Peter Frampton - Frampton Comes Alive! (1976)

Nou....nee. ik vind het een geslaagde cover, passend in het geheel.

Klopt.

De livedubbelaar Comes Alive is eigenlijk zijn bekendste werk.
Terwijl zijn studiowerk altijd van redelijk tot hoog niveau is geweest.
Maar altijd beter dan een verzamelaar, zo'n liveplaat.

dit komt hoogwaarschijnlijk doordat het een jaar of zo later uit kwam dan zijn grote hit single Show Me The Way (van zijn album "Frampton" uit 1975, want volgens mij was die album tot die single uitkwam bijna onbekend gebleven?

Op deze live album geeft Frampton aan wat allemaal mis ging met de zogenaamde soft rock genre ... en een jaar of zo later bracht hij op deze album (zie link) zijn cover van "The Long and Winding Road" dat misschien wel de slechste song is op die hele album - een album trouwens die al zo slecht was!!

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1978)


tegen de eind jaren 70 was Frampton totaal overbodig voor de veranderende music scenes (behalve in red neck country en dan nog steeds tot vandaag op NL radio!) ... dat zie je dan later als hij op veel te veel zogenaamde nieuwe albums nog een versie van "Show Me The Way" weer uitbrengt

Leuke theorie TerryA maar de hitsingle was de live opname van Comes Alive .......

Ik kan eigenlijk maar 1 album vinden waarop hij dat nummer een tweede keer op heeft genomen. 'Frampton' om precies te zijn.

Het is ook weer een hoop negatieviteit om niets.

Frampton heeft nog een rits redelijk coherente platen gemaakt, door de tachtiger jaren heen.

"Frampton" werd eerder uitgebracht dan CA en da's dus de eerste versie

Ik bedoel die uit '94. Ik neem aan dat dat andere (nieuwe) opnames zijn van het album uit de jaren 70?

Toch wel een behoorlijk 'live'- album van Frampton, hoewel ik er niet zwaar kapot van ben. Favoriete nummer toch Show Me The Way, waar hij m.b.v. een talkbox/jappiotube via een slangetje "door zijn gitaar praat":......Wauw.......wauw wauw wauw wauw wauw......wauw wauw wauw.. wauw... wauw......Wauw!!

Frampton comes alive werd in de jaren 70 gererkend tot één van de beste live platen ooit, maar de tand des tijds heeft er flink aan geknaagd. Ik vind het een melige plaat waar ik niet warm of koud van wordt. Wel een plaat waar een groep aan Bon Jovi veel naar heeft geluistert, de raakvlakken zijn groot, ook het uiterlijk van Frampton uit de jaren 70 vertoond gelijkenis met dat van Jon Bon. Toeval?? Misschien, maar het valt me op.

inderdaad je hebt gelijk! ik had altijd gedacht (herinnerd) dat die live album een success werd vanwege de hit single Show Me The Way maar nu zie ik dat het vanaf die album ook kwam ... dus wel in eerste instantie een success door die single maar toen ging die album een eigen leven leiden in 1976 en 1977 ...

heb even nagecheckt en zie nu hoe ik misschien in die verwarring kwam (het is intussen dan ook meer dan 30 jaar geleden) ...

Frampton bracht "Show Me the Way" oorspronkelijk uit als single in 1975 (dit was de versie vanaf zijn album "Frampton" dat ook uit kwam in 1975) en had als b-kant "The Crying Clown" maar werd geen hit, en dan in Februari 1976 bracht hij de live versie uit als single, met de b-kant "Shine On", dat van deze album (Frampton Comes Alive!) was genomen dat zijn eerste hit single was geworden. Deze album werd tijdens 1976 & 1977 de meest verkochte live album ooit (intussen zijn er betere verkochte live albums uitgebracht door o.a. Springsteen & The Eagles)

Frampton`s laatste UK top 40 single was eind 1976 (de jaar dat punk doorbrak!!) - hij had nog een keer een single dat nummer 41 bereikte in de zomer van 1977 maar daarna hebben ze eigenlijk nooit meer van hem gehoord

In Noord Amerika ging hij lekker door met zijn "out of date soft rock" achtige spul maar die hadden ook toendertijd de hele punk scene niet mee gekregen - verklaart misschien die Bon Jovi types die daar intussen ook success hadden met de motto "it was like punk never happened until the yanks invented punk with Green Day"!!

En zelfs daar heeft Frampton sinds de eind jaren 70 ook geen Billboard hits meer gehad (alleen wat notities in de noord amerikaanse rock charts) ...

single - release date - highest chart placing in US & UK national charts:
Show Me The Way - April 1976 - US#6 / UK#10
Baby, I Love Your Way - August 1976 - US#12 / UK#43
Do You Feel Like We Do - November 1976 - US#10 / UK#39
I'm In You - July 1977 - US#2 / UK#41
Signed, Sealed, Delivered ( I'm Yours ) - September 1977 - US#18 / no UK placing
I Can't Stand It No More - July 1979 - US#14 / no UK placing


@Nicci: Intussen heeft hij (of zijn record coy) wel veel "Best of" en "live" achtige compilatie albums uitgebracht (de album "Frampton" uit 1994, en Comes Alive II uit 1995) met die hits van de mid jaren 70 weer derop.


In samenvatting, Frampton was eigenlijk net zoals Motorhead: Britse musicians die in de mid jaren 70 in Noord Amerika waren doorgebroken op de rug van de hele prog rock en heavy rock scenes die kort daarna ingehaald en voorbij gereden werden door die hele punk scene dat muziek voor goed ging veranderen!


voor meer uitleg over deze "Theorie" zie ook eerder discussie (en dan wel mijn opmerking van 6 augustus 2009, 14:29 uur) op:

Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Wat je al niet aan Google kan hebben . . . .

Frampton was toen ook al een paar jaar over zijn artistieke hoogtepunt heen ( Something's Coming & Frampton zijn IMO al een stuk minder dan Frampton's Camel ) en het succes van CA was een soort van bonus op het jaren onafgebroken touren door de US. Jammer genoeg ( voor de muziekliefhebber ) zijn er niet al jaren eerder officeële live opnames gemaakt, want ik vind CA ook een beetje futloos en plichtmatig in vergelijk met bijv. de Ultrasonic May 1974 bootleg ... maar ja, die hadden dan waarschijnlijk weer niet zo giga verkocht.

Het is verbazingwekkend dat mensen zomaar alles klakkeloos over nemen zonder te controleren of het wel klopt wat ze beweren. Zelfs Wikipedia kan al uitkomst bieden:

''Upon its release the album became the best selling live album in America, achieving 6x platinum status, but has since dropped to fourth, being superseded by Garth Brooks' Double Live (20x platinum), Bruce Springsteen's Bruce Springsteen & E Street Band Live 1975 - '85 (13x platinum) and The Eagles' Eagles Live (7x platinum).''

Ik ben het op zich eens met Droombolus' eerdere commentaar (over stadionrock), al ken ik niet alles van Frampton van binnen en buiten. Toch is het absoluut geen slecht live album. 'Baby I Love Your Way' is wel een beetje te zwijmelend, maar kan er nog mee door, en deze Stones cover is erg slecht. De plaat is echter de aanschaf alleen al waard vanwege 'Do You Feel Like We Do'.

Een wat matig album, maar waarschijnlijk sloeg het bij heel wat huishoudens aan. De hoogtepunten zijn duidelijk de singles en de opener. De rest klinkt erg gladjes, niet echt slecht maar totaal niet opzienbarend.

Ik vind het een goede rock(live)plaat met een hoop goede songs met lekkere hooks.
De band speelt strak, enthousiast en Peter is een goede zanger en solist.

Veel gepolijster en netter dan The Pie. Maar dat was ook de reden dat Peter daar niet meer inspeelt.

Ik ken zo ongenadig veel slechtere muziek dan wat deze mooie jongen doet, dat een onvoldoende geven voor deze plaat, er bij mij niet inzit.

Ik heb toentertijd een radio-opname (BBC) van Frampton Comes Alive gehoord en dat was noot-voor-noot precies hetzelfde als de plaat. Ook de volgorde. Men kreeg precies waarvoor men kwam, waarvoor hulde en bewondering, maar voor mij het bewijs dat Frampton een product van een concept was met een... vooruit, mooie verpakking.
Vandaar dat 'gladde' , waaraan ik mij steeds meer ergerde, hem verkocht en terugvond in kartonnen dozen op de grond onder de platenschappen en waarin een lange rij F.C.A. stond voor twee gulden vijftig of 5 voor een tientje.
Het verwondert me dat Frampton hier nog tot leven blijft komen.

Met dit live-album kwam Peter Frampton volop in de aandacht, dit verkocht meer dan al zijn studio-albums samen. Misschien omdat zijn muziek live beter overkomt. Al klinkt dit vergeleken met zijn vroeger werk bij the Herd en Humble Pie inderdaad wat gladder. Maar de sfeer zit er wel in en zijn gitaarsond is uniek.
Show Me the Way is beslist één van de beste hitsingles van 1976, Do You Feel Like We Do is een ander hoogtepunt, zijn versie van Jumpin' Jack Flash mag er ook zijn.

Do You Feel Like We Do is magistraal, verder aardig plaatje.

In de jaren 80 heeft hij nog getourd met David Bowie. Toch een aardig track record die man.

lekkere live cd !

beste live lp (cd) ever

Redelijke liveplaat. Ik heb nooit begrepen, waarom dit live album zo goed verkocht toentertijd. Frampton is een artiest, die hier in Nederland nooit echt potten heeft gebroken, en alleen bekend was van The Herd en Humble Pie. Maar zijn eigen albums deden het hier helemaal niet zo best.

Show me the way (in een ge-edite versie) deed het hier wel erg goed.

Dit album werd mede een succes dankzij Show Me The Way Rinus .
En je weet wat er gebeurt als een single groot wordt , dan is er al gauw belangstelling voor een album .
Het is een goede plaat , maar ik vind het ook geen echte heel bijzondere live registratie in de zin van een klassieker .
Do You Feel Like I Do is heel sterk en die klokt ruim 14 minuten . Die song pompt het gemiddelde aardig omhoog .

Het is toch echt niet alleen de single geweest die zo'n megasucces van deze plaat heeft gemaakt. Hij had nota bene geen echte singlesuccessen hiervoor gehad, en dan een live opname en 6M verkopen!

Misschien idd niet HET livealbum maar scheelt niet veel...

Show Me The Way Rinus.

Dat nummer ken ik niet, of moet Rinus de way showen aan Peter Frampton misschien?

Deze plaat heb ik nog nooit beluisterd, ken er echt geen enkel nummer van. Ik houd enorm van live platen, misschien is deze de moeite ook nog wel waard.

je zal aangenaam verrast zijn. Perfecte kwaliteit en heerlijke nummers. Show me the way is zelfs nog 1 van de mindere

En ricardo heeft bijdehandjes gegeten vanavond .

haha, goeie grap

Volgens mij had Frampton meer hits... Maar je hoeft toch geen hits te hebben, om succes te hebben?!?

Ik had juist het idee dat Frampton meer richting de intelligente rock zat. Ik vind in ieder geval een hoop nummers van hem zeer goed.

Lines On My Face, Something's Happening, Wind of Chang, Plain Shame, allemaal puntgave songs....