SPRINTS - Letter to Self (2024)

Erg fijne plaat om het jaar mee te beginnen. Ik moet eigenlijk in alles denken aan Porridge Radio. Dat is een goed teken, omdat "Every Bad" mijn favo plaat van het jaar 2020 was. Zelfs de zwartgallige thematieken komen overeen met die plaat.

Ik heb alleen het gevoel dat deze band iets strakker speelt dan Porridge Radio en ook dat Karla Chubb iets meer in controle is van haar stem. Of dat specifiek beter is weet ik niet, want die schreeuw van wanhoop van Dana Margolin spreekt mij ook erg aan.

Ja, dat heb ik ook. Ik leg die link vaak.

Ik hoorde dat ook, alleen dit is een stuk heavier, en wilder.

Kijk, weer dit is voor mij de grote waarde van MuMe; albums en artiesten leren kennen die normaal gesproken voor mij onbekend waren gebleven. De diverse links naar andere bands maakten me nieuwsgierig, dus gisteren en vandaag al diverse malen gedraaid. De energie en het onstuimige mag ik heel graag horen. Al na nummer 3 zag ik de moshpit en pogo al voor me tijdens een live optreden. Live lekker uit je plaat, maar fijn is dat de energie in de huiskamer ook al hoorbaar en voelbaar is bij het draaien van het reguliere album. Daar laten vele bands het liggen. De mix is ook best hard en dat versterkt de muziek van Sprints enorm.
Is er alleen maar goed wat er blinkt? Nou, niet helemaal, want naast dat het niet vernieuwend of origineel is betrap ik de band er op dat ze vaak op dezelfde manier richting een ontstuimig refrein gaan. De toonhoogte en volume van de stem gaan richting de voorspelbare maar heerlijke climax. Daardoor soms het gevoel dat nummers te veel op elkaar lijken.
Och, dit soort albums moet je eigenlijk niet te veel analyseren. Gewoon zelf ook even op standje onstuimig en euforisch om na dik 39 minuten hijgend en puffend met een grote glimlach weer op adem te komen. Errug jammer dat je als zuid-oost Brabander niet naar een concert in de buurt kan. Had er zeer zeker naartoe willen gaan!

Vanmiddag 3 van de 5 liedjes met een video hiervan beluisterd.

Ik snap de hype, maar ik denk dat dit geen band is die op lange tijd zal overleven. Oud genoeg om hypes te doorzien. Denk ik toch.

Muzikaal is het simpel, maar voor nu werkt het. Its just rock 'n roll. Ik ga zien in Trix samen met English Teacher die ik muzikaal hoger inschat op basis van wat ik gehoord heb.

Is alle punkrock dan simpel?
Is alle rock 'n roll dan simpel?
Is alle pakkende muziek dan simpel?

Was het maar zo simpel.

Oeioei, dit gaat de filosofische kant op.
Maar punkrock toch vaak wel ja..

Er is niks met simpel.

Mooi om te zien dat dit album en de band zo goed worden opgepakt en ontvangen. Ik volg de band al een beetje sinds hun eerste singles en was al behoorlijk onder de indruk van de energie. Diezelfde energie en woede is ook hier weer erg goed te horen. Toch mist er voor mij nog net even de klik om het echt goed te vinden en te waarderen. Wie weet valt het kwartje later, bijvoorbeeld na hun live show in de Tolhuistuin. 2024 gaat in ieder geval een mooi jaar worden voor deze band.

De 1ste indruk van dit album was : positieve energie, beetje eendimensionaal en zonder muzikale verrassingen en dus vermoedelijk beperkt houdbaarheid . maar...rrrr. de songs worden bij herbeluistering steeds diverser
en er komen meer fijne details boven water Goed voorbeeld is ''Shaking Their Hands'' waar de gitaren niet op standje "muur" bespeeld worden en dat geeft dan direct meer kleur.
Devies is dus, gewoon blijven doorluisteren. dan komt de klik nog vóór de concerten.

Kan wel mee in veel wat hierboven is gezegd. Vooral Blur; het is inderdaad geen vormloze geluidsmuur. je hoort juist erg goed de instrumentatie, de bas loopt lekker en de gitaarlijnen hebben echt melodie. Dat maakt het inderdaad al met al veel interessanter dan de gemiddelde rammelplaat. Toch wel heel erg aardig dit!!

Pumpkins

Serieus?

Hmmmja, snap het misschien wel. Bij de oude pompoenen was het ook bij vlagen een boel herrie, maar altijd met sterke melodielijnen. De vergelijking gaat wmb wel mank als het gaat om dynamiek en complexiteit van de nummers....

Daarom zie ik de vergelijking niet helemaal.

Positieve recensie in De Volkskrant maakt me nieuwsgierig. Of ik de pokke herrie nog trek als oudere jongere zal blijken.

Sprints is furieus en ruig, vooral als frontvrouw Karla gaat schreeuwen
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Dan mag je deze, vandaag in De Volkskrant, ook niet missen: SLIFT - Ilion

Ik ga dit keer maar eens geen uitgebreide review schrijven maar het kort houden. SPRINTS levert echt een dijk van een plaat af. Niet mega complex maar oh zo lekker. Voor die momenten dat je even een schop onder je kont nodig hebt of even wakker geschud moet worden na een saaie werkdag op de weg naar huis. Dit doet voor mij eigenlijk alles goed. Hebben we het al vaker voorbij horen komen? Misschien. Maar goede muziek blijft goede muziek en 'Letter to Self' is niet alleen goede muziek, het is een blik met energie die ik graag even opentrek als ik er behoefte aan heb.

4,5* - Het jaar is goed begonnen.

Zitten sommige ouwe lullen hier soms de score naar beneden te trekken? Slecht teken voor MusicMeter als dit ijzersterke energieke debuutalbum flink lager scoort dan het nieuwste werk van de Peter Gabriel's, Smile's etc. van deze muziekwereld.

Gelukkig stond deze plaat woensdag wel even op 1 in de rotatielijst, dus zijn er gelukkig liefhebbers genoeg.

Hoogste tijd om hier een leeftijdsgrens in te voeren.

...heb me er bij neergelegd dat dit een ouwe-zemelaar site is en zal blijven. Geeft rust... Er is voldoende leuks te vinden, het blijft alleen een gemis dat je niet echt nieuwe -moderne- muziek ontdekt hier. Alle alhier gehypte platen vallen grofweg in dezelfde categorie. Maar hiervoor kan ik de BBC radio 6 playlist hartelijk aanbevelen; lekker divers, kort en bondig.

On: deze ouwe lul geniet nog dagelijks van deze plaat! Het is niet verheffend, maar klinkt gewoon verdraaid lekker!!!

Ik zeg tot 55 jaar + in ieder geval Rudi S Pinsnider e moi.

Overige ouwe lullen kunnen erbij, als ze Sprints op minimaal 3,5* hebben staan.

Deze oude zemelaar heeft de plaat geluisterd en vond er eerlijk gezegd helemaal niets aan. En dat heeft niets te maken met dat ik een voorliefde heb voor 'oude' muziek. Ik vind allereerst de zang van Sprints niet goed. Ik vind de instrumentbeheersing (als dat al te horen is door de gladgestreken productie) niet echt bijzonder. Verder doet de sound me denken aan 'oude' muziek uit de jaren 90. De muziek van Sprints doet me denken aan Hole, Pixies, Sonic Youth, en andere bands die begin jaren 90 furore maakten, maar dan veel gladder en gelickter. Iemand noemde al Smashing Pumpkins. Dit klinkt inderdaad als Smashing Pumpkins, maar die vond ik wel verrassender uit de hoek komen, en minder pop. Ik las ook dat mensen dit punk noemen, dan is het wel heel slecht gesteld met de moderne punk, als dit punk is.

Binnen dat genoemde genre (alt/noise rock) vind ik de band verre van speciaal. De genoemde bands (boven in mijn bericht) vind ik ook niet naar mijn smaak, maar kan ik veel meer op waarde schatten.
Sprints klinkt wel jong en energiek, maar gewoon niet mooi. Ik vind de muzikanten ook niet spankelen, de songs zijn over, voor er daadwerkelijk iets kan gebeuren. Ik vind het saai, overgeproduceerd en het poogt een beetje een punky attitude (inclusief een all-caps BANDNAAM) te hebben, maar het klinkt als een pop-band met een beetje faux-boosheid erin. De stoere, rebelse sound en teksten doen een beetje erg 'gemaakt' aan en nergens heb ik het idee naar een echt lekker boze en rauwe plaat te luisteren.

Ik had deze plaat op een 2,5 staan (geloof ik) maar ik heb mijn stem al een hele tijd weggehaald, omdat ik het niet goed beluisterd had (1 keer vlug) en dan mag je eigenlijk niet stemmen. Na herbeluistering toch weer een 2,5* gegeven, en dat is nog behoorlijk omhoog afgerond. En dat komt door het toch wel lekkere 'Shaking Their Hands'. Dat vind ik wel een goede song.

Ik heb helemaal niks toe te voegen aan wat collega ouwe lul/zemelaar Mssr Renard hierboven schrijft. Energiek? Het zal. Maar toch vooral de indruk dit, vooral ook in recente jaren, al tig keer eerder gehoord te hebben. Een soort poor man's Fontaines D.C. of zo.

Het gros van het album was eerder 2*- dan 2½*-materiaal, maar omdat ik ergens rond de tweederde nog wat opveerde...

Eensch met bovenstaande heren!

Niet eens met bovenstaande heren. In het genre "sneeuwvlokjes die jaren 90 noiserock proberen te spelen zonder echt hun handen vuil te durven maken" vind ik dit een positieve uitschieter. Het is wel enigzins gepolijst maar toch niet té voorzichtig. Eenvormigheid vind ik niet per sé erg in dit genre en hier ook niet (gelukkig wordt het gaspedaal bijna nergens losgelatn), hooguit duurt de plaat een nummer of twee te lang. Geen hoogvlieger, wel beter dan veel van de concurrentie.

Dat laatste vind ik nou heel mooi gezegd. Alleen vat ik het juist positief op.

Overigens leuk dat al die ouwe lullen met een lagere waardering hier even reageren. Ook al kan ik mij in het meeste (gelukkig) niet vinden.

Ouwe lullen kunnen nu eenmaal beter argumenteren en discussieren dan dat jonge grut van tegenwoordig. Die komen niet verder dan een emoji....

Da’s toevallig: vanochtend tipte een vriendje dit, omdat ze volgende maand onder andere in VERA spelen. Ik heb 1 minuut geluisterd en ‘ja’ gezegd voor een kaartje,

Nu nog echt beluisteren en sterretjes geven