Roger Waters - Dark Side of the Moon Redux (2023)

Tja, slecht is slecht. Sorry maar dit is gewoon een vlekje op Roger Waters zn carrière imo. Heel jammer dit..

Wie zit hier eigenlijk op te wachten?
En vooral: waarom?

Ik zat er niet echt op te wachten, maar met elke song release werd ik nieuwsgieriger naar het hele album. Morgen maar eens in z'n geheel beluisteren.

Vandaag al een 1 ster recensie (Humo) en een 4 sterren recensie (the telegraph) gelezen.

Ben benieuwd of de uiteindelijke beoordeling hier ook ergens in het midden uitkomt.

Hoewel ik de persoon van de muziek kan scheiden, maakt Roger Waters het zichzelf niet makkelijk. Tijdens zijn liveshows benadrukt hij frequent zijn politieke opvattingen en bovendien is de laatdukendheid waarmee hij zijn oud-bandgenoten aanvalt, niet erg kies. Desalniettemin vind ik dit wel degelijk een prettige plaat. De nadruk komt wat meer op de melodie en de teksten/stem te liggen. De praatzang klinkt aangenaam en de kale benadering geeft een geheel eigen feel aan deze adaptatie. De Cohen-vergelijking vond ik best treffend. In rustigere tijden zou ik dit zelfs een smaakvolle ode hebben genoemd .

Je hebt gelijk. Hij maakt het ons inderdaad moeilijk.

Ik ben niet zo'n fan van Roger Waters, maar vind dit eigenlijk wel goed klinken. Tenminste de nummers die nu al te beluisteren zijn. Grappig hoeveel commentaar hier op is. Eerlijk gezegd vind ik dit veel leuker dan de live-versie die van dit album laatst uitkwam. Tuurlijk, live klinkt het als een klok, maar dit voegt toch veel meer toe.

Wat voegt dit album toe aan de muziek wereld is de vraag. Het lijkt erop dat de heer Roger Waters een soort van hoorspel aan het vertellen is. Met al basis de songs die in de uitvoering van Pink Floyd al behoorlijk in de verf stonden. Her en daar en nieuw lakje doet de song die al goed waren net ten goede. Geef mij maar de originele versie maar. Die stonden al als een huis. Dit album voegt na eerste beluistering nets toe aan de al bekende songs.

De eerste luisterbeurt zit erop. De tweede alternatieve versie van Dark Side die ik ken. Die andere is Dub Side of the Moon een versie die op deze site een gemiddelde heeft van 3,48. Daar kan ik me helemaal in vinden want ik vind dat een heerlijke en originele benadering van deze klassieker. Groot verschil is dat die versie gemaakt is door muzikanten die niet bij Pink Floyd betrokken zijn. Dat ligt een stuk minder gevoelig heb ik het idee.

De Redux van Waters ontketende op voorhand al flink wat negatieve reacties, zonder dat er nog maar een noot te horen was. Ik kan me dat goed voorstellen, zeker ook omdat hij met enige regelmaat uitspraken doet die ook voor flink wat negatieve reacties zorgen. Waters is een nogal uitgesproken en regelmatig provocerende persoonlijkheid. Ik heb daar soms ook best moeite mee, zeker als het betrekking heeft op z'n voormalige Floyd collega's. Ik heb echter niet de indruk dat hij deze nieuwe versie van Dark Side heeft gemaakt om zijn superioriteit te tonen of om z'n oude maatjes een hak te zetten of te provoceren. Ook is ie volgens mij helemaal niet ontevreden over het originele album, integendeel.

Het waarom van deze Redux heeft hij zelf voldoende toegelicht. Ik hoopte dat het echt een heel andere versie zou worden en dat is zeker gelukt. Money hoorde ik het eerst en vond ik helemaal niet gek en na een paar keer draaien zelfs erg gaaf. M'n neef zei nog: "Beter dan het origineel, maar dat kon ook niet anders" (hij is fan van Floyd, maar duidelijk geen fan van Money). De toon was in elk geval gezet en toen Time uit kwam was ik wat meer voorbereidt op de stijl en ik kon ook deze nieuwe vorm goed waarderen. Speak to Me vond ik een positieve verassing en het opvolgende Breathe lag in het verlengde van Time. Tot zover was ik behoorlijk tevreden, maar bedacht me meteen ook dat het hele album in deze tragere diepe vertelstem sfeer misschien wat teveel van het goede zou worden.

Na de eerste luisterbeurt moet ik dat in eerste instantie ook erkennen. On the Run verraste me nog positief, Great Gig ook nog wel, maar vanaf Us and Them verslapte m'n aandacht toch wel enigszins en de afsluitende twee tracks vind ik weinig bijzonder. Daarbij ben ik niet echt fan van het gospel orgel geluid op deze plaat, hoewel dat maar minimaal te horen is. De produktie vind ik prachtig. All in all vind ik het een prima herinterpretatie van dit prachtige album. Ik begin met een voorzichtige 3 sterren.

Vanochtend voor het eerst gehoord in zijn geheel.
Ik volg “zijn oude band” al vanaf zeg maar Atom Heart Motherwell, durf te zeggen dat ik een groot bewonderaar ben van eigenlijk alles wat daarna verschenen is onder de naam PF.
Als tekstschrijver is hij ongeëvenaard goed wat mij betreft. Heb Animals en WYWH hoog in mijn persoonlijke top 10 staan hier en heb The Wall en DSOTM zou daar eigenlijk ook in moeten.
Heb de soloalbums ook hoog zitten, zelfs het toch wat onderschatte Radio K.O.A.S. draait hier nog wel eens een rondje .
Heb zijn laatste twee concerten in Ziggo gezien en heb genoten van de muziek, de teksten en het visuele spektakel (vooral Battersea Power Station was indrukwekkend naast de vernieuwde versie van Comfortably Numb waar hij zijn laatste concert mee opende) .
Ieder zijn ding natuurlijk maar dit is het helemaal niet voor mij, raakt me niet, zet me niet aan tot alles waar het origineel me wel tot aanzet(te). Ga het zeker nog een paar keer horen maar net als zijn Lockdown Sessions laat ik deze beker aan mij voorbij gaan.

Moet je die van de Flaming Lips ook even checken. Insane!

Die zet ik nu op. Bedankt voor de tip!

Ik vind het niet zo slecht als sommige mensen hier beweren. Het origineel is mij zeer dierbaar. Dit voelt bijna ongemakkelijk om te draaien. Ondanks dat ik een voorstander ben van albums of liedjes opnieuw opnemen. Je bent ouder, je hebt meer meegemaakt. Het kan de muziek op een positieve manier beïnvloeden. Maar dat hoeft dus niet...

Deze plaat klinkt dan ook ontzettend vlak. Niet slecht, maar ook niet heel goed. En dat is misschien toch wel het meest belangrijke aspect van The Dark Side Of The Moon; de uitersten. Het vliegen van emotie naar emotie en niet van de bank naar de koelkast.

De plaat klinkt inderdaad vlak. Dodelijk vlak zou ik bijna zeggen. De hele intentie van deze plaat ontgaat me helemaal. Waters heeft een indrukwekkende bijdrage aan de popmuziek geleverd maar dit is een volkomen onnodige exercitie die alleen maar afbreuk doet aan zijn statuur. Praatzingen over een slepend saai drumgeluid en een weinig dynamisch geluidstapijt. Dat is het helaas.
Gewoon een heel slecht idee. Als dit een middelvinger is naar Gilmour dan mag hij hem snel intrekken.

Een van de slechtste albums die ik ooit gehoord heb. Volstrekt waardeloos en extreem saai. Rommel.
Je moet het maar kunnen. Een van de beste albums ooit gemaakt volledig verkrachten. Ik kan hier echt niks maar dan ook niks positiefs over zeggen

Vermakelijke recensie in de OOR. Overigens niet positief.

De irritante klokken, het gerinkel van de kassa en het geschreeuw zijn weg, heerlijk.

Heel prima cd dit, op flink volume is dit genieten. Voor een keer of wat.

Sommige hier zijn nog zuurder dan Waters zelf en dat is best een prestatie!

Roger Waters op glad ijs. Je eigen meesterwerk, althans voor een groot deel, 50 jaar na dato in een volstrekt nieuw jasje steken, hij heeft er het lef voor gehad.
En anders is het in ieder geval wel, maar is het ook echt van toegevoegde waarde geworden?
Wat ik hoor is een hele mellow plaat met vooral loomheid, droog opgenomen drums die angstvallig klein worden gehouden en vooral veel orgel wat de klok slaat.
Verwacht geen al te veel special effects, stemmen van buiten af en veel dynamiek, nee Roger leest hier (bijna letterlijk) voor uit eigen werk met tekstuele toevoegingen.
Het zou kunnen werken en muzikaal doet bijvoorbeeld Time dat wel, maar het is allemaal zo sloom en stroperig, dat het erg lastig is om je hoofd er bij te houden.
Daarbij zijn de arrangementen vrij saai en hoor je met recht een oude man nog een keer verslag doen van iets wat vooral werkte met Pink Floyd.
De emotie komt bij mij overigens niet of nauwelijks door en waar het origineel juist uit blonk in de extra toevoegingen als bijvoorbeeld de zangeres en het prachtige pianospel van Wright (zijn song) in The Great Gig in The Sky, mompelt Roger het zelf helemaal vol. Evenals Any Colour You Are met opnieuw nieuwe teksten en de vlakke voordracht.

Ik schrijf liever een betere beoordeling, want hoe dan ook is Roger Waters als artiest nog altijd mijn favoriete Pink Floyd member.
Maar dit is niet best.

Wat een droeftoeterij zeg. Dit is een man die zijn artistieke vrijheid (op gevorderde leeftijd) de vrije loop laat. Money driven wellicht. Ik vind het fantastisch en luister naar een album dat ik al 50 jaar ken met de oren van nu. Beide versies kunnen prima naast elkaar bestaan en zo luister ik er ook naar. Variatie op een thema zeg maar. Ik heb veel artiesten dit album horen coveren maar Roger doet het op zijn eigen manier en dat bevalt me prima. Gelukkig bepaal ik zelf wat ik graag wil horen. Roger is een muzikaal genie, een vreemde man met een licht narcistische inslag maar bovenal Pink Floyd in het kwadraat. Dan mag je doen wat je wil.

Nee dit is niet best. Het is gemakkelijk het karakter van de heer Waters te botvieren op de muziek, zeker als die heel goed zou zijn. Maar niets is minder waar.
Dat kul verhaal over een eigen interpretatie van het klassieke album is natuurlijk gelul van de bovenste plank. Hier geen oude man die reflecteert op zijn leven en carrière zoals de latere albums van Dylan en Cohen dat zo mooi doen. Hier klinkt de muziek stroperig, traag maar niet in de goede zin van het woord. Daarnaast klink de stem van Waters alsof hij gedrogeerd is. Het is volstrekt onduidelijk wat hij hier nou echt mee wilde bereiken, want het orginele album staat nog altijd als een huis.
Dit album staat voor mij toch eerder symbool voor de cynische oude man Waters geworden is. Wat een troep.

Och, kabbelt wel lekker door op de achtergrond.
Het verhaal dat hij hier wil vertellen ontgaat mij omdat ik niet de hele rit mijn aandacht erbij kan houden. Die verlapt al na een kwartiertje.
Musiksaal sober en intiem in tegenstelling tot de PF albums die naar mijn smaak achteraf gezien voor mij wat te veel toeters en bellen bevatten.
Kleine voldoende voor mij al zal ik hem na nu nooit meer draaien. Daar is hij voor mij net wat te saai voor.

Kortom, een zinloze release.

Leuk al die meningen. Muzieksmaak is nog controversiëler dan Roger zelf.

Ik zie de zinloosheid niet zo. Ik heb toch ook enkele users gezien die een voldoende geven. Dit beluisteren dit album dus met tevredenheid. Voor hen is het dus een nuttige release.

Je kan het creatieve armoede noemen, of juist een interessante herinterpretatie. Of wat dan ook. Maar iets uitbrengen zie ik niet snel als zinloos.

Dark Side of the Moon is één van de mooiste albums die ik ken. Iconisch, de songs, de instrumentatie, de chemie die samenkomt in een tijdloos meesterwerk. Dat willen overdoen in de nadagen van je carrière is bold en pretentieus. Helemaal als we allemaal weten dat Roger ruzie maakte met Dave, Rick uit de band zette, en op alle mogelijke manieren duidelijk heeft willen maken dat hij het is, hij alleen, die Pink Floyd is.

Het is me met moeite gelukt om deze Redux 1x te luisteren en dat zal ook de laatste keer zijn. Het is saai, muzikaal gebeurt er niets, er blijft niets van de songs over, het is gebrabbel, het sleept zich maar voort, en bovenal, het voegt helemaal niets toe. Hij durfde een meesterwerk aan te raken zonder de kracht te hebben om er echt iets mee te doen.

Als deze Redux 1 ding duidelijk maakt, is het wel dat Roger alleen niet de genius is die hij zo graag wil zijn. Het is de chemie van de band samen. Zonder dat, blijft er verdomd weinig over.

Wat een diepe en onnodige teleurstelling, terwijl ik de man zo kon waarderen. Weten wanneer te stoppen is net zo belangrijk als artiest, als de wil om door te gaan. Rick draait zich om in zijn graf, en Gilmour moet besmuikt lachen hoe hun voormalige bandgenoot zichzelf belachelijk maakt.

Oef oef.
Wel aanleiding het orgineel nog eens op te zetten. Prachtig!!!

Ik moet toch zeggen - en dat had ik niet verwacht na alle vernietigende berichten hier - dat ik het niet verkeerd vind. Natuurlijk, het is niet te vergelijken met het originele album, maar het voegt voor mij toch wel iets toe.

Hij had dit misschien beter niet kunnen doen en ja, op je oude dag een ode brengen aan een van de beste albums waaraan je hebt meegewerkt en dan op deze manier... Tja, de tijd zal het leren, maar het resultaat klinkt in mijn oren zeker niet slecht.

Mogelijk worden mij binnenkort bingokaarten aangereikt en zit ik wezenloos te grijnzen in een zaaltje met hersenweke lotgenoten, maar ik kan dit ook wel waarderen. Heb niet de neiging om het te vergelijken maar als op iets zichzelf staands te zien, net als die herbewerkingen van U2 eerder dit jaar. En ook daar kon ik prima begrijpen dat het herinterpretaties betrof. De originelen zijn er nog, kunnen worden opgezet, en deze hangen er naast zogezegd. En nee, niet alles komt uit de verf, maar vernietigend slecht kan ik het ook niet vinden.

Maar hé, als er binnenkort iemand ‘bingo’ roept in mijn omgeving, dan heb ik dit allemaal niet geschreven natuurlijk .

Tegendraadse mening: heerlijk album. relaxte sfeer en ik geniet van zijn oh zo britse accent.