Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976)

Zijn Opus Magnum...........

De 4 voorgaande albums (Music of My Mind, Talking Book, Innervisions en Fulfillness' First Finale) zijn de aanloop naar dit Meesterwerk........

De geweldige musicale en artistieke prestaties die Stevie op dit album ten toon sprijt zijn van een ongekend nivo die maar zelden in de muziek geschiedenis zijn vertoond.........

Alles valt op dit album perfect in elkaar het is een geweldige harmonieuze mix van Soul / Funk / Pop die 21 nummers lang weet te boeien en nergens ook maar een spoortje van verveling te weeg brengt.........
Zowel de down-tempo als ook de up-tempo nummers getuigen van on ongeloofelijk muziekaal inzicht en zijn allen van en even hoog nivo..........

De invloed die het album in de loop der tijden heeft gehad is ook van een niet te onderschatten waarde....... Vele nummers van dit album zijn later gecoverd door anderen en de Samples die van dit album in andere nummers zijn gebruikt zijn bijna niet meer te tellen.......

Waar Innervisions en Fulfillness' First Finale nog 9 en 10 nummers hadden heeft deze er 21 alleen al om deze prestatie (21 nummers lang dit geweldig hoge nivo vast houden) mag men dit met recht een Meesterwerk noemen dit is de Kroon op zijn meest sucses volle periode 1972 - 1976. Hier na werd het allemaal weer wat minder, wat hier nu de preciese reden van is is mij ook niet geheel duidelijk. Maar dat dit album de afsluiter van een tijdperk is mag wel duidelijk zijn.........

Voor dit Opus Magnum kan ik dan ook niet minder dan de volle 5* geven, maar dat is eigenlijk nog te weinig....... Dit is een album van buiten catagorie en behoort in iedere platenkast te staan........

Na afgelopen weekend alle 5 albums uit zijn artistieke top periode (1972 -1976) weer eens te hebben beluisterd besloten om Songs in the Key of Life in mijn Top 10 te zetten........

Vanmiddag zagen we deze lp in Noppes in Purmerend en ik denk 'die neem ik mee!' Nou vind ik het best fijn om door artiesten op het verkeerde been gezet te worden, maar hier heb ik zeker een vraagje over: Bij mij staat Side 4 achterop Side 1 (zowel op de labels als muzikaal) en Side 2 en Side 3 gezellig samen op een zwarte schijf (Ik heb er de single, boek en witte disclaimer op de cover ook bij!). Ummm.... nouja, kan iemand me a.u.b. uitleggen: Hoe zit dit?

Oja, Contusion is alvast een instrumental die zelfs een olifant van z'n sokken blaast.

Als je nu gewoon een CD had gekocht had je dit niet gehad.
Dit soort grapjes deed men vroeger wel vaker. De mijne heeft overigens een gewone volgorde.

mooi, gedreven plaat, hier en daar liggen bepaalde zaken die de man bewegen er iets te dik bovenop, maar alles is recht uit het hart.

Helemaal eens met thelion! Ware het niet dat ik 4,5 ster geef omdat het mij eigenlijk nooit lukt de twee cd's helemaal uit te zitten. Is niet helemaal eerlijk omdat dat anderhalf uur zou duren, maar goed, toch voorlopig laat ik het zo.

Deze cd is niet voor niets zo vaak gecoverd en gesampled denk ik. Hou ervan! Een plaat voortkomend uit onmiskenbaar talent, een groot hart, onwaarschijnlijke origine en nogmaals onwaarschijnlijk talent. Je raakt er als muzikant bijna van ontmoedigd. Super!

Die gaat er in ieder geval zeker wel komen!

Wel eens van een platen-wisselaar gehoord???
Je legt plaat 1 en 2 op de wisselaar; je hoort achtereenvolgens kant 1 en 2; vervolgens draai je de platen om en je hoort kant 3 en 4.

Bovenstaande heb je ook met de drie-dubbelaar van Woodstock.

Ik kende al veel nummers van het album, maar nog nooit volledig beluisterd. Daar is nu gelukkig verandering in gekomen; ik heb er zeker van genoten. Stevie Wonder is een geweldig muzikant, dat bewijst hij met dit prachtige album. Zang en instrumentatie zijn prachtig uitgewerkt en het levert een fantastische harmonie op. De nummers waar ik het meest van genoten heb zijn: Village Ghetto Land, Sir Duke en I Wish. Maar ook de andere nummers zijn van een erg hoog niveau.

absoluut meesterwerk van stevie en zeer sterk aan te raden aan iedere liefhebber van ' zwarte muziek ' briljant gewoon

Ik heb de oude cd-versie binnen uit 1984 compleet met slipcase ( ) en wat me meteen opviel was Ordinary Pain... Op de lp klinkt in ieder geval het tweede gedeelte een stuk sneller met een hogere 'pitch' (ja, ik speel de lp gewoon af op 33 toeren haha). Volgens mij is dat nummer voor de cd-release gerestaureerd tot de normale snelheid.

Kan iemand me hier meer over vertellen?

Dat van die andere snelheid en pitch is interessant. Ik moet daarvoor zelf maar weer eens de plaatversie gaan opdiepen, hoewel ik me niet kan herinneren een verschil gehoord te hebben toen ik van LP naar CD overstapte. Op CD klinkt de overgang in ieder geval volkomen natuurlijk, dus heb ik zo'n vermoeden dat die versie de juiste is.

En kaztor... hoe vind je de CD's klinken?

Nou, ik kan het natuurlijk niet met de remaster vergelijken, maar ik hoor zeker een goede dynamiek. De zachte passages klinken zacht, maar daardoor vallen de hardere passages veel meer op. Ze klinken zeker niet vlakjes (geen zogenaamde 'sluier'). Ook vind ik de EP-nummers in deze configuratie beter passen. Saturn en Ebony Eyes zouden de impact van As en Another Star verminderen als ze op cd 2 zouden staan, maar hier ze staan ze goed op hun plek zo aan het einde van cd 1. All Day Sucker laat na het As/Another Star-spektakel nog even lekker de touwtjes vieren en Easy Goin'.. leidt je op een rustige, sfeervolle manier naar het einde.

Het probleem bij de remaster zit 'm ook niet zozeer in de dynamiek. Als daar al dynamische compressie is toegepast is 't voor mij in ieder geval niet merkbaar. Wat vooral stoort is de door mij al eerder aangehaalde - en in het engels zo raak klinkende - "smilie-face" EQ waardoor zowel het hoog als het laag kunstmatig zijn opgepept en de zo zorgvuldig door Stevie Wonder geknede klankbalans totaal om zeep wordt geholpen. Op het eerste gehoor kan 't nog klinken "alsof er een sluier is weggetrokken" door alle schijnhelderheid die onstaat vanwege het opgepepte hoog, maar al gauw valt op dat s-klanken geneigd zijn aan de scherpe kant te klinken en de blazers in een aantal nummers trommelvliesdoorklievende eigenschappen krijgen, terwijl het opgepepte laag er op andere plekken juist voor zorgt dat de doorzichtigheid wordt ondermijnd. Van het oorspronkelijke warme "ebbenhouten" klankbeeld blijft door dit alles niet al te veel over...

En wat betreft de bonus-tracks, eigenlijk zouden die net als op de LP-uitgave als losse EP erbij moeten zitten, maar dat is begrijpelijkerwijs onnodig omslachtig gezien de ruimere opslagcapaciteit van CD's.

Jawel, deze komt vanaf nu in m'n Top 10 terecht. M'n vriendin en ik zijn er stapel op en het album voelt zo heerlijk natuurlijk en ongedwongen aan. Het geeft me een heerlijk ontspannen en warm gevoel van binnen. Alles klopt aan dit meesterwerk van a tot z. Superplaat dat in geen enkele muziekcollectie mag ontbreken!

Contusion vind ik trouwens een der allerbeste instrumentals ooit. Heerlijk nummer!

Nooit begrepen waarom dat nummer 'Contusion' heet. Eerst dacht ik dat het een woordgrap op 'confusion' was, maar het betekend gewoon 'kneusing'.

Mijn gevoel bij dit album komt exact overeen met het jouwe en ook ik vind Contusion een super instrumentaal nummer, i.t.t. wat de meesten er hier kennelijk van vinden.

Dit album ben ik nog aan het beluisteren (het past goed bij een zomerse dag als vandaag) en ik sta versteld over het meesterschap en de veelzijdigheid van Stevie Wonder. Melodisch, vocaal, instrumentaal en tekstueel, alles klopt gewoon op dit meesterwerk dat elke muziekliefhebber in zijn platenkast MOET hebben.

En dan moest je hem eens op die flipperkast bezig zien...


(vraag maar aan Pete Townshend!)

Helemaal mee eens. Ik zat nog te denken over wat te draaien bij het koken een zomerse maaltijd: ik haal deze ook weer uit de kast.

Heel mooi album. Lekker lang genieten van Stevie. De cover vind ik trouwens ook geslaagd.

Toch verlaagd naar een 4. Vind Innervisions duidelijk stukken beter. Daarop pakt vrijwel elk nummer me. Hierop zijn er te veel 'leuke' nummers en te weinig tracks die me echt wat doen. Het album gaat altijd enigszins langs me heen als ie opstaat. Vooral cd2. Snap bijvoorbeeld totaal niet waarom As zo populair is.

Kan iemand mij zeggen of ik - in acht nemende dat ik Innervisions dus duidelijk beter vind dan deze - Talking Book ga waarderen?

Of je Innervisions nu beter vind of niet, Talking Book is gewoon een geweldige plaat!

Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom deze 6 pagina's heeft en BEP's The End 9?

Omdat BEP's album actueel is. Recentere albums krijgen veel meer aandacht.

Omdat BEP's album actueel is. Recentere albums krijgen veel meer aandacht.

Album opgedeeld in Volume 1 en Volume 2 met 21 werkelijk sublieme songs, al is met name Volume 1 ongeëvenaard. 12 songs met elk hun eigen karakter, maar allemaal even pakkend.
Vele songs zijn al door artiesten gecoverd en/of gesampeld. Natuurlijk bevat het de kraker "Sir Duke" met zijn swingende funky melody, tevens een ode aan Stevie's helden. Het is onmogelijk om op dit nummer stil te blijven zitten. Het bevat tevens "Pastime paradise", en je weet waar Coolio zijn hit vandaan heeft. Maar het album bevat ook "Village ghetto land", met zijn aangrijpende tekst over de ghetto, "Love's in need of love today", "Isn't she lovely" en "As".

Maar het nummer waar je het beste Stevie's invloed op kunt horen is "I Wish". Luister naar de melodie en de trompetten en je hoort waar onder andere (huidige supersterren) George Michael en Will Smith de mosterd hebben gehaald.
Dit album is een document voor, met name, de zwarte muziek.

Dit album moet gewoon gehoord worden door iedereen die muziek lief heeft. Dit is in mijn ogen een plaat die de muziekwereld heeft verandert. You love it or hate it maar hij heeft Soul naar RnB gebracht.

Het moet gezegt worden dat ik ook niet echt een RnB fan ben maar er zijn toch hier en daar enkele parels in dat genre te vinden, zoals deze plaat.

Zoals al eerder werd aangehaald en je hierboven kunt zien bevat de plaat 21 liedjes, waarbij je al snel zou denken dat ze gaan tegensteken, maar dat is helemaal niet zo.Stevie Wonder slaagt erin om je gedurende de hele plaat te blijven boeien, wat heel moeilijk is met zoveel liedjes.

Toppers zijn voor mij ook Sir Duke en Isn't She Lovely, Village Ghetto Land maar ook helemaal niet te vergeten Black Man natuurlijk een protest song over rascisme en het nodeloze daarvan.

Fantastische plaat van 4.5* met toch wel optie op een 5*

Op een paar uitzonderingen na konden de meeste nummers na meermaals beluisteren mij toch niet echt bekoren.
Mis ik iets?

Kennelijk.

Mischien de subtiele ironie van melodie en tekst bij Village Ghetto Land, de muzikaliteit van een Sir Duke, de cover gevoeligheid van een Pastime Paradise, door een Coolio. Het beatlesque Isn't she lovely. Wie zal het zeggen Poep(in je oren)Sieske?

Je bedoeld deze Duet!?