Taylor Swift - The Tortured Poets Department (2024)

Ik ben niet de grootste Taylor Swift fan. Ik zie wel gelijkenissen en invloeden op haar teksten, vooral van Emily DIckinson, de poète Maudit van de vrouwen. Zeker in "My Boy only breaks his favorite toys" kan je dat waarnemen. Kan je zo reclameren op de bühne. Emily Dickinson is wel niet echt mijn ding in de literatuur, zoals eerder gezegd is de romantische Poète Maudit. Die heeft een soort rijmschema met wat abrupte stops er in, wat wel aansluit bij mevrouw Swift haar staccato-actige zang.

Hoewel dus niet mijn ding, vind ik het wel van niveau best goed.

Prima album. Maar ja, net zoals wat de rest van de wereld roept: te lang. En ook een beetje te vlak. Al is zit het ook wel weer goed in elkaar en kan ik me voorstellen dat veel van deze nummers hitpotentie hebben.

Dat nummer met Post Malone is eigenlijk echt een fijne single.

Tekstueel vind ik haar sterk, al wil ik daarbij opmerken dat ik soms het idee heb dat ze van elke zin een 'moment' wil maken, terwijl dat niet altijd nodig is. ''Sanctimoniously performing soliloquies'' is een voorbeeld waarvan ik denk.. dat had niet gehoeven. Of bijvoorbeeld die zin over Charlie Puth of de zin over de tattooed golden retriever.

Ik heb het (voorlopig) gehouden bij de standaard versie (de eerste 16 nummers). De rest ken ik nog niet.

Om haar teksten echt te willen begrijpen moet je soms wel een beetje fan zijn. Voorbeeld:
''I keep my longings locked, in lowercase inside a vault''
uit 'Guilty As Sin?', wat volgens mij over Matty Healy gaat.
Haar eerste album met lowercase letters was 'folklore', en de vault tracks zijn nummers die niet (of later bij Taylor's Versions) zijn uitgebracht. Blijkbaar heeft ze dus nummers over hem uit die periode die nog niet zijn uitgebracht. Een ogenschijnlijk onschuldige zin waar dus meer achter zit. Zo zijn er waarschijnlijk wel meer teksten op het album.

Andere momenten die ik leuk/goed gevonden vond:
- Haar 6-jarige relatie met Joe Alwyn waar ze uit kwam vergelijken met het vrijkomen uit een gevangenis ('Fresh Out the Slammer')
- 'So Long, London', waarmee ze juist afscheid neemt van haar ex en de stad London, en in een aantal van de refreinen het woord 'for' ervoor gooit zodat de betekenis van de titel verdraaid. ('''Cause I loved this place for.. so long, London'').
- ''So I leap from the gallows and I levitate down your street'', gewoon omdat het een hilarisch beeld oplevert in m'n hoofd. ('Who's Afraid of Little Old Me?')
- De American Football referenties vanwege haar huidige vriend Travis Kelce, die met z'n team de laatste Super Bowl heeft gewonnen, in 'The Alchemy' (''Where's the trophy? He just comes running over to me'')

En de laatste strofe op het album:

''You look like Taylor Swift
In this light, we're loving it
You've got edge, she never did
The future's bridge... dazzling''

spreekt voor zich.

Ik kan op mijn werk niet voorbij aan de radio. Maar niemand zit alvast op fortnight te wachten. Wat een compleet onbeduidend nummer om in slaap van te vallen en depressief van te worden. Zoiets kan toch nooit grote hit worden..

Om er eer paar uit te lichten.

I can do it with a broken heart

I'm so depressed, I act like it's my birthday every day
I'm so obsessed with him but he avoids me like the plague
I cry a lot but I am so productive, it's an art
You know you're good when you can even do it
With a broken heart

Maar eigenlijk die hele tekst als je je bedenk dat ze in het begin van de tour zo op het podium stond.

Depressie is natuurlijk iets waar veel meer artiesten mee worstelen. Denk aan Robin Willliams bijvoorbeeld.

Who’s afraid of little old me
… So I leap from the gallows and I levitate down your street
Crash the party like a record scratch as I scream
Who's afraid of little old me?
I was tame, I was gentle 'til the circus life made me mean
Don't you worry folks, we took out all her teeth
Who's afraid of little old me?

I can fix him
The smoke cloud billows out his mouth
Like a freight train through a small town
The jokes that he told across the bar
Were revolting and far too loud
They shake their heads saying, "God help her"
When I tell them he's my man
But your good lord doesn't need to lift a finger
I can fix him, no, really I can
And only I can

Deze springen er voor nu even uit voor mij.
Wat ook helpt is dat ik me geregeld voorstel hoe ze live gaan klinken en 70 man, nu ja vrouw ze meekrijsen. Die energie, daar ga ik goed op.

O ja

All my friends smell like babbies or weed.

Ook geweldig!

Want andere nummers uit de hitparades ( oid) zijn uitblinkende top juweeltjes

Je omschrijving is de samenvatting van heel wat Top 40-hits van de laatste +/- 10 jaar.

Weinig onderscheidend, wat vlakke muzikale ondertoon, met een beetje geluk nog wel een redelijke tekst (alleen let ik daar vaak niet zo op).

Toch is het wel weer een oorwurm. Verre van mijn favorieit van dit album, maar bemerk me dat het wel blijft hangen. Denk dat Florida of Who’s afraid de grootste hit wordt.

Fortnight (Feat. Post Malone) en Down Bad zijn wel een van de betere nummers van haar. Prachtig!

Blijft een gemiste kans dat ze dat eerste nummer niet 'Poet Malone' heeft genoemd.

CNN komt terug op hun eerste review. Zelf had ik ook meer tijd nodig om het op waarde te kunnen schatten. Ook best vreemd dat we altijd na één kijk of luisterbeurt onze mening klaar moeten hebben. Terwijl juist de beste dingen in het leven vaak om meer tijd vragen. Vluchtigheid is zelden echt goed.

I judged Taylor Swift’s album immediately after it came out. Here’s why I was wrong | CNN - amp.cnn.com

Mooi stuk van de CNN criticus. Hij bevestigd wat ik zelf al heb ervaren, namelijk dat je de tijd moet nemen voor dit album. Het is geen hapklare brok en dus haken veel Spotify gebruikers al klikkend af. Het moet snel, het moet gelijk goed zijn, en door. Helaas is dat hier niet het geval. Tijd, rust en bezinning, het kan in 2024 bijna niet meer. Taylor zet weer een nieuwe trend.

Over bijna vier weken verblijf ook ik twee weken ergens op Ibiza. Gaat Taylor Swift mij dan ook betoveren met haar zwoele stem? Ik denk van niet...

Ah ! Onze Hans van de afdeling Gekwelde Dichters heeft binnenkort vakantie !

Ik zou zeggen: neem haar eens mee naar Cala Vadella, mix en schenk haar een cocktail de Pornstar Martini in, neem zelf ook een slokje en wie weet wordt het toch nog wel wat tussen jullie !

Doe ook de groeten aan Haagse Harrie J. Veel plezier daar samen !

Meneer, ik betwijfel of het 34 jaar jonge meisje Taylor Swift geïnteresseerd is in een oude, bejaarde, 65 jarige man.

Dit album breekt streaming records. Spotify gebruikers haken dus alles behalve af.

Godskolere...... excuus voor mijn taalgebruik, maar ze heeft me tóch weer te pakken gekregen. Aanvankelijk vond ik dit album saai en nietszeggend maar ik kan Yield niet meer dan gelijk geven; rust en aandacht (en met de meivakantie lukt dat wel) doen dit album goed. Nog steeds ben ik van mening dat Taytay na dit album wel weer eens een knaller van een popalbum moet maken zonder Antonoff, maar Tjonge wat is TTPD hier gegroeid zeg. Zelden zong Swift in de lage registers zo mooi als op dit album. Door de productie klinken de instrumenten wat op de achtergrond, maar juist hierdoor komt haar stem zo mooi naar voren.
Het voorlopige hoogtepunt is voor mij Guilty as Sin? Dat liedje doet hetzelfde als Illicit Affairs destijds met me deed. De combinatie van muziek, tekst en haar frasering zorgen voor kippenvel.
Dit album blijkt zoveel mooier en consistenter dan Midnights. Volle ster erbij, en ik ren straks naar de platenzaak om dit prachtalbum op vinyl binnen te halen.

Zeker, dat geldt voor alle muziek wss. Echter vind ik Taylor Swift nou bij uitstek niet de artiest van complexe muziek om te doorgronden en juist een maker van hapklare brokken. Ik heb een aantal nummers van Taylor Swift in mijn verzameling die ik wel leuk vind, maar veelvuldig luisteren doet eerder afbreuk aan de waardering dan dat ik nou allerlei extra dimensies ontdek ofzo. Maar ik ben dan ook niet van de easter eggs, daarvoor speel ik toch liever een game

Begrijp me niet verkeerd trouwens, van mij hoeft muziek ook helemaal geen complexe muziek om te doorgronden te zijn. Ik luister zat rechttoe rechtaan pop, rock, dance, etc.

Haha bij deze discussie past deze quote van Fantano perfect. “There’s a difference between enjoying Taylor's albums for their music and their performances and their narratives, or enjoying them because you're deeply entrenched in the Taylor-verse and your obsessively combing through the lyrics on each song like the convoluted plot of the 30th marvel sequel.”

Waarbij ik wel moet zeggen dat er niks mis mee is om op die obsessieve manier naar deze plaat te luisteren. Alleen haken veel mensen af als dat een vereiste is om ervan te kunnen genieten. En dat heeft weinig met geduld te maken eigenlijk. Er moet wel een eerste klik zijn om er op de manier in te duiken.

Popkritiek is - zeker als het gaat om de grote namen - ontzettend hijgerig geworden. Natuurlijk, ik snap dat de nieuwe Taylor Swift of Beyoncé nog niet drie maanden van tevoren onder embargo beschikbaar wordt gesteld als promo of luisterlink, maar het risico is dan dat je als journalist heel snel een stukje klaar moet hebben, liefst op de dag van release zelf. 'Amateur'-luisteraars lijken dat tempo ook te willen volgen, zeker ook de bloggers. Helemaal staven kan ik het niet, maar ik heb gevoel dat ik hier steeds vaker berichten op de dag van de release zie waarin mensen stellen dat dit het beste album is van de artiest in kwestie. Misschien ben ik gewoon een boomer in opleiding, die zich herinnert dat-ie van zijn zakgeld om de maand een cd kocht en daar gewoon naar vervelens toe naar luisterde, tot je 'm vanzelf wel goed begon te vinden. Daar moest ik in elk geval wel aan denken bij The Tortured Poets Department, want de eerste luisterbeurten vielen niet heel hard mee: te lang, te weinig ontwikkeling ten opzichte van de voorgangers. Ja, dan snap ik wel dat je dezelfde avond nog een terughoudend, weinig inzichtelijk stukje inlevert (ik kijk ondertussen even het NRC en de Volkskrant aan, om een paar voorbeelden te noemen). Jammer, na die aanvankelijke lichte teleurstelling ben ik toch weer best enthousiast over deze nieuwe Swift. Ja, het is jammer dat ze ongeveer haar hele oeuvre vanaf 1989 nog even samenvat en zowel muzikaal als tekstueel niet veel nieuws doet, maar dit zijn over de gehele linie weer uitstekende nummers, die misschien wat glossy klinken, maar op onverwachte momenten toch behoorlijk kunnen emotioneren. Het is echt volslagen terecht dat Swift al zo lang de grootste muzikant van het moment is, juist omdat ze niet behaagziek is, maar juist behoorlijk gelaagd.

Yes, gelaagd als behang. Meer kan ik hier niet van maken.

Goed, alweer een tijdje terug van Ibiza (was daar trouwens nog niet echt lekker warm) en het album daar een aantal keren beluisterd. Maar terug op Walcheren komt het album toch steeds terug. En idd, eentje om rustig te ontdekken. En ook dat gaat, net zoals haar stem, gewoon relaxed.

Het is een album waar veel te ontdekken valt. En daar heb ik de tijd voor (en neem deze ook). Opvallend alvast ? Bv The Smallest Man Who Ever Lived: Een tegenstrijdigheid in de twee tempo’s die tegelijkertijd spelen. Het rustige met de piano en haar stem terwijl ergens op de achtergrond een snellere beat wordt afgespeeld. Het lijkt niet te kloppen maar toch kan het. Een soort relaxte vrijpartij waarbij het hart toch zeer snel klopt.

LOML: Taylor op haar kwetsbaarst die ze weet over te brengen op mijn eigen gevoel. Ik hoor aan elke klank van zowel haar stem als de piano het beleven van het verlies van de liefde. Moet ik niet te vaak horen dat nummer. Brengt herinneringen terug..

Ik kan ook echt genieten van haar stem. Als ze in de lagere regionen gaat dan gaan er bij mij wel wat detectoren af hoor.. Maar ook het accent wat ze soms zo heerlijk cheesy kan brengen. ‘Time’ wordt ‘Taime’, ‘Alive wordt Alaive’. En dat recht uit het hart..

Tsjonge, en dan moet de zomer nog gaan beginnen. Ik hoop op een lange warme met van die zwoele avonden, een Licor 43 (met ijsklontjes erin) in mijn hand en Taylor die voor mij zingt..

Bij Taylor doet het er nogal toe of je iemand bent die graag songteksten ontleedt, of iemand die juist naar de muziek/productie/manier van zingen luistert en minder focust op de tekst.

Ik ben van de laatste soort, en kan op die manier helaas weinig uit haar nummers halen.

Maar dat was niet altijd zo. Ik bedoel, ik ben nooit fan geweest van Taylor, maar het valt niet te ontkennen dat ze aantal bangers heeft geschreven. Oorwurmen die in je hoofd blijven hangen om juist die catchy hooks en energie. Dat is allemaal verdwenen in deze plaat. Op geen enkel moment veer je op van je stoel. Waarom zou ik een voor mij "slaapverwekkende" plaat steeds weer opnieuw gaan draaien in de hoop dat het kwartje plotseling toch valt?

Is dat dan de verantwoordelijk voor een recensent om een plaat minstens 20 keer te luisteren voordat hij of zij een oordeel kan vellen? Een beetje vreemd in mijn optiek. Als iets na 5 luisterbeurten nog niet land is de kans vrij klein dat hier nog verandering in gaat komen. En ik geloof niet dat een recensent maar 1 keer een plaat opzet en dan zijn stukje schrijft. Maarja, misschien ben ik dan naief.

Dat lasatste. Recensten kregen de plaat niet eerder te horen dan het publiek, maar moeten wel zo snel mogelijk met een review komen. Met een plaat van 2 uur kun je m dan niet op je gemak 5 keer gaan draaien. Dan staat de review van de concurrent al on line. Bovendien luister je dat ook wel erg technisch en geforceerd.

Nu denk ik niet dat als jij het na 5 luisterbeurten niks vind dat nog gaat veranderen.

Wat voor mij werkte is echt goed naar de teksten luisteren en dan ontdekken hoe veel er op de achtergrond met allerlei muziek en soundscapes wordt gedaan. Zo is het een mix van sterke teksten, oorwurmen en verrassende composities die dit voor mij een sterke plaat maken. Waar ik me bij de meer up beat nummers enorm verheug om die in een vol stadion met uit volle borst meezingende Swifties te zien.

Want voor mij ligt de grootste kracht van Swift nog steeds in haar live shows.

Ik sta er altijd een beetje van versteld dat er zoveel muziekliefhebbers zijn die zeggen dat ze de tekst niet zo belangrijk vinden. Ter vergelijking: ik ken in elk geval geen filmliefhebbers die zeggen dat ze nooit op de dialogen letten, omdat het ze om de beelden gaat. Natuurlijk, het kan per genre verschillen: dance luister ik ook niet voor de teksten, maar hiphop en singer-songwriters voor een heel groot deel wel.

De geweldige Ellen Deckwitz schreef overigens laatst in een column over poëzielessen aan middelbare scholieren en daarin deelde ze een boeiende observatie: 'Die constante jacht op easter eggs zorgt ervoor dat Swifties elkaar aansporen tot grondiger lezen waardoor ze leren omgaan met metaforiek, meerlagigheid en intertekstualiteit. [...] Wanneer een van mijn leerlingen uitzonderlijk goed blijkt te zijn in interpreteren, komt in een gesprekje achteraf bijna altijd wel naar voren dat hij of zij een Swiftie is.'

Nu fish weer, met zijn - ik geef het toe, alleraardigst gevonden - 'gelaagd[heid] als behang'.

Misschien heeft m'n (van origine) dance-achtergrond m'n benadering van muziek gewoon verpest.

Hoewel er inmiddels al jaren van alles en nog wat op staat.

Ik voel me persoonlijk aangesproken nu. Voor mij staat muziek in de eerste plaats gelijk aan geluid, dus wat zang betreft zijn dan vooral zaken als klankkleur en melodie(lijnen) van belang. Wat er dan allemaal precies gezongen wordt zal mij in de meeste gevallen een worst wezen, al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen die deze regel bevestigen. Zegt waarschijnlijk genoeg dat een van m'n favoriete zangeressen ooit Liz Frasier van Cocteau Twins is. Weet eigenlijk niet eens of hetgeen wat zij zingt onder de noemer 'teksten' te scharen valt

Daar is gelukkig hulp voor.

Dat allemaal gezegd hebbende, ik ga zelf ook behoorlijk lekker op My Bloody Valentine.

Ik snap zeker dat mensen niet altijd afgaan op teksten. De emotie zit hem ook vaak in de manier waarop de teksten gezongen worden. Het gehele vocale gedeelte zorgt hierbij dan voor de emotie / beleving . Taylor stelt vocaal natuurlijk niet zo veel voor (hoeft ook niet), maar bereikt mensen wél door haar teksten . En sommige artiesten doen het allebei