Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

eerste beluistering: Het begint echt fantastisch als een soort Cave vs Arcade Fire maar kakt wat in na het eerste nummer. Wild God klinkt als vroege Bowie. Bowie deed dat beter. De rest klinkt als een Cave op halve snelheid (Bad Seeds op volle snelheid). De uitschieter is Oh wow oh wow. Dat is het enige moment dat hij mij echt raakt, en breekbaar klinkt. Dat hij een geijkt pad verlaat. Maar een Nick op halve snelheid is nog steeds beter dan het meeste op the 'airwaves'. Ik verlies mijn aandacht nogal snel, dus zou het een 3,5* geven voorlopig. Maar een eerste luisterbeurt zegt niets.

Mijn hoogtepunten na een anderhalve luisterbeurt zijn duidelijk Final Rescue Attempt & Conversion. Machtig mooie tracks.

O Wow O Wow klinkt als een productie van Bon Iver. Dit nummer is wel beetje een vreemde eend, maar ik vind het wel een mooi nummer.

Song Of The Lake & Frogs pakken mij dusver nog niet, maar de rest van het album is wederom heel mooi.

Gek, ik heb nooit into deze band kunnen komen, op 1 album na. Terwijl het toch redelijk in mijn straatje ligt. Vind Nick Cave tamelijk overschat en zijn muziek doet me echt helemaal niets, behalve in slaap sussen. Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen

Goed, hier en daar wat pianoloopjes die doen denken aan de beste jaren van de man (1997-2005), maar het is toch wel veel synthesizers die overheersen. En de zang van Nick ligt er iets teveel boven op, evenals sommige teksten.

Kortom, niet de return to form die ik had gehoopt. Scheelt weer dat ik niet straks na het werk nog even snel naar de platenzaak hoef.

Okay, lichte irritatie. Hoezo makkelijk en kort door de bocht? Ik onderbouw het juist.
Dat is het laatste wat ik erover wil zeggen. Laten we het vooral over de muziek hebben, het gaat tenslotte om de inhoud en niet de verpakking wat mij betreft. Benieuwd hoe ik deze Cave ga ervaren.

Heb je No More Shall We Part wel eens geprobeerd? Voor mij het beste dat hij heeft gemaakt.

Die zal hij ook wel slaapverwekkend vinden dan.

Zou dan eerder Grinderman aanraden om eens te proberen.

Retespannend en vlammende platen.

Mijn indruk na twee luisterbeurten is "allemachtig, wat een geneuzel toch weer allemaal".
Maar omdat een paar nummers wel beklijven gaat hij nog wel gedraaid worden.

Dat kan ik mij niet voorstellen, Juul1998B gaat dat best mooi vinden

Wat een "Rock" plaat zeg...

No more shall we part vind ik ook een niemandsdalletje

Ongelofelijk

Coversion, Wild God vind ik echt geweldige nummers maar na twee keer het album gehoord te hebben bekruipt mij hetzelfde gevoel dat ik de laatste tien jaar bij zijn nieuwste album heb, dat ik toch ook wel een beetje Nick Cave moe begin te worden....

Cave misschien ooit wel als popster/idool gezien, maar was eigenlijk van het begin af aan een literator, met muziek als vehikel, al werkend aan een oeuvre. Gebeurtenissen van heftig verlies en leed hebben het leven bij hem op z’n kop gezet, een interview op de Australische televisie op Youtube laat mij zien wat deze man min of meer bezielt en het album is daarvan een creatieve en muzikale weergave. Als er één daartoe in het staat is of daartoe gedreven wordt, is het deze bezielde Cave, misschien ook wel een zekere redding voor hem.
Lijkt me op het eerste gehoor zeker een heel geslaagd album.

Zijn rouwplaatjes en alles, ik vond het fantastisch. Push The Sky Away is fantastisch. Skeleton Tree is van begin tot eind kippenvel. Ghosteen is oef, bam. Intens mooi. Het concert in Carré ontroerde.
Idiot Prayer, de film, corona op en top. Een grote, lege zaal met een piano en Cave. De cd-uitgave vervolgens even later brachten deze herinneringen aan de leegte terug.

Maar ik hoopte dat die periode nu wel was afgesloten. Seven Psalms was al zo van: tou eem, is het nou kloar?
De singles die ik had geluisterd van Wild God, gaven mij al het gevoel dat dit niet het geval zou zijn.

Ik moet erbij zeggen dat ik het een paar keer heb geluisterd tijdens werk en het huidige werk van Cave leent zich daar niet echt voor. Dus doe vanavond even een koptelliesessie maar voor nu 3,5.

Het is koffiedik kijken, maar je vraagt je af hoe een plaat als deze ontvangen wordt als dit bijvoorbeeld iemands debuut was geweest.

Op zich is er niets mis met de muziek, maar ik heb hier vooralsnog hetzelfde gevoel bij als bij Ghosteen. Het lijkt niet echt te beklijven. Het pastorale aura om deze platen weet mij nog niet naar de keel te grijpen, niet zoals Skeleton Tree dat wel deed.

Grappig dat de commentaren hier niet per definitie positief te noemen zijn maar dat de teller toch op een score van 4.32 staat op dit moment.Het hoogst van al zijn albums?? Ik laat het album nog maar een paar keer voort kabbelen...alvorens ik een mening kan vormen.... Ben wel positief over de hier en daar aanwezige lichte sfeer....dat is iig verfrissend..

Het is bij veel releases waarop door fans hevig geanticipeerd wordt gebruikelijk dat het gemiddelde op de eerste dag skyhigh is, om daarna snel te duikelen wanneer de grote meute gaat stemmen.

Een album dat potentiële klassiekers bij zich draagt, maar als een geheel die status niet gaat bereiken. Mijn eerste indruk van Wild God voelt wat ‘middle of the road’. Dat wil zeggen: voor Nick Cave begrippen.

Dat heeft vooral te maken met de tweede helft. Na een sterke eerste helft kabbelen Cinnamon Horses, Long Dark Night en As The Waters Cover The Sea gezapig en haast nietsvermoedend aan me voorbij. O Wow O Wow daarentegen niet. Dat lied voelt eerder als een Nick Cave met Bon Iver saus die het gerecht om zeep helpt.
Daarmee heeft de tweede helft op dit moment slechts één lied dat me bijblijft, maar in de verkeerde zin.

Het is slechts de eerste indruk..
Wie weet welke wonden de tijd nog heelt.

Ik zie bij de mensen die nog niet overtuigd zijn grotendeels geen scores staan, net als ikzelf.

Unanieme lof en premature vijfsterrenrecensies zijn intimiderend en demotiverend - volkskrant.nl

(...) Nick Cave wordt al jaren gesmoord met jubelende recensies – ik geef toe: ook door de Volkskrant en zelfs door mij. Zijn grootsheid wordt door niemand meer betwist. Hij is, buiten zijn eigen schuld, ongenaakbaar en onaanraakbaar geworden. En daar gaat het bij mij vaak mis. Misschien herkennen sommige muziekvolgers dit.

Eens dat het idd nog gaat dalen....maar toch vind ik het frappant...

Precies. Er zijn altijd mensen die vanuit euforie met termen als ‘meesterwerk’ gaan smijten.
Niet dat ik het ze verwijt. Zelf heb ik dat soort termen uit enthousiasme ook vaker te vroeg gebruikt.
Totdat ik me realiseerde dat je daarmee de waarde van het woord ‘meesterwerk’ omlaag trapt.

Ik hoor veel interessantdoenerij op dit album, zonder inhoud of eigen smoel. Deze man probeert te erg een soort bowie te zijn. Gaat hem nooit lukken imo.
Nope, het wordt nooit iets tussen mij en de heer cave. Veel te gemaakt en te gekunsteld.
Slecht is het allerminst maar zoveel kitsch is zelfs aan mij niet besteed, en ik ben een liefhebber van kitscherige muziek.

Ik snap de hoge score dan ook niet? Mocht er een nieuw bandje dit album maken weet ik zeker dat het minder hoog zal scoren. Bias is a bitch.
2,5*

Bende toch ook een menneke.

Eerste indruk: mooie plaat. Ik kan er nog geen beoordeling aan koppelen. Maar minder een stijlbreuk met de vorige platen dan ik had verwacht. Een logische voortzetting van Carnage ergens wel.
Grappig die column in de Volkskrant. Gelukkig geeft de schrijver zelf al aan dat de recalcitrante opstelling wat kinderachtig is. Een goede plaat is een goede plaat. Ook al gingen daar al veel goed ontvangen platen aan vooraf. Of dit ook een ‘meesterwerk’ is gaan we de komende weken en maanden merken.

Stel je voor dat in tijden waar recensenten met 5 sterren recensies gooien naar lauwe popmeuk, Nick Cave dan diegene is waar je over valt omdat hij wat 4 en 5 sterren recensies kan oogsten.
Eén van de dingen die te appreciëren valt aan Nick Cave is in ieder geval dat hij nooit onder een bepaalde ondergrens zakt, Nocturama is waarschijnlijk zijn slechtste plaat en Grinderman 1 was ook niet fantastisch, maar zelfs die platen zijn best nog wel degelijk. Weinigen die dat kunnen zeggen. Ik lees hier vergelijkingen met Bowie, ook een muzikale topper uiteraard maar die heeft in de jaren 80 en 90 wel een paar erg flauwe platen op de markt gebracht.
Wat Wild God betreft ben ik op het eerste gehoor blij dat hij een wat andere toon aanslaat dan op de vorige Bad Seed platen. Skeleton Tree is brilliant en Ghosteen is zeer genietbaar maar bij die 2e plaat bekroop soms wel het gevoel dat het tempo terug wat de hoogte in mocht en dat de vizier terug wat breder mocht. Wild God lijkt daaraan te voldoen. Het ene nummer (Conversion) is al wat beter dan het andere (het nogal repetitieve Carnage-dooslagje Joy) maar de kwaliteitsstandaard lijkt in ieder geval toch weer moeiteloos gehaald.

Wat is dat voor een gezever over David Bowie? Nick Cave is altijd al de Leonard Cohen van de Aldi geweest.

Vreemd toch, mensen die blijkbaar Nick Cave nooit of al lang niet meer goed vonden die toch op de dag dat hij een nieuwe plaat uitbrengt kamperen in op deze webpagina.
En ja, Bowie heeft een paar flutplaten gemaakt in de 80s en 90s, de man heeft dat ook zelf ook wel eens erkend en je kan ze op deze website makkelijk terugvinden aan de hand van hun lage scores.
Wat mij betreft verdienen zowel Cave, Bowie als Cohen trouwens hun legendarische status. Cohen heeft trouwens ook wel wat missers op zijn conto, en dat zeg ik als grote fan.

Afgaand op de vele lovende recennsies in binnen -en buitenland waren mijn verwachtingen hoog want na 40 jaar een trouwe Cave adept te zijn heeft de man en zijn slechte zaadjes mij nog nooit teleurgesteld.
Neen, ook op Nocturama niet.
De drie vooruitgestuurde singles van "Wild God" , de 18de langspeler van Nick Cave & The bad Seeds, waren best goed, al was geen enkele van het gehalte "Jubilee Street", "Red right hand", "Into my arms" of "The ship song".
Na enkele luisterbeurten weet ik wel 1 ding zeker, Nick Cave & the Bad Seeds hebben zonet hun minste plaat afgeleverd van de 18.
Naast de 3 singles kan ik "Final rescue attempt" en ook "Conversion" best smaken maar daar houdt het toch zowat op.
"Song of the lake" is nog middelmaat maar vooral "Joy" is een draak van meer dan 6 minuten, slaapverwekkend, een song die op Carnage gekund had als vulling.
Hetzelfde verhaal voor "Cinnamon horses", inspiratieloos doorslagje van iets op "Ghosteen" of "Carnage".
En waarom het nochtans met een mooie melodie gezegende "O wow, o wow" de nek omwringen met een vocoder, gefluit en een telefoongesprek?
Is er dan niemand in de studio die Cave of Ellis tegenspreekt?
De meeste songs gaan gebukt onder lagen synths en wat minder koor had de songs ook geen kwaad gedaan.
Conclusie :
5 goeie tot redelijke songs : "Wild God", "Frogs", "Long dark night", "Final rescue attempt", "Conversion"
3 songs met potentie : "Song of the lake", "As the water covers the sea" (jammer dat het koor weer moet
invallen) en ""O wow, o wow" (vakkundig om zeep geholpen door een vocoder,
gefluit en een telefoongesprek.
2 stinkers van formaat : "Joy" en "Cinnamon horses" ( slaapverwekkend, ongenietbaar door lagen synths
en koortjes)
3 sterren en een flinke ontgoocheling rijker, hopelijk wordt er op de tour niet teveel getapt uit deze plaat.