Lauryn Hill - The Miseducation of Lauryn Hill (1998)

"Everything Is Everything" is the third and final single from American recording artist Lauryn Hill's debut album, The Miseducation of Lauryn Hill (1998). Released on May 4, 1999 by Ruffhouse and Columbia Records, the song was written by Hill and Johari Newton. (wiki)

Als je het kent moet je toch horen dat dit niet hetzelfde nummer is, waarom dan blijven volhouden?

Omdat ik het dacht terug te horen in Lauryn's Everything Is Everything. Als ik het mis had, geef ik dat gelijk toe hoor. Ik ga ze straks allebei eens draaien: bepaald geen straf.

plaat stond vandaag aan bij de bbq bij vrienden-slingert hier ook ergens rond, eigenlijk puur gekocht op basis van x-factor. Die single, Doo-wop en Every ghetto, every city vond ik altijd de lekkerste nummers en de bonustrack The sweetest thing. Ik hoor haar wel veel liever zingen want ik vind haar een zeer matige rapster. Een toch wel typische hype plaat toen, want hoewel niet gedateerd klinkend vind ik het beslist geen classic

Ik ook niet, het zo opgehemelde To Zion is zelfs een standaard skipnummer voor mij.

waarom dan 3.5*?
Omdat dit toch een erg goede plaat is met een rijke instrumentatie en, als ze gewoon zingt, Lauryn Hill wel nog een aangename stem heeft.
Haar rapskills zijn zeker niet slecht maar nu ook niet om lyrisch van te worden.
Ook de variatie van muziekstijlen word erg gesmaakt ten huize Ernie

Ik geniet zeker van sterke nummers als Everything Is Everything, Every Ghetto, Every City, When It Hurts So Bad, Doo Wop (That Thing) & Lost Ones

Ook de bonustrack Can't Take My Eyes Off of You is erg mooi.

De dame in kwestie zelf laat ik in het midden, ze heeft behoorlijk wat capsones en de vergelijking dat ze de vrouwelijke Bob Dylan zou zijn laat mij vooral lachen. Dylan heeft een 10-tal meesterwerken gemaakt die een hele generatie bevat hebben. Miss Hill zat enkel in het voor mij zwaar overschatte groepje The Fugees en heeft met deze Miseducation 1 goed album gemaakt.

Toch nog wat werk aan de winkel dus voor die vergelijking opgaat.

Ik ben het eigenlijk wel eens met de meeste uitspraken die je hier doet, aangezien het album vooral zang is vind ik het wel erg geslaagd. De producties zijn ook goed.
Maar voor de rest eens behalve dan de rating, die zit bij mij wat hoger al zak ik wel van 4,5 naar 4

It could all be so simple … why did Lauryn Hill disappear? - aardig stukje over Hill en dit album op de site van the Guardian.

Wat een fenomenaal openingsquatro heeft dit album toch met Lost Ones - Ex-Factor - To Zion - Doo Wop (That Thing).

Heel fijn album. Hill heeft een fijne stem en haar raps kan ik goed waarderen. De heerlijke mix van stijlen op het album maken het prettig om naar te luistren. Zelfs de skits zijn acceptabel.

ja de skits smeren het geheel juist, heel menselijk, humanistisch zelf. Een zeer goed hart en een zeer fijne plaat.

Het oeuvre van Mr. Lauryn Hill solo is qua albums ook 'maar' gebleven met dit studioalbum The Miseducation of Lauryn Hill en haar MTV Unplugged album. Gelukkig zijn het twee sterke albums. Als we het hier mee moeten doen - niet direct een volgend album in het verschiet - dan valt het absoluut goed mee. Een album vol soul en hiphop die veel warmte uitstraalt en een ziel heeft. Het is een oprechte plaat geworden die de flow van The Fugees perfect verder zette met haar eigen muziek. In veel gevallen als leden van een groep solo gaan, is dat een teleurstelling. Maar Lauryn Hill weet haar eigen ding te doen. Dit is zeker geen gratuit vervolg van The Fugees.

Ik geniet echt van de muziek. Nostalgisch en tijdloos tegelijk.

Wát een oeverloos gezwam op de eerste twee pagina's van dit, toch wel legendarische album. Het haalt het gemiddelde flink naar beneden, en dat is jammer. Helaas bleef het bij dit sterke debuut voor Lauryn Hill, want ik denk eigenlijk niet echt dat we ooit nog een studioalbum van haar kunnen verwachten. Tegenwoordig vliegt Miss Hill de wereld rond, om dit album op een nogal rommelige manier, integraal in sneltreinvaart live te spelen. Achterna gezeten door menig schandaal en de Amerikaanse belastingdienst. Toch jammer dat ze er zo'n rommeltje van heeft gemaakt, en niet de juiste mensen om zich heen heeft weten te verzamelen om een sterke comeback te kunnen maken, zoals haar tijdgenoot D'Angelo een aantal jaar geleden wel deed. The Miseducation Of Lauryn Hill blijft wel een prachtig mooi document waarin Soul, R&B en Reagge samenvloeien.

Oeverloos gezwam dat het gemiddelde flink naar beneden haalt?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lauryn Hill - The Miseducation Of Lauryn Hill (1998) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lauryn Hill - The Miseducation Of Lauryn Hill (1998)
Na het wereldwijde succes van The Score van Fugees begon Lauryn Hill aan een solocarrière, die al heel snel strandde, maar met The Miseducation Of Lauryn Hill uit 1998 wel een zeer invloedrijke klassieker opleverde

De Amerikaanse muzikante Lauryn Hill is inmiddels al weer bijna vergeten, maar aan het eind van de jaren 90 behoorde ze tot de belangrijkste muzikanten binnen de zwarte muziek. Haar carrière is sinds 2002 een tranendal, maar het in 1998 verschenen The Miseducation Of Lauryn Hill neemt niemand haar meer af. Het is een album met een bonte mix aan stijlen, een veelzijdig geluid, uitstekende zang en een serie songs die tot op de dag van vandaag invloed hebben. Lauryn Hill beweegt zich op haar debuutalbums deels in genres waar ik weinig mee heb, maar The Miseducation Of Lauryn Hill is ook voor mij een onbetwiste klassieker en een van de belangrijkste albums van de jaren 90.

De Amerikaanse band Fugees scoorde in 1996 een wereldhit met haar versie van Roberta Flack's Killing Me Softly With His Song, waarna ook het album The Score als de spreekwoordelijke warme broodjes over de toonbank ging. Op The Score kwamen de talenten van Lauryn Hill, Pras en Wyclef Jean samen in een bonte mix van stijlen, die een breed publiek wist aan te spreken. Het was een flinke stap vergeleken met het voornamelijk met rap gevulde debuutalbum van Fugees, maar The Score zou helaas ook direct de zwanenzang van de band zijn.

Lauryn Hill begon na het uit elkaar vallen van Fugees, net als Wyclef Jean, aan een solocarrière. Het is een solocarrière waar ontzettend veel van werd verwacht, maar wanneer we terugkijken op de afgelopen vijfentwintig jaar moeten we helaas concluderen dat de carrière van Lauryn Hill niet is geworden wat er destijds van werd verwacht. Ondanks het feit dat Lauryn Hill uiteindelijk slechts twee albums heeft uitgebracht heeft ze echter wel degelijk veel invloed gehad op een hele generatie jonge muzikanten en die invloed heeft ze nog steeds.

Dat is niet direct de verdienste van het uitstekende maar zwaar geflopte MTV Unplugged No. 2.0 uit 2002, want iedereen die aan Lauryn Hill denkt, denkt aan The Score van Fugees en vooral aan haar debuutalbum The Miseducation Of Lauryn Hill uit 1998. Het is een album dat zich deels ver buiten mijn comfort zone bevond en bevindt, maar ik vond en vind The Miseducation Of Lauryn Hill echt een geweldig album.

Het is met zestien tracks en ruim vijf kwartier muziek een behoorlijk ambitieus album. Dat is het niet alleen vanwege de speelduur, maar zeker ook vanwege de bonte mix aan stijlen, de hoogstaande songs en de veelzijdige zang en rap van de Amerikaanse muzikante. The Miseducation Of Lauryn Hill ligt deels in het verlengde van The Score van Fugees, maar is nog een stuk veelzijdiger.

Lauryn Hill gaat op haar solodebuut aan de haal met soul, R&B, hiphop, rap, folk, gospel, reggae, funk en pop en smeedt al deze stijlen op knappe wijze aan elkaar. The Miseducation Of Lauryn Hill werd gemaakt met een enorme waslijst aan muzikanten en heeft ook nog gastbijdragen van grote namen als Carlos Santana, Mary J. Blige en D’Angelo.

Het door Lauryn Hill zelf geproduceerde album klinkt 25 jaar na dato nog altijd fantastisch, deels omdat Lauryn Hill haar tijd in 1998 ver vooruit was en deels omdat de muziek op The Miseducation Of Lauryn Hill verrassend tijdloos in. De Amerikaanse muzikante laat op haar debuutalbum ook nog eens horen dat ze een uitstekend zangeres is en ondanks het feit dat ik helemaal niet van rap houd, vind ik de raps van Lauryn Hill prima.

Mede door een serie ijzersterke songs heeft het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante na al die jaren nog niets van zijn kracht verloren. Lauryn Hill sleepte destijds maar liefst elf Grammy nominaties binnen en won er uiteindelijk vijf. Er valt niets op af te dingen, wat het alleen maar extra schrijnend maakt dat Lauryn Hill is blijven steken op slechts twee albums en de afgelopen twintig jaar nauwelijks meer met haar muziek in het nieuws komt. We zullen het daarom waarschijnlijk moeten doen met haar muzikale erfenis. Die is klein, maar wel van een bijzonder hoog niveau. Erwin Zijleman

Vrij lage rating op deze site vergeleken met andere sites. Al vind ik deze plaat ook niet hoger dan 4/5 sterren

Ik weet niet of veel mensen weten dat Robert Glasper een aantal jaar geleden Lauryn Hill heeft exposed als een tirannieke oplichter.
Het verklaart ook waarom er na dit album nooit meer iets kwalitatiefs van haar hand verschenen is.

Lees het artikel hier

Oei daarvan was ik niet op de hoogte; wierp vanochtend een blik op mijn cd's en dacht deze zwoele zomer-thuiswerkdag verdient een passende plaat en kwam hierop uit. Perfect voor dit weer. Strakke productie, sterke songs met een paar evergreens natuurlijk. Verder vind ik die intermezzo's altijd erg fijn. Dat kan ik bij Solange ook altijd zo waarderen.

Heb deze week ook weer genoten van deze plaat. Doet het met dit weer inderdaad extra goed.

Hmm, interessant artikel maar gaat vooral over haar omgang met bandleden. Het laatste (en hetgeen dat zou verklaren dat ze nooit meer iets kwalitatiefs heeft uitgebracht): wordt er nog snel aan toegevoegd en verder helemaal niet onderbouwd. Wie zijn de daadwerkelijke schrijvers dan en waarom laten die zich niet horen? Klinkt mij meer in de oren als dat Robert (terecht!) klaar is met ‘ms. Hill’ en er daarom nog een beschuldiging aan toevoegt.

Hallo Niek, onderaan de pagina van het artikel wat ik linkte staat een 38 min durende video interview met Robert Glasper waarin hij het allemaal tot in detail uitlegt.
En als je even 1 minuut googled dat kan je terugvinden dat Lauryn Hill de rechtszaak die door de echte schrijvers/producers tegen haar was aangespannen voor 5 miljoen dollar heeft afgekocht in 2001.
Als je dan nog niet overtuigd bent dat Lauryn zelf niet zoveel kan behalve een leuke moppie zingen, rappen en vooral arrogant en verongelijkt zijn, dan raad ik je aan om haar Unplugged album eens te beluisteren.

Hee VDB79, ik wist niet dat dat van die schrijfcredits al zolang geleden naar buiten was gekomen. De titel van het artikel suggereert dat Glasper daar nu mee kwam, en voor zo’n scoop vond ik het erg summier. Maar eigenlijk grijpt hij er alleen even op terug.
Ik ben het er overigens niet mee eens dat Hill dus niet zoveel kan. Als D’Angelo zijn medemuzikanten niet de credits had gegeven, dan was dat ook kwalijk geweest maar het had hem geen slechtere muzikant gemaakt.
Maar dat Hill een flink getroubleerde dame is, en al dan niet bijgevolg geen prettig persoon, kunnen we wel concluderen ja.

Ik begrijp niet helemaal wat D’Angelo hier mee te maken heeft. Het punt bij Lauryn Hill is dat ze als solo artieste 1 goed album gemaakt heeft, waarvan achteraf is gebleken dat ze allerlei writing credits heeft opgeëist die geen recht deden aan de werkelijkheid (“Everything is everything is bijv. door de de aanklagers opgeëist als volledig geschreven door hen). Door deze rechtszaak voor veel geld af te kopen is de mythe in stand gebleven dat ze het allemaal zelf heeft gemaakt en is ze door de muziekwereld als een soort cultureel muziekicoon neergezet en daar is ze zich ook naar gaan gedragen. Na dit album is er niets noemenswaardigs meer van haar hand verschenen. Het enige album wat nog is uitgekomen was een farce waar ze keihard mee door de mand is gevallen en later nog wat covers (van Nina Simone). Desondanks is ze er sindsdien niet nederiger op geworden maar blijft de publieke opinie toch (voor zover er nog over haar gesproken wordt) dat ze een soort legendarische supervrouw is. Als je over haar hele carrière kijkt dan zie je toch dat ze leuk kon rappen en zingen, maar verder vooral heeft meegelift op het werk van anderen (Wyclef, Roberta Flack, Marley, Nas e.a.). Op zichzelf is dat helemaal niet erg want er zijn er maar weinig die met recht een muzikaal genie te noemen zijn, maar de attitude van deze vrouw is niet te harden man. Als je je een beetje verdiept in haar leven dan zie je ook dat ze iedere keer als er iets kritisch wordt gezegd ze gelijk de racisme kaart trekt. Zelfs nadat haar eigen dochter haar publiekelijk beschuldigde van (fysieke) mishandeling, deed ze dit af als “zwarte kinderen moeten hard gemaakt worden want ze worden niet langs dezelfde meetlat gelegd als witte kinderen”. Alles bij deze vrouw draait om extreem divagedrag, structureel verongelijkt zijn en bij kritiek de racisme kaart trekken. Het past misschien in de tijdsgeest maar ik heb daar wel wat moeite mee (zacht uitgedrukt). Zeker als je muziek maakt waarin je pretendeert dat het allemaal om L.O.V.E draait