Peter Frampton - Frampton Comes Alive! (1976)

Toch kan ik je Smokin' van harte aanbevelen. Ook de liveplaat van de King Biscuit serie is een lekker ding.

Staan allebei in de kast hoor, zoals ik al zei: Marriott is een held .......

Hoe komt het dan dat die platen met Clempson je niet grijpen?

Na Smokin' moet ik wel bekennen dat ik het vuur een beetje mis.

Omdat Marriott tegengas nodig heeft om echt tot grote dingen te komen en dat krijgt ie van Clem niet ( genoeg ). Ik vond Thunderbox en Eat It zelfs geen voldoende meer waard en heb mijn vinyltjes al lang geleden overgedaan aan een echte die-hard.

De Thunderbox elpee, is voor een heel andere reden dan de muziek, een must om te bezitten.

Bestaat vandaag blijkbaar 40 jaar. Ik kan er helemaal niets mee. De bekende singles zijn aardig, maar verder vind ik dit een van de meest overschatte 'klassiekers' die er bestaan.

Waarom overschat? Het is lekkere rock toch? Frampton heeft ook een prachtige stem.

Ik vind het geen klassieker, puur omdat liveplaten niet zo enorm boeiend zijn voor mij. Dat was vroeger anders. Toen zwoer ik bij liveplaten.

Misschien dat deze plaat om die reden zo groot werd. Dat mensen vroeger liveplaten hoger waardeerden.

Frampton zat op een dood spoor, z'n studioplaten verkochten niet dus besloot z'n management dat er een live plaat moest komen. Dat had voor Humble Pie ook gewerkt tenslotte. Vervolgens plugden ze de levende daglichten uit Comes Alive. Steve Marriott zat nog bij hetzelfde management en beklaagde zich dat zijn royalties daar in die tijd ook aan opgingen ........

Maar daarmee is de plaat toch niet direct overschat?
Vind het wel altijd bizar hoe de muziekindustrie werkte. Wat een boeverij toch altijd.
Gelukkig is dat nu anders.

Ik zag bij Family Guy dat een man van Sony Peter wilde tekenen met het bericht: "I'm from Sony and we are at least around for another week". Dag labels, hallo eigen beheer.

No 3 t/m 9 en de laatste twee tracks vind ik van een zeer behoorlijk niveau. Overschat? Nee, hoor.

Met een gemiddelde van 3,46 wordt de plaat op deze site in ieder geval totaal niet overschat.

Een schoolcijfer 7 min.
Dat is nogal standaard. Ik zie in de top-lijsten heel veel platen staan waar ik weer niks mee heb; Radiohead, U2, Coldplay. Maar ja, wat is overschat? Een artiest die niks kan, maar waarvan mensen zeggen dat het geniaal is?

Ik vind Idols en Voice of Holland nogal overschat.

Gaat voor Frampton niet op wat mij betreft.

Is de plaat overschat is hier meer de vraag. Ik denk van wel ........ het een nogal plichtmatige vertoning. Dat ligt dan vooral aan de ingehuurde muzikanten die nogal plichtmatig voor hun boterham met beleg staan te spelen en nauwelijks enig gevoel met de muziek lijken te hebben.

Z'n ouwe Frampton's Camel band met Rick Wills en Mick Gallagher straalde veel meer uit, maar daar had ik het al eerder over gehad geloof ik ........ Kortom: hype geslaagd, plaat iets minder !

Dit dus. Deze plaat heeft verkocht als een tierelier, maar het is inderdaad plichtmatig en heel gewoontjes. Degelijkheid troef, maar totaal niet spannend.

Degelijk is het woord.

Maar ik beken schuld wanneer ik zeg dat degelijke rock of AOR etc. er bij mij vaak goed in gaat.

Altijd maar rauwe rock is ook zo vermoeiend.

En Show me the Way mijn nummer 1 van 1976! Althans, zo dacht ik er toen (13 jaar oud) over en dan houdt zoiets een bepaald plekje in je lijf.

Helemaal nagegaan ben ik het niet, maar de vocoder die Peter Frampton gebruikte voor die speciale sound in Show me the way was voor die tijd toch heel bijzonder? Volgens mij nog maar zelden vertoond.

Dat maakt het geheel toch wel wat meer spannend dan gesuggereerd en tegelijk ook minder degelijk. Het gaf de jeugd van mijn leeftijd een geluid dat nog niet eerder als hit was uitgebracht. Opgeteld bij de Amerikaanse rock geeft het een bijzonder gehalte aan Show me the Way.

En verder is het natuurlijk nog steeds een prima song

Is geen vocoder maar een talkbox.
Een slangetje waar je doorheen zingt terwijl je gitaar speelt.

Ik weet niet veel over de achtergrond ervan maar wel dat Clapton er ook een had en dat Richie Sambora het ding nog bekender maakte. Het is namelijk het belangrijkste onderdeel van de riff in Living on a Prayer.

Joe Walsh ook. Rocky Mountain Way.

Het heet een jappiotube.
En Show Me The Way is ook mijn nummer 1 van de lange hete zomer van 1976,

En in die tijd had je van die harde witte oortelefoontjes. Ik kwam erachter dat wanneer je een oortelefoontje in de speakeruitgang steekt, de muziek heel zachtjes door dat witte dopje klinkt. Helemaal geïnspireerd door Peter Frampton heb ik dat dingetje, na een grondige schoonmaakbeurt natuurlijk, eens in mijn mond gestoken terwijl er een gitaarsolo gespeeld werd. Het was dan wel niet helemaal een jappiotube, maar ik voelde me toch een beetje PF.
Show me the way is ook mijn grote favoriet van 1976. Ik hoorde daarna de studioversie van dezelfde song, dat was maar slappe hap!

Frampton is wat mij betreft ook een typische artiest de live pas echt uit de verf komt. Van zijn studio werk ben ik totaal niet onder de indruk.

Dat effect dat je in Hatian Divorce van Steely Dan hoort is dat wellicht ook zo'n talkbox of Jappiotube of hoor ik dat verkeerd ?

Ik heb vanochtend nog de wikipagina erover gelezen, en het gebruik van die talkbox is echt enorm.
Van funk tot rock tot dance. Dat ding wordt vaker gebruikt dan we denken.
Alleen Frampton is er de ambassadeur van geworden (door deze plaat en dit hitsingle).

Overigens kan ik de term jappiotube nergens terug vinden.

Onlangs voor een prikje de CD versie gekocht (de LP ligt al 30 jaar werkloos op zolder). De akoestische nummers zijn heel matig (soms verschrikkelijk), maar ik werd aangenaam verrast door het sterke en melodieuze gitaarspel van Frampton. En wat een lekkere gitaarsound (customized Gibson LP en Leslie speaker)! Hoogtepunten waar ik nog vaak naar ga luisteren: Lines on My Face en Do You Feel Like We Do.

Nergens?

Bij dit album is eigenlijk alles al gezegd. Zelf draai ik het album toch wel regelmatig. Meestal een deel. Ik vind het een prima geslaagd live album en als ik de nummers hoor begrijp ik niet dat Show Me the Way eigenlijk het enige echt bekende nummer is. ik vind sommige andere nummers minstens zo hit-waardig.

Het is ook bijzonder dat Peter Frampton verder geen vermelding heeft in de Oor Popencyclopedie (versies 1998 en 2002). Daarin alleen een verwijzing naar eerdere edities.. Het past misschien wel een beetje bij Frampton. Dit ene live album is aangeslagen, voor de rest heeft hij wat aan de zijlijn gestaan. Dit album heeft op MuMe ook ruim 10 maal zoveel stemmen als zijn populairste studio-album.
Het is vanzelfsprekend dat het album wel in de Oor jaarlijst van 1976 terug te vinden valt (gedeeld 42e).

Wederom de Oor jaarlijst als graadmeter. Mocht Frampton weinig succes hebben gehad met dit dubbelalbum dan had hij misschien wel in de top 5 gestaan als miskent talent met een dijk van een live dubbelaar dat door de massa natuurlijk niet op waarde werd geschat (Klopt deze zin?). Met andere woorden, dan lullen de Oorcritici natuurlijk weer anders. By the way, die Frampton is een sympathieke gozer waar veel artiesten een voorbeeld aan kunnen nemen, een liefhebber pur sang.

Ik vind Frampton te gek. Ik ken volgens Musicmeter 17 platen en mijn gemiddelde score voor hem is 3,47. Nou, dat vind ik nou leuk.

Deze plaat net maar weer eens uit de Vinyl kast getrokken. Even een wasbeurtje morgen en dan weer eens heerlijk van vinyl beluisteren. Fijn plaatje voor zover ik mij nu nog kan herinneren.

Om misverstanden te voorkomen: ik gebruik de Oor niet als graadmeter. Ik ben het vaak niet eens met hun lijstjes. Zo kun je vaak in mijn berichtjes een kritische noot richting Oor lezen. Maar ik vind het wel een leuke manier om 1) erachter te komen wat ik heb gemist en 2) albums weer of alsnog in de picture te plaatsen.
Beide lukt redelijk. Ik heb inderdaad wat albums ontdekt die ik in mijn jeugd heb gemist. En zo hier en daar ontstaan weer of alsnog discussies over albums.
En ook niet onbelangrijk: ik vind het een leuk tijdverdrijf (nu ik veel thuis zit).
Veel plezier met Frampton