Radiohead - In Rainbows (2007)

Je legt de lat wel hoog met dit album, Chronos; ik ben benieuwd of het mij ook zo over komt.(heb 'm nog niet beluisterd)

Ik weet het. Voor mij komen eerst The Bends en Ok Computer. Daarna Amnesiac en dus ook In Rainbows, daarna Kid A en HTTT en ten slotte Pablo Honey. Net als Amnesiac is voor mij dit album toe aan een herwaardering. Beide albums hebben misschien niet de klassiekers die op the Bends en Ok Computer staan maar ze hebben wel een soort eenheid en daardoor schoonheid waardoor ze voor mij allebei een 4.5 verdienen. Misschien wordt het nu eens tijd om ook Kid A nog wat vaker goed te beluisteren. Kon mij tot op heden niet in die mate pakken.

[/mierenneuqmode aan]

Het is The Bends

[/mierenneuqmode uit]

Sorry Chronos. Ik zou sowieso Kid A vaker oppakken. Dat is een pareltje!

[/Idem aan]

Wist ik ook eigenlijk wel. Tijdstip van de dag neemt wat scherpte weg....

[Idem uit]

Dank voor de tip!

Vier jaar moesten de vele Radiohead-fans op de opvolger van Hail to the Thief wachten. Mijn eerste reactie was dat de band, die tot dan toe elk album een vernieuwend geluid had neergezet, voor het eerst een album had neergezet dat getypeerd kon worden als 'een typisch Radiohead-album'. Bijna een jaar en vele luisterbeurten verder, wordt het tijd voor een nadere beschouwing.

Het album knalt gelijk open met 15 Step, met een stevige drumpartij en gehaaste zang van Thom Yorke. Het daarop volgende Bodysnatchers gaat in hetzelfde tempo verder, met stekende lyrics à la Idioteque(Has the light gone out for you, because the light's gone out for me, this is the 21st Century). Het gas gaat dan weer wat terug met het hypnotiserende Nude, met typische, zeurderige zang. Weird Fishes/Arpeggi is een van de vele hoogtepunten, met een heel pakkend ritme, en zang die nergens over lijkt te gaan, maar op een of andere manier toch sense maakt. Het beste nummer van het album is All I Need, dat opent met een lome drum en bas, waarna de piano invalt en vervolgens zowel zang als instrumentatie opbouwen tot een geweldige climax. De zanguithalen tijdens het refrein en de uitbarsting van piano en gitaar aan het eind maken het één van de beste nummers die Radiohead ooit heeft gemaakt. Faust Arp vervolgens is een beetje nietszeggend en is dan ook het minste nummer op het album. Bij Reckoner lijkt het tempo er weer een beetje in te komen, maar het nummer verstild halverwege, wat eigenlijk wel zijn charme heeft. House of Cards is een heerlijk hypnotiserend nummer, met het simpele, repeterende ritme en de steeds terugkerende oeh's. Het nummer duurt slechts 5:28, maar lijkt eeuwig te duren, en dat bedoel ik in een positieve manier. Met Jigsaw Falling Into Place wordt voor het laatst nog even de gaspedaal getoucheerd, vooral de drum in dit nummer is heel sterk. Afsluiter Videotape is een ballad zoals alleen Radiohead dat kan. Met simpele instrumentatie (alleen piano, met af en toe een repetetief soundeffect erdoor), de zang is slepend en zeurderig, maar al met al grijpt het nummer je naar de keel, net zoals ook bijvoorbeeld Exit Music dat doet.

Samenvattend kan dit album inderdaad worden beschreven als 'een typisch Radiohead-album'. Immers, echt nieuwe dingen worden op dit album niet gedaan, en alle dingen die Radiohead goed maken (de zeurderige zang van Yorke, de perfecte harmonie tussen de instrumenten, de electronica-invloeden, de slepende ballads afgewisseld met hak-op-tak up-tempo nummers) komen op dit album terug. Echter wordt dit alles tot in perfectie uitgevoerd. Kortom, wat een sterk album is dit! Zolang Radiohead met zulke sterke songs komt, hoeft het allemaal niet vernieuwend te zijn voor mij. Ik durf hier eindelijk 5* voor te geven, en het zou ook zeker niet in mijn top 10 misstaan, ware het niet dat ik maar één album per band erin zet, en ik deze (voorlopig) nog net iets minder vind dan Kid A. Maar een Radiohead-klassieker is het zeker!

Vandaag een paar keer beluisterd van een kennis, maar het kan mij niet bekoren; deze muziek is gewoon mijn smaak niet, dus ik ga er verder ook niet op in. Liefhebbers , veel luisterplezier.

Door het beluisteren van de basement uitvoeringen kwam ik tot de conclusie dat mijn stem voor dit album te laag was. Vol punt erbij maar een fan zal ik nooit worden.

schitterend album, al zeer veel mooie avonden mee beleefd. de stem van yorke zit gewoon perfect en de versnelling jigsaw falling into place is gewoonweg geniaal

Ik kan allleen maar zeggen: Thom is koning!!!!

Langzaam, heel langzaam, maar heel zeker, begin ik In Rainbows te begrijpen.

Dat wordt gegarandeerd flashen als je het licht ziet! Veel leute ermee!

Bij voorbaat danke!

tja ik draai hem al maanden niet meer ... aardig plaatje ...

Hoei, een jaar uit en al meer dan 1000 stemmen.
Meer dan gerechtvaardigd. Na een jaar lang bezinken kan ik concluderen: weer een meesterwerk van Radiohead.
Wauw.

Ben eigelijk helemaal geen radiohead kenner. Maar deze plaat vind ik toch wel erg goed. Jigsaw falling into places zelf een van de beste nummers van radiohead. Afgelopen jaar live of Werchter gezien en ze konden me eindelijk over de streep trekken.

Album na album bewijst Radiohead haar klasse. Vanaf The Bends tot en met In Rainbows musiceert de band op ongekend nivo en zet voor mij de standaard waarlangs ik elk andere band/album beoordeel. In alle jaren dat ik plaatjes koop komt slechts Interpol in de buurt van de klasse van deze band. Bravo...

Nude is voor mij echt het beste nummer. Zo f*cking mooi....

Vandaag pas voor het eerst beluisterd, maar dit album is echt geniaal. Meteen 5 sterren en een top 10 notering.

Na 1 dag luisteren??? In je top 10???

Is daar wat tegen dan?

Dat zal dan een verschil in benadering van de top 10 zijn... Mijn top 10 bestaat uit platen die na enkele jaren en 10-tallen, zoniet 100den, luisterbeurten nog steeds staan als een huis. Ik ben al verschillende platen tegengekomen waar ik in het begin volledig wild van ben, maar die na enkele weken al snel meer en meer naar de achtergrond verdwijnen. Het is bij mij zelfs meestal zo dat een plaat die onmiddellijk super lijkt, iets sneller gaat vervelen dan een plaat die slechts mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft.

Maar zoals ik begon, waarschijnlijk een verschil in benadering...

Tja, eigenlijk is het gewoon een verdomd goed album, moet ik je eerlijk bekennen (na de eerste luisterbeurt sinds maanden).

Goed om te horen.!!

Ik kan je alleen maar aanmoedigen om hem vaker op zetten,want het is echt een groeiplaat.



Hahah! wow...ik wou dat ik ook zo snel een geniale plaat kon ontdekken.

Na vele luisterbeurten ben ik dit album steeds meer gaan waarderen. Zojuist heb ik mijn stem verhoogd naar 5 sterren. Overduidelijk een groeiplaat...

ik vind deze album echt zwak
snap niet waarom maar ik denk dat ik hun beu ben

ok computer is nog wel goed maar deze ..

Ik vind er ook niet veel aan. Hooguit 2 tot 3 keer gedraaid en ontzettend ontgoocheld in kast gezet; Ik was wel iets milder met mijn stem en als ik eens héél veel zin heb ga ik hem misschien nog eens een herkansing geven, maar ik begrijp echt sommigen hun enthousiasme niet over dit album. Alléén al dat begin met bliepjes en geluiden die pijn doen aan de oren, neen, dat "gemaakte" speciaal willen doen, bweurk, ik was ook stukken blijer met OK Computer, The Bends en zelfs nog met het redelijk experimentele Kid A. Nadien werd het voor mij steeds minder, helaas!

Ach vader, zo dacht ik er ook over in het begin. Nog steeds snap ik niet zo goed wat mensen aan Nude vinden, maar het is over het geheel genomen zo'n ijzersterke CD. Ik kan me niet voorstellen dat je/(u?) Weird Fishes/Arpeggi niet goed vindt!

En nu beginnen de puzzelstukjes van deze Jigsaw puzzel toch echt op zijn plaats te vallen. 15 Step, Bodysnatchers, Nude, Weird Fishes, Reckoner, House Of Cards en natuurlijk Jigsaw. Stuk voor stuk begin ik ze nu echt te waarderen. Er zit eigenlijk behoorlijk wat afwisseling tussen de nummers. Bodysnatchers is gewoon een ruige, rockende machine, die gevolgd wordt door het bijna lege Nude. House of Cards is een abstracte love ballad. Het nummer waardoor ik dit album op de valreep nog een kans heb gegeven, gelukkig maar.
Het voelt als een soort ritje door een droom. Het is eventjes zwart, maar dan komt er weer iets, langzaam, of snel, aanzetten. Je krijgt wat tijd om het tot je te laten komen, en dan gaat het weer weg, en is het weer zwart, Dat zijn de albums waar ik het meest van houd. (Zo ook bijv. TOTBL, of Carnavas van Silversun Pickups). Dus wat dat betreft kan deze In Rainbows nog een hele grote jongen worden in mijn verzameling.

Na het voor mij wat mindere hail to the thief (vergeleken met hun eerdere platen dan) hebben ze vorig jaar een prachtig album gemaakt. Ik luisterde eerst alleen de singles ervan. Maar ben nu toch echt het hele album achter een stuk door gaan luisteren en draai hem de laatste dagen continu door. Ik was prettig verrast door de weg die ze hebben ingeslagen. Ze hebben het experimentele en electronisce er in gehouden maar neigen toch ook weer terug naar ok computer en the bends. Al met al een hele goede combinatie voor een erg goede cd, 5 sterren!

Wonderschoon! Voor mij persoonlijk weer eens een Radiohead album die ik van begin tot eind goed vind. Had er na OK Computer moeite mee.