat gouden randje.

Daar ligt het niet aan. Aja is nog meer jazzy en behoord tot de gouden periode. Nee, de jongens zijn gewoon oud geworden en zijn over hun hoogtepunt heen. Het beste is er van af. Gebeurd zowat met elke band of artiest, jammer genoeg.

Mmmm.... ja, wel eens met AC1. De originaliteit is er wel een beetje af zo zachtjes aan. Al vind ik dat de latere albums best nog acceptabel zijn, maar het overrompeld niet meer.

@ bikkel klopt, The Royal Scam en Aja zijn mijn hoogtepunten met als goede tweede Pretzellogic en Can't buy a thrill

Eens met Aja en Royal Scam, maar het restand ziet er bij mij iets anders uit.

1. Aja
2. The Royal Scam
3. Katy Lied
4. Countdown To Ecstasy
5. Can't Buy A Thrill

Ik lees Gaucho opvallend weinig terug als een van de favo SD albums. Opvallend. Vind dat toch wel het sterkste SD album.

Ik vind Aja veel sterker, want Gaucho deed mij (soms) (te) gelikt aan. Dat gevoel heb ik bij Aja niet.
Wel een goed album, maar de nummers van Aja vind ik sterker.

@ bikkel: Pretzellogic staat bij mij hoog in het vaandel odat dat album mijn kennismaking was en dat spreekt bij mij altijd heel erg mee (with a gun is een wereld nummer van die plaat)

Ik persoonlijk vind het een stapje terug. Minder verrassend, wat gladjes en over de hele linie een tikje minder geinspireerd.

Bevat met Babylon Sisters en Third World Man wel 2 heel sterke songs.

Wederom eens met Neal Peart. ( dat zijn we opvallend vaak.... slijm slijm

Aja is ook best wel gelikt, maar het grooved als een gek en die plaat bevat alleen maar sterk werk.