SPRINTS - Letter to Self (2024)

Vanochtend kreeg ik de tip om deze plaat eens van een luisterbeurt te voorzien. Ik ben nu bijna bij het einde ben aanbeland en ik wil hem jullie niet onthouden, legian en ProGNerD (en ook denk ik dat Juul1998B hier zeker iets mee kan!).

De volgende beschrijving van het album op Bandcamp vind ik eigenlijk wel heel treffend en veelzeggend. Dat scheelt mij weer een hoop schrijf- en nadenkwerk.

Toegegeven, hier moet je absoluut voor in de stemming zijn. Dit type punk vind ik echter gevarieerd en interessant genoeg om echt van te kunnen genieten. Wat me met name opvalt zijn de heerlijke baslijnen die de boel aan elkaar knopen. Vaak niet heel moeilijk, maar wel ontzettend smaakvol en behoorlijk effectief.

Bovendien vind ik de zangeres lekker expressief enigszins theatraal zingen. Dat stoort me echter geen moment, aangezien ik zelfs denk dat de zangwijze zeer goed uit de verf komt in combinatie met de persoonlijke lyrics en de stuwende punk-ritmes. Tel daar een aantal eigenwijze composities, een goede sequencing en een sterke productie bij op, en je hebt een uitstekende punkplaat te pakken.

Zet 'm eens onbevoordeeld op zou ik zeggen, ik vind het in ieder geval een zeer fijne plaat die zeker nog een aantal keer voorbij gaat komen. Dan is hiermee voor mij het muziekjaar van 2024 officieel afgetrapt en is eerste ontdekking een feit!

Ik vraag me ook hardop af of namsaap, Johnny Marr, AOVV en EvilDrSmith te porren zouden zijn voor dit plaatje. Geen idee eigenlijk, maar ik tag jullie toch maar even onder het motto 'wie niet waagt, die niet wint'.

Deze band krijgt veel lovende recensies en ik kan me daarin wel vinden. Het is niet vernieuwend maar knalt wel lekker. Savages hoor je er wel in terug.

Je kan 2024 maar best zo dampend rockend mogelijk inzetten en dan word je met een memorabel debuutalbum als dat van SPRINTS als vanuit het niets ineens perfect bediend. Een viertal brutaaltjes met intussen al een verschroeiend stevige live-reputatie in Dublin en heel ver in de omstreken.

Ja, ze schrijven behoorlijk sombere rocksongs, maar wel knallend, ritmisch, melodisch als de beste popsongs van Garbage, vol doelgerichte opwinding, taai volhoudende power en krachtig zuiverende emoties.

Al van bij de doortastende opener 'Ticking', onheilspellend als een tijdbom bovendien, met die kwetsbare, van oorsprong Duitse frontvrouw Karla Chubb die we het keer op keer als een ziedend op en neer over het podium rollende Frank Black van Pixies horen uitschreeuwen. Net zo in het schrikwekkende, tot aan zijn hartverscheurende explosie langzaam doortikkende 'Shadow of a Doubt', eerst even als PJ Harvey de spanning opbouwen en vervolgens een vier minuten lange angstige ontladingsschreeuw als na welk trauma of depressie ook. Of zoals in een der hoogtepunten, de sneltrein 'Literary Mind', een jachtige queerlovesong met veel gruizige gitaren en The Strokes-vibes, meezinger, met een altijd furieuze Chubb, hier vocaal ondersteund door bassist McCann. In 'Cathedral' ook, met queervrouw Karla als een bezwerende Jim Morrison hevig tegen de vastgeroeste Ierse moraal aanschoppend.
Ook de referenties naar U2 zijn niet van de lucht, neem het rauw exploderende 'Heavy', met Chubb weer vol in mantra-modus, dat 'Desire' oproept. Of in het goedkeuring zoekende 'Adore Adore Adore'. Evengoed is deze laatste dankbare knipoog naar 'Adore Life' van Savages, hun inspiratieband. Na de katharsis van een witheet album besluiten ze in de finale woeste titelsong toch met positieve lyrics: we hoeven niet op elkaar te lijken om elkaar te aanvaarden. En in het slotparlando, Chubb's allerlaatste woorden "Any night can become day."

'Letter To Self', een kolkend album met een heel pak uitmuntende, opzwepende ADHD-songs op rij, met in zich, hoe kan het anders, een diep kwetsbare Ierse bodem. Ze borrelt daar in Dublin dus mooi verder die bron van bruisende creativiteit, van steengoede bands op zoek naar bevestiging. Een muzikale tsunami als SPRINTS hoort in al zijn frisheid bij diegenen die in dit jonge 2024 zeker de grote sprong verdienen. Karla Chubb, zang-gitaar, Colm O'Reilly, gitaar, Sam McCann, bas, Jack Callan, drums, traag maar zeker groeien ze uit tot een band van niet meer te negeren drieste gitaarhonden.

'Ze zeggen dat ze goed is voor een groentje', zingt cynische Karla Chubb over zichzelf in 'Up and Comer'. Maar samen vormen ze intussen een ambitieus, meedogenloos kwartet, dat niet in de pas wil lopen en dat drie jaar, in singletjes en epeetjes, dit glorieus debuut met zijn fantastische soundmuur van wegschurende gitaren en doordollende bassen en drums hebben gewikt en afgewogen. Tot het hier dan ook helemaal goed zit. Met dank daarvoor ook aan producer Daniel Fox, bassist van de even wild confronterende Gilla Band.

Een knetterend debuut, op het City Slang-label notabene, van energievreters die hun bandnaam niet hebben gestolen, die als een Usain Bolt sprint na sprint weten te trekken. Met als uithangsbord hun ongeremd intense zangeres wiens vocals tot lang nadien blijven nagalmen als in één lange bevrijdende schreeuw. Losgeslagen verslavend plaatje, zoveel is duidelijk. Het wordt lekker druk rond Fontaines D.C. en The Murder Capital, al zo helemaal aan het begin van het jaar.

De omschrijving klinkt zeker iets als wat ik zou luisteren! Allemaal bands waarmee ze vergeleken worden die ik adoreer!
Ik ga hier snel even achteraan
Dank voor de tip

En 20 minuten later al een stem uitbrengen?

Bauhaus of Siouxsie hoor ik niet terug, de referenties naar Savages begrijp ik wel. Ook de uptempo songs van vroege Placebo hoor ik, maar vooral een band als Elastica zou zo maar een inspiratiebron geweest kunnen zijn. Best een aardig album, hoewel ik na een paar songs wel een rustpunt mis, de trein dendert genadeloos door en dan is 40 minuten best een kluif.

Zal maar zeggen dat ik iets te enthouasiast (na 5 nummers was ik al om) was en daarom dit deed maar na het hele album geluisterd te hebben kom ik nog steeds op 4 sterren uit.
Gelukkig kun je altijd je stem wijzigen hier

Zo, die knalt er gelijk lekker in zo aan het begin van het jaar!

Wat een geweldig debuutalbum is dit!
Met zeer positieve reviews in the UK, nu gemiddeld een 8.9 op metacritic.

Deze kop spreekt voor zich:
"Could we have found the best album of 2024 in the first few days of January?" Sprints' Letter To Self is a faultless debut that embraces the darkness like no other | Louder - loudersound.com

En ze treden binnenkort op in Vera, Rotown & Paradiso Tolhuis (22-24 februari).

Zeker weten, hoor. Fijn plaatje, alsmede energiek! Straalt ook wel wat ruige duisternis van af die doorweegt, te oud om nog te puberen, te jong om al volwassen te wezen.

Savages vind ik erg vet en daar doet het me ook wel erg aan denken. Verder durf ik ook Sonic Youth aan het rijtje toe te voegen maar goed, dat is niet zo'n gewaagde zet.

Lekker gebalde plaat met wat ingehouden woede hier en wat euforische ontlading daar. De gekkigheid van Savages ontbreekt, maar dit is een prima begin van 2024 zo!

3,5 sterren

Of voor België, op 13 februari in Cactus, Brugge. Het gaat hard.

Zeker! Fijne plaat dit! Een beetje buiten mijn 'normale' muziekdieet, maar ik kan dit zeker waarderen.

Aangename verrassing zo vroeg in het jaar. We komen om in de post punk bandjes maar SPRINTS onderscheid zich door sterke refreinen en een fijne spanning en opbouw in de nummers.
Inderdaad, Savages hoor ik er in terug maar ook bands als Wolf Alice en Pumarosa.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: SPRINTS - Letter To Self - dekrentenuitdepop.blogspot.com

SPRINTS - Letter To Self
De Ierse band SPRINT opent het muziekjaar 2024 met haar debuutalbum Letter To Self en het is een overrompelend goed debuutalbum, dat overloopt van energie en urgentie en vol staat met geweldige songs

De Britse muziekpers creëert aan het begin van 2024 een ware hype rond de Ierse band SPRINTS. Dat betekent meestal dat er niet zo veel bijzonders aan de hand is, maar de band uit Dublin heeft met Letter To Self echt een geweldig album afgeleverd. SPRINTS kan uit de voeten met postpunk, maar schuift minstens net zo vaak op richting indierock, garagerock of punk. Letter To Self maakt indruk met fantastisch gitaarwerk en met de alle kanten op schietende zang van Karla Chubb, die kan praten, zingen en schreeuwen, maar het debuutalbum van SPRINTS is ook een album met een aantal direct memorabele songs en een album waar de energie van af spat. Een prachtige start van het muziekjaar 2024!

Een deel van de Britse muziekpers heeft het in de allereerste week van 2024 al serieus over het album van het jaar. Het is een album dat uitvoerig de hemel in wordt geprezen, waarbij superlatieven niet worden geschuwd en waarbij driftig wordt gestrooid met grote namen. Het gaat allemaal om Letter To Self van de Ierse band SPRINTS (met hoofdletters). Na twee veelbelovende EP’s en het opbouwen van een uitstekende live-reputatie, is het helemaal aan het begin van 2024 tijd voor het langverwachte debuutalbum van de Ierse band.

Door de zorgvuldig gecreëerde hype begon ik met enige scepsis aan het album van de band uit Dublin, maar deze scepsis verdween al snel als sneeuw voor de zon. SPRINTS krijgt onder andere het label postpunk opgeplakt en hoewel dit niet helemaal ten onrechte is, klinkt de band uit Dublin zeker niet hetzelfde als al die andere postpunk bands die de afgelopen jaren zijn opgedoken, onder andere uit de Ierse hoofdstad, die dankzij Fontaines D.C. en The Murder Capital uitgroeide tot de hoofdstad van de postpunk.

SPRINTS overtuigde me niet direct, want wanneer in het eerste deel van de openingstrack staccato gitaarakkoorden worden gecombineerd met dwingende basloopjes, wat nerveuze drums en wat onvaste praatzang klinkt de muziek van SPRINTS nog niet heel onderscheidend. Halverwege de openingstrack trapt de Ierse band het gaspedaal echter volledig in en verlaat het de gebaande paden van de postpunk om ergens tussen garagerock, punk en indierock uit te komen.

Frontvrouw Karla Chubb laat horen dat ze ook kan zingen en SPRINTS verrast vrijwel direct met geweldige gitaarriffs, die hier en daar herinneren aan het gitaarwerk van The Edge in zijn jonge jaren, maar dan wat minder geremd, en zo nu en dan met uithalen die flink kunnen ontsporen. De ritmesectie blijft het postpunk keurslijf nog even trouw, maar alles bij elkaar genomen klinkt Letter To Self al snel een stuk spannender dan vrijwel alle postpunk albums die vorig jaar zijn verschenen.

Het is voor een belangrijk deel de verdienste van Karla Chubb, die niet alleen de meeste vocalen voor haar rekening neemt, maar ook de belangrijkste songwriter van de band is en een deel van het gitaarwerk voor haar rekening neemt. De Ierse muzikante vertrouwt deels op praatzang, maar kan ook echt zingen en kan het bovendien heerlijk uitschreeuwen. Het voorziet Letter To Self van heel veel energie en die energie wordt versterkt door het al eerder genoemde geweldige gitaarwerk op het album.

Het is gitaarwerk dat de muziek van SPRINTS ook de kant van de indierock, noiserock, punk of garagerock opduwt, waardoor de band uit Dublin zich definitief ontworstelt aan het hokje postpunk. Het is gitaarwerk dat behoorlijk rauw stevig kan klinken, maar het veelkleurige gitaarwerk op Letter To Self kan bij vlagen ook bijna minimalistisch klinken en herinneren aan het briljante debuutalbum van Young Marble Giants om niet veel later weer een compleet andere kant op te schieten.

Wanneer wolken postpunk overdrijven op Letter To Self raakt SPRINTS aan Siouxsie & The Banshees, maar minstens net zo vaak hoor ik flarden van een jonge PJ Harvey of domineren invloeden uit de 90s indierock. Hole, Elastica en Pixies komen ook voorbij, maar SPRINTS blijft ook zichzelf, waardoor het de vergelijking met anderen al snel ontstijgt.

Elf songs lang staat SPRINTS garant voor een enorme dosis passie, energie en urgentie, maar de Ierse band maakt ook indruk met de ene na de andere geweldige song, die stuk voor stuk makkelijk blijven hangen. Ik ga het in de eerste week van het jaar echt nog niet over jaarlijstjes hebben, maar dat het muziekjaar 2024 fantastisch is gestart met Letter To Self van SPRINTS is ook wat mij betreft zeker. Erwin Zijleman

Dit is een erg goede review erwinz.

Dank voor de tip ABDrums, zeker niet verkeerd. Heerlijk hoe die monotone wat zeurderige zang past bij het thema en de muziek. Best leuk om ook 's wat punk tussendoor te luisteren, al blijft het wel bij deze 1½ luisterbeurt gezien de tijd die ik al kwijt ben binnen m'n "eigen straatje" (en jij weet inmiddels vast wel waar m'n focus ligt... )

Als ik haar had zou het van voor naar achteren wapperen, wat een heerlijke plaat. Eerste luisterbeurt tot nu toe maar deze gaat komende dagen op repeat voor ik hem review. Hoe lekker is 'Cathedral', damn!

Dit hoef ik thuis dus niet op te zetten. Categorie ‘herrie, mag dit af’ waar ik zelf ook steeds minder naar luister. De laatste keer dat het me echt wat deed was het debuut van shame.

Het lijkt er op dat er weer een lekkere brok herrie goed bevalt. Vooral Sonic Youth en Elastica komen bij me naar boven drijven als ik dit debuut hoor. Op de in juni verschenen single Adore Adore Adore (niet op dit album) hoor ik weer Magnapop.

Vernieuwend? Welnee. Been there done that. Maar knallend 2024 in met SPRINTS is helemaal geen slecht idee.

Dit klinkt goed!

DjFrankie?

Present in Rotown.

En ik in Paradiso Tolhuis. Ze schijnen live erg goed te zijn, ben benieuwd!

Op dit moment voor het eerst aan het luisteren...doet mij ook qua zang aan Hole denken. Kaartje voor Vera heb ik alvast in de pocket. Voor 12euro twee toffe nieuwe bands zien en horen spelen is geen geld in deze tijden!

Dat zijn inderdaad uitgezonderde prijzen, heerlijk!

Is uiteraard wel op dit album terecht gekomen, was eerst een losse single, maar heeft het album gehaald dus een opmerking om te vergeten

Ik heb dan al een ander geweldig optreden in de planning: Mandy, Indiana in EKKO. Keuzes, keuzes... Reken op Sprints ergens op Lowlands of zo (fingers crossed)

Dat hangt erg af van de publieksparticipatie. Op Misty fields 2022 was het een gekkenhuis, vorig jaar tijdens Eurosonic liep ze gepikeerd van het podium na een half uurtje..

Toen shame in Rotown stond ging het dak eraf. Zelden zo'n energiek concert meegemaakt (op de Pumpkins in de beginjaren na). Ik hoop op wederom hetzelfde dan. Maar als mevrouw nu al attitude heeft...

Heerlijke plaat. Nu al kandidaat voor de eindlijst van dit jaar en niet voor nummer 30.

Zal er zijn In Rotown.
English Teacher + Sprints op 1 podium. = Dubbele hoofdact.

Wat een stamper van een plaat, zie de mensen al springen tijdens de festvials, dat ze maar vaak geboekt mogen worden.