Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

Haha, dat nummer was nog op zo'n Knuffelrock-cd beland toch? Lekker zwijmelen terwijl Nick met een steen het hoofd van Kylie tot moes slaat.

Vaak vind ik de muziek van Nick Cave té pretentieus; ingewikkeld doen omdat het kan. Misschien ook doordat dit weer mensen aantrekt die Nick Cave goed vinden omdat ze vinden dat ze het goed moeten vinden (volgens mij klopt deze zin). Zeker bij Ghosteen viel dat erg op. Dit is verder ook niet zo heel belangrijk. En ik moet zeggen dat dit album mij tot nu toe wel bevalt. Vooral de muzikale omlijsting vind ik erg mooi. Ik lees dat er wat discussie is over de koortjes / gospel, maar dat is juist hetgeen dat het voor mij aantrekkelijk maakt. Wat kleur naast de donkere stem van Cave. Ik hoor trouwens eerder Danger Mouse dan Kanye West in de koortjes. O Wow O Wow en sommige andere nummers hebben ook een hoog Bon Iver-gehalte. Dus tot zover blij verrast en aangemoedigd om wat verder in zijn muziek te duiken, met name zijn oudere werk. Als verwacht ik dat het heel anders is dan dit.

Dit zijn waarschijnlijk wel zijn twee bekendste gezichten, maar al zijn werk daarin verdelen lijkt me toch veel te grof. Waar valt dan een Breathless onder, een More News from Nowhere, een Palaces of Montezuma, een Straight To You, een Mermaids, een Hollywood? Allemaal 'buitenbeetjes' zou je kunnen zeggen, net als O Wow, maar Nick is met zijn Bad Seeds gewoon een aanzienlijk veelzijdiger artiest dan je op het eerste gehoor zou verwachten.

Ik kan me uitstekend voorstellen dat Ghosteen een album is dat de (oude) fans verdeelt, maar 'behaagziek' is toch wel echt het laatste woord dat ik bij dat album zou verwachten. Behoorlijk uitdagende plaat toch juist (een taaie zit zou je ook kunnen zeggen). Ik hou van die plaat, maar behagen doet 't bepaald toch niet.


Ik moet regelmatig schateren om de Red Hand Files hoor. Soms omdat hij gevat reageert op een lekker onzinnige vraag, soms ook vanwege geestige terzijdes en bizarre anekdotes. Natuurlijk komen zware onderwerpen regelmatig voorbij, maar ook daar weet hij altijd wat lucht in te brengen. Juist die afwisseling maakt het zo mooi. En hij probeert nergens de indruk te wekken dat hij de waarheid in pacht heeft, zoals jij waarschijnlijk (net als ik) op je 16de wel deed. Ik vind zijn toon prima passen bij een 66-jarige die het een en ander heeft meegemaakt: intelligent en warm, maar ook ontwapenend relativerend juist.


Ik geloof niet zo in 'eigenlijke identiteit', een mens verandert voortdurend en dat is maar goed ook.

Dit album onder de 4 sterren zien zakken is toch een raar zicht.

Tja, na de euforische recensies in de media bij de release was te verwachten dat het gemiddelde geleidelijk zou minderen.
Ik kon me ook niet echt vinden in al die loftrompetten maar moet wel toegeven dat ik de plaat nu na veel meer luisterbeurten toch wel wat meer waardeer.
Ik vind het nog steeds geen 4 sterrenplaat, daarvoor zijn songs als "Joy" en "Cinnamon horses" te saai en zagerig terwijl "o wow wow" een mooie melodie heeft maar verknoeid werd door...? ja door wie eigenlijk?
Misschien een verhoging naar 3,5 binnenkort.

Anita?

[quote]deric raven schreef:
Het dreigende heeft hij al een beetje verspeeld met het Kylie Minogue duet. Vreemd eigenlijk, want dat is alles behalve een lief liefdesliedje. De Mercy Seat, The Carny en Tupelo spanning was zo overweldigend. En toch groei ik met hem mee, en zo ook met het latere werk. Mijn kijk op zijn platen zal nooit helemaal objectief zijn. Ik ben gewoon een groot liefhebber. Voor mijzelf is er geen andere artiest die constant dat hoge niveau vast kan houden.

Ik ben ook een groot Cave liefhebber en ben ook niet objectief juist daarom ben ik zo teleurgesteld sinds Ghosteen, het dreigende was er trouwens nog wel ook bij Push the sky away maar sinds Ghosteen wtf, die Ellis moet gewoon weg, Nick zit onder de plak, dat laat zijn ex Polly Jean nooit gebeuren

Grootfaas, Warren Ellis moet gewoon viool spelen en met zijn tengels van de Casio prullaria afblijven

Dat valt wel mee hoor. Humo en Oor waren bv. zéér gematigd..

Naar mijn gevoel als enigen. Pitchfork, Guardian, Uncut, Observer, Telegraph, Mojo, Clash Music, NME, ... allen toch (erg) positief. Gewoon weer een sterke toevoeging bij het werk van Cave. Conversion en Final Rescue Attempt, maar vooral Wild God, behoren tot het beste wat de man ooit maakte.

Pitchfork, Mojo, geven een 4, en dat is waar de plaat nu zweeft.
In het Angelsaksisch gebied moet je als inwoner ook echt je best doen om een negatieve recensie te krijgen.

Ik ben bang dat ik ook met deze worp van Cave niet helemaal ga klikken. De genoemde gospel invloeden zijn duidelijk hoorbaar, vooral in de eerste en laatste nummers van het album. Deze nummers kan ik gelijk ook het beste waarderen, al word het soms net iets te kitscherig.

Alleen dan heb je nog dat middenstuk vanaf Joy t/m Cinnamon Horses dat me erg doet denken aan de sound van Ghosteen, de plaat waar ik al helemaal geen klik mee had. Buiten het tweede deel op Conversion vind ik het middenstuk dan ook vrij saai. Misschien dat het als geheel nog doorgroeit naar 3,5*, maar voor nu maar 3*.

Heb betere kerstplaten gehoord tho.

Na wat eerste luisterbeurten vond ik het een klasse album. Maar die gospel overheerst en blijft hangen. Juist dat stelt me teleur. Ik verlaag van 5 naar 4 sterren.

De tekstregel "rape and pillage in the retirement village" overheerst en blijft bij mij hangen.

Na het lezen van het 'Interview'-boek van Sean o'Hagan ben ik Ghosteen veel meer gaan waarderen; maar uiteindelijk gedij ik toch het best met wat meer drums, bas en wat gitaar erbij. Benieuwd hoe dit live gaat uitpakken; Wild God heb ik al een paar dagen in mijn hoofd. Dus ik herken het bovenstaande...zal proberen "rape and pillage in the retirement village" niet meer te neuriën in de Albert Heijn.

Ik ben een groot fan van Cave en his Bad Seeds. Maar die huilerige jankende achtergrondkoortjes op de laatste albums- en met name nu op Wild God -beginnen mij flink tegen te staan. Op dus naar een nieuw fris werk in 2025!

Ik ben ook wel fan van Nick Cave maar dit reken ik niet tot zijn beste albums. De songs zijn zeker niet slecht maar bij momenten vind ik die gospelkoortjes te nadrukkelijk aanwezig.

% mee eens

humorrrrr

het is wachten op het niveau no more shall we part/ push the Skye.....

( Had Cave niet in 2017 aangekondigd te willen stoppen met the Bad Seeds????

Heb net "From Her To Eternity" even hard op de speakers gedraaid. Een verademing was het.
En gelukkig zonder irritante gospelkoortjes, waar ik hier echt de zenuwen van krijg.
Samen met het matige "Nocturama" hun enige misser. Slecht zaad, althans voor mijn grot oren.
De kritiek op het vorige album "Ghosteen" heb ik verder nooit begrepen, want dat album klinkt prachtig sereen en ingetogen. Deze kerkdienst krijgt van mij slechts 2 sterren.

Ik vind die gospelkoortjes juist geweldig, vooral ook omdat het geen traditionele Gospelkoortjes zijn maar ze juist helemaal los gaan. Dit vond ik op Abbatoir Blues ook al zo geweldig. Als het hele album in de stijl van Conversion en Wild God was geweest was het voor mij een vijf sterren plaat geworden.
En Nocturama een misser? Juist een prachtig album

Overigens is, buiten de nummers met Gospelkoortje, dit album nog steeds niet geland bij mij. Er staan toch een hoop nummers op waarbij mijn aandacht verslapt, elke keer als ik ze weer hoor is het net alsof ik ze voor het eerst luister, ze blijven niet hangen.

Kan me zoiets zeker niet herinneren.

Helemaal mee eens. Vond Ghosteen ook erg mooi maar dit krijg ik niet verwerkt. O wow O wow geeft wat lucht op het eind.

Ik was een beetje bang dat "wild God" wat zou tegenvallen. Maar luisterbeurt na luisterbeurt wordt het mooier. Een echt groeiplaatje wat mij betreft. En wederom een album dat net even anders "voelt" dan de vorige albums. Daar is Cave meesterlijk in. Elk album heeft een iets unieks ten opzichte van het andere.

Jij hebt het begrepen
Kort en bondig en helemaal gelijk.

Is Cave eens terug met de full band, en dito sound, is het nog niet goed.

Conversion mijn SOTY trouwens, tot nu toe.