Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God (2024)

Het luisteren van een nieuw Nick Cave-album gaat steeds meer op het bezoeken van een kerkdienst lijken.

Klopt helemaal, het begint tenenkrullend te worden

Ik vind O Wow O Wow er heel erg uitspringen, in positieve zin. Inclusief vocoder. De andere nummers niet slecht, maar tot nu toe een beetje standaard.

Ik ben nu halverwege het album, maar de 'snik' wordt mij nu iets teveel. Snik, hopelijk komt het nog goed met Cave?
Frogs is alvast een fijn nummer.

Begrijp me niet verkeerd, ben een groot liefhebber van zijn werk, lang naar uitgekeken, kan nu constateren dat de vooruitgesnelde songs niet representatief waren voor het geheel.
Het geluid is dichtgeplamuurd, nick leest meer voor met op de achtergrond eenzelvige synth geluiden, keuvelt over horses enzo, de bad seeds zijn naar huis gestuurd, colin greenwood is weggemonteerd ten gunste van een telefoongesprek en brad pitt zijn koor moest verplicht meezingen (zingen?) op elke song.
Vraag me af of ik nog wel naar ziggo wil. Look at me now…

same feelings here, en dat constant herhalen van iedere zin, what's the point? ideeënarmoede?

Ik laat me altijd graag door mr cave verrassen en vond het daarom wat jammer dat hij in tegenstelling tot z’n vorige paar platen dit nieuwe album niet in één keer dropte, maar al zo ver van tevoren nummers ervan uitbracht. Nummers die me wel uitstekend smaakten en het vermoeden bevestigden dat er een nieuwe periode aangebroken was in zijn werk, na het hoofdstuk van benauwende ontreddering gedoopt in spookachtige synthesizers. Carnage voelde al als een overgangsplaat, met nummers waarin er plots weer branie in zijn stem klonk en manie in de muziek. Die lijn wordt op Wild God dapper doorgetrokken en het album als geheel blijkt mij gelukkig wel degelijk zeer te verrassen. Op basis van met name het titelnummer had ik verwacht dat hij voor iets relatief lichtzinnigs zou gaan, zijn masker van gospelprediker uit de Abattoir Blues-mottenballen halend. Na een periode van diepe donkerte is het begrijpelijk en ook heel goed dat het licht gaat schijnen, maar ik ben toch wel heel blij dat Wild God meer is dan een heerlijke herhalingsoefening. Véél meer.

Ondanks de godvruchtige koren en louterende toon heeft Wild God toch meer gemeen met een Ghosteen dan met een Abattoir Blues, dat wil zeggen: de muziek mag dan grotendeels episch extatisch klinken, de enorme gebrokenheid klinkt nog steeds door Caves stem, dit wordt op geen enkele manier verdoezeld, het masker blijft af. En in zijn teksten blijft zijn persoonlijk zoektocht naar zingeving in een verscheurde wereld centraal staan, associatief verhalend, met altijd meer vragen dan antwoorden.

In die teksten zal ik me wel meer moeten verdiepen, want wat mij ook opvalt aan Wild God: dit is waarschijnlijk van al Cave's platen (op zijn soundtracks uiteraard na dan) degene waarin de teksten het minst centraal staan. Simpelweg omdat de muziek zo enorm overrompelend is, een wall of sound waarin zelfs die immer hemel en hel aanroepende stem zo nu en dan in mag verzuipen. Al is Fridmann een van mijn favoriete producers leek hij me aanvankelijk een onlogische combinatie met Nick en zijn zaadjes, maar de kenmerkende surrealistische bombast (met hier en daar wat elektronische elementen) past juist wonderlijk goed bij de honger van met name Warren en Nick om steeds weer nieuwe meeslepende muzikale wegen te betreden en maakt van Wild God een album dat - ondanks de nodige vertrouwde elementen - in dit Oeuvre toch weer zo volstrekt op zichzelf staat.

Ik zie ernaar dit album steeds verder te ontpellen, om er steeds weer achter te mogen komen hoe heerlijk raadselachtig het blijft, en het over enkele weken ook weer live mee te maken. Zal weer volstrekt anders zijn dan de laatste keer dat ik hem zag, met Warren in Carré, maar net als toen zal het weer een nieuwe verdieping en troostrijke intensiteit geven aan de muziek, en daarmee aan het leven.

Vind er niet zo veel aan. Heb het al eerder geschreven. Voor mij zijn er twee verschillende Nick Caves. De Nick Cave die ,samen met Waren Ellis, soundtracks maakt kan me wel bekoren.

Dit is voor mij de ware Cave. De teksten zijn essentieel, om enigszins te begrijpen wat de man bezielt. Via app Genius* kan ik de teksten volgen zonder de goed bedoelde title videos van YouTube.

*Daar staan soms ook ‘verhelderende’ interpretaties bij van users, letterlijk vertaald:
”Nick Cave heeft het volgehouden als persoon en artiest. Religieuze beeldspraak is geen ironische songschrijftechniek meer. Het is echt heilig”.

Ik ben hier wel wat nuchter in, maar ik kan hier ook wel inkomen en kan het wel plaatsen.
Met een gereserveerd afstandelijk oordeel of ironie wordt dit voor mij helemaal niets en kan ik beter wat anders beluisteren.

De hoge priester van de muziekindustrie spreekt tot U, ooit in de jaren 80 en 90 een bekende cult figuur, grote naam, klein publiek, ontoegankelijke man, vanaf pak hem beet 2005 kwam er een kantelpunt, zijn muziek bleef zwaar en vol symbolen maar iets toegankelijker, toen zijn persoonlijke noodlot toesloeg als een mokerslag verandere Nick Cave zijn houding, zeer toegankelijk voor zijn publiek, filosofische man, een troostende man voor degene die ook zware noodlotten des levens moeten dragen. Wild God, nog niet gehoord, expres, over een paar weken kopen op vinyl, geen kritieken lezen, zelf oordelen, en daarna naar ziggo dome om deze wild God, deze bijna religieuze mis, zelf bij te wonen.

Hij was al voor langere tijd wel amicaal naar het publiek toe. Die houding om iedereen in een optreden te betrekken ken ik van vroeger al.

Ben eigenlijk alleen bekend met nummers als Into My Arms en dat duet met Kylie Minogue. Verder heb ik me nooit aan deze band gewaagd. Heb me desalniettemin laten verleiden tot een concertbezoek eind oktober in Antwerpen met wat vrienden, dus deze stond wel boven aan mijn lijstje om eens te proberen.

Ik moet het nog even laten bezinken en een paar keer opzetten voor ik een definitief oordeel kan vellen, maar ik ben zeker onder de indruk! De momenten dat het koor wordt ingezet bezorgen me kippenvel (vooral bij de titeltrack). Het zorgt voor een interessante luisterervaring gecombineerd met de, mag ik toch wel zeggen, vrij unieke manier van zingen van Nick Cave. Ik zet hem nog een paar keer op, ik zit voor nu in ieder geval rond de 4*.

Je zegt dit alsof het iets slechts is. Heaven forbid dat Nick zich waagt aan pastoraal werk... Voorspelbaar antwoord van iemand voor wie het religieuze aspect in muziek als kryptonite lijkt te werken. Ben je atheïst? Ik zie niks dan gezeik op social media, de grote verontwaardigingsshow van de onverbeterlijke atheïst.

We hebben eerder Ghosteen gehad en Skeleton Tree, ja, maar ook een aaneenschakeling van ruiger werk uit een meer rebelse era. Toen klaagde men niet.

Dit werk is van het ene tot het andere nummer ook gewoon onderscheidend. Skeleton Tree, Ghosteen en Wild God hebben allen een andere muzikale benadering, het is allemaal net van een andere stempel.

The Good Son is ook al behoorlijk religieus, op dat gebied niks nieuws dus. No More Shall We Part trouwens ook...

..ook een god kan zijn wilde haren verliezen. ..en dat hoeft m.i. niet een s verkeerd te zijn. ..pastoraal, meeslepend, verhalend, troostend. ..Cave brengt het nog steeds met verve.

Tender Prey zit ook vol religieuze verwijzingen, maar dat was denk ik allemaal wat katholieker en gotischer, met het nadruk op een lijdende Christus en al het theater. Protestante Cave bevalt me wat minder, maar ik ben dan ook een katholieke agnost (voordat TownesVanSlandt gaat klagen dat ik atheïst ben).

Wel als je denkt het tij te keren met implantaten. Pun intended.

Cave worstelt hier echt al zijn hele leven en zeker ook in heel zijn discografie mee , zie ook.
Faith, Hope and Carnage - Nick Cave en Sean O'Hagan (2022) - BoekMeter.nl


Wellicht komt Nick nog eens tot inkeer en krijgen wij wat minder pastorale muziek.
Op dit moment na 3 rondjes laat ik mij toch weer inpakken door al die koortjes, droefenis en kitsch.

Sterke Nick Cave waar de melancholie overheerst terwijl vitaliteit de boventoon voert.

Zal niet tot een van mijn favorieten uitgroeien binnen zijn oeuvre maar hij klimt stilletjes aan uit het dal dat de laatste platen hebben laten horen denk ik.

Wellicht in de toekomst ruimte voor weer wat vlammender werk.

Denk niet dat dat er nog inzit. De beste man wordt er ook niet jonger op en tikt al bijna de 67 aan.

Misschien komt dit doordat hij heel kort geleden in 2022, zijn zoon is verloren. Mogelijk heeft dit veel invloed op zijn gemoedstoestand en ik denk niet dat je 2 jaar later hier al overheen bent.

Ik had gezien de album art toch iets meer verwacht van de fysieke release qua afwerking…

Klinkt goed! Een mooie en inspirerende kerkdienst. Ik heb de cd gelijk besteld. Bedankt.

Zo was het niet bedoeld, het was meer een constatering. De concerten van Cave zijn soms ook bijna een religieuze ervaring. De albums doen af en toe pastoraal aan, maar ik vind dat zeker niet verkeerd (zeker als het zulke mooie muziek als Bright Horses oplevert). En uiteraard zit de muziek van Cave al vele jaren vol met religieuze verwijzingen (sowieso in The Mercy Seat al).

Veel gezeik is tegenwoordig wel eigen aan veel grote social media. Je kan er ook mee ophouden, geeft een hoop rust.

Overigens ben ik wel atheïst (en agnost), maar dat betekent niet dat ik me niet voor religie kan interesseren. Luister bv. graag naar de podcasts van Stefan Paas, die Nick Cave al eens theoloog noemde. En hij kan het weten, want hij is er zelf ook een.

In dat licht is dit ook wel een interessant artikel over Nick Cave:
Gelezen en geluisterd | Hervormdsliedrecht.nl

Maar goed, nu slapen. Morgen om half 10 de kerkklokken luiden en dan om 10 uur dit album weer op.

Of om 10 uur plaats nemen in de kerkbank en luisteren naar wat de pastoor of dominee van dienst zoal te zeggen heeft. Ook een atheïst kan van gedachte veranderen. Wellicht word je wel verrast door het mooie orgelspel...
Wat betreft Nick Cave & The Bad Seeds: zegt mij helemaal niets, is dat een gemis?

Nou, het is nu toch een mooie zondagmorgen maar je hoeft van mij niet je beste kleren aan te doen, niet plaats te nemen in de kerkbank maar gewoon een mooi plekje te vinden en ga eens kennis maken met deze introductie. Het kan zijn dat je zomaar in zijn armen zal vallen om Hem beter te leren kennen..

Mijn indruk is dat je best veel mist. Dat gezegd hebbende denk ik niet dat er in twee maal Ziggo iemand is die Hans Brouwer mist.

Ik ben dan altijd wel benieuwd hoe dat zo ver gekomen is.

Ik denk het wel. Eerder verwonderlijk misschien. Maar wonderen horen ook in de wereld van profeten en hoogmissen. De wereld van Nick Cave kan zich ook voor u openen. Ik ben al vrij laat op die trein gestapt (1997), maar instappen is nog steeds mogelijk. Dit is zo'n moment.