Roger Waters - Dark Side of the Moon Redux (2023)

De plaat klinkt inderdaad vlak. Dodelijk vlak zou ik bijna zeggen. De hele intentie van deze plaat ontgaat me helemaal. Waters heeft een indrukwekkende bijdrage aan de popmuziek geleverd maar dit is een volkomen onnodige exercitie die alleen maar afbreuk doet aan zijn statuur. Praatzingen over een slepend saai drumgeluid en een weinig dynamisch geluidstapijt. Dat is het helaas.
Gewoon een heel slecht idee. Als dit een middelvinger is naar Gilmour dan mag hij hem snel intrekken.

Heel prima cd dit, op flink volume is dit genieten. Voor een keer of wat.

Roger Waters op glad ijs. Je eigen meesterwerk, althans voor een groot deel, 50 jaar na dato in een volstrekt nieuw jasje steken, hij heeft er het lef voor gehad.
En anders is het in ieder geval wel, maar is het ook echt van toegevoegde waarde geworden?
Wat ik hoor is een hele mellow plaat met vooral loomheid, droog opgenomen drums die angstvallig klein worden gehouden en vooral veel orgel wat de klok slaat.
Verwacht geen al te veel special effects, stemmen van buiten af en veel dynamiek, nee Roger leest hier (bijna letterlijk) voor uit eigen werk met tekstuele toevoegingen.
Het zou kunnen werken en muzikaal doet bijvoorbeeld Time dat wel, maar het is allemaal zo sloom en stroperig, dat het erg lastig is om je hoofd er bij te houden.
Daarbij zijn de arrangementen vrij saai en hoor je met recht een oude man nog een keer verslag doen van iets wat vooral werkte met Pink Floyd.
De emotie komt bij mij overigens niet of nauwelijks door en waar het origineel juist uit blonk in de extra toevoegingen als bijvoorbeeld de zangeres en het prachtige pianospel van Wright (zijn song) in The Great Gig in The Sky, mompelt Roger het zelf helemaal vol. Evenals Any Colour You Are met opnieuw nieuwe teksten en de vlakke voordracht.

Ik schrijf liever een betere beoordeling, want hoe dan ook is Roger Waters als artiest nog altijd mijn favoriete Pink Floyd member.
Maar dit is niet best.

Dark Side of the Moon is één van de mooiste albums die ik ken. Iconisch, de songs, de instrumentatie, de chemie die samenkomt in een tijdloos meesterwerk. Dat willen overdoen in de nadagen van je carrière is bold en pretentieus. Helemaal als we allemaal weten dat Roger ruzie maakte met Dave, Rick uit de band zette, en op alle mogelijke manieren duidelijk heeft willen maken dat hij het is, hij alleen, die Pink Floyd is.

Het is me met moeite gelukt om deze Redux 1x te luisteren en dat zal ook de laatste keer zijn. Het is saai, muzikaal gebeurt er niets, er blijft niets van de songs over, het is gebrabbel, het sleept zich maar voort, en bovenal, het voegt helemaal niets toe. Hij durfde een meesterwerk aan te raken zonder de kracht te hebben om er echt iets mee te doen.

Als deze Redux 1 ding duidelijk maakt, is het wel dat Roger alleen niet de genius is die hij zo graag wil zijn. Het is de chemie van de band samen. Zonder dat, blijft er verdomd weinig over.

Wat een diepe en onnodige teleurstelling, terwijl ik de man zo kon waarderen. Weten wanneer te stoppen is net zo belangrijk als artiest, als de wil om door te gaan. Rick draait zich om in zijn graf, en Gilmour moet besmuikt lachen hoe hun voormalige bandgenoot zichzelf belachelijk maakt.

De kunst van het maken van een cover én een remake van een klassieker is om iets toe te voegen. Het afbreken van een dergelijk nummer kan iedereen, iets extra’s toevoegen weinigen. Waarom zou je ook iets dat goed is, dat geweldig is, wat mij betreft perfect is, opnieuw opnemen? Ik zie daar geen meerwaarde in.
Roger Waters heeft het wel gedaan en is wat mij betreft er niet in geslaagd om het al perfecte, klassieke album te verbeteren. Dat was op voorhand al vrijwel onmogelijk. Het is een slap, voortkabbelend album geworden, dat in niets lijkt op het 50 jaar geleden verschenen schijfje. Een mompelende oude man, flauwe muzikale begeleiding, ontdaan van elke opwinding, dus voor mij geen aanschaffer. "THE LOCKDOWN SESSIONS" deden het ergste vermoeden en die vermoedens zijn realiteit geworden...jammer.
Overigens geef ik nooit lager dan een 2.

Ingetogen bewerking van deze klassieker.
Wat mij betreft niets mis mee.Degelijk uitgevoerd zoals ik dat ook verwacht van deze man.
Merkbaar in de online reacties her en der dat velen heden en verleden niet kunnen scheiden.
Deze mensen mogen zich vervoegen bij de zoveelste Pink Floyd cover band die DSOTM ten gehore brengt.
Wat ikzelf dan weer mosterd na de maaltijd vind.

Toen ik het album de eerste keer hoorde, was ik verrasst door de lyrics waarmee Roger zijn album opent. Het waren een paar regels uit de song Free Four van de Pink Floyd lp Obscured By Clouds.
Ik heb toen mijn koptelefoon opgezet, het album opnieuw gestart, lekker liggend op de bank en ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb van begin tot eind.
Je moet dit album niet vergelijken met het origineel The Dark Side Of The Moon uit 1973. Het valt niet te vergelijken.
In sommige commentaren op Internet lees je dat mensen zich afvragen hoe Waters dit durft om het origineel te verkrachten.
Is dit verkrachting als de origineel uitvoerend artiest zijn werk bewerkt? Ik denk van niet.
De Redux versie is voor mij een mooie companion lp bij het origineel.

Vijftien was ik toen het iconische Dark Side of the Moon van Pink Floyd uitkwam. Net als op vele andere leeftijdsgenoten maakte het album toen erg veel indruk op mij en behoort het sindsdien tot mijn muziekDNA. Niet alleen behoort het tot de fraaiste albums uit de popmuziek, het album werd tevens een enorm commercieel succes.

Vijftig jaar later besloot Roger Waters, die de meeste muziek voor het album schreef, het album nog een keer op te nemen. De eerste reacties op het forum Musicmeter waren niet al te positief, vooral was er daar nogal wat commentaar op de zang. Zelf probeer ik wat meer objectief te zijn. De nieuwe uitvoeringen zijn een stuk soberder dan de originelen. Ook een stuk minder indringend. Met name in The Great Gig in the Sky mis ik de fenomenale zang van Claire Torry, een zelf verzonnen melodielijn opgenomen tijdens een enkele sessie. Het was trouwens geluidstechnicus Alan Parsons die haar voorstelde om die zangpartij te zingen.

Waters beperkt zich slechts tot zingen/spreken en speelt slechts op een nummer bas. Ook bemoeide hij zich amper met de productie, die praktisch in zijn geheel in handen van Gus Seyffert was. Onder de begeleiders bevindt zich Jonathan Wilson, die gitaar, orgel en synthesizer speelt. Voor de overige credits zie eventueel hier.

De hier en daar aangepaste teksten zijn wel van zijn hand. Het artwork van de klaphoes van de lp is trouwens prachtig, vooral de achterzijde. De teksten en credits zijn afgebeeld in de vorm van driehoeken. De vinylversie bevat een extra track. Waar vijftig jaar geleden de originele DSOTM mij snel volledig wist te overrompelen is Dark Side of the Moon Redux toch meer een album dat wat meer tijd nodig heeft om te groeien.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

...heerlijke relaxte, bijna jazzy uitvoering van Dark Side Of The Moon die niet te vergelijken is met zijn voorganger, voor de late avondjes weer..

Vandaag een poging gedaan om dit album te beluisteren nadat ik enkele songs al vooraf had gehoord. Omdat ik (nog?) geen die-hard Pink Floyd ben, is het voor mij relatief eenvoudig onbevooroordeeld te luisteren. Zelfs met het origineel heb ik gevoelsmatig geen noemenswaardige, emotionele band.
Het werk van deze groep vind ik al met al spannend, prikkelend, bijzonder in zijn diversiteit, verrassend, uiterst muzikaal, soms extreem saai, maar NOOIT echt slecht en daarom NOOIT eerder een album voor het slotakkoord afgezet...........

Dit album is in mijn beleving een grote egotrip van de heer Waters die bijzonder uitgebreid een grote bahbah op zijn voormalige collegae bandleden doet.
Muzikaal gezien zwak, vocaal een niet geslaagde imitatie van de grote Cohen en had ik al gezegd dat het een grote boodschap op zijn oud collega's is?
Nee meneer Roger Waters mag dan weliswaar menigmaal zijn genialiteit hebben gedemonstreerd, en daarmee verdient hij zeker waardering en respect,met dit werk verspeelt hij zeker meer dan slechts enig krediet.

Inderdaad, het einde van dit album heb ik niet gered. Maar dat betekent niet dat ik voor het eerst voortijdig een Floyd album heb afgezet. Het is nu eenmaal niets meer dan een soloplaat van een man die een heel grote bahbah op zijn voormalige bandleden heeft gedaan.