Roger Waters - Dark Side of the Moon Redux (2023)

Dat nog niemand hier de muzikale link met William Shatner heeft gemaakt. Shatner

Yep. En ook Telly Savalas

Nee hoor. Ik heb de betreffende opmerking alleen maar herhaald, omdat mensen er op in gingen. Net als ik nu in ga op jouw post.

Ha Bikkel2, Natuurlijk dat kan ook!
Indenkbaar zelfs, zeker wanner mensen verwachten dat het heel erg lijkt op het origineel. Maar dat is wat ik met mijn betoog beoogde, dat het in dit geval zo gecompliceerd is om het album puur op de merites te beoordelen als een willekeurige nieuwe release. Door al de complicerende factoren.
Maar los daarvan kan het als goed-matig-slecht beoordeeld worden door wie dan ook en daar heb ik vrede mee.

Hier komt ook het aloude thema van smaak weer om de hoek kijken, ik moet overigens het hele album nog luisteren.

Na de eerste paar minuten had ik de neiging het direct af te zetten, maar met enige moeite door geluisterd en na enige gewenning heeft het zeker wel zijn momenten. Hier en daar zelfs prachtig.
Ik denk dat het als alternatieve kijk op het album in live theater setting prachtig zou kunnen werken. Maar als album vind ik het vooralsnog toch te vaak nét niet raak (hij overdrijft het Leonard Cohen sfeertje hier en daar), maar wellicht stel ik mijn mening nog wat bij.

Op dit moment nog een lagere score dan U2 met Songs of Surrender en dat had ik al bijna niet meer voor mogelijk gehouden

Het album is een weerspiegeling van zijn narcistisch karakter.

Do we have a Woger?

Toen ik het album de eerste keer hoorde, was ik verrasst door de lyrics waarmee Roger zijn album opent. Het waren een paar regels uit de song Free Four van de Pink Floyd lp Obscured By Clouds.
Ik heb toen mijn koptelefoon opgezet, het album opnieuw gestart, lekker liggend op de bank en ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb van begin tot eind.
Je moet dit album niet vergelijken met het origineel The Dark Side Of The Moon uit 1973. Het valt niet te vergelijken.
In sommige commentaren op Internet lees je dat mensen zich afvragen hoe Waters dit durft om het origineel te verkrachten.
Is dit verkrachting als de origineel uitvoerend artiest zijn werk bewerkt? Ik denk van niet.
De Redux versie is voor mij een mooie companion lp bij het origineel.

"The memories of a man in his old age, are the deeds of a man is his prime".

Interessante openingszin van dit 'hoorspel'. Waters is een oude man die terugkijkt op zijn daden (DSOTM) toen hij jong was. Iets met vorm en inhoud.
Ik ben geen fan van Pink Floyd en ook niet perse van DSOTM, maar ik kan toch wel waardering opbrengen voor dit project. Daar waar het origineel behoorlijk uitpakt bij tijd en wijle, houdt Waters het op dit album erg klein. Het ademt een akoestische sfeer (ook al is veel natuurlijk verre van dat). Het zou heel erg goed passen in een theatertour. Klein. Verhalend.

Hoogtepunt vond ik toch de neuriënde man / zingende zaag die de vocale acrobatiek van Clare Torry vervangt. Eigenlijk 'hoor' je de oorspronkelijke muziek er telkens doorheen. In de zin dat je hoofd het er automatische bij verzint. Ik denk dat ik deze muziek vaak moet luisteren om het werkelijk op zijn eigen merites te kunnen beoordelen. Zeker als je een diehard fan van het oorspronkelijke album bent.

draaibeurt na draaibeurt wordt dit beter. Zeker als je de cd/lp/stream in de juiste setting en daarvoor een bovengemiddelde installatie dan wel koptelefoon gebruikt. Ook ik had als ‘stokoude’ PF fan in eerste instantie mijn twijfels en misschien wel vooroordelen… maar nu zie ik het los van het origineel en geniet van wat Waters met zijn kijk nu ervan gemaakt heeft!

Gek genoeg heb ik zelfs geen behoefte meer aan het origineel, nu ik de Redux versie heb.

Us & them een van de betere stukken (van het origineel) time en money, deze nummers van de remake proberen te luisteren, vielen mij dus zwaar tegen, de rest is eigenlijk ook niet veel beter, zijn bromstem, begint op een moment te irriteren.

on the run lult hij dan weer doorheen (of hij jeff wayne war of the worlds aan het doen is)

Het is verschrikkelijk, soms kun je het origineel laten van wat het is, in dit geval zonde van de moeite om dit album te maken, en dan nog uitbrengen.

Je moet maar durven. 1 voor de moeite.

Ik denk dat Roger beter met andere dingen bezig kan zijn, maar niet meer met muziek uit brengen. (is een mening weet ik) maar ik vind het niks dit album. Hij heeft zijn tijd gehad.

Zo is het. Hoe vaker je de LP draait, hoe beter het wordt.

Klinkt als Stockholm Syndroom

Gewoon grapje hé, ik scoor dit niet omdat het te ver weg is van wat mij ligt. Het origineel is imo ook niet zo super als iedereen er over doet.

Het zal bekend zijn (een blik op mijn top tien is voldoende) dat ik een groot fan van Dark Side ben. En een groot fan van Pink Floyd. Wat zij in de jaren 70 hebben gemaakt, heeft naar mijn smaak geen enkel andere band in welk decennium dan ook voor elkaar gekregen. Dark Side ken ik dan ook als mijn broekzak.

Bij dit album beproef ik respect voor het origineel. Het zijn herinterpretaties en op dat onderdeel oordeel ik mild. Ik vind Waters een vreselijke zelfingenomen, arrogante man. Maar als ik dit album beluister, heb ik niet het idee dat hij wil laten horen hoe het album eigenlijk moest zijn of zoiets. Hij geeft voor mijn gevoel een herinterpretatie hoe hij het album nu beleeft, na 50 jaar. Niks mis mee.

Vind ik het dan mooi? Nee. Zijn oeverloze gepraat er doorheen vind ik niets. Alles is daarnaast in hetzelfde tempo en als hij niet praat, is het murmelzingen. De melodieën zijn kaler geworden. Waters gebruikt in mijn ogen op ieder album sinds The Final Cut simpelweg teveel woorden. De tekst is teveel de hoofdmoot geworden voor mij.
Maar tegelijkertijd is het gekke dat als ik de lijnen van bijvoorbeeld Breathe of Us and Them hoor, ik dan toch weer wat opveer. Maar dat komt door het origineel. De manier waarop Waters bijvoorbeeld Money zingt, alsof hij Paul Jambers imiteert, haalt het nummer echt naar beneden. Us And Them met Any Colour You Like vind ik dan nog het sterkst. Al denk ik bij Any Colour You Like op een gegeven moment weer: Wees eens een keertje stil, Roger!

Is dit creatieve armoede? Op zich natuurlijk wel. Want dat wat goed in elkaar zit, is 50 jaar oud. Tegelijkertijd maakt hij er wel iets anders van. Maar het origineel is voldoende herkenbaar. Dus ja, enerzijds creatieve armoede. Anderzijds is het volledig aan hem om zoiets te maken. Ik zie daar geen probleem in. Het orgeltje - hoewel dit wel erg veel te horen is - is goed gekozen.

Hij behandelt in mijn beleving het origineel met respect en dat neem ik mee in mijn beoordeling. Ik vind het sowieso erg moeilijk om dit te beoordelen. Want ik hoor het origineel er doorheen en het origineel is briljant in mijn ogen. Dus dit vind ik ook niet slecht. Maar zijn monotone murmelzang, zijn extra gepraat is niet mijn ding. Waters brengt een hele andere sfeer, maar het is ook vlakker en saaier naar mijn smaak.

Ik denk dat ik voor een 2,5 ga. Ik had eigenlijk verwacht dat ik dit verschrikkelijk zou vinden. Dat is dus niet zo. Ik ga hem over een tijdje weer eens beluisteren om te kijken hoe ik het dan beleef.

Ik ben het met Rogyros eens, al is mijn rating iets hoger: Muzikaal een mooi eerbetoon, jammer dat hij er teveel doorheen praat. Bij de eerste 2 nummers vind ik het nog goed gevonden, die lyrics van Free Four, een nummer dat tijdens de opnamesessies van DSOTM is opgenomen. Maar tijdens On The Run, Great Gig en Any Colour... vind ik het ronduit storend. Ik hoop dat er nog eens een versie uitkomt zonder gepraat, maar daar vindt hij zijn eigen boodschap (die ik onderhand niet meer goed kan volgen) te belangrijk voor. Het haalt alle subtiliteit eruit. Overigens vind ik zijn zang dan wel weer passend; als een oude muzikant die zijn leven aan het afronden is, ergens ook wel ontroerend.

Mooi artwork trouwens, ik ben benieuwd naar het vinyl dat deze week op de deurmat zal liggen.

Ik vrees met grote vrezen voor zijn volgende project, The Bar; ik verwacht een beetje hetzelfde gebrabbel, maar dan niet gedragen door een muzikaal meesterwerk als DSOTM.

The Bar? Daar weet ik niets van. Dat is weer met nieuwe schrijfsels?

Roger Waters Announces "Lock Down Sessions" Release And Potential New Album Entitled "The Bar" - Pink Floyd - A Fleeting Glimpse - pinkfloydz.com

Het nummer “The Bar” speelde hij in de Ziggo Dome afgelopen april.

Van de promotor ontving ik de lp versie, maar heb helaas geen platenspeler, maar ik vermoed dat het om Free Four gaat van het album Obscured by Clouds.

De website van Waters zegt dat het een nieuwe, originele compositie betreft, ontstaan tijdens de opnames van dit "Redux" album.

Vijftien was ik toen het iconische Dark Side of the Moon van Pink Floyd uitkwam. Net als op vele andere leeftijdsgenoten maakte het album toen erg veel indruk op mij en behoort het sindsdien tot mijn muziekDNA. Niet alleen behoort het tot de fraaiste albums uit de popmuziek, het album werd tevens een enorm commercieel succes.

Vijftig jaar later besloot Roger Waters, die de meeste muziek voor het album schreef, het album nog een keer op te nemen. De eerste reacties op het forum Musicmeter waren niet al te positief, vooral was er daar nogal wat commentaar op de zang. Zelf probeer ik wat meer objectief te zijn. De nieuwe uitvoeringen zijn een stuk soberder dan de originelen. Ook een stuk minder indringend. Met name in The Great Gig in the Sky mis ik de fenomenale zang van Claire Torry, een zelf verzonnen melodielijn opgenomen tijdens een enkele sessie. Het was trouwens geluidstechnicus Alan Parsons die haar voorstelde om die zangpartij te zingen.

Waters beperkt zich slechts tot zingen/spreken en speelt slechts op een nummer bas. Ook bemoeide hij zich amper met de productie, die praktisch in zijn geheel in handen van Gus Seyffert was. Onder de begeleiders bevindt zich Jonathan Wilson, die gitaar, orgel en synthesizer speelt. Voor de overige credits zie eventueel hier.

De hier en daar aangepaste teksten zijn wel van zijn hand. Het artwork van de klaphoes van de lp is trouwens prachtig, vooral de achterzijde. De teksten en credits zijn afgebeeld in de vorm van driehoeken. De vinylversie bevat een extra track. Waar vijftig jaar geleden de originele DSOTM mij snel volledig wist te overrompelen is Dark Side of the Moon Redux toch meer een album dat wat meer tijd nodig heeft om te groeien.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Tjonge....
Alsof Rembrandt een enorme klodder bruine verf over de Nachtwacht gooit, deze egaal uitsmeert en daarna alleen nog de contouren van de personen met beige opnieuw over tekent, mrt al zijn vakmanschap. Het blijft een Rembrandt, het blijft de Nachtwacht...

Kenners van moderne kunst zouden het zelfs meer kunnen waarderen dan het origineel, maar ik zou het eeuwig zonde vinden.

Gelukkig hebben we het origineel nog met alle originaliteit, nuances, dynamiek en energie.

DSOTM van PF blijft ver, VER superieur aan deze uitgeklede terugblik, die ook wel 'wat' heeft. Maar wat dat dan is, weet ik dan weer niet.

Zo is het natuurlijk niet. Het is alsof Rembrandt naast de Nachtwacht een nieuw schilderij heeft gemaakt met de contouren van het origineel.

Zo’n vergelijking met een schilder had ik ook in m’n hoofd.

Wat zouden Vincent van Gogh, Jim Morrison of Aleksandr Poesjkin met hun jonge-honden-meesterwerken hebben gedaan als ze op oude leeftijd de kans hadden gehad?

Zoals altijd ben ik mild. Iemand moet het zijn

Oké, inderdaad. En die vrijheid heeft men. Maar meestal worden 'remakes' er vaak niet beter op. Ik vind het i.i.g. geen toevoeging.
Het lijkt er nu meer op dat de oerdemo's met wat gemijmer er overheen is uitgebracht. Voor mij wel het bewijs dat Gilmour, Wright en Mason van essentieel belang waren voor dit album/deze nummers.

Ik luister er nu naar. Het is een lange field recording, waar Waters een soort live comment op geeft, "that's brilliant" zegt hij geloof ik wel 5 keer. Aan het eind ontstaat er een soort van ritme, dat een beetje doet denken aan de wat minder interessante delen van "The Man & The Journey". Nauwelijks een compositie, doet allemaal een beetje infantiel aan. In 3 woorden: Jezus wat slecht.

Anders dan veel anderen hier vind ik The Dark Side of the Moon absoluut niet heilig; was de eerste keer dat ik 'm hoorde zeer onder de indruk, maar naarmate ik meer muziek leerde kennen, ontdekte ik dat het eigenlijk behoorlijke boomerrock is (goed uitgevoerd trouwens, dat zeker). Krijg weer een beetje jeuk van die slidegitaren nu ik eraan denk. Eigenlijk vind ik Waters' arrangementen en schorre zang wel goed werken; dat maakt de nummers allemaal wat minder gladjes. Die grote hoeveelheid spoken word is wel iets te, maar verder: dikke prima.

PS. #1: Dub Side of the Moon is natuurlijk wel een stuk léúker.
PS. #2: Mondriaan > Rembrandt.

Een positieve recensie van Slowgaze, je verwacht het niet.

Ik vind Mondriaan > Rembrandt overigens stuitender...