menu

Rodriguez - Cold Fact (1970)

mijn stem
4,17 (256)
256 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Folk
Label: Sussex

  1. Sugar Man (3:48)
  2. Only Good for Conversation (2:17)
  3. Crucify Your Mind (2:31)
  4. This Is Not a Song, It's an Outburst: Or, the Establishment Blues (2:05)
  5. Hate Street Dialogue (2:28)
  6. Forget It (1:49)
  7. Inner City Blues (3:25)
  8. I Wonder (2:32)
  9. Like Janis (2:53)
  10. Gomorrah (A Nursery Rhyme) (2:17)
  11. Rich Folks Hoax (3:01)
  12. Jane S. Piddy (2:33)
totale tijdsduur: 31:39
zoeken in:
avatar van herman
Stalin schreef:
Er lijkt ook een vrouwelijke Rodriguez te zijn opgestaan, die na 43 jaar stilte met haar 2e plaat komt...

Linda Perhacs

Zij is toch al jaren bekend?

Net zoiets als Vashti Bunyan en Sibylle Baier.

avatar van Mel24
4,5
Deze week de docu gezien en was onmiddelijk verkocht aan zijn stem!
Meteen het album beluisterd en na 5 luisterbeurten op Vinyl besteld.
Fantastisch album en super mooie docu..

avatar van Stalin
'Searching for Sugar Man' Star Facing Trouble Over Dealmaking


Link

avatar van Edgar18
5,0
Storm in een glas water - mag ik hopen..

avatar van stefvisser
5,0
Blijft een geweldig album dit. Wel aan de korte kant, maar dat kan dit album zeker hebben. Biertje, kampvuurtje, sigaretje, Cold Fact.... Prima combinatie. Gaat mijn top 10 in... Met gemak.

avatar van MDRAIJER
3,0
Ik kan begrijpen dat mensen dit een heel goed album vinden.
Maar helaas, mij trekt het niet.
De eerste twee nummers, prima aan te horen maar het begon daarna wel veel op elkaar te lijken.
Een beetje eentonig album.
En vergelijken met Elvis of Dylan? Komt niet in de buurt.
3,5*

avatar van -SprayIt-
4,5
-SprayIt- (moderator)
Zit steeds tussen de 4* en 4,5* in. Valt voor nu net de verkeerde kant op, maar geniet de laatste tijd erg van dit album.

avatar van aERodynamIC
4,0
Sugar Man is voor mij op vreemde wijze altijd een perfecte combinatie van Nina Simone en Love... ja echt

Mooi album verder, lang niet gehoord en nu weer eens opgezet.

avatar van MDRAIJER
3,0
MDRAIJER schreef:
Ik kan begrijpen dat mensen dit een heel goed album vinden.
Maar helaas, mij trekt het niet.
De eerste twee nummers, prima aan te horen maar het begon daarna wel veel op elkaar te lijken.
Een beetje eentonig album.
En vergelijken met Elvis of Dylan? Komt niet in de buurt.
3,5*


Omdat ik dit na een jaar volledig ben vergeten (en ook alle maanden tussendoor) verlaag ik hem naar 3*.

Muziek moet memorabel zijn. Dit album is dat voor mij niet.

avatar van KJvelo01
4,0
Gisteren kaartjes gewonnen voor het concert van Rodriguez geeft in Carré, Amsterdam. Via NPO Radio 6 (Soul and Jazz). Na zijn zeer matige optreden in Nederland (2012/2013) tijd voor revanche. Ik ben heel benieuwd.

avatar van Lura
4,0
KJvelo01 schreef:
Gisteren kaartjes gewonnen voor het concert van Rodriguez geeft in Carré, Amsterdam. Via NPO Radio 6 (Soul and Jazz). Na zijn zeer matige optreden in Nederland (2012/2013) tijd voor revanche. Ik ben heel benieuwd.


Ik hoop voor je dat hij niet dronken op het podium zal staan, want dat wil nogal eens gebeuren.

avatar van Droombolus
4,0
Dat is pas echt old school ....... Steve Miller was daar ook heel goed in in de vroege 70s ...

avatar van zaaf
4,0
hahahaha, ik ook in de late 80's

avatar van nlkink
Omgekeerd bestaat ook. Het zou groot nieuws zijn als Shane McGowan nuchter op het podium verschijnt.

avatar van Lambchop
4,5
KJvelo01 schreef:
Gisteren kaartjes gewonnen voor het concert van Rodriguez geeft in Carré, Amsterdam. Via NPO Radio 6 (Soul and Jazz). Na zijn zeer matige optreden in Nederland (2012/2013) tijd voor revanche. Ik ben heel benieuwd.


Vertel Hoe was het ?

avatar van KJvelo01
4,0
Lambchop
Door een facebookprijsvraag van radiozender NPO Soul and Jazz (voorheen NPO Radio 6) te winnen zit ik op vrijdagavond in het pluche van Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Hoofdpersoon van de avond: de 73-jarige Sixto Rodriguez.

Het jongensboek van Rodriguez is in 2012 uitgerold in de documentaire Searching for Sugar Man. Kort gezegd komt het erop neer dat deze singer-songwriter rond 1970 twee platen heeft uitgebracht die helemaal niets doen. Hij stapt uit de muziek en is jarenlang werkzaam als bouwvakker in Detroit. Zonder dat hij het zelf weet is Sixto echter een wereldster in Zuid-Afrika. Eind jaren negentig wordt hij na een zoektocht opgespoord. Na het verschijnen van de 2012 docu wordt hij pas echt 'wereldberoemd'. De liveoptredens die hij vervolgens geeft (in veel te grote zalen) zijn echter een anti-climax. Slecht bij stem, soms dronken, de zalen stromen leeg gedurende de optredens. Tijd dus voor een herkansing in een veel passender setting.

Voorprogramma Charlie Cunningham, man met gitaar en gezegend met een eigenzinnig stemgeluid, beschrijft de zaal als intimiderend. Ik kan me dat heel goed voorstellen wanneer je in je eentje op het podium zit en je de zaal inkijkt. Rodriguez was in het verleden zo verlegen dat hij met de rug naar de zaal stond. Maar dat deed hij vanavond niet.

Bij zijn opkomst krijgt de man, letterlijk, een staande ovatie. Het pluche wordt even verlaten om hem harstochtelijk toe te klappen en te juichen. Nog nooit heb ik dat op deze wijze meegemaakt. De gunfactor is torenhoog voor deze bejaarde man. Geholpen door een vrouw schuifelt hij voetje voor voetje het podium op. Bij de mircofoon aangekomen moet hij met zijn hand zoeken op welke hoogte hij staat. Het verschil met bijvoorbeeld Paul McCartney, die nog een maand ouder dan Rodriguez is, kan haast niet groter. Het harde leven als bouwvakker, maar waarschijnlijk ook de drank en drugs, heeft hem getekend.

En dan het optreden zelf. Laat ik het zo zeggen, wanneer de documentaire er niet was geweest, dan had Rodriguez niet op dit podium gestaan. Hij heeft meer dan voldoende eigen sterk materiaal maar toch wordt het optreden doorspekt met covers. De vertolking daarvan is soms gewoon vals en slordig (met Your Song van Elton John als dieptepunt), volledig misplaatst (Blue Suede Shoes van Elvis Presley) maar ook gloedvol (de laatste toegift I'm Gonna Live Till I Die van Frank Sinatra). De eigen nummers worden er redelijk vlot en wat vlak doorgejast, maar toch, de herkenning doet je smelten. Zijn stem pakt je in en de band sleept hem er doorheen.

Van deze lieve knuffelbeer wordt alles geslikt; iedereen klapt zich de handen stuk om Rodriguez maar zoveel mogelijk aan te moedigen. Er staat daar wel een doorleefde man op het podium, een man die zijn jongensdroom heeft zien uitkomen. De vraag die wel bij mij naar boven komt: zou hij het zelf nog zo leuk vinden? Sixto is zo dienend, bijna nederig. Op een gegeven moment komt er een vraag uit het publiek om een nummer te spelen. Zijn antwoord is exemplarisch: 'your wish is my command'.

avatar van Lambchop
4,5
KJvelo01 schreef:
Lambchop
Door een facebookprijsvraag van radiozender NPO Soul and Jazz (voorheen NPO Radio 6) te winnen zit ik op vrijdagavond in het pluche van Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Hoofdpersoon van de avond: de 73-jarige Sixto Rodriguez.

Het jongensboek van Rodriguez is in 2012 uitgerold in de documentaire Searching for Sugar Man. Kort gezegd komt het erop neer dat deze singer-songwriter rond 1970 twee platen heeft uitgebracht die helemaal niets doen. Hij stapt uit de muziek en is jarenlang werkzaam als bouwvakker in Detroit. Zonder dat hij het zelf weet is Sixto echter een wereldster in Zuid-Afrika. Eind jaren negentig wordt hij na een zoektocht opgespoord. Na het verschijnen van de 2012 docu wordt hij pas echt 'wereldberoemd'. De liveoptredens die hij vervolgens geeft (in veel te grote zalen) zijn echter een anti-climax. Slecht bij stem, soms dronken, de zalen stromen leeg gedurende de optredens. Tijd dus voor een herkansing in een veel passender setting.

Voorprogramma Charlie Cunningham, man met gitaar en gezegend met een eigenzinnig stemgeluid, beschrijft de zaal als intimiderend. Ik kan me dat heel goed voorstellen wanneer je in je eentje op het podium zit en je de zaal inkijkt. Rodriguez was in het verleden zo verlegen dat hij met de rug naar de zaal stond. Maar dat deed hij vanavond niet.

Bij zijn opkomst krijgt de man, letterlijk, een staande ovatie. Het pluche wordt even verlaten om hem harstochtelijk toe te klappen en te juichen. Nog nooit heb ik dat op deze wijze meegemaakt. De gunfactor is torenhoog voor deze bejaarde man. Geholpen door een vrouw schuifelt hij voetje voor voetje het podium op. Bij de mircofoon aangekomen moet hij met zijn hand zoeken op welke hoogte hij staat. Het verschil met bijvoorbeeld Paul McCartney, die nog een maand ouder dan Rodriguez is, kan haast niet groter. Het harde leven als bouwvakker, maar waarschijnlijk ook de drank en drugs, heeft hem getekend.

En dan het optreden zelf. Laat ik het zo zeggen, wanneer de documentaire er niet was geweest, dan had Rodriguez niet op dit podium gestaan. Hij heeft meer dan voldoende eigen sterk materiaal maar toch wordt het optreden doorspekt met covers. De vertolking daarvan is soms gewoon vals en slordig (met Your Song van Elton John als dieptepunt), volledig misplaatst (Blue Suede Shoes van Elvis Presley) maar ook gloedvol (de laatste toegift I'm Gonna Live Till I Die van Frank Sinatra). De eigen nummers worden er redelijk vlot en wat vlak doorgejast, maar toch, de herkenning doet je smelten. Zijn stem pakt je in en de band sleept hem er doorheen.

Van deze lieve knuffelbeer wordt alles geslikt; iedereen klapt zich de handen stuk om Rodriguez maar zoveel mogelijk aan te moedigen. Er staat daar wel een doorleefde man op het podium, een man die zijn jongensdroom heeft zien uitkomen. De vraag die wel bij mij naar boven komt: zou hij het zelf nog zo leuk vinden? Sixto is zo dienend, bijna nederig. Op een gegeven moment komt er een vraag uit het publiek om een nummer te spelen. Zijn antwoord is exemplarisch: 'your wish is my command'.


Super leuk geschreven en net zo leuk om te lezen. Hartelijk dank hiervoor. Groet Maarten

avatar van LucM
4,5
De laatste tijd ben ik meer op zoek naar minder bekende parels en vooral in de jaren '70 vind je er zoals dit album. Tijdloos mooi en een persoonlijk album, laverend tussen folk, rock, soul en blues met indrukwekkende stem en teksten.
De opvolger zal ik eveneens aanschaffen, jammer dat het bij twee albums is gebleven.

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
Ik pieker me suf, maar ik kan niet precies verklaren waarom deze plaat me zo tegen staat. Is het de storende invloed van Dylan waardoor bijvoorbeeld The establishment blues klinkt als een parodie op It's alright ma (I'm only bleeding) ? Is het de knullige gitaar met nylonsnaren die zo goedkoop klinkt? Is het onwillekeurige irritatie omdat er weer een pas ontdekt iemand meteen de zevende hemel werd ingeschreven? (Nee, want ik leerde dit kennen voordat de schrijvende pers hier lucht van kreeg, en de documentaire over deze man heb ik nooit gezien.) Is het die wereldwijze stem die zo gekunsteld-blasé klinkt en soms zelfs hooghartig? Och ja, ik weet het wel, je moet het in z'n tijd zien, en Just like a woman en One of us must know (sooner of later) zijn veel bitterder en gemener dan Crucify your mind of I wonder, maar kennelijk kan ik dat van Dylan wèl hebben en van Rodriguez niet, misschien vanwege de vervelende en verveelde stem van de laatste. Hoe dan ook, deze plaat laat mij om de een of andere reden totaal koud, behalve op de momenten waarop hij mij ergert. Pluspunten zijn de produktie (met dank aan de afwisselende arrangementen die de composities veel kleur geven) en de korte speelduur waardoor het album "doesn't outstay its welcome", en ik kan ook wel horen waarom andere mensen hier enthousiast over zijn, maar zelf kan ik er niet warm voor lopen.

avatar van Ducoz
4,5
Ik denk dat jou probleem ligt in het feit dat je dit met Dylan wil vergelijken. Dat lijkt me compleet overbodig. De enige overeenkomsten tussen beide zijn het feit dat het beide singersongwriters zijn en beide semi politieke onderwerpen bezingen. Daar is de vergelijking ook direct mee gesloten.

Ik snap oprecht ook niet (eerlijkheid gebied te zeggen dat ik in het verleden de vergelijking ook wel eens wilde maken) waar het voor nodig is.
Neem bijvoorbeeld Dylan en Neil Young. Slaat toch ook als een tang op een varken, terwijl ze in essentie 'dezelfde' muziek maken. Beide singersongwriters in hun eigen recht, en met wikken en wegen ga je er ook niet uitkomen.

Iedere andere singersongwriter actief in de periode 63-75 gaat dus afvallen omdat daar altijd Dylan is.

Dylan heeft geen enkele plaat gemaakt die op Cold Fact lijkt, Rodriguez heeft geen enkele plaat gemaakt die op een van Dylan lijkt. Om maar iets te noemen: de muziek van Rodriguez ligt (denk aan de arrangementen; overigens niet van de hand van Sixto Rodriguez maar van de arrangeur, luister ook maar eens naar de plaat Forrest of my Mind van Paul Parrish. Die is door dezelfde persoon gearrangeerd en komt vaak akelig dicht overeen. Was verkooptechnisch ook een groter succes dan deze Cold Fact) veel meer geworteld in de soul, terwijl Dylan het veel meer uit de americana/folk hoek haalt. Als alles Dylan moet zijn ga je niks kunnen apprecieren en doe je artiesten als Rodriguez en vooral jezelf ernstig tekort.

avatar van Ducoz
4,5
Als voetnoot zet ik hier de link met het eerste nummer van de plaat van Paul Parrish uit 68 neer. Kunnen we daarna weer gaan vergelijken..

Paul Parrish English Sparrow - YouTube

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
Nou, het is bij mij echt niet een kwestie van Rodriguez met Dylan willen vergelijken, die vergelijking drong zich gewoon aan mij op, al de eerste keer dat ik Cold fact draaide, en niet omdat het allebei singer/songwriters zijn maar vanwege hun gebruik van teksten (zie The establishment blues) en vanwege Rodriguez' stem. Natuurlijk is de vergelijking niet "nodig", maar hij is er bij mij nu eenmaal, en er zijn genoeg singer/songwriters waarbij de vergelijking zich níét bij mij opdringt, laat staan dat "alles Dylan moet zijn".
        Los daarvan is dat niet mijn enige probleem dat ik noem in mijn bericht : ik vermeld bijvoorbeeld ook de slecht klinkende gitaar en de vervelende stem, en ik zou ook de lo-fi-produktie kunnen noemen, of het onaffe karakter van sommige nummers die eerder onuitgewerkte schetsen lijken (zoals The establishment blues en I wonder). Allemaal dingen waar anderen kennelijk geen moeite mee hebben of zelfs als kwaliteiten beschouwen, maar mij nemen ze niet voor dit album in, ook los van die Dylaneske trekjes. Zoals gezegd, ik kan best horen wat anderen hierin waarderen, maar mij doet het niet veel.

avatar van Ducoz
4,5
Ik ben blij dat het altijd nog persoonlijk is en we verder niet echt in discussie hoeven, maar lo-fi gaat mij echt te ver voor een plaat die in de puntjes is verzorgd(qua instrumentatie) en rijkelijk is gearrangeerd. Ik kan er wel in komen dat het her en der wat rommeliger is zoals bijvoorbeeld op Gomorrah. Dat Rodriguez ongeveer 40 jaar na dato nog een revival beleefde is natuurlijk mooi voor hem, maar het is niet persé de plaat. Of 'het verloren meesterwerk'. Dat Rodriguez weinig succes had in 1970 komt voornamelijk door de gigantische stroom aan singersongwriters die op het platenkopende publiek werd afgevuurd(en de concurrentie was groot; als jij als tiener met weinig geld moest kiezen tussen bv Deja Vu, Moondance, After the Gold Rush.. dan delft Cold Fact het onderspit), het label en toch ook de productie. Het is een plaat die klinkt als 1968, terwijl hij in 1970 uitkwam.
Om even een scheve vergelijking te maken, is als nu een dubstep plaat uitgegeven terwijl dat genre twee jaar geleden booming was en nu op sterven na dood is.

Hoe zou je bijvoorbeeld naar Mick Softley, Bert Jansch, John Phillips (waar Dylan de hoes voor Desire van jatte), de vroege Donovan.. etc. Luisteren ? Het feit dat ik Dylan jou probleem noem is omdat op een klein stukje tekst als 5 referenties naar Dylan vallen.

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
Mick Softley ken ik niet (hoewel ik bij het googlen van zijn naam twee van zijn composities via Donovan blijk te kennen), van Bert Jansch heb ik slechts een paar nummers beluisterd, van John Phillips idem afgezien van zijn werk bij en voor The Mama's and the Papa's (en dat Dylan wel het een en ander weet van jatwerk is bekend, hoewel ik de hoes van Desire altijd meer een knipoog vond), en de vroege (akoestische) Donovan ken ik goed en waardeer ik zeer, alles zonder Dylan-associaties (hoewel ik bij Donovan nog wel eens moet denken aan het nare fragment uit Don't look back waarop Dylan hem op zijn nummer zet door op het vriendelijke To sing for you te reageren met It's all over now, baby blue). Maar sowieso ben ik wat deze periode betreft iets beter thuis in de Westcoast (Neil Young, James Taylor, Jackson Browne, Tim Buckley, Dan Fogelberg, Karla Bonoff...).

avatar van Pietro
5,0
Anders dan de meeste mensen hier, kende ik de muziek van Rodriguez al een beetje voordat ik Searching for Sugar Man zag. Zo rond 2006/2007 maakte ik kennis met zijn muziek via Last.FM en dat beviel direct goed. Gek genoeg duurde het vervolgens nog jaren voordat ik dieper in zijn muziek ging duiken. Dat gebeurde pas na het bekijken van de reeds genoemde documentaire, die ik in een lokale platenzaak zag liggen.

De laatste maanden ben ik zijn platen pas echt goed gaan beluisteren en sinds die tijd is deze Cold Fact bijna dagelijkse prik. Het is bijzonder wrang dat Rodriguez pas op latere leeftijd de vruchten van zijn muzikale klasse heeft kunnen plukken. Rodriguez is dan misschien niet de grootste zanger, maar met zijn authentieke en door het leven getekende stemgeluid weet hij mij wel moeiteloos een heel album te boeien. Ik geloof hem als hij zingt over onvervuld verlangen of maatschappelijke onrechtvaardigheid. Wat dat laatste betreft, luister maar eens naar de pikante teksten van This Is Not a Song, It’s an Outburst. Daarin maakt de muzikant korte metten met de gevestigde orde. De toon van het album is vaak donker en melancholisch, wat ook naar voren komt in tracks als Crucify Your Mind, Hate Street Dialogue en Like Janis. Bij dat laatste nummer heb ik me wel eens afgevraagd of dat over Janis Joplin zou gaan.

Tekstueel is Cold Fact bij vlagen best een pittig album, maar Rodriguez weet het overtuigend te brengen. Ook de instrumentale begeleiding is prima in orde. Deze prachtliedjes die de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Alleen de zeldzame uitglijder Gomorrah (A Nursery Rhyme) past hier niet op. Ondanks dat, geef ik Cold Fact de volle mep en een top 10-notering.

avatar van Pietro
5,0
Afgelopen weekend heb ik de documentaire Searching for Sugar Man nog eens bekeken en die maakte nog net zo veel indruk als jaren geleden toen ik ‘m voor het eerst zag. Erg bijzonder om te zien hoe de muziek van Rodriguez in het Zuid-Afrika van de jaren ’70 en ’80 omarmd wordt door hele generaties en hoe hij – zonder het te weten – uitgroeide tot een symbool van geweldloos verzet tegen het verwerpelijke aparheidsregime. Ik kan me goed voorstellen dat de muziek van Rodriguez mensen heeft verbonden in hun strijd.

Dit alles geeft de muziek en de teksten van Rodriguez wat extra lading, maar zelfs zonder dat fascinerende verhaal krijgt Cold Fact van mij zonder twijfel de maximale waardering. Ik denk dat als hij wat bekender was geweest, dit album moeiteloos de top 250 had gehaald op deze site.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:54 uur

geplaatst: vandaag om 14:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.