Peter Frampton - Frampton Comes Alive! (1976)

mijn stem

3,54 (182)

182 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: A&M

Something's Happening (5:41)
Doobie Wah (5:34)
Show Me the Way (4:34)
It's a Plain Shame (4:18)
All I Wanna Be (Is by Your Side) (3:07)
Wind of Change (2:45)
Baby, I Love Your Way (4:37)
I Wanna Go to the Sun (7:12)
Penny for Your Thoughts (1:21)
(I'll Give You) Money (5:35)
Shine On (3:35)
Jumpin' Jack Flash (7:35)
Lines on My Face (6:56)
Do You Feel Like We Do (14:17)

totale tijdsduur: 1:17:07

Links

Spotify Last.fm

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 2 3 4 5 6 7 >

1...4 5 6 7

Ozric Spacefolk

geplaatst: 15 november 2013, 13:07 uur

Zoals hier: Peter Frampton - Breaking All the Rules (1981) , dat is met Steve Lukather...!!!

4,5

Hans Brouwer

geplaatst: 17 november 2013, 13:59 uur

Droombolus schreef:
Het probleem zit hem wat mij betreft vooral in z'n band en dan vooral bij z'n toetsenist/2e gitarist en bassist. Prima muzikanten allebei maar ze staan alleen maar braaf hun werk te doen, zonder enige andere betrokkenheid dan hun portemonnee ..........

Heb je er wel eens in gekeken..... In de portemonnee van deze drie heren?

. Dat dacht ik al..........

3,0

Von Helsing

geplaatst: 17 november 2013, 14:07 uur

Hans Brouwer schreef:

(quote)

Heb je er wel eens in gekeken..... In de portemonnee van deze drie heren?

. Dat dacht ik al..........

Dat wordt lastig want 2 van de 3 zijn inmiddels overleden.

4,0

iggy

geplaatst: 17 november 2013, 14:43 uur

Het is maar de vraag in hoeverre Frampton dit toeliet. Hij was en is de man waar alles om draait.
Het zit er dik in dat Pete enige muzikale vrijheid gewoon niet dulde.

3,0

ricardo

geplaatst: 17 november 2013, 16:19 uur

Ik moet zeggen dat ik het laatste nummer wel echt geweldig vind met mooi virtuoos gitaarwerk, is gewoon een kwestie van goed luisteren.

Door het ingemixte publiek en het best heldere geluid waardeer ik hem wel steeds beter.

Vind hem in de verte wel een beetje weg hebben van het live album uit 1973 van uriah heep, en dan vooral het laatste nummer.

Ik hoorde Hans Brouwer eerder zeggen dat dit live album in 1976 echt een sensatie was, maar op basis waarvan dan?

Want qua geluidskwaliteit en virtuositeit zijn er echt nog wel beteren geweest, zeker ook voor 1976.

3,5

matthijs

geplaatst: 17 november 2013, 16:19 uur

"zonder enige andere betrokkenheid dan hun portemonnee .......... " klinkt alsof het aan de andere muzikanten ligt, `Het zit er dik in dat Pete enige muzikale vrijheid gewoon niet dulde.` klinkt alsof het aan Pete ligt.
Ik vraag me af waar de nadruk ligt en hoe je dat kunt weten.

4,0

iggy

geplaatst: 17 november 2013, 17:44 uur

Dat heb je wel vaker bij bandleiders. En niet dat ik dat zeker weet. Vandaar ik ook schrijf het zit er dik in.
Welke gedachte zit er dan volgens jou achter? De enige die ik nog kan bedenken is dat ze verder niet beter kunnen. En dat kan natuurlijk ook.

@ Ricardo. Het laatste nummer is wat mij betreft zeker een van de beste. Maar ook Lines on My Face is top.

Tja en waarom is een plaat een sensatie? Alive werd in 1976 uitgeroepen tot de beste plaat van het jaar. Teminste in het blad Rolling Stone readers poll. En niet dat dat veel zegt. Feit is dat Alive vanuit het niets enorm verkocht. Daarvoor verkocht Frampton bijna voor geen meter.

3,0

Von Helsing

geplaatst: 17 november 2013, 18:23 uur

iggy schreef:
Dat heb je wel vaker bij bandleiders. En niet dat ik dat zeker weet. Vandaar ik ook schrijf het zit er dik in.
Welke gedachte zit er dan volgens jou achter? De enige die ik nog kan bedenken is dat ze verder niet beter kunnen. En dat kan natuurlijk ook.

@ Ricardo. Het laatste nummer is wat mij betreft zeker een van de beste. Maar ook Lines on My Face is top.

Tja en waarom is een plaat een sensatie? Alive werd in 1976 uitgeroepen tot de beste plaat van het jaar. Teminste in het blad Rolling Stone readers poll. En niet dat dat veel zegt. Feit is dat Alive vanuit het niets enorm verkocht. Daarvoor verkocht Frampton bijna voor geen meter.

En daarna vreemd genoeg ook niet meer. "I'm in You" verkocht nog redelijk maar daarna ging het snel bergafwaarts, hoewel ik "Peter Frampton" uit 1994 nog wel goed vind. Deze verkocht echter ook voor geen meter.

4,0

iggy

geplaatst: 17 november 2013, 18:39 uur

Frampton is inderdaad een wat vreemde eend in de bijt. Zijn good look begon tegen hem te werken. Plus die pokke film heeft hem ook geen goed gedaan.
Studio heeft hij mij overgens nooit kunnen overtuigen.

Ozric Spacefolk

geplaatst: 18 november 2013, 10:47 uur

Gister in de kroeg, met bier, soep en leuke mensen, Do You Feel Like We Do? op de achtergrond.

Iedereen genoot mee, en ik kon geen persoon vinden die het niet ook een geweldige song vindt.

Toen gingen we gelijk maar de rest van de songs noemen, die we kenden en meezingen, en verbazingwekkend vielen ook met name Show Me the Way en Baby I Love Your Way erg in de smaak.

Van die laatste wisten mensen niet eens dat ie van Frampton was.

4,5

Hans Brouwer

geplaatst: 18 november 2013, 18:49 uur

ricardo schreef:
Ik hoorde Hans Brouwer eerder zeggen dat dit live album in 1976 echt een sensatie was, maar op basis waarvan dan?

In 1976 was "Show me the Way" een mega hit en stond "Frampton Comes Alive! (1976)" hoog in de album hitlijsten. Ricardo, ik denk dat jij rond die tijd nog op de kleuterschool zat en dat je geen benul had wie die Peter Frampton was.

kistenkuif

geplaatst: 18 november 2013, 20:18 uur

Hans Brouwer schreef:
In 1976 was "Show me the Way" een mega hit en stond "Frampton Comes Alive! (1976)" hoog in de album hitlijsten. Ricardo, ik denk dat jij rond die tijd nog op de kleuterschool zat en dat je geen benul had wie die Peter Frampton was.

Behalve het benadrukken van de populariteit van dit album heb ik uit je reacties nog niet begrepen wát jou precies raakt bij dit concert. Waarom ben je zo enthousiast? Als een song of album een hit is, biedt dat mijns inziens nog geen garantie op muzikale kwaliteit. Vader Abraham en Corrie & De Rekels stonden toen ook hoog in de lijsten. Overigens vind ik dit een prima album om kleuters voorzichtig aan 'rock' te laten wennen. Misschien dacht Ricardo's juf daar net zo over...

WPE

geplaatst: 23 augustus 2014, 11:21 uur

Ik kocht het album niet zo lang geleden omdat ik uiteraard "show me the way" kende. Het is een aardig album, niets bijzonders verder. Niet echt sterke nummers, maar aardig. 13 in een dozijn.

3,5

matthijs

geplaatst: 23 augustus 2014, 13:19 uur

WPE schreef:
Niet echt sterke nummers, maar aardig. 13 in een dozijn.

Ook "Do you feel like we do?"

3,5

Running On Empty

geplaatst: 7 september 2014, 14:07 uur

Leuke plaat voor af en toe. Destijds vreselijk gehyped.

3,5

bikkel2

geplaatst: 7 september 2014, 14:20 uur

Het is een aardig tijdsdocument. Frampton zag er goed uit en kon ook al een behoorlijk potje gitaar spelen.
Inderdaad vreselijk gehyped zoals Joep terecht opmerkt.
Het is een heel aardige registratie maar de nummers zijn over het algemeen niet zo heel bijzonder.

Do You Feel Like We Do is de song die het niveau behoorlijk omhoog tilt. Fijne jamsong. Wat lang, maar dat kon toen nog.

3,5

vigil

geplaatst: 7 september 2014, 14:29 uur

Niets voor de grote massa maar als je een echt goed live album wil hebben van Frampton moet je deze hebben: Peter Frampton - Best of FCA! 35 Tour (2012) Dat is een 3 cd maar ook op dvd/bluray beschikbaar.

3,5

Running On Empty

geplaatst: 7 september 2014, 16:31 uur

vigil schreef:
Niets voor de grote massa maar als je een echt goed live album wil hebben van Frampton moet je deze hebben: Peter Frampton - Best of FCA! 35 Tour (2012) Dat is een 3 cd maar ook op dvd/bluray beschikbaar.

Hoog stemgemiddelde ook.

Ik ga eens luisteren.

3,5

Funky Bookie

geplaatst: 2 november 2014, 11:04 uur

Prima live album met uitstekende muzikanten.
Het jamgehalte had van mij iets hoger gemogen.

4,0

kareltjemusic

geplaatst: 2 november 2014, 11:47 uur

Aardig album met een paar leuke tracks erop.
Zie hem nog steeds als een one hit wonder. 1x goed scoren, en de rest van je leven teren op het oude succes.

Er is hier boven gesproken wat het album nou zo goed of interessant maakte? Ik denk toch wel zijn sprekende gitaar of het talkbox geluid. Dat was commercieel gezien nog niet eerder
gedaan.

Ozric Spacefolk

geplaatst: 2 november 2014, 13:36 uur

Een One-Hit wonder met meerdere hits...

Ik denk dat je zijn platen na deze liveplaat niet kent. Zitten echt heel erg goede platen tussen, met ook meerdere hitsuccessen.

4,0

LucM

geplaatst: 2 november 2014, 14:40 uur

Peter Frampton leerde ik ook pas kennen door dit live-album en eerst en vooral de hit Show Me the Way dat blijft staan als een huis. Een meesterwerk is dit album niet, daarvoor is het songmateriaal niet over de hele lijn sterk genoeg maar door zijn opwindende gitaarspel weet Peter Frampton het in de hoogte te tillen. Later leerde ik werk kennen van zijn vroegere bands The Herd en Humble Pie maar verloor hem na dit album snel uit het oog en dat zal met de nieuwe ontwikkelingen in de rock te maken hebben (new wave).

3,5

bikkel2

geplaatst: 2 november 2014, 20:23 uur

Frampton is altijd de ultieme liveartiest gebleven.
Hij is geen groots schrijver, maar als gitarist zou hij best wat meer credits mogen krijgen.
Een sterke gitarist en hij heeft geen verkeerde stem.
Dat duwt het nivo op Comes Alive ook wel omhoog.
Het spel is prima. De songs bekijven in een aantal gevallen minder.
Maar live krijgt het zonder meer wat peper.

Ozric Spacefolk

geplaatst: 3 november 2014, 09:04 uur

I'm In You (de plaat die hier op volgte) maar ook Breaking all the Rules en Premonition zijn ijzersterke pop/rock platen, waarop Frampton samenwerkt met Mick Jagger, Ringo Starr, Steve Lukather, Omar Hakim etc.

Zeker de moeite waard om te checken. Naarmate Frampton ouder wordt, gaat zijn muziek van 70's softrock meer richting een stevige AOR. Je kan er ook niet van houden, maar ik vind het wel erg lekker.

3,5

vigil

geplaatst: 3 november 2014, 09:15 uur

bikkel2 schreef:
Maar live krijgt het zonder meer wat peper.

Het blijft gewoon jammer dat de man bij het grote publiek (tenminste in Europa dan) slechts bekend is van twee redelijk suffe liedjes al helpt het te veel draaien op de radio van de bekendste van de twee ook niet mee.

Ozric Spacefolk

geplaatst: 3 november 2014, 09:20 uur

Wat Vigil zegt.

Alsof Marillion een one-hit wonder is, of Black Sabbath, of a-ha... etc.

Een beetje muziekkenner die duikt in de platenbakken en zoekt verder. Frampton heeft zoveel meer te bieden dan 1 livedubbelaar en wat softrockplaten.
De sympathieke zanger/gitarist/composer heeft zoveel moois gedaan. Zijn laatste mini-album is ook weer erg bijzonder te noemen...

4,0

LucM

geplaatst: 3 november 2014, 09:29 uur

Peter Frampton zal altijd geassocieerd worden met de hit Show Me the Way maar dat vind ik nog steeds een ijzersterk nummer (in deze live-versie althans). Baby, I Love Your Way werd ook op single uitgebracht maar vind ik minder (het werd een kleinere hit). Met The Herd (psychedelica, nadien meer symfonische rock) en Humble Pie (bluesrock) was hij toch ook redelijk succesvol maar relatief weinigen kennen nu deze bands nog.
Dat Peter Frampton nadien weinig belangstelling kreeg is niet verwonderlijk. Het popklimaat was danig veranderd met de opkomst van de punk & new wave en de disco.