Peter Gabriel - i/o (2023)

Ik bedoel met dichtgeplamuurd als voorbeeld Four kind of horses, het moment dat er daar een rustpuntje zou kunnen zijn krijg je weer een extra laag. Elke moment, elke tel is er iets gaande. 127 lagen of zo, van die apparat/Massive attack achtige strijkers, achtergrond stemmen, electronica. Mooi hoor, maar iets te veel voor mij.

Ik zie in je top 10 héél veel van die artiesten staan. Nu ja, prog in t algemeen, en alle artiesten die daar uit voortvloeien zijn wat teveel voor mij. Smaken verschillen.

davevr vroeger nam men muziek op met een 8 track recorder. Tegenwoordig is dat wel wat meer. Volgens de auteur van de biografie van King Crimson, Syd Smith is het album bijvoorbeeld Thrak opgenomen met 48 tracks. En dat album stamt al uit 1995. In de stereo track op CD gebeurt al ontzettend veel. Maar op de BR-A van Jakko Jakszyk hoor je dat pas echt duidelijk. Progressive Rock is altijd meer gelaagd. Zowel qua muziek als qua songteksten en betekenis. Dat is ook het interessante er aan en is BR-A ook zon mooi medium.

Stel je voor wat de mogelijkheden nu zijn.

En ja mijn lijst is behoorlijk old school. 7 van de 10 uit de jaren 70.
Tsja. Toen werd nu eenmaal in mijn optiek de beste, meest baanbrekende en originele muziek gemaakt.

Daar kunnen we nog wel een robbertje over vechten….

Zo dan, Mr Gabriel laat er na een “stilte” van 12 jaar geen gras over groeien. 1 album 2 mixen (met dvd er bij 3 mixen). De keuze is reuze of te veel van het goede?
Het is een interessant concept met in het vooruitzicht een release waarbij de beste mix van elk nummer op een album komt…… als ik het goed begrijp.

Bij mij gaat de voorkeur over het algemeen naar de bright-side.

In het geheel een geweldig sterk album (geen zwakke broeder te bekennen).

En zo ben ik genoodzaakt om mijn top 10 over 2023 te herzien, want deze moet daar zeker in (waarschijnlijk ergens rond positie 5)

In de beperking vind men zijn meester, vind ik een mooie uitspraak

Ik doe mee

Met mij erbij maakt dat Three of a Kind.

Hier in huis wordt die muziek (jaren '70) aangeduid als OLM - die is verbannen naar mijn werkkamer; soms krijgt - tot mijn verbazing - zo'n plaat een inreisvergunning voor de woonkamer.

Vast blijven houden aan OLM, met het argument toen werd nu eenmaal in mijn optiek de beste, meest baanbrekende en originele muziek gemaakt doet mij verzuchten eens iets aan de optiek te doen. Afgezien van wave/postpunk (boeiende 80s) zijn erna ook voldoende interessante muzieksoorten opgekomen. Menig luisteraar, ook al was ie goed gezeten, kukelde dan van verbazing van zijn stoeltje; twee kleine voorbeelden: de eerste keer een track van Antony and the Johnsons horen of een van Burial. Zet het denkraam open en laat de geur van 1000 nieuwe muziekbloemen naar binnen.

Bovendien heeft Gabriel zijn beste werk ná 1980 gemaakt.

Beide mixes eenmaal gedraaid; lichte voorkeur voor dark, maar het heeft hier nog niet gesneeuwd

Het vinyl komt hier pas in Maart middels de aangekondigde boxset, maar ik kon mij uiteraard niet bedwingen voor de 2CD met blu-ray. Gisteren weer even ouderwets naar Plato in Utrecht geweest omdat het zielloze BOL het weer geweldig liet afweten. Die begrijpen niet dat het onacceptabel is als je zo’n belangrijke release pas op 8 december ontvangt.

Ook even door de vinylbakken gegaan bij Plato, maar die staan daar zo vol dat van echt lekker diggen geen sprake kan zijn.

Drie i/o mixen dus hier. Welke mix de voorkeur gaat krijgen weet ik echt nog niet. Ik heb de nummers al vaak beluisterd na de Full Moon releases afgelopen jaar. De nummers klonken ook al fantastisch tijdens het concert van het jaar afgelopen 5 Juni. Ademloos toegekeken vanaf een super plek, geweldige avond en voor mij het beste concert van de afgelopen 10 jaar. Enkele voorspelbare hitjes had Gabriel zelfs weg mogen laten van mij.

Nu eerst de Bright Side Mix op volle sterkte.

Kijk uit hè. Hier begeef je je in de blasfemie en heiligschennis regionen van het Oude Testament van een bepaald bandje.. en wat I, II en III solo albums.

Tja....de "echte" die hard fans zijn er heel snel bij inclusief mening. Ik moet er eerlijk gezegd nog inkomen. Simpelweg omdat mijn muziek smaak is veranderd in de loop der jaren. Volop meegedaan aan de discussie of Genisis nog Genisis was na het vertrek van Peter Gabriel (ja was mijn menig destijds) en gaande weg een andere muzikale weg ingeslagen. "Allemaal" muziek uit het verleden waar ik niet veel meer naar luister. Dan is het wel weer inkomen....... Twee luisterbeurten verder intrigeert het wel. Ik moet er ook weer voor gaan zitten, aandacht voor hebben en echt luisteren in plaats van dat het bijna automatisch tot me doordringt. Wie weet is dit een held uit het verleden die ik weer toelaat....wie weet....

Prachtig album.

En mocht ik nu worden overreden dan mag Live and Let Live wel op de ceremonie

Ook zonder ironie, nee echt, meer dan mooi dit

Aha, dat verklaart mijn neiging naar Bright….. eens zien of daar vanavond verandering in kan komen als ik in het donker alleen de Dark draai

Geweldig album.
Samen met Us favoriet.
Heb lichte voorkeur voor the dark mix (voorlopig)

Ik had veel nummers al gehoord en ben bij het concert geweest. Het klinkt allemaal erg vertrouwd daardoor, wat een beetje jammer is. Een nieuw album is natuurlijk ook om te ontdekken. Gelukkig kan ik meedoen aan de Bright or Dark Competition met momenteel een lichte voorkeur voor Dark .

Smaakgewenning. Dat zit me in de weg. Vond het messcherpe PG-III meesterlijk. Vandaar. Dit is andere koek. Als halve fan ligt deze rijke dis me nogal zwaar op de maag. De afzonderlijke gerechten van het afgelopen jaar waren goed te verteren. Maar nu alles bij elkaar? Da's een hele hap. Pauze. Uitbuiken en luisteren maar weer. Oef. Muzikaal niet verrassend. Productioneel alle sporen vol. Te vol. Ik krijg geen lucht. Stem uniek in zijn soort maar op den duur vermoeiend. Cryptische teksten als een dominee op de kansel. Ik chargeer voor alle duidelijkheid. Kunst krijg ik liever aangeboden dan opgelegd. Dat laatste ervaar ik met dit album. Dan is het hard werken voor mij als luisteraar. Te hard naar mijn zin.

Gabriel is terug! En hoe! Een meesterlijk album, kan zich, wat mij betreft, meten met zijn eerste vier platen die ik bijzonder hoog heb.
In tegenstelling tot Kalamitsi ervaar ik het juist als een ‘aangeboden gerecht’, en neemt hij me juist veel beter mee dan op Up. Daar moest ik echt even aan wennnen.
Ik kom er op terug, wil het wat vaker draaien voordat ik ik een echt oordeel geef. En dat kan ff duren want er is veel moois op dit moment, en ik ben meer van de clan die vindt dat Gabriel zijn beste werk heeft gemaakt tot 1980!
Ook nog geen voorkeur voor Brigt or Dark.

Meen je dat? Alleen Gabriel I en II (die vind ik zelf wat wisselvallig) en zijn werk met Genesis? Beetje karig hoor…

Voor nu: had het album toch beëindigd met het fenomenale And Still ipv het slappe en drakerige Live and etc.

En hij heeft het podium ook meteen weer verlaten. The End. Het slotakkoord. Adieu. En dat stemt weemoedig…

Yep, dat meen ik, ik vind zijn eerste drie (eigenlijk ook de 4de) fantastisch. Ik was 16 toen zijn eerste solo-album uitkwam en ik zal altijd zweren bij die uitvoering van Here Comes The Flood .
Het tweede album, misschien wat ontoegankelijker en experimenteler, is misschien wel mijn meest gedraaide PG album. Zal met leeftijd te maken hebben.
Scratch is een mijlpaal in zijn oeuvre wat mij betreft.
Niet dat ik So, Us, Up niet kan pruimen maar ik draai ze minder.
Wel kijk ik nog met regelmaat naar de showopening “Talk to me” en “Blood of Eden”, meesterlijk.

Nu is dit niet per se het type muziek waar ik normaal gesproken voor warmloop maar na beluistering van dit album moet ik zeggen dat het indrukwekkend is. Het vakmanschap en perfectionisme spat er vanaf. Benieuwd of ik hier nog vaak naar ga teruggrijpen

Lees je je eigen post wel goed? Je zegt zijn beste is werk is tot 1980, om vervolgens te zeggen dat je Melt en ook Security fantastisch vindt (1980 resp. 1982)??

Yep, ik lees goed, helaas voor je.
Ik wist niet dat het precies op het jaar af geneuzeld moest worden.
Maar prima, terug naar dit album, fantastisch, kan dat? Ook als het na 1980 is verschenen?
Wat Genesis betreft, voor mij is zijn bijdrage daar tot en met 1975 onovertroffen, hoe goed ik de band daarna ook vindt.

of Playing For Time met die fenomenale twee slotminuten.

Na ruim twintig jaar wachten brengt Peter Gabriel zijn Magnum Opus uit onder de naam i/o
En wat een geweldig album is het!

Al vanaf zijn Genesis jaren volg ik hem met meer dan grote belangstelling, tijdens zijn solojaren in het muzikale landschap zie ik diverse paralellen met muzikaal equivalent Kate Bush, twee grootheden die ook diverse keren hun krachten hebben gebundeld.

Tijdens iedere volle maan periode heb ik de nieuw uitgebrachte tracks beluisterd en iedere keer werd ik weer aangenaam verrast door de pracht van het nieuwe dat ook geladen was met het vertrouwde geluid van zijn stem.

Productie technisch staat het weer als een huis (lees wolkenkrabber), de liefhebber kan kiezen uit twee mixen. Hierboven worden al diverse voorkeuren besproken. Ik heb ze beiden gehoord en neig naar the Dark site mixen, maar dit rijke gevulde album verdient meerdere luisterbeurten om de vergelijking denk ik goed te kunnen maken.

Daarbij zal het ook zeker uitmaken op wat voor manier deze muziek beluisterd wordt. Door de koptelefoon zal het een totaal andere beleving zijn dan over de luidsprekers en ook de kwaliteit van de afspeelapparatuur zal bepalend zijn.

Beneden heb ik een veel betere installatie staan dan op mijn atelier, terwijl daar ook een verdienstelijke set staat, maar daarin hoor ik al veel verschil.

De afwisseling tussen up tempo en ballads vind ik ook goed gedoseerd, in beide categorieën worden we getrakteerd op muzikale juwelen.
De subtiele opener Panopticom, het ontroerende Playing for Time, Four Kind of Horses met zijn fraaie gelaagdheid. En het voor mij nu al tijdloos mooie So Much.

Met de afsluiter Live and Let Live geeft Peter Gabriel weer zijn eigenzinnige en mooie staalkaartje af, een subtiele bijdrage aan een tolerante inclusieve en mooie samenleving.

Een hele diepe buiging voor dit prachtige album!

Een relaas vanuit het duister naar het licht.

Ik heb de al maanden van tevoren uitgebrachte liedjes bewust niet of nauwelijks beluisterd. Ik wilde liever wachten tot de eerste decemberdag. Zodat ik met nagenoeg frisse oortjes naar een goed afgerond stuk muziek kon luisteren. Dat was ongeveer de bedoeling. En dat luisteren werd een boeiende ervaring. Met een paar voeten in de aarde. Dat dan weer wel. In meerdere opzichten. Zoals… ook al klinkt het super, aan een goede Dolby Atmos ervaring heb je niet veel zonder de juiste apparatuur en opstelling. Of… als je probeert de verschillen te ontdekken raak je de weg kwijt.

Dat het i/o album van Peter Gabriel een 'slowcooker' van formaat blijkt te zijn, is mij inmiddels wel duidelijk. Na talloze pogingen dit werkstuk te doorgronden, is deze ietwat curieuze plaat ruim vierentwintig uur later namelijk nog altijd niet volledig 'gegaard'. Het is natuurlijk wel een behoorlijke kluif. Een ware uitdaging in zo'n kort tijdsbestek. Wellicht zelfs bijna onmogelijk. Dit album wist dan ook nauwelijks iets dergelijks als een liefde op het eerste gehoor tot stand te brengen. Maar dat i/o de potentie had uit te groeien tot hoogstwaarschijnlijk 'mijn plaat van het jaar' drong pas tot mij door bij het krieken van de dag en dat vind ik op z'n zachtst gezegd opmerkelijk. Maar wat een pracht. Wat een streling voor het oor. Peter Gabriel heeft voor mij altijd al een hele prettige, warme en gevoelige stem gehad. Nog steeds. Maar op dit tijdstip klinkt het vele malen indrukwekkender. Indringender ook. Breekbaar zelfs.

Maar het is niet alleen die mooie stem. Want i/o is eveneens ontzettend herkenbaar als een hecht Gabriel gezelschap. Vooral door de immer aanwezige swingende (of sensuele) ondertoon en de vele invloeden uit allerlei verschillende muzikale stromingen. Met heel veel dank aan een van mijn favoriete bassisten, Tony Levin. En Brian Eno. En de hele waslijst aan violisten, gitaristen, pianisten, zangers, zangeressen en allerhande percussionisten/drummers. (De complete lijst kun je op Wikipedia vinden.)
Het nieuwe album betekent voor mij in ieder geval een zeer prettige afwisseling tussen de (meer)stemmige liederen en de fantastisch bombastische funk-rock knallers met als favoriet Road to Joy. Dan gaan de stoelen aan de kant. En de bank trouwens ook.

Maar nog belangrijker voor mij zijn de wonderschone melodieën die in al deze - al dan niet - weelderige klanken besloten liggen. Er is werkelijk geen enkele misser te bekennen. Mag ook wel na zoveel jaar.

Na deze intense nachtelijke beleving, heb ik dus geen uitgesproken voorkeur voor de verlichte of juist de duistere kant van het i/o verhaal. Misschien wordt het de 'Bright-Side Mix'? Of toch liever de 'Dark-Side Mix'? Of misschien wel de Dolby Atmos 'In-Side Mix'? Nou, dat laatste weet ik waarschijnlijk pas in de loop van volgend jaar. Als ik van de baas weer een nieuwe versterker mag kopen. Of zo'n leuke home cinema set. Maar eigenlijk vind ik dit 'Mix' gedoe niet zo relevant. Ik denk zelfs dat ik van alle mixen evenveel ga houden.

Zolang Peter maar blijft zingen…

De meer melodische nummers heb ik nog niet veel mee.
The Court (waarom noemt niemand dit nummer?), Road to Joy (hebben beiden dat SO gevoel) en in wat mindere mate This is home springen er uit.

Dit is hem dan. De enige oude lul die nog echt een artistiek bizar overtuigende plaat weet te maken.

Je maakt een grapje toch? The Boss? Johnny Cash in zijn laatste jaren? En zo zijn er nog wel meer. Het is een goede plaat maar laten we niet doen alsof Gabriel de 2e komst van Christus is en alles vergeleken met hem verbleekt.