The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Laten we stellen dat de boeiendste periode van The Cure ergens in 1979 met de release van Three Imaginary Boys begint en ergens in 1992 met Wish eindigt. Dertien zeer productieve jaren. Na het in 2008 verschenen 4:13 Dream kwam er tot nu toe geen nieuw werk meer uit. Een pauze van maar liefst zestien jaar, zelfs stukken langer dan hun succesvolste productieve tijd. The Cure blijft continu toeren en Robert Smith kondigt tussendoor met regelmaat aan dat de afronding van een nieuwe plaat niet meer lang op zich laat wachten. Dan volgen 26 september cryptische aanwijzingen die naar 1 november verwijzen. Zou er dan toch echt iets aan de hand zijn? Alone wordt als single naar voren geschoven, en de aankondiging van Songs of a Lost World is een feit.

Vanaf A Forest speelt The Cure met lange intro’s en lange outro’s. Ook bij Alone is dit het geval. Bijzonder dat de band hier niet voor een korte single kiest om de plaat te introduceren. Het is toch een gevalletje met klamme handjes luisteren. Houdt de stem van Robert Smith zich staande? Bij generatiegenoten als Bono, Jim Kerr en zeker ook Dave Gahan is de slijtage hoorbaar. Robert Smith klinkt nog hetzelfde als vroeger. In zijn geval is dat dus dromerig vermoeid, als tijdens de geboorte van Disintegration. De bijna-dertiger die met angst de toekomst tegemoet kijkt. Bang voor de dood, het lichamelijke verval, de psychische aftakeling en het wegvallen van geliefdes. Angsten die niet zomaar uit de lucht komen vallen, en zich als restvuil aan Songs of a Lost World vast klonteren.

Ondertussen is Robert Smith alweer 65 jaar oud. Zijn ouders zijn overleden, en ook zijn oudere broer Richard is er al vijf jaar niet meer. Als een dief in de nacht eist de Lullaby spin zijn lichaam op. De weg naar het opnameproces is voor iedereen zwaar. Bassist Simon Gallup verlaat om onduidelijke redenen in 2021 tijdelijk The Cure en deelt publiekelijk een forse sneer naar Robert Smith uit. Alleskunner Porl Thompson stapt in stilte in 2011 uit de The Cure trein. Toetsenist Roger O’Donnell is nog steeds vanwege een agressieve vorm van bloedkanker onder behandeling. Het is nog de vraag welke kant deze ontwikkelingen opgaan.

Er zijn gelukkig ook een paar lichtpuntjes. De in 2005 door Robert Smith ontslagen gitarist Perry Bamonte keert terug aan het front. Bijzonder, omdat zijn plek definitief door de van David Bowie bekende meestergitarist Reeves Gabrels was ingenomen. Schijnbaar is er ruimte voor drie gitaristen, waardoor je mede door het herstel van Roger O’Donnell verwacht dat de gitaarpartijen bij de sombere herfstplaat sterk op de voorgrond staan. De blaadjes vallen, en dat deprimerende seizoen kleurt de Songs of a Lost World tracks verdord bruin. Toch kiest The Cure bij de eerste vrijgegeven songs voor een omlijsting van vertroebelde toetsenpartijen, wat nogmaals aangeeft dat Roger O’Donnell bij het merendeel van het proces betrokken is geweest.

Alone nestelt zich als een herhalende dreampop mantra in je hoofd. Qua opzet vertoont het gelijkenissen met Plainsong van Disintegration. Dan is dat profetisch Like I’m living at the edge of the world zinsdeel goed te plaatsen. Uiteindelijk brokkelt jouw verwachte ideaalbeeld af en blijf je eenzaam in deze verloren wereld achter. We vieren de leegte en gedenken de geesten uit het verleden. Kwaadwillend of goedgezind. We houden de adem in totdat Robert Smith het na drieënhalve minuut overneemt. Zijn twijfel is nooit verdwenen, maar de twijfel aan zijn hedendaagse stemvermogen ontbreekt. Gelukkig maar. En dan weet je dat het goed zit. En dan weet je dat het eigenlijk dus nog steeds niet goed zit met die melancholische gedachtegang van Robert Smith. Hoe mooi kan een paradox je verrassen, hier hebben we dus met al ons geduld zestien jaar op gewacht.

Voldoet Alone aan de verwachtingen? Zeker voldoet Alone aan de verwachtingen, maar echt overrompelen doet het nummer niet. Logisch omdat je het nog in de context van de plaat moet plaatsen. Het is dus die berusting dat The Cure geen andere wegen inslaat. Het is het wegnemen van de heimwee, de warme hand op de schouder, het bijna tastbare delen. Toch hoop je op een toevoegende waarde, en eigenlijk weet je donders goed dat dit slechts de aanloop naar iets moois is, een schetstekening met zwartwit tinten. Dan komt twee weken later A Fragile Thing uit. Ook hier tovert Roger O’Donnell een betoverde regenval aan geluiden tevoorschijn. Het is echter bassist Simon Gallup die het snel van hem overneemt. De mannelijke kracht tussen al het breekbare. Het eeuwige afscheid als een waardig afscheid. Gedane fouten kun je na het sterven niet meer herstellen, laat staan terugdraaien. Ik voel het weer, met dat vertrouwen zit het wel goed. Reikhalzend kijk ik naar de rest van Songs of a Lost World uit.

Is het zwaarwegende oorverdovende Warsong te herleiden tot de tijdelijke breuk tussen Robert Smith en Simon Gallup? Misschien wel. De vriendschap komt in ieder geval tijdens de voorbereidende fase van Songs of a Lost World in gevaar en krijgt een nadreunende klap te verwerken als Simon Gallup tijdelijk opstapt. Er zit genoeg boosheid in deze traumatische track die in alles het samenspel tussen deze twee kemphanen is. Robert Smith overstemt zichzelf met zijn psychedelische overheersende gitaarakkoorden. Simon Gallup raast daar gevaarlijk doeltreffend met kolossale baslijnen doorheen. Treurende mineur gestemde orgeltoetsen mengen zich er nog tussen en ook de klassieke strijkers krijgen geen grip op de situatie. Laten we stellen dat bij Warsong de wederopbouw begint, het terugwinnen van een beschadigde band.

Dat Robert Smith nog steeds menselijk is en zich net zo goed aan de dagelijkse irritaties ergert, getuigt het funkende Drone:Nodrone wel. Hier is het een frustrerend lichtgewicht tussen de krachtbroeders. De effectenpedalen worden weer flink gepijnigd en leiden tot prachtig uitgebalanceerde solo’s. Het is een aanklacht tegen elke inbreuk van privacy, de droneterreur en het gebrek aan respect. Reeves Gabrels verwoordt de woede in agressieve kwellend wah wah spel. Het zijn die typerende langgerekte psychedelische uitbarstingen waarmee ze het publiek al vanaf The Kiss kennis hebben laten maken.

All I Ever Am verwijst naar Last Dance van Disintegration. Moet je tot het einde der dagen het podium trotseren, en is die uiterlijke poespas nog wel geloofwaardig? Dit is echter de Robert Smith die iedereen kent. De zwartgallige romanticus met een overdosering aan make-up. Zo stelt hij zich open aan het publiek, en zo klopt het ook. Natuurlijk twijfelt men aan zijn oprechtheid als hij voor de zoveelste keer de Songs of a Lost World release uitstelt. Is de behoefte aan nieuw The Cure werk er wel, of loopt het op een fatale teleurstelling uit? Moet hij voor de laatste keer het podium betreden, zijn kunstje doen en vervolgens afscheid nemen? All I Ever Am is de vervreemding van zichzelf, het Robert Smith personage heeft definitief bezit van hem genomen, onder dat hulsel zit vooral leegte verborgen.

De power ballad And Nothing Is Forever is de gedroomde singlekandidaat. Zelfs in de meest duistere dagen blikt de zon goedkeurend door de wolken heen. Robert Smith heeft vrede met het gegeven dat de ouderdom hem inhaalt, de angst beantwoordt zich nu in berusting. And Nothing Is Forever is doordrenkt door spijtgevoelens. Hij breekt met belofte om op het sterfbed van zijn broer Richard aanwezig te zijn, de dood breekt met de belofte om samen oud te worden. Juist die pure eerlijkheid bezorgt een diep van binnen voelende zielenpijn. Zo dichtbij laat Robert Smith buitenstaanders nooit komen. Ook hier een verstillend lang intro, maar dan wel door een orkest van prachtig meedeinende strijkers omlijst. Dat Roger O’Donnell onvervangbaar is, blijkt wel uit het prachtig vormgegeven arrangement. En dan besef je nogmaals dat hij destijds als kersvers The Cure lid een van de smaakmakers van Disintegration was. Songs of a Lost World identificeert zich het beste met dat tijdsbestek.

Het hartverscheurende maar ook troostende I Can Never Say Goodbye vat de familietragedies samen en haakt passend stemmig op dat rouwende onbegrip van And Nothing Is Forever in. Ook hierbij de bijna letterlijke verwijzingen naar Lullaby, de angst om niet meer te ontwaken en eenzaam te sterven. Het is onmogelijk om gedane zaken terug te draaien. Het ontbreken van dat laatste essentiële moment maakt de puzzel nooit passend. Ook hier legt Roger O’Donnell zijn persoonlijke worstelingen in de song, en staat hij waarschijnlijk wel het dichtst bij Robert Smith. De dood heeft zoveel impact op Songs of a Lost World. Soms moet je verder enkel zwijgen en alleen maar luisteren.

Dan mag Endsong in alle tevredenheid Songs of a Lost World afsluiten. Endsong maakt het kloppend, en als er vervolgens geen The Cure plaat meer komt is het prima zo. Een oude wijze man blikt op zijn leven terug en komt tot de conclusie dat verdriet overheerst. Hij is slechts een schim in de vervagende duisternis, een zwarte stip aan de horizon. Het introverte karakter levert zich aan de onvatbare buitenwereld uit. Een treurend nummer zoals alleen Robert Smith ze kan maken, met de nadruk op de harde waarheid. Het kost The Cure vijfendertig jaar om met een waardige opvolger van Disintegration te komen. Want laten we eerlijk zijn, Wish was in principe een geslaagde herhaling van Disintegration maar miste die zwaar beladen diepgang. Die diepgang is wel op Songs of a Lost World aanwezig.

The Cure - Songs of a Lost World | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Oh de hype, de hype..... een nieuwe The Cure en vooraf leek het alsof er een wereldwonder zou geschieden. Heerlijk om in mee te gaan.

Laten we het wat verkleinen en kijken naar het oeuvre van de band zelf. Al sinds de jaren '80 volg ik ze en zoals velen vond ik het na Wish allemaal zo boeiend niet meer. In dat opzicht was de oplopende spanning te begrijpen. Iedereen was lyrisch over Alone en Disintegration werd volop genoemd. Laat ik eerlijk zijn: Alone is een prima nummer, maar echt voelen deed ik het niet en doe ik nog steeds niet. Ja maar Disintegration! Die staat bij mij op 5* ja, net als The Head on the Door.

A Fragile Thing dan. Prima hoor. Maar zó geweldig?! Vooruit: het album blind vooruitbesteld want als dit het beste is sinds Disintegration dan zal het toch wel. Toch?!

Nu ik het album sinds gisteren meerdere malen heb beluisterd kan ik alleen maar constateren dat het wel aan mij zal liggen. Ja, ik geef dit 4* en dat is waarschijnlijk omdat ik het goed wil vinden, want het is immers The Cure.

Het regent lovende woorden, de 5* beoordelingen zijn niet aan te slepen en ik zit op 3,75* of zo (rond ik het nog af naar boven).
Ik hoor geen Disintegration: waar zijn dan de Plainsongs? de Lovesongs? de Lullabys? The Same Deep Water as Yous of de Untitleds?

Ik vind het wat langdradig, ik voel het niet zoals velen het blijkbaar wel voelen. En ergens vind ik het geluid van het album ook niet zo mooi. Daarbij mis ik toch wel tracks als eerder genoemd, tracks waar ik zo enorm van hou.
Teleurgesteld? Een beetje wel. Het zal zeker aan mij liggen. Ik kom niet verder dan een prima album van The Cure, beter dan de laatste vier albums, maar dat is niet zo heel moeilijk.

Laat ik verduidelijken dat dit zuurder klinkt dan misschien bedoeld, maar ik word hier toch minder warm van dan waar ik aanvankelijk op hoopte en de lovende recensies zullen voorlopig toch wel de boventoon gaan voeren (een beetje tegenwicht dan maar). Ik zal het nog een paar keer op de draaitafel leggen en misschien komt het nog. Maar die vonk is er tot nu toe nog niet (ook niet bij de eerder uitgebrachte nummers die ik al beter ken).
Misschien moet ik voorzichtig concluderen dat The Cure voor mij voor altijd verankerd zal blijven in de jaren '80?! Doe ik Wish er voor het gemak nog bij (die ik ondanks dezelfde score boven dit album zet momenteel).

Eén ding is zeker: het is al een aantal dagen grauw en grijs weer en daar vormt Songs of a Lost World de perfecte soundtrack voor.

Dit.

Hopelijk zit er iets meer ruimte in het geluid van de blu-ray. Maar ik vrees dat dit een stijlkenmerk van dit album is. Het moest toch vooral heel zwaar klinken. Denk ik. Als een oude, verschoten en rafelige bol wol, een verstrikte kluwen van ooit uitgehaalde restanten uit een ver verleden. Als een niet meer te ontwarren en te fatsoeneren haardos op leeftijd. In een chaotisch hoofd. Robert Smith klinkt in elk geval nog wel als een leuke jongeman. Puur en oprecht. Da's alvast een pluspunt. Nu moet ik de rest van dit album nog aan elkaar zien te knopen.

Goed, één luisterbeurt verder ben ik al iets positiever. Het klonk ook allemaal net iets duidelijker via de speaker dan via m'n (niet eens zo goedkope) koptelefoon. Favoriete nummers vooralsnog zijn I Can Never Say Goodbye, Drone:NoDrone en Endsong. Warsong vind ik ook wel fijn, maar dat valt een beetje slapjes dood als je er net lekker in zit. Hadden ze gerust een slepende knaller van tien minuten van mogen maken.

Anyway, ik blijf erbij dat ik de ingeblikte synths echt niet mooi vind, met name op de eerste twee nummers. Wie weet ga ik me er op den duur minder aan storen, zoals je ook het zoemen van een nieuwe koelkast op een gegeven moment niet langer hoort. De teksten vind ik best mooi, al liggen ze vaak in het verlengde van Bloodflowers. Daar ging het ook al veel over eindigheid, ouder worden en het omomkeerbare der dingen. Daardoor raakt het me toch minder.

Voor nu dus een voorzichtige 3,5 ster. Een teleurstelling is het niet, maar ergens blijft het gevoel knagen dat ik iets mis. Misschien ligt het gewoon aan mij en ben ik een beetje verzadigd na meerdere decennia muziek consumeren, maar dat zal blijken wanneer ik het album nog vaker heb gedraaid.

Nogal teleurstellende nieuwe Cure. Ik herken mezelf totaal niet in al die lovende reacties. Een zekere mate van nostalgie en jeugdsentiment zal zeker een rol spelen bij velen. Waar overigens niets mis mee is.
Muzikaal is er weinig nieuws hier onder de Cure zon. Vind het jammer dat het productioneel wel erg dichtgesmeerd en dichtgeplamuurd is.

Vandaag eens uitgebreid de tijd genomen om dit album, waar The Cure-gemeenschap 16 (zestien) jaar op heeft moeten wachten goed tot mij te nemen.

Voorop gesteld wat ik al eerder aangaf dat ik de groep altijd een warm hart heb toegedragen. Vanaf de release dag van Seventeen Seconds was ik betoverd door dat album. Dit album draai ik nog met veel genoegen.Ik heb de band gedurende hun bestaan goed gevolgd, maar deze kwam nooit in mijn toptien.

De laatste zestien jaren bleef het dus voornamelijk oorverdovend stil op wat optredens en toezeggingen na.

Met een enigszins opvallende (maar ook weer niet geraffineerde) promotiecampagne werd de muziekwereld klaargestoomd voor Songs Of A Lost World.
De vooruitgesnelde track Alone, deed mij alles behalve sudderen van genot en verwachting.
Een lang uitgerekt, traag intro, waarvan ik denk dat het na tien keer horen zwaar de keel gaat uithangen, Robert grijpt pas na bijna drie-en-halve minuut de microfoon om op de overbekende wijze zijn theatrale poëzie te declameren/zingen.

Wat we te horen krijgen is herhaling van thema’s, over en over en over tot vervelens aan toe (niet alleen het intro van Alone en in I Can Never Say Goodbye, maar ook de oeverloos uitgerekte intro van Endsong. Mind me, eindelijk na 6 minuten begint de zang.

Dan de teksten, die stijf staan van platitudes en gemiddeld Havo Proza, zoals bijvoorbeeld de tekst van A Fragile Thing. Tenenkrommend gewoon, die slotzin, help …
Robert Smith heeft nu toch wel een leeftijd bereikt waarop je zou verwachten dat hij met zijn levenservaring (en hopelijk levenswijsheid) tot wat betere pennenvruchten in staat zou blijken te zijn, met fraaie metaforen, goede spitsvondige wendingen of op het juiste moment de invulling over te laten aan het oor van de luisteraar. Maar nee het wordt allemaal treurig opgediend als een koude visschotel.

En kom nu niet aan met hij heeft zoveel meegemaakt de laatste jaren, dat is inherent aan zijn leeftijd. (In mijn leven is qua ellende en zorg nog wel wat meer voorgevallen, maar dat vormt en rijpt je ook in die levensfase). Ik vind het nogal victim-achtig overkomen.

De muziek vind ik dus ook totaal niet verrassend, oude wijn in nieuwe zakken, inderdaad, stroperige thema’s die soms ondersteuning krijgen van eenvoudige pianostukken of niet bijzonder strijkers elementen. Ook hier had de band zonder hun signatuur in te leveren toch wel met wat meer ‘eigentijdse’ en aansprekende varianten op de proppen kunnen komen? Met wat meer catchy synthesizer thema’s en soundscapes waaruit ok duidelijk wordt dat een band niet continu”stil’ blijft staan.

Daarbij kreeg ik ook het gevoel van wordt het nu niet eens tijd om ook je uiterlijk en podiumpresentatie eens aan te passen aan deze tijd? Zeker na zo’n lange tijd…Om als dikke zestiger nog steeds met die uitgeplozen bos touw en uitgesmeerde lippenstift op te komen is toch ook bijna gaap-en-slaap verwekkend. Bowie bleef toch ook niet veertig jaar met zijn bliksemschicht rondlopen en vond zichzelf ook iedere paar jaar opnieuw uit. Ik verwacht echt niet dat Robert Smith bij ieder lustrum met een totaal andere look en presentatie voor de dag komt, maar iets meer inventiviteit zou ik toejuichen. En dat kan ook zeker bij het door hem gehanteerde image.

De band die ik altijd als een soort zusteract van The Cure heb beschouwd, Siouxsie and the Banshees, heeft het dan zeker in hun tijd met meer originaliteit en verrassingseffecten tot een goed einde gebracht. Dat kan ik nu helaas niet zeggen. Ik kan dit niet anders zien dan als een opgewarmde koude prak.

Dit album zal ik de komende tijd niet met hongerig luistergenoegen regelmatig opzetten.

Een typische geval van jammer maar helaas.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Cure - Songs Of A Lost World - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Cure - Songs Of A Lost World
Lange tijd niet meer verwacht, maar toch nog gekomen, een nieuw album van de Britse band The Cure, die op het aardedonkere maar wonderschone Songs Of A Lost World op de toppen van haar kunnen presteert

Ruim drie minuten houdt Songs Of A Lost World je in spanning, maar als eindelijk de stem van Robert Smith opduikt weet je dat The Cure nog altijd klinkt als The Cure. Het tempo ligt wat lager en de ruwe uitbarstingen ontbreken in de meeste songs, maar de langgerekte songs op het nieuwe album van de Britse band zijn echt prachtig. In muzikaal opzicht is Songs Of A Lost World nogal zwaar aangezet en door de donkere klanken legt de band een deken van melancholie om je heen, wat nog eens wordt versterkt door de zang van Robert Smith en zijn weemoedige teksten waarin de dood, verlies en sterfelijkheid meer dan eens centraal staan. Songs Of A Lost World is een verbijsterend mooi album van een van de grootste bands aller tijden.

Het bijna op de dag af zestien jaar geleden verschenen 4:13 Dream was tot vorige week het meest recente studioalbum van The Cure. Het was een album dat volgde op een aantal tegenvallende albums en ook 4:13 Dream reken ik tot de zwakkere albums van de Britse band, die met Disintegration uit 1989 haar onbetwiste meesterwerk afleverde, al heb ik zelf ook een enorm zwak voor The Head On The Door uit 1985.

Sinds 2019 is meerdere malen een nieuw album van The Cure aangekondigd, maar dit werd pas in de herfst van 2022 concreet, toen de band een aantal nieuwe songs toevoegde aan de setlist van haar tour, die overigens de naam Shows Of A Lost World had meegekregen. We hebben vervolgens nog heel lang moeten wachten op Songs Of A Lost World, dat deze week dan eindelijk is verschenen.

Het album opent met single Alone, die ruim een maand geleden al verscheen, en direct de toon zet met een zwaar aangezet geluid met gitaren, bas, drums, synths en piano. Ruim drie minuten lang dompelt The Cure je onder in grijstinten en weemoed en net als je het niet meer verwacht duikt de uit duizenden herkenbare stem van Robert Smith op. De zanger klinkt nog net zo als in zijn jonge jaren en zorgt er voor dat Alone klinkt zoals alleen The Cure kan klinken.

De Britse band was in het verleden niet vies van lange intro’s en deze worden ook op Songs Of A Lost World, dat bijna vijftig minuten nodig heeft voor acht songs, met enige regelmaat van stal gehaald. Het nieuwe album van The Cure bevat vooral ingetogen tracks en in veel tracks wordt het zo herkenbare stemgeluid van Robert Smith gecombineerd met zwaar of zelfs loodzwaar aangezette klanken. Het voorziet de songs op Songs Of A Lost World van een indringende of zelfs wat beklemmende sfeer, maar de klanken zijn op hetzelfde moment van een bijzondere schoonheid.

De nieuwe songs van de Britse band klinken in de meeste gevallen sfeervol of stemmig, zeker wanneer de hier en daar als strijkers gearrangeerde synths in dikke lagen door de speakers komen. In de eerste twee tracks, die allebei bijna zeven minuten duren, kiest Robert Smith zijn momenten voor de zang, wat de songs een beeldend karakter geeft en de impact van de zang versterkt.

Direct vanaf de openingstrack is duidelijk dat Songs Of A Lost World geen vrolijk album is geworden. Robert Smith zag flink wat dierbaren wegvallen en ziet ook zijn eigen sterfelijkheid onder ogen. The Cure is op de meeste van haar albums sowieso meer bedreven in donkere wolken dan in zonnestralen, maar het nieuwe album doet er nog een schepje melancholie en weemoed bovenop.

Ondertussen klinkt het allemaal fantastisch, want het gitaarwerk van Reeves Gabrel is prachtig en ook het fantastische drumwerk van Jason Cooper verdient alle aandacht. De meeste leeftijdgenoten van Robert Smith zijn inmiddels niet meer zo goed bij stem als in hun jonge jaren, maar de zang op Songs Of A Lost World klinkt echt geweldig.

Van een album dat zestien jaar na het laatste en ook nog eens matige album van een band opduikt kan je meestal niet zo veel verwachten, maar op Songs Of A Lost World benadert The Cure wat mij betreft het niveau van haar betere albums. Dat vond ik eigenlijk al bij mijn eerste beluistering van het album, maar de songs op Songs Of A Lost World hebben sindsdien nog flink aan kracht gewonnen. The Cure werd al in 1976 opgericht en gaat inmiddels dus bijna vijftig jaar mee, maar presteert nog altijd op de toppen van haar kunnen, wat echt idioot knap is. Erwin Zijleman

Geweldig concert gisteravond op YouTube, maar dat lag niet aan het nieuwe album. Helaas een paar missers voor mij ( drone-nodrone, warsong en all I ever am). Heb mijn rating dan ook naar beneden bijgesteld. Komt ook doordat ik zeer hoge verwachtingen had van de bluray. Productie is zwak, surroundspekers worden nauwelijks aangesproken, zelfs de gewone cd klinkt nog beter, maar misschien had ik de nieuwe bluray van Tears for Fears beter eerst niet kunnen beluisteren.... deze productie van Steven Wilson is namelijk fenomenaal.

Ik heb hier erg naar uitgekeken en de binnendruppelende recensies hielpen hierbij flink. Sombere muziek, lange intro’s, verwijzingen naar m’n favoriete Cure platen….kom maar door.

Maar helaas. Ik vind het een stomvervelende oersaaie eenvormige plaat die verder wordt verknald door lelijke gedateerde synths. En voor het eerst zorgt Smith voor een andere emotie dan bewondering en ontroering. Na vier nummers dacht ik zelfs van: hou nu maar op met je gezever en ga genieten van het leven jongen. Als je dik in de zestig mag worden, dan heeft natuurlijk niet alles je hele leven meegezeten maar stel je niet aan en maak er wat van. Ik bedoel…dat zwelgen in ellende gaf m’n favo Cure platen een meerwaarde maar op deze plaat werkt het, voor mij althans ,averechts.

Op Friday I'm in Love, The Caterpillar en Pictures of You na heb ik nog nooit echt een klik met The Cure gehad, maar dit nieuwe album gaat toch vrij eenvoudig naar 5 sterren. Pictures of You beschouw ik als één van de beste nummers ooit gemaakt en op het middelste tweetal na vallen alle nummers van Songs of a Lost World in deze categorie. Minutenlange intro's die een duidelijke spanningsopbouw en sfeerzetting neerzetten, gevolgd door meesterlijke, melancholische melodieën. Thema's als vergankelijkheid en eindigheid passen daarbij perfect in de huidige levensfase van de band. Warsong en Drone:Nodrone zijn een stuk dreigender en vormen daarmee een gewenst zwaartepunt in het midden van het album. Gevoelsmatig sluit Songs of a Lost World naadloos aan bij het rijtje Blackstar, You Want it Darker, Ghosteen.

'Songs Of A Lost World', een hoge vlucht over leven en dood, getekend: Robert Smith, The Cure's heuse danse macabre. Als uit de nevelige somberte van de new wave-eighties klimt na jaren eindelijk dan toch die nieuwe, allerhoogst gehypete 'Songs Of A Lost World'. In al zijn meedogenloze zwartheid, droefenis moest dit album symbolisch welhaast de dag na Halloween, op 1 november de kop opsteken, dag waarop velen ook de geliefde doden herdenken. Van het resultaat spat de droeve sfeer van een Ensoriaans eindfeest met prominent vooraan aan de microfoon een eeuwig in het zwart uitgedoste, verwilderde Theodorakis, croonend in zijn gothic gemaquilleerd wit, oogzwart en uitlopend lippenrood. Deze charismatische hoofdman Robert Smith staat er als het manusje-van-alles helemaal aan het roer, alles zelf geschreven en gecomponeerd. Van dit veertiende album trok hij als een eigenwijze perfectionist alles tot en met de productie naar zich toe.

De titels en de lyrics ervan zijn opvallend en spreken voor zich: lost world, fragile, alone, war, drones, goodbye, nothing forever, the end... Zoals ze het ooit zelf aankondigden, dit moest The Cure's meest intense, verdrietigste, meest dramatische, meest emotionele score worden van alle. Een duistere gitaarband met songs niks minder dan requiems, het leven, de liefde, tederheid, broze gevoelens er fijn tussenin verweven, in majestatische, spirituele muzikale hoogmissen om liefst met de ogen dicht zalig op weg te dwalen.

Stuk voor stuk zitten ook de acht struise composities van 'Songs Of A Lost World' vol met die huizenhoge melancholie, grote emotie, doem, bevatten ze slechts een enkele sprankel euforie als remedie. Heel veel donker en een beetje licht. Met dit cement zijn ze evenwel hecht aan elkaar samengeklit en rollen ze overweldigend als een duistere pletwals over de na zestien jaar vergenoegde navolgers heen. Ogenschijnlijk weinig onmiddellijke catchiness ook in het nieuwe recept, maar wat zou het, wat je van The Cure binnenkrijgt het blijft steevast nagalmen en het nestelt zich in al zijn transcendentie sowieso.

Zo de weidse openingsong 'Alone', kletterend en beukend in zijn slependste mineur. Gebaseerd, bij uitbreiding zelfs het hele album, op dat superdroevig gedicht 'Dregs' van ene Ernest Dowson. 'Alone', wat doet het vooreerst hemels goed dat karakteristiek eigenzinnige stemgeluid van Robert Smith als vanouds zo zuiver, vitaal, krachtig te horen snerpen, jammeren. Hoor ook die allereerste verbijsterende, apocalyptische openingszin - "this is the end of every song that we sing" -, song over desolate eenzaamheid waarna Smith ook wist dat hij op zijn treurigste lijn zat, de juiste tristessetoets had gevonden, de juiste beelden had voor die hele rits 'Songs Of A Lost World'.

'And Nothing Is Forever' is in hetzelfde duister een sterfbednummer. Over de niet nagekomen belofte elkaar uiteindelijk die laatste keer ooit samen te komen omarmen. Het is sobere piano, gedistingeerd baswerk en vooral een karrevracht zwaarmoedig rondzwiepende strijkers als meest trieste introductie. De zaken daarmee minutenlang breed gearrangeerd uitzetten dat deed The Cure overigens vroeger ook al en zo zal ook hier Smith's klagende vocale schoonheid zich bijna drie minuten weten in te houden vooraleer alles in al zijn droefenis los te laten en als novemberbladeren te laten uitdwarrelen.

'A Fragile Thing' is een gelaten liefdesgedicht geheel romantisch op de wijze van The Cure. Diep gekwetst worden, verdrietig zijn en zich in eenzaamheid achtergelaten voelen met een gebroken hart. Weer, zoals zo vaak op dit album, eerst de solitaire pianotoetsen en dan door prachtige rockgitaar, schitterende percussie, de hele perfect musicerende band ingehaald worden.

Die hopeloos bittere doomer 'Warsong'. Is het mensdom niet geboren om oorlog te voeren? Van relatiebetrokken kleine tot grote emoties naar een wijde metafoor voor de barre stand van de wereld. Nog zo'n mistroostig hypnotiserend monster, het krijgt weer een instrumentale intrap. Diep aanhoudende orgelnoten, krachtige holle drumslagen in de verte, dissonant gierende gitaren en industriële chaos voor de dreigendste soundtrack, een hoge breedbeeldvlucht boven slachtvelden. 'Warsong', als vanaf blubberige loopgraven in de prent '1917' tot de horror van Oekraïne, anything changed. Een monoliet van een song.

Wordt dan ingeschoven de hoogst intense popsong 'Drone:Nodrone', levendigheid op aloude wijze, vintage The Cure. Het blijft eindeloos zoeken in het zwart naar wat geluk. 'Happiness is a warm gun!', gedachte aan John Lennon die een paar keer opduikt bij de lyrics. Hier wordt een nodig tussentijds energieshot toegediend, vol repetitieve industrial en funk: Cooper's percussie, korzelig doordenderend als op sissend te lassen staalplaten, Gallup's almaar diep doorjumpende basrif, die wolk van O'Donnell's synths, Gabrels snijdende gitaarsolo en Robert Smith, die zich er als een volleerde postpunker mooi noir-rappend doorheen jaagt.

Losbrekend onweer op 'I Can Never Say Goodbye'. Na 'And Nothing Is Forever' nog een hoogst persoonlijk, traag rouwlied voor een geliefde broer en bij uitbreiding voor zijn beide ouders die hem enige tijd ervoor eveneens ontvielen. Het zich welluidend herhalend citaat over het naderend onheil - "Something wickes this way comes" - diepte hij op uit Shakespeare's 'Macbeth'. Smith's poëtisch hoogstandje met muzikaal alle hens aan dek. Opnieuw een heel lange intro, fraaie baslijn met beklemmende synths, die steeds meer klimmende gitaarsolo en doorheen alles die steeds herhalende, allertreurigste piano.

Dan onderneemt Smith op 'All I Ever Am' een bevreemdende introspectieve reis naar zijn eigen identiteit. Rondom hem heel wat strijkers, maar toch een energiebooster met lagen synths, gitaren en niet aflatend aanjagende drumbeats. Onder een mooie spanningsboog en in een alles inpalmende The Cure-sfeer.

Eindigen doet 'Songs Of A Lost World' met het melancholisch orgelpunt voor de arena's, Smith's hoogst deprimerende 'Endsong'. Hij herinnert zich de sterrennacht de dag dat de mens landde op een bloedrode maan. In een vervlogen tijdsgewricht vol positiviteit en mogelijkheden. Tot Smith al vlug stilstand zag opdoemen en de wereld sindsdien alleen maar dieper afgleed. Een monumentaal synthesizerstuk, groots in al zijn wervelende uitgestrektheid, weer met machtige drums en prachtige gitaren en finaal Robert Smith's hypnotiserend stemgeluid. Meesterlijke song die zijn volle tien slotminuten evenredig in eindapplaus waard wordt.

The Cure kwam in 1979 met zijn eersteling 'Three Imaginary Boys' op de proppen en ze stonden en staan tot op heden voor velen als model, evolueerden en overleefden genres en stijlen. Vandaag zitten ze als band gegoten in hun prachtige herfst. Van desintegratie, somberte en vergankelijkheid maakten ze een bedwelmend handelsmerk. In dit 2024 schakelden ze daarmee zelfs naar de hoogste stand.

Hoe ze tristesse ook laten voorkomen, dit is voor de band toch nog niet het eindfeest, de 'Endsong', de zwanenzang. Zie hen puur bezig, zelf genietend van al hun doom en gloom, eerst tijdens die intieme studiosessie 31 oktober op BBC Radio 2 of daar in die Londense Troxy in London de releasedag zelf van hun 'Songs Of A Lost World', waar ze openden met het album, song na song. Deze band schittert en acteert als in zijn hoogdagen op indukwekkende hoogte. Ze hebben naar verluidt zelfs nog veel meer fantastisch materiaal in hun mars, zoniet al in de pipeline. Of en wanneer het er allemaal ook nog wordt uitgelaten hangt weer alleen van The Cure's grootmeester-bedenker Robert Smith af, wiens gemoed al zijn leven lang gefixeerd is op eindigheid. Stelde hij nu The Cure's nieuwe finale punt niet in op 2029, vijftig jaar na hun debuut, zijn zeventigste geboortejaar? Never mind, laten we zolang al minstens even intens met hem meevieren. Dan horen we het wel.

Line-up:
Zang, gitaar, bas - Robert Smith
Gitaar - Reeves Gabrels
Basgitaar - Simon Gallup
Keyboards - Roger O'Donnell
Drums - Jason Cooper
Keyboards, gitaar, bas - Perry Bamonte (live)

Vroeger leerde ik bas op nummers van The Cure (en The Pixies). Samen met mijn drummer. Dat waren zo simpele, duidelijke nummers. Ideaal om te leren. Ik ben wat in The Cure gedoken en heb, denk ik, een stuk of 15 platen. Van bootlegs tot alle platen t/m Wish. Wish vond ik teleurstellend, na Disintegration. Hoe komt dat nu toch dat ik alles sindsdien wat minder vind? Ik ben er eens ingedoken.

Als ik Drone/no drone neem. Mijn favoriete nummer op deze plaat. Het doet me wat denken aan de moderne versie van Fascination street. Als ik die twee nummers vergelijk : DND is met een vette fuzz op de basgitaar. Dat brengt een heel ander gevoel naar voor. Maar verder een typische The Cure baslijn. Dan komt wel een groot verschil : de drummer. Die drumt gewoon te goed. Hij doet regelmatig wat fills, iets dat op heel hun oeuvre voor 1990 wat ontbreekt. Op héél Disintegration is de drum wel aanwezig als een soort backbone, maar heel sober. (tam-tam-tadadadam, tam-tam-tadadadam.) Die gitaar op DND is dan weer echt vintage Gabrels die freaken mag zoals bij Bowie, in tegenstelling tot de simpelere gitaarlijnen die op Fascination street zijn. Die waren veel strakker. Dat maakt dat de nummers heel anders zijn, door de invulling die de muzikanten geven.

Ik mis het soort vondsten zoals dat funky stuk van FS (And let's move to the beat like we know that it's over...). Dat is een geniale vondst, dat is Robert Smith die zijn onmiskenbaar gevoel voor pop in een heel ander soort nummer brengt. Dat mis ik hier wat. Zo een soort extra, de slagroom op de taart. Dit is een goede, degelijke taart. Maar geen uitzonderlijke taart.

Ik eet ze graag. Maar ga er niet naar verlangen. Ik ga niet zeggen : dit moet je zeker eens proberen. Nice to have maar niet onmisbaar.

Na een paar luisterbeurten ben ik er wel uit: het beste The Cure album ooit. Maar ja, ik was dan ook nooit echt fan van de band. Ik stond nooit in een hoekje bij het groepje "vleermuizen" dat met hun met zeep opgehoogde haren in het zwart stond te wachten tot het The Cure nummer op de dansavond voorbij kwam. De band had in de jaren 80 wel geweldige singles. LPs die ik daardoor kocht vielen allemaal tegen. Na 1989 overweeg ik voor het eerst weer een plaat te komen, want deze klinkt fantastisch, juist de lange stukken gaan er heel goed in. Het is gedragen, donker, alsof Robert Smith zijn innerlijke Pink Floyd alle ruimte geeft. De afwisseling met de kortere nummers werkt goed. Daar zit zelfs een van mijn favorieten bij, 'A Fragile Thing'. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die de lengte van de nummers creatieve armoede noemen. Ik hoor sfeer die wordt opgebouwd tot prachtige proporties met 'Endsong' (een profetische titel?) als episch masterpiece. Zoals 'Life Song' van The Black Angels een paar jaar terug. Beide zijn alternatief Top 2000 materiaal.

Nee, een 'Why Can't I Be You', laat staan een 'A Forest', zit er niet tussen, maar als geheel klinkt dit heel goed. Conclusie, dit kan wel eens mijn favoriet blijken te zijn. Eerst kijken of de plaat beklijft de komende tijd.

Grote fan sinds 1984 en dit is een zeer goed concept-album. Dat betekent ook dat het geheel meer is dan de afzonderlijke tracks en dat het pas binnenkomt als de mindset en de locatie hiervoor geschikt is. Ik zou het album niet beluisteren op bus of tram, maar wel tijdens een wandeling op m'n eentje in de natuur bijvoorbeeld. Het komt ook alleen tot z'n volle recht met headphones. Het is daarmee ook geen plaat waarmee ik wil opstaan maar eerder wil mee gaan slapen. Het is een prachtig album, maar ik zal het maar af en toe volledig beluisteren, d.w.z. in de juiste omstandigheden. Ik wil het niet rangschikken tussen ouder materiaal van de band en het op zich waarderen.

Als een band als The Cure een nieuw album uitbrengt, dan zijn de verwachtingen torenhoog. Ook wel vreemd, want na 1992 vielen de albums toch best tegen. Met toch wel een flinke teleurstelling met hun laatste album 4:13 Nightmare. Maar als grootheid Robert Smith na 16 jaar eindelijk gelooft iets goed genoeg te vinden om het uit te gaan brengen, dan mag je wel iets verwachten natuurlijk. Je wil gewoon dat het goed is.

Hoewel ik niet direct helemaal overtuigd was van het nieuwe materiaal dat de wereld in werd geslingerd, had ik wel de behoefte het vaker te luisteren om de nummers te laten groeien en dat hebben ze gedaan. Er zit veel diepgang in en het persoonlijke ervan raakt me ook. Misschien is het de herkenning van het verlies en het ouder worden. Nummers als Drone:Nodrone en All I Ever Am vind ik wat minder (al groeien die ook die nog steeds), maar het overgrote deel van het album is me inmiddels behoorlijk dierbaar geworden. Ik begin nu ook te verlangen het weer te horen, want het album wordt beter bij elke luisterbeurt. Het is geen Disintegration of Pornography, maar ik ben ook geen 18 meer en kan nooit opnieuw ervaren zoals ik toen deed. Het is een andere tijd.

Uiteraard is deze plaat geen achtergrondmuziekje. Hij vraagt om je aandacht. Wacht niet tot een intro voorbij is, maar luister naar de muziek, alle nuances, laat je meevoeren, laat je oren verwennen. Dit is The Cure, weet je nog, geen 13 in een dozijn popproductie. En het is zonder meer hun beste sinds Wish.

Overigens maakt het ook nog wel uit hoe je hem draait, vanaf welke media en apparatuur. Ik lees regelmatig over 'compressed' geluid. Ik speel hem af vanaf de grey marbled vinyl versie over de stereo, en wel met een beetje volume natuurlijk en dat klinkt wat mij betreft prima. De deluxe 3 discs uitvoering volgt nog en de Blood Records picture disc wordt binnenkort bezorgd. Waarom tenslotte één uitvoering kopen als je aan drie ook voldoende hebt?

Ik vind dit album écht te gek! Ik ben zeker geen echte fan van The Cure. Dat wil zeggen; ik vind niet alles geweldig en lang niet alle albums even goed. Disintegration vind ik wel fantastisch en enkele andere albums vind ik goed of gewoon lekker/prima. Muzikaal gezien vind ik ze vaak wel best tof, maar de stem en het gebruik daarvan van Robbert Smith vind ik niet altijd even mooi. Muziek is natuurlijk vooral smaak en gevoel, zoals velen hierboven al aangaven. Enfin, dit album maakt voor mij echt kans om album van het jaar te worden. Ik heb het album nu al zo'n vijf à zes keer beluisterd en dan doe ik toch echt niet bij veel albums in zo'n korte tijd... Dat zegt wat! Ik blijf er naar teruggrijpen, omdat het mij blijft grijpen!

Ik lees hier veel kritiek op de productie. Deze kán ik begrijpen, maar ik voel 'm helemaal niet. Er zijn genoeg albums die met een andere productie een stuk beter zouden klinken, maar dit is er voor mij absoluut geen van. Toegegeven, het voelt misschien een beetje teveel gecontroleerd of uit een synthesizer, te weinig organisch, maar ik vind het helemaal niet storend. Het is allesbehalve kil en de muziek en de sfeer raakt me wel. Ik kan niet zeggen dat ik dit veel anders vind klinken dan bijvoorbeeld Disintegration. Ik zette laatst Bloodflowers voor het eerst op en daar kwam ik dus niet doorheen. Deze vond ik veel teveel op de gitaren, bass en drums zitten en veel te weinig synthesizers en mooie (in mijn ogen) sferische en ruimtelijke melodieën bevatten. Disintegration en Songs Of A Lost World geven mij dezelfde sfeer, hetzelfde gevoel. Ik vind ze beide heerlijk sferisch, donker en ruimtelijk (als ik mijn gevoel zo goed kan omschrijven... ) . De prijsnummers zijn voor mij Alone en Endsong, maar ik waardeer heel erg dat vooral de muziek spreekt en de ruimte krijgt en de zang dat iets minder krijgt. De vaak lange intro's en outro's vind ik geweldig en nemen me écht mee in de muziek. Daar hou ik van! Ik geniet van het soms subtiele gitarenspel in combinatie met de vaker erg vette drums onder het bed van toetsen dat gelegd wordt. Het nummer Drone: Nodrone doet me daarbij wel een beetje denken aan Depeche Mode, vanwege de toetsenlijn die erin zit. Hebben meer mensen dit? Ik vind dit album écht een topper, welke in het begin meteen raak was, maar evengoed nog gegroeid is bij mij de afgelopen weken! De tijd zal het mij leren of dit op de langere termijn ook een blijver is voor mij, maar ik verwacht van wel!

Ter verduidelijking van een eerder bericht van mij hier met betrekking tot het nieuwe album van The Cure, Songs of a Lost World. Los van de productiekwaliteit vind ik de nummers op Songs of a Lost World erg traag en saai, misschien door de leeftijd van Robert en zijn bandleden en het gebrek aan de intense energie die hun eerdere werk zo kenmerkte. In de jaren ’80 brachten albums zoals Faith en Pornography een diepe, meeslepende sfeer en waren vol van creativiteit en emotionele intensiteit, vooral in die tijd. Deze platen definiëren mijns inziens nog steeds hun beste werk, zowel in termen van complexiteit als productie. Net als OK Computer van Radiohead zitten die oude albums van The Cure boordevol muzikale en emotionele lagen die blijven intrigeren, zelfs na vele luisterbeurten.

In die tijd experimenteerde The Cure volop met arrangementen, geluidstechnieken en donkere, maar kwetsbare teksten die hun muziek een bijna tijdloze diepgang gaven. Songs of a Lost World daarentegen lijkt ingehouden en mist soms de oorspronkelijke spanning en variatie. Hoewel er ongetwijfeld nog vakmanschap in zit, voelt het voor mij aan alsof Robert kiest voor een meer beheerste benadering, wellicht door zijn leeftijd of door de wens om een bepaalde herkenbare sound vast te houden. Hierdoor gaat de scherpe rand die hun vroegere muziek zo uniek maakte, verloren.

Dat ik Robert Smith teveel zakenman en minder de muzikant van weleer vind geworden wordt gevoed door de vele mails, apps en merchandise artikelen die ik al sinds september om de haverklap krijg aangeboden. En de vooraf doordachte marketing campagne die is ingezet met teasers, snaps, interviews en meer.

Dat vind ik jammer en staat zo ver af waarom ik ooit verliefd werd op deze band. Ik zal deze plaat niet vaak gaan draaien, nog steeds wel hun oude werk.

En gelukkig zijn er weer vele nieuwe bands annu nu die zijn zoals the Cure was anno jaren 80.

Eindelijk de tijd gevonden om het album tweemaal achter elkaar te beluisteren. Heerlijk. Echt The Cure; in tempo, in mood, in tergende stem, in lang uitgesponnen intro’s die laag voor laag opbouwen, in het gitaargeluid, en zeker ook de drums.
Voorlopig vind ik A Fragile Thing de Curest van alle songs en ook de beste, samen met Endsong. Drone is de minste met de Depeche Mode piepjes.

Ik vind dat het album het meest in het verlengde ligt van Disintegration. Zowel qua kwaliteit als in stemming en tempo (en de nogal harde drum slagen). De toevoeging van het vuile gitaartje van Reeves Gabrels sinds die tijd geeft de nummers echt meer body.

Helaas moet ik me wel aansluiten bij vele andere meningen hier; de productie is niet top. Wat mij betreft te dof, te vlak. Het haalt de diepte uit de songs. Gelukkig zijn vrijwel alle songs sterk genoeg om alsnog in je hoofd te kruipen en je mee te slepen. Ik wacht nu al ongeduldig om de plaat morgen weer hard te draaien!

Wie had gedacht dat deze band na 40 jaar zo groot zou zijn, volle arena’s trekt, en nog zo’n goed album zou kunnen afleveren. Het is een kado, en ik geniet ervan.

Voor de gelegenheid eindelijk eens de naald op mijn LP speler vervangen, en meteen ook maar een kleine upgrade gedaan, en dan de 2LP versie in 96/24 opgenomen. (Kwestie van niet altijd overal mijn platenspeler naartoe te moeten nemen, quoi.) Leuk om beide versies naast elkaar te leggen, en uiteraard, ja, dat is een groot verschil.

Verder mag je van de productie zeggen wat je wil, in welke versie dan ook (vinyl, CD, Hi-Res), tegenover de-plaat-die-niet-genoemd-mag-worden uit 2008 is het sowieso een meesterwerk. Blij dat we dat achter ons kunnen laten.

Wat de muziek zelf betreft, die is met voorsprong het beste wat ze sinds Bloodflowers hebben voortgebracht. (Alhoewel The Cure bij mij is blijven groeien met de jaren; het uitgebrachte album is niet zo fantastisch als geheel, maar de sessies, incl. de B-sides, hebben geweldige nummers voortgebracht. Als je ze wat herarrangeert krijgt je echt een geweldige plaat.) Maar sinds Disintegration, really? Dat gaat toch wat te ver voor deze jongen. Wat dat betreft irriteer ik mij een beetje aan de "relentless doom & gloom" uitspraken, zowel van Smith zelf als de verzamelde muziekpers, mbt. deze plaat. Als je het mij vraagt: the pop is strong with this one. Overigens ook niks mis mee.

Muzikaal vind ik het een vette kluif, met eindelijk nog eens geweldige, rasechte Cure gitaarsolo's (die solo op A Fragile Thing is de meest Cure-klinkende gitaarlijn sinds Bloodflowers, en zo zijn er nog wel een paar). Maar sinds diezelfde Bloodflowers is Nonkel Bob een paar ietwat lastige gewoontes beginnen ontwikkelen op tekstueel vlak. Sinds 2000 is hij clean, misschien heeft het daarmee te maken, maar vroeger waren zijn teksten toch abstracter en dromeriger. Sinds The Cure is het veel van "my world/your world", "she dreams a boy/he loves a girl", dat soort dingen. Het is echt opvallend hoe vaak sommige woordcombinaties en rijmen terugkomen. Het mysterie is toch wat weg, als je het mij vraagt.

Op dat vlak heb ik een haat/liefde relatie met Endsong. Ook hier weer, muzikaal niks mis mee, en zeker live kwam deze lekker binnen. Maar op plaat heb ik het moeilijk met die eerste vers. Bob staat buiten naar de maan te kijken (huppa, "boy"-count +1) en vraagt zich af waar zijn dromen heen zijn. Dat tot daar aan toe, maar de manier waarop dat dan in drama gewikkeld wordt geeft mij zo'n irritant gevoel van: "serieus Bob, is dat waar je wakker van ligt, na 40 jaren majestueuze carriere waarin je alles bereikt hebt dat je ooit wou bereiken?" Schiet mij neer, maar mijn mening is: ze hebben dit nummer al zeker 2 keer eerder gemaakt, met name als het briljante "End" ("I think I've reached that point/Where giving up and going on/Are both the same dead end to me/Are both the same old song"; leg de volledige tekst naast "Endsong", en je ziet wat ik bedoel met mijn vorige paragraaf) en "39" ("Now the fire is almost dead/And there's nothing left to burn/I've finished everything, yeah"), en beiden waren een pak beter. Nah, I've said it.

Bob, je bent nog steeds een fucking eigenwijze held, laat daar geen twijfel over bestaan. Dus, wat denk je? Nog 1 keertje een paar dikke champignons door je ochtend omelet draaien met je ganzenveer en notebook erbij?

Ik had gehoopt dat dit nieuwe album van the Cure het meesterwerk zou zijn waar hier en daar al op gehint wordt. Maar helaas. Het is erg goed, maar een meesterwerk? Nee, dat niet.
Alone zet de toon van het album. Een dreigend en vol nummer. Typisch the Cure om pas na dikke drie minuten de zang in te zetten. Die waaierige toon op de achtergrond geeft een geweldige sfeer alsof het nummer door de ruimte tuimelt.
And nothing is forever. In de grond een goed nummer , maar de uitvoering!? Die vioolpartijen lijken wel uit een of andere zoetsappige romcom te komen? Tenenkrommend. Ik snap hier niks van. Waarom?
A fragile thing. Goed, maar niet echt bijzonder. Een goede filler.
Warsong begint echt geweldig. Dreigende ruimtelijke sound. Lang intro weer , mooie opbouw naar de zang en dan….afgelopen. Huh? Zonde, daar had nog zeker een echte climax achteraan gekund.
Drone: No drone een vreemde eend in de bijt in de sfeer van het album. Vervelende melodie. Niet mijn favoriet.
I can never say goodbye , een van de beste nummers van het album, hoewel qua tekst een beetje dun; zes keer ‘something wicked this way comes’? Beetje veel voor een geleend zinnetje (van Shakespeare).
All I ever am is een geweldig uptempo nummer. Catchy gitaarwerk van Gabrels.
Endsong sluit geweldig af. Schitterende lange intro. Alleen snap ik niet waarom de drums redelijk plat klinken. Ik denk de hele tijd óh, zou het niet geweldig zijn als het zo ruimtelijk zou klinken als de drums van Led Zeppelin’s ‘ In my time of dying’.
En wat jammer dat ‘It can never be the same’ hier niet op staat. Past er prima tussen en is nog niet op studioalbum verschenen. Had Drone:no drone ingewisseld voor dit nummer, de vioolpartijen van And nothing is forever eruit en wellicht was het een meesterwerk geweest.

Ik weet niet zo goed wat er nog over deze plaat te zeggen valt, na vol verwondering door deze pagina's heen gescrolld te hebben. 'Een gedrocht' of 'hun beste plaat ooit', de meningen zijn wel echt van uitersten. Opvallend ook dat er zoveel kritiek is op de sound. Die vind ik juist wel sterk, dat benauwend dichtgeplamuurde lijkt me toch nogal intentioneel. Intens verstikkend, dat is overduidelijk waar Smith de knoppen op ingesteld wilde hebben. Waar ik me wel aan stoor is dat foeilelijke gitaargeluid van die Gabrels, weerhoudt mij ervan helemaal hierin op te kunnen gaan. En ik mis de melodieuze contrasten, de weemoedige adempauzes, die hun klassiekers naar een hoger plan wisten te tillen, al vind ik het ook wel sterk dat dit album zo compromisloos hermetisch is, daarmee staat het echt op zichzelf. Bovendien is Smiths stem zo meeslepend als altijd. In mijn oren verre van een perfecte plaat dit, maar zonder meer een indrukwekkende toevoeging aan een mythisch oeuvre.

Laat ik dan ook maar eens een recensie schrijven over dit laatste werk van mijn favoriete band. Ik heb hem nu een keer of 8 geluisterd denk ik en de nummers beginnen zich goed te rijpen. Eigenlijk al vanaf de eerste keer is mijn indruk positief! Er zit een klassieke melancholie en zwartgalligheid in de songs en de woorden "End" en "Old" komen in meerdere nummers regelmatig voorbij. Het is duidelijk dat ome Bob zich het meest thuis voelt in rouw en wanhoop, zijn SSRI's zijn nooit helemaal aangeslagen en gelukkig maar! Want het is archetypisch The Cure, van mooie gedragen intro's naar het wonderschone stemgeluid van ome Bob (lijkt wel zuiverder dan ooit). Maar ook Simon is weer duidelijk van de partij, zij het dat zijn bas zo nu en dan behoorlijk raspend is vervormd (Drone:nodrone), maar eigenlijk nog steeds herkenbaar. Net zoals het typische gitaargeluid van nonkel Bob zelf, de tierlantijntjes komen regelmatig voorbij.
Maar voordat ik los inga op de nummers ook de andere kant die ik bij dit album voel: iets van vermoeidheid, niet alleen bij mezelf maar ook bij nonkel Bob. Het is soms iets teveel op routine, varend op het feit dat het een hele goede band is en mist daardoor een soort intensiteit of creativiteit in de composities. Het zijn op zich okee nummers, maar de fenomenale composities van Disintegration haalt het bij lange na niet. Alsof de band voornamelijk de klassieke "sound" heeft willen recreëren zonder dat er goed is nagedacht over opbouw. De intro's zijn wel lang, maar lang niet zo innovatief als Fascination Street, If Only Tonight We Could Sleep, Kiss Me x3, etc etc. En daardoor treedt bij mij wel iets eerder een luister vermoeidheid op als bij die oude platen. De productie (kennelijk storen veel zich eraan) vind ik daarbij niet helpend, maar ook weer niet zo storend. Het is eigenlijk meer de compositie van de songs zelf die beter had gekund.
Nog even de songs zelf dan: Alone is een uitgesproken Cure opener, zoals ook Disintegration en Wish die hadden. Bas van Simon is hier nog klassiek en er zit een mooie flow in de hele track met die vogelachtige geluiden op de achtergrond. Het tweede nummer is ook archetypisch Cure met strijkers en piano intro, mooi nummer, doet me ergens een beetje aan Last Dance denken (maar die is wel veel beter). A Fragile Thing doet me dan weer een beetje aan A Night Like This denken, maar prima nummer. En dan mijn absolute favoriet tot nu toe: Warsong! Die vind ik een stuk inventiever in elkaar zitten dan de rest en grijpt ook meteen naar mijn strot. Ome Bob zet de strings van Lullaby hier vernuftig anders in en zelfs een compleet harmonium! Mooie gitaarsolo die in het lange intro zit itt waar de solo bij de meeste mainstream rockbands zou zitten, maar dat truukje heeft The Cure vaker gedaan! En de archetypische RS gitaarakkoorden maken dit nummer helemaal af. Zo had ik een plaat vol willen hebben! Simon's distorted bass gaat dus los in Drone:nodrone, een lekker swingend upbeat nummer (Shake Dog Shake?). Liefelijk toetsenspel en melancholie in het nummer erna, beetje catharsis. En dan het lekkere All I Ever Am! Weer die distorted bass en bijna Disintegration synths, sowieso is dit weer een reïncarnatie die het meest naar periode 1989-1992 teruggrijpt. Het slotnummer is ook beslist de moeite waard, al is het maar vanwege de hoofdprijs voor het mooiste intro. Samen met warsong vind ik dit nummer ook het meest vernieuwend en innovatief klinken. Maar misschien is dat net iets te weinig. Maar al met al wel het beste wat ze de afgelopen 25 jaar of meer hebben uitgebracht en je zou kunnen stellen dat ze een deel van hun oude vorm hebben hervonden, wat alleen maar goed nieuws is voor ons. Laat de tour maar komen!!

Het gebeurt niet vaak dat ik een uitgesproken mening geef over muziek. Vooral omdat het ontzettend smaakgebonden is, los daarvan kun je hooguit iets zeggen over de productie ervan. Allereerst mis ik in dit album enig lichtvoetigheid van welk soort dan ook. Het album ademt een bedompte depressieve sfeer uit die niet helemaal de mijne is. En het gaat maar onverminderd het hele album door. Als je je al wat depressief voelt gaat dit album je niet helpen beter te voelen. Zie dat maar als een waarschuwing. Als je ook maar iets van de sfeer van nummers uit de jaren '80 verwacht, die is heel ver te zoeken.
Dan de productie. Het hele album klinkt vlak, er zit gehoormatig geen enkele dynamiek in. Het lijkt wel of ze dit bewust gedaan hebben. Een wall of sound waar Phil Spector zijn meerdere in zou moeten erkennen. Niet mijn kop thee en dit album ga ik dan ook niet aanschaffen

SECOND THOUGHTS

Ik heb het album gisteren opnieuw beluisterd omdat het de debatten blijft beheersen. The Cure is altijd één van mijn favoriete bands geweest maar ik heb veel van mijn helden niet meer tot op heden gevolgd. Bloodflowers was voor mij de plaat waarna ik afhaakte. Wild Mood Swings was al geen winnaar gebleken maar ik wilde Smith en co nog een tweede kans gunnen. Misschien nodigt Songs Of A Lost World me wel uit om meer te investeren in het latere werk van The Cure. Maar waar ik bij een eerste beluistering niet zo veel last scheen te hebben van de kritische punten die onder dit album door andere fans werden aangehaald, voelde ik toch meer weerstand tijdens die tweede draaibeurt. De beste nummers zijn voor mij na twee draaibeurten Alone en And Nothing Is Forever enerzijds en All I Ever Am en Endsong anderzijds. Het viel me dit keer meer op hoeveel strijkers er in de arrangementen zitten. En ook de piano is nadrukkelijker aanwezig dan we van The Cure gewoon zijn. Ten koste van de bas, vind ik nog steeds. Ik hoor dat specifieke, melodische spel van Simon Gallup veel minder goed. En dat kan deels door de mix komen: Songs Of A Lost World is toch wel een behoorlijk drukke plaat, vind ik nu. Warsong en Drone: Nodrone worden me net iets te veel opgesmukt door productionele elementen. Daar stoorde ik me dit keer aan. A Fragile Thing is op dit moment het nummer dat me het minst kan bekoren. En I Can Never Say Goodbye vond ik bij momenten gewoon saai. Ik heb ook meer naar de teksten geluisterd en er wordt me toch iets te veel gejammerd, vind ik. Er zit weinig licht of hoop in deze plaat. Wat dat betreft leunt de nieuwste dichter aan bij Pornography dan bij Disintegration. En sommige intro's of songs duren ook gewoon te lang. Ik vraag me af of Alone, And Nothing Is Forever en Endsong niet krachtiger hadden kunnen zijn door ze wat compacter te presenteren. Niets mis met een uitgesponnen, instrumentale opbouw maar soms gaat het na de opbouw nog een tijdje door voor Smith begint te zingen. Ik ben het tenslotte eens met zij die beweren dat je dit nieuwe Cure album niet moet zitten vergelijken met het oudere werk. Smith en co staan in levenswijsheid en muzikale ervaring mijlenver van die succesperiode verwijderd. Ik moest om die redenen tijdens het luisteren aan Voyage van ABBA denken. Probeer de plaat te zien als een muzikale neerslag van waar de artiest(en) vandaag voor staan.

Ik heb mijn score naar drie sterren verlaagd. Ik ben nog steeds van mening dat deze plaat beter is dan zijn vier voorgangers. Maar boven Wish en alles wat The Cure voorheen uitbracht (misschien uitgezonderd het debuut) gaat Songs Of A Lost World voor mij toch niet eindigen, vrees ik. Ik gun de plaat binnen een paar weken nog een derde draaibeurt en kijk dan of ik bij 3 sterren blijf of terug naar 4 sterren keer. 3.5 ligt voor de hand maar ik heb de gewoonte van mijn scores af te ronden op volle sterren. Dus wie 3 sterren te weinig vind, mag daar 3.5 sterren bij denken. 3 sterren wil in mijn woordenboek zeggen: goed maar de kans dat ik de plaat nog vaak zal draaien, lijkt me eerder klein. 4 sterren wil zeggen: een blijver.

Inderdaad te zot voor woorden maar past wel keurig in de tegenwoordige gedachtenlijn. Alles gebaseerd op basale emoties en kortzichtige modieuze opvattingen. Laat iedereen in elkaars waarde en waardeer ook de tegengeluiden, sommige mensen vinden het goed en andere mensen niet. Niet alles is roze en boterzacht, als dat zo was keek ik de hele dag naar de Teletubbies. De mensen die het album geweldig vinden, top! De mensen die het niet goed vinden ook top! Dat is ook wel wat de grap van dit album en helemaal des post-punk waar begin jaren 80 ook alles zwart en wit was, inclusief de kleding, ik heb mij daar ook jarenlang schuldig aan gemaakt. Zwarte broek, zwarte schoenen en wit overhemd.

Vrijdag 1 november was een grijze dag, zij het droog en kalm. De dag dat ik de nieuwe Cure zou gaan halen. Eerst was daar de fietstocht naar het familiegraf in de Grote Stad, waar (over)grootouders rusten. Nadat ik dit had onderhouden, vervolgde de reis naar de platenzaak. Onderweg bedacht ik me dat dit dan ein-de-lijk het studiodebuut van de avontuurlijke gitarist Reeves Gabrels bij de groep betekent; hij zit al sinds 2012 bij The Cure! De dame vóór mij vertrok met het vinyl ervan, ik schafte de 2cd+bluray aan.
Vervolgens naar mijn lief voor stevige koffie en genegenheid en daarna huiswaarts, om in de avond via streaming The Cure live te gaan zien.
Wie de voorbije jaren een concert van de groep bezocht, zou daar enkele nummers horen van een album dat maar niet wilde verschijnen. Ik zag in november '22 in de Ziggo hoe The Cure van dit album vijf nummers speelde. Afgetrapt werd met Alone, verderop in de set zaten And Nothing Is Forever en A Fragile Thing, waarna Endsong de set afsloot; vervolgens opende de eerste toegift met I Can Never Say Goodbye.

Zondag 1 december 2024. Songs of a Lost World draait hier precies een maand regelmatig rondjes. Dat Songs of a Lost World stemmig en overwegend langzaam is, was door het concert bepaald geen verrassing. In combinatie met de regen- en onweersgeluiden die voor het concert en tussen de toegiften klonken, bracht dit een kalmerende sfeer. Als was het een zomeravond.
Titel Songs of a Lost World verwijst mét de teksten naar de vergankelijkheid van het leven. Ten tijde van hun eerste albums woei de wind van de kille koude oorlog, een sfeer die terug is in het nieuws, nu bij een openlijke oorlog op Europese bodem waarvan de dreiging zich wereldwijd laat voelen.
Het tekstboekje begint met een citaat uit het sonnet When I Have Fears that I May Cease to Be (1818) van de Amerikaanse dichter John Keats. Daarin de regel: ”Then on the shore of the wide world i stand alone and think till love and fame to nothingness do sink.” In lijn met de lebensschmerz van Seventeen Seconds (1980), Faith (1981), Pornography (1982) en de latere albums Disintegration (1989, teksten over het betreden van de drempel van dertig jaar) en Bloodflowers (2000, over veertig worden). Op menig ander album van de groep keert die sfeer overigens terug, zelfs op het uitbundige Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.

Inmiddels is Robert Smith 65 en diens ooit ravenzwarte bos haar grijzend. Zoals de hoes van Faith grijs is, een kleur die terugkeert op de hoes van Songs of a Lost World, herinnerend aan onze vergankelijkheid. Jupiter noteerde op 10 oktober: "Tussen 2016 en 2019 overleden de ouders en broer van [frontman] Robert [Smith] èn de vrouw van [bassist] Simon [Gallup]." Tegelijkertijd herinnert Smith ons aan de waarde van liefde, die herhaaldelijk in de teksten wordt benoemd.
Terwijl defensiebudgetten stijgen, klinken de indringende woorden van War Song, al zou het ook in het klein op relationele troebelen kunnen slaan: “However we regret, all of we will ever know is bitter ends. For we are born to war.” De context van The Cure van de jaren ’80 – ’82 is terug.
Ook al word ik niet omver geblazen, sterk is Songs of a Lost World wel degelijk en met 50 minuten niet onnodig opgerekt. Overwegend kalm, met als uitzonderingen het stevige Drone:Nodrone en het met vele toms opgetuigde All I Ever Am. Naast de nummers die in de Ziggo klonken, hoort die laatste bij mijn favorieten van de plaat.

Met het drumgeluid heb ik geen moeite. Op bluray staat de PCM Stereo 96 Hz 24-bit. Die draai ik soms ter variatie: is luider, met dieeepe baslijnen van Gallup, Pornographyaanse percussie en massieve synthmuren. De rol van Gabrels is kleiner dan ik verwachtte, maar evengoed fraai: hoor zijn gitaar huilen tijdens de regels "It's all gone" in Endsong... De instrumentale cd die eveneens deel uitmaakt van de drieschijfjesdoos is me dan net teveel van het goede.
Voor iedereen die slechts Disintegration terughoort: luister (weer) eens naar All Cats Are Grey van Faith. De overeenkomsten met Songs of a Lost World zijn legio: lang intro, veel toms in de percussie, dominante toetsen, weemoed...

Is dit de laatste Cure? Vast niet. Om de setlist af te sluiten met Endsong en na een regenpauze terug te keren met I Never Can Say Goodbye getuigde niet alleen van humor maar tevens van hoezeer de groep geniet van optreden. Wellicht was het een hint op de toekomst. Tijdens Plainsong zagen we Smith zelfs zonder gitaar lááángzaam slenteren, genietend van het contact met de voorste rijen.
Twee nummers kunnen zomaar op de opvolger komen te staan: het al sinds 2004 rondzingende A Boy I Never Knew staat immers niet op dit album. Bovendien bevat Songs of a Lost World naast de acht hoorbare nummers de tekst van een negende: in het boekje worden de lyrieken van War Song gevolgd door de intense reflecties van Bodiam Sky. Nee, The Cure heeft meer in petto. Laat dat niet weer zestien jaar duren…

Na een maand afspelen ga ik voorzichtig op (een dikke) 4 sterren zitten. Als het voorjaar komt, pluk ik 'm weer uit de kast en ga ik merken hoe Songs of a Lost World dan binnenkomt. Minder wordt het zeker níet.

Voor mij is The Cure juist op zijn best met hun donkere, melancholieke en zware nummers.
Op deze cd staan daar ook weer een paar juweeltjes van op.
Endsong en Alone horen bij het beste wat The Cure ooit gemaakt heeft.
Die vrolijke nummers als laatste toegift bij hun concerten was voor mij altijd een goede reden om voor de drukte weg te gaan.

The Cure heeft nooit een echt prominente plaats gehad in mijn muziekleven. Dat is gek want de meeste albums zitten wel in mijn verzameling. Elf albums om precies te zijn. De voorlaatste twee ontbreken maar deze misschien wel laatste Cure worp komt er zeker bij. Een Cure album kwam toch wel in mijn verzameling maar niet direct al op de release datum. Dat geldt nu ook weer.

Robert Smith heeft om twee redenen een plekje in mijn hart. In de eerste plaats om zijn performance en zang in de band. Herkenbaar uit duizenden en altijd met een soort van snik in zijn stem. Maar misschien nog wel meer omdat zijn geboortedatum precies overeenkomt met die van mijn beste vriend die op 2 april 2021 helaas veel te jong is overleden. Aan een vriendschap van 55,5 jaar kwam een einde. Hij was een Cure fan van het eerste uur. Heeft ze ooit live gezien op pinkpop 1986. Ik vraag me echter af of hij heeft geweten dat hij exact net zo oud was als Robert Smith. Ik had het hem graag nog willen vertellen.

En dan dit album. Zoals gezegd misschien het laatste album van The Cure. Wat mij betreft stoppen ze dan op een hoogtepunt want zo beleef ik dit album absoluut. Het is zeker anders dan de albums van het eerste uur, maar topper Disintegration is er al een voorzichtig voorproefje van en dat album is toch mijn favoriete Cure Album.

Het album opent met Alone. Dat nummer heeft een fraai intro dat ontegenzeggelijk des Cure is. Een mooie kalme melodie op de synths die zalvend werkt op je hoofd dat altijd maar druk is met de alledaagse beslommeringen, zelfs bij een pensionado zoals ik. De tekst beschrijft het einde van hoop, liefde en dromen, met een gevoel van verlies en leegte. Het benadrukt hoe alles stopt, terwijl herinneringen aan wat ooit was vervagen. Het is een melancholisch afscheid vol spijt en eenzaamheid. Zo’n tekst doet toch vermoeden…? (8,5)

Ook het tweede nummer And Nothing Is Forever laat weinig aan de verbeelding over. Dit nummer gaat nog een stap verder. De tekst gaat over het verlangen naar eeuwige verbondenheid, zelfs te midden van vergankelijkheid en het ouder worden. Het benadrukt troost in liefdevolle herinneringen en de belofte om samen te blijven, ondanks de onvermijdelijke eindigheid van het leven. Een nummer met symfonisch aandoende muziek die betoverend mooi is. De zang maakt het plaatje compleet. (9)

Vervolgens A Fragile Thing. Dit nummer gaat over een relatie die is veranderd door afstand en pijn. De liefde voelt kwetsbaar en breekbaar, met spijt over gemiste kansen. Ondanks beloften is het te laat om het verleden terug te draaien, wat verdriet en verlies achterlaat. Wat een herkenbaar onderwerp. Een gevoel wat velen zullen herkennen. Och had ik toen maar…. Dat geldt ook in de vriendschap van weleer. Die 55,5 jaar lijken een eeuwigheid maar dat is het niet. En wat had ik in die tijd anders kunnen of sterker nog, moeten doen? Een nummer dat muzikaal misschien wat meer aansluit bij het verleden. (8)

Warsong vertelt over een destructieve relatie vol conflict, leugens en spijt. Beide partijen worstelen met woede en pijn, maar vrede lijkt onbereikbaar. Het benadrukt de onvermijdelijkheid van strijd, met bitterheid en onbegrip als enige uitkomst. Een song met een zeer dreigende sfeer en een heftig intro dat de gevoelens van een conflict prima weergeeft. Ook de zang is stevig en hartverscheurend. (8,5)

Drone:Nodrone steekt van wal met een speels en melodieus intro. Het is echter weer geen nummer met een gelukkig verhaal De tekst gaat over verwarring, zelfverlies en het zoeken naar betekenis in een chaos van emoties. De ‘spreker’ worstelt met identiteitsverlies, misverstanden en het verlangen naar geluk, terwijl hij zich overweldigd voelt door herhaalde teleurstellingen en een gevoel van hopeloosheid. Veel somberder kan het bijna niet zijn. In de zang zit emotie maar ook een wanhopige schreeuw om hulp (8)

Het intro van I Can Never Say Goodbye met piano klinkt dreigend en dat past goed bij de inhoud die een gevoel van dreiging en verlies beschrijft. Een duistere kracht nadert om een geliefde, mogelijk een broer, weg te nemen. De ‘spreker’ voelt zich machteloos en gevuld met verdriet, terwijl afscheid nemen ondraaglijk lijkt in deze emotionele strijd. Hoe het afloopt blijft een beetje hangen. (8.5)

Ook All I Ever Am is absoluut geen opbeurende song. De tekst gaat over een constante worsteling met het verleden en de toekomst, en de angst om los te laten. De ‘spreker’ voelt zich gevangen in herinneringen, spijt en verwachtingen, terwijl het huidige moment altijd ontoereikend lijkt. Iets van dit verhaal is wel herkenbaar, met name de angst om los te laten kan verstikkend werken. De muziek voelt enigszins symfonisch aan (8.5)

Endsong is de toepasselijke afsluiter. Een lang nummer met opnieuw een lang intro dat vooral somber klinkt. De met veel emotie gezongen tekst gaat over verlies, eenzaamheid en het verstrijken van de tijd. De ‘spreker’ reflecteert op vervlogen dromen en jeugd, terwijl hij zich niet meer verbonden voelt met de wereld. Het benadrukt een diep gevoel van leegte en niet thuishoren in de huidige tijd. (9)

Een album met emotionele teksten die inderdaad soms lijken te wijzen op een afscheid. Maar of dat zo is zal de (nabije?) toekomst leren. Het is wat mij betreft een album met veel diepte. Diepte die uitstekend wordt ondersteund door de prachtige muziek.

Conclusie en Aanbeveling
Dit album van The Cure is een emotionele reis vol diepgang en melancholie. Het combineert prachtige, sfeervolle muziek met teksten die raken en tot nadenken stemmen. Hoewel de sfeer somber is, biedt het ook schoonheid en troost voor wie zich hierin kan vinden. Een waardige afsluiting als dit echt het laatste album is. Zeker een aanrader voor zowel trouwe fans als liefhebbers van diepgaande, sfeervolle muziek.
Aanbevolen: luisteren en koesteren.

Waardering: 8,5