Roger Waters - Dark Side of the Moon Redux (2023)

Hoewel ik mij graag genuanceerd en gespaard van controverse uit druk, waag ik toch een poging. Ik was een beetje meegesleurd in de schijnbaar algemene veronderstelling dat de brave man de plaat "gewoon zonder meer heropgenomen had omdat hij het nu eenmaal op zijn eentje beter kan". De voorbarige lage scores (want nog niet uit) stoorden mij wat, maar "het zou wel terecht zijn"...

Echter, na beluistering hoor ik een plaat die wel degelijk vertrekt vanuit het meesterwerk waarvan sprake, maar vanuit een soort van "oude man kijkt nostalgisch terug op jeugdige verwezenlijkingen" toch een grote vorm van bestaansrecht heeft.

Ik denk eerder aan Johnny Cash achtige Einde Leven Herwerkingen dan aan goedkope commerciële overwegingen. Trouwens evenzeer genoten van The Lockdown Sessions, en ik kan mij goed voorstellen dat dat een zekere aanzet gegeven heeft om ook dit een kans te geven...

Eigenlijk vind ik dat een hoop mensen zich voorbarig en onterecht hebben aangesteld.

Zo. Dat is dat.

Dark Side of the Moon is nog steeds één van de beste albums ooit maar Roger Waters heeft dit iconische album omgevormd tot saaie en vlakke easy listening. Alle spanning die het origineel kenmerkte is hier volledig verdwenen, het album kabbelt monotoon voorbij met fluisterstem van Roger Waters.
Ik zie echt niet in wat Roger Waters met dit album wil bewijzen behalve dat je een meesterwerk kunt verkrachten.

De referentie aan Johnny Cash had ik niet, Cohen daarentegen wel.
Zoals al aangegeven werkt het niet voor mij, om dat nu voorbarig en onterecht te noemen vind ik voorbarig en onterecht.
Ik heb proberen aan te geven dat het album mij niet “aanzet” zoals het origineel dat altijd nog doet, daar is het wat mij betreft raak vanaf het begin. Hier is het kabbelen, kabbelen, kabbelen.
Maar ik lees in verschillende recensies lovende woorden en dat het naast het origineel kan staan, dat is natuurlijk zo, ieder zijn meug wat mij betreft.

Zo. Dat is dat.

De kunst van het maken van een cover én een remake van een klassieker is om iets toe te voegen. Het afbreken van een dergelijk nummer kan iedereen, iets extra’s toevoegen weinigen. Waarom zou je ook iets dat goed is, dat geweldig is, wat mij betreft perfect is, opnieuw opnemen? Ik zie daar geen meerwaarde in.
Roger Waters heeft het wel gedaan en is wat mij betreft er niet in geslaagd om het al perfecte, klassieke album te verbeteren. Dat was op voorhand al vrijwel onmogelijk. Het is een slap, voortkabbelend album geworden, dat in niets lijkt op het 50 jaar geleden verschenen schijfje. Een mompelende oude man, flauwe muzikale begeleiding, ontdaan van elke opwinding, dus voor mij geen aanschaffer. "THE LOCKDOWN SESSIONS" deden het ergste vermoeden en die vermoedens zijn realiteit geworden...jammer.
Overigens geef ik nooit lager dan een 2.

Eens. Een halve ster geef ik zelf. Dit is een belachelijke release.

Helemaal mee eens !

Ik ben een beetje teleurgesteld, onderstaande video is mijn recensie;

Recensie Roger Waters Dark Side Of The Moon Redux

Ik kan me goed vinden in deze review:

Roger Waters – The Dark Side Of The Moon Redux - writteninmusic.com

Alleen al die eerste zin. . . Ben maar gestopt met lezen. Wat een onzin.

Tja, dan kun je er ook niet over oordelen...

Ik maakte de fout weer eens de wikipedia over Roger Waters open te slaan tijdens de eerste luistersessie en kan in dit geval de artiest en zijn nieuwe output niet scheiden. Een rating zal ik niet geven.

Ingetogen bewerking van deze klassieker.
Wat mij betreft niets mis mee.Degelijk uitgevoerd zoals ik dat ook verwacht van deze man.
Merkbaar in de online reacties her en der dat velen heden en verleden niet kunnen scheiden.
Deze mensen mogen zich vervoegen bij de zoveelste Pink Floyd cover band die DSOTM ten gehore brengt.
Wat ikzelf dan weer mosterd na de maaltijd vind.

Dit moet een meme worden..
Mom, I want Dark side of the moon by Pink Floyd
Mom : we have Dark side of the moon at home
Dark side of the moon at home : redux.

Het heeft niets te maken met heden of verleden goede vriend. De veelal kritische reacties komen voort door een matig en onbegrijpelijk product. Je kunt hooguit van smaak verschillen.

De vele kritische reacties komen voort uit een zeer oppervlakkige beluistering en vooringenomenheid.

Ik houd het voor mogelijk dat Roger Waters zich nu een ongeluk lacht waar hij ook woont. "Eens even kijken hoe ik Pink Floyd fans op de kast kan krijgen?"

De vele positieve reacties komen voort uit fanboys die kritiekloos en blind alles accepteren wat Waters voorschotelt.

Voor de duidelijkheid, dat vind ik niet.

Maar wat ik hier schreef is omgekeerd precies hetzelfde als wat jij doet. Jij verwijt de kritische user vooringenomenheid. Maar jouw stukje is pas vooringenomen.
Mag iedereen zelf bepalen hoe hij erin staat? Als iemand dit album niks vindt, is dat net zo legitiem als wanneer iemand het prachtig vindt.

Er zijn helemaal geen heel erg positieve reacties. Dus dat je dat niet vindt is mooi, maar er is ook geen enkele aanleiding voor. Er zijn op zijn best een paar reacties te vinden die het niet onaardig vinden.
Ik kan de negatieve brei in dit draadje maar op één manier lezen: oppervlakkige beluistering en vooringenomenheid. Dat hoef je niet met mij eens te zijn hoor, maar zo lees ik de betreffende bijdrages.

Mijn gedachte ook Rogier.

Je hoeft het zeker niet met elkaar eens te zijn, maar bij elk stukje, positief of negatief komt er wel weer een opmerking.
Respecteer wel elkaars mening a.u.b.

Als reactie op deze uitgave zou Gilmour hebben gezegd dat hij The great gig in the sky opnieuw zou opnemen met Yoko Ono.

Persoonlijk vind ik zo'n opmerking niks net als deze suffe redux (al moest ik er wel even om glimlachen). De bewijsdrift van Waters dat hij eigenlijk Pink Floyd was heeft nu ridicule vormen aangenomen. Hij heeft dat niet nodig. Het is algemeen bekend bij het publiek hoe groot zijn rol was bij PF. En zijn solo albums zijn in het algemeen hoog gewaardeerd. Zijn hoogoplopende ruzie met Gilmour en zijn starre politieke uitspraken doen enorm afbreuk aan wat hij heeft opgebouwd. Dat is eigenlijk doodzonde. Het centrale thema van DSOTM; "emphatie" is in een complete tegenstelling met wat de heren over elkaar roepen. De broertjes Gallagher zijn er niets bij.

Roger Waters heb ik hoog zitten maar dit album bevalt mij niet om eerder genoemde reden (en het is de eerste keer dat hij een negatieve beoordeling krijgt).
De opmerking van m@rcel_a heb ik vaker gelezen bij albums die op MuMe laag beoordeeld worden zoals Lou Reed & Metallica - Lulu (2011).
Als ik een album slecht vind geef ik weinig sterren ongeacht de status van de uitvoerder. Er zijn zelfs albums van artiesten in mijn top-10 waarvan ik albums 2* of lager heb gegeven. Waarom moet je automatisch alle albums van je favorieten goed vinden?

Dat eerste valt volgens mij wel mee.
En dat tweede: respecteer dan ook mijn mening? Ik denk dat veel van de negatieve reacties voortkomen uit vooringenomenheid en oppervlakkige beluistering.

m@rcel_a: ik respecteer een ieders mening, dus zeker ook de jouwe. Dat is ook wel duidelijk lijkt mij, want mij zie je niet continue reageren op iemand zijn stukje.
En je mag denken wat je wilt, maar je schept er kennelijk genoegen in dat steeds te herhalen.

Helaas Marcel, ik moet je teleurstellen, ik voel me niet vooringenomen en heb zeker niet oppervlakkig geluisterd. Uiteraard respecteer ik je mening, vind het in mijn geval aperte onzin.
En ik weet niet of Roger Waters zich een ongeluk lacht. Ik in ieder geval wel om dit album.

Wat kapot slecht, zelfs zonder het originele meesterwerk in het achterhoofd. Lijkt wel zo'n war of the worlds-achtige remake (je weet wel dat nummer van Jeff Wayne), daar heb ik ook zo'n hekel aan. Diezelfde irritante praatzang, deed me er herhaaldelijk aan denken. Ieder z'n eigen mening natuurlijk, maar straf dat je dit meer dan drie sterren kunt geven. Barney Rubble, let je op?

Ik vind nog steeds dat deze remake na Money behoorlijk inkakt, maar die eerste 6 songs vind ik toch wel erg intrigerend. Ik verhoog met een half naar 3,5 ster.

Het is boeiend en schrijnend tegelijk wanneer je bij dit bijzondere topic kennis neemt van de diverse meningen van followers en liefhebbers.

Persoonlijk denk ik dat in deze delicate kwestie (het her-opnemen van het Magum Opus van Pink Floyd) al voor de nodige controverse gezorgd heeft, nog voordat er een noot de ether in is gestuurd.

Daar komt nog bij dat de persoon van Roger Waters, door zijn soms boude stellingnames ook beslist niet “onbesproken” is, en tenslotte de vete tussen de twee ‘grootheden’ van Pink Floyd die al jarenlang de divers media vullen.

Hoe is het mogelijk om los van dit alles tot een afgewogen oordeel te komen?
Hoe is het dan mogelijk om dit album met een blanco gehoor tegemoet te treden?

Ik denk dat dit voor de die hard followers erg moeilijk zal zijn, de pro’s en de con’s.
Dan is het de crux om dat toch te proberen denk ik.

Ook ik heb Pink Floyd een groot deel van mijn leven gevolgd en bezit ook hun hele oeuvre. Ik ben echter nooit volledig meegesleept zoals ik het ook zie bij sommige andere groepen (bijvoorbeeld de Radiohead aanhang).

Ik heb ook geen bijzondere voorkeur voor Gilmour of Waters (los van zijn opinies)
Gilmour ben ik nog eeuwig dankbaar dat hij Kate Bush in de schijnwerpers heeft gezet in de zeventiger jaren en van Waters vind ik zijn laatste -echte- soloalbum Is This The Life We Really Want? Beduidend beter dan Gilmour’s laatste Rattle That Lock, welke ik veel gedraaid heb.

Zelf denk ik ook dat Waters nu in de nadagen van zijn muzikale loopbaan nog accenten wil aanbrengen, zaken wil overdoen etc. etc.Dat zie je bij veel leeftijdgenoten (Cash - Cohen - Ferry)
Vanuit dat opzicht wil ik dit album ook gaan luisteren en blanco tegemoet tredend wat ik gehoord heb vond ik niet slecht maar totaal anders and het origineel.

Nu gebied de eerlijkheid mij ook te melden dat ik DSOTM (net als bijvoorbeeld OK Computer, goed vind maar er zelf zeker niet de status aanhang die de albums hier krijgen.
Een nummer als Money heb ik zelf altijd ronduit irritant gevonden.

Maar het beste lijkt mij om het als een volstrekt nieuw muzikaal product te zien.
Dat is echter voor velen onmogelijk.

Roxy6: wat als je het buiten alle vooroordelen gewoon geen goede plaat vindt?
Dat wordt eigenlijk amper benoemd. Als je alles van tevoren al afschiet, dan heeft het luisteren en beoordelen toch ook weinig zin.
Ik ben een liefhebber van Waters als uitvoerend artiest en als lid van Pink Floyd. Ja, ik heb ook moeite met zijn opvattingen, maar hij kan als kunstenaar verrassend goed uit de hoek komen, maar dat is hier niet gelukt naar mijn mening.

Ik ben gewend dat ik een straffe onvoldoende mag komen verdedigen; maar dat het 'beklaagdenbankje' wordt afgestoft voor een milde voldoende is nieuw voor mij

Ik ben je dan ook maar wat aan het plagen hé, ouwe progrockert van me!

Snap ik; mijn reactie is ook niet au sérieux. Zo'n grote brompot als Waters ben ik immers nog niet; daar ben ik een goede 50 jaar te jong voor.