Radiohead - In Rainbows (2007)

Dat zou je ook kunnen zeggen van Amnesiac, de losse flodders van een aantal albumsessies aan elkaar geplakt. Dan vind ik dit album een veel beter geheel, maar wel met een A en B kant die verschillen, maar wel goed bij elkaar aansluiten (iets bombastischere nummers tegen over wat rustigere nummers vanaf Faust Arp)

Dat vind ik dus niet. Dat album heeft veel meer een spanningsboog, is minder gelijkmatig dan deze. Zeker geen losse flodders. Wel staan er op dat album - evenals op Kid A - veel nummers die, vanwege hun ietwat experimentele inslag, minder aantrekkelijk zijn om los te beluisteren, dwz los van het geheel van het album. Bij dit album staan de nummers wat dat betreft meer op zichzelf. Maar als geheel is Amnesiac toch een sterk album. Nmm sterker dan In Rainbows. Toont maar weer eens het hoge niveau aan van de 'Kid A'-sessies.

zoals je in mijn berichtje had kunnen lezen vind ik de laatste twee nummers zo'n beetje he tbeste wat Radiohead heeft opgenomen.
Als het al ergens naar toe werkt dan daar werkt het voor mij dus daar naar toe. Daarnaast vind ik het album juist wel een mooie constante hebben. een zekere rust, zelfvertrouwen, weten waar je mee bezig bent, subtiele kwaliteiten... dat bedoel ik zo ongeveer met balans.

ach...begrippen als "spanningsboog" en "ergens naar toe werken" zijn nogal relatief en voor mijn gevoel dus ook niet kwaliteitsbepalend.

Verder mag jij van mij dit album best "de mindere" Radiohead vinden

Makkelijk te zeggen achteraf vind ik. Ik ben het ook niet geheel met je oneens, want inderdaad, de Kid A sessie was zeer verdienstelijk.

Waar ik het niet helemaal mee eens kan zijn is het stuk dat dit een minder geheel is dan Amnesiac. Dit album is zo bedoelt door Radiohead, omdat ze een aantal nummers opnamen die ze op deze plaat wilden hebben in deze specifieke volgorde. Mijns inziens, en bij mijn weten, was Amnesiac een samenraapsel van Kid A, waar de nummers op zijn gezet zodat het logisch klonk. Dus geen speciale toevoegingen oid, maar restmateriaal. Ik moet zeggen dat dit er deels ook wel van af te horen valt, het ontbreken van zekere coherentie in geluid, maar daarnaast staan er wel weer puike nummers op.

Ik denk dan ook dat dit meer een gevoelsmatige kwestie is dan dat hier over valt te discussieren.

Ik vind 'Videotape' dus echt een ongelooflijke slappe afsluiter van een album. Gewoon een anticlimax. Een van de meest matige RH nummers. Geen waardige afsluiter.



Nou is de term "minder" bij RH natuurlijk niet echt op zijn plaats (behalve wellicht tav Pablo). Ook dit is gewoon een goed album. Mijn 3,5* is eigenlijk ook iets te laag. Het album zit meer op 3,75*, maar ik rond af naar beneden, want 4* of hoger is gewoon te veel.....imo....

In dit album zit naar mijn smaak te weinig afwisseling in spanning, te gelijkmatig zoals ik al zei. Wel mooi, maar wat sfeer betreft teveel van hetzelfde.
Vgl. dit nou eens met Kid A, in dat album zit veel meer dynamiek. Het album leidt je door verschillende sferen en gemoedstoestanden. Daar tilt het geheel van nummers - in de specifieke volgorde waarin ze staan - het album naar een hoger plan. Het geheel is meer waard dan de samenstellende delen.
Dat geldt voor In Rainbows nmm niet. Voor Amnesiac weer wel, maar in mindere mate dan bij Kid A....(maar Kid A is dan ook een top-10 plaat ).

Hier ben ik het echt helemaal mee eens. Videotape vind ik ook echt een prachtige afsluiter, misschien wel hun beste.

....smaken verschillen....pfff, wat een dooddoener (mijn eigen opmerking dus hè)

herman toch... En Street Spirit dan?

Ik vind Videotape ook niet tot de beste nummers van In Rainbows horen. Als afsluitende nummers hoor ik toch liever Street spirit, A Wolf at the door of Life in a glass house....

Idd, maar dan voornamdelijk Street Spirit dan, wat een nummer!!!

Videotape (alsmede een hoopje andere tracks, beluisterd via het muzieknootje hier) is erg mooi inderdaad. Misschien heb ik deze toch onterecht aan me voorbij laten gaan. Ik hoor vooral dat het album qua geluid wat beweeglijker lijkt te zijn geworden dan de voorgangers. Het steriele dat -niet per sé negatief- altijd wat doorklonk in hun eerdere albums, lijkt hier helemaal weg te zijn.

Hoewel ik niet houd van het Radiohead van dit millenium, vind ik deze (met Kid A) toch wel tot de beste behoren vanaf 2000 (natúúrlijk nog geen Bends en OKC... ...); zó eerlijk ben ik dan ook wel weer.....

*BAM*...spijker op de kop!

Kant twee laat een andere Radiohead horen De stem van Yorke staat op dit album meer in dienst van het liedje, en dat zijn liedjes die meer uitgaan van 1 sterk basisidee ipv tempowisselingen dramatiek en studiofoefjes.

Waar O.K. Computer mij nogal eens stoort met zijn Pathos, en de "dikke" productie te veel aanwezig is (en daarmee voor mij afstand creeert) is dit album warmer, organischer, vloeiender.

Hopen dat ze in de toekomst deze lijn voortzetten.

"Jigsaw" is overigens mijn favoriet. wat een krachtig nummer...heb het voor "de gein" 10X achter elkaar beluisterd...en ja hoor, nog steeds

Hier staan een aantal hele goeie nummers op.

Deze week weer niet uit mijn speler weg te slaan. Wat een geweldig album. Het blijft me iedere keer boeien. Ik kan niet een bepaalde climax eruit kiezen, vind ook dat het album een geheel is. Om hier een bepaalde plaat te bombaderen tot uitschieter is dan ook misplaatst volgens mij. Wordt iedere keer gegrepen van begin tot eind en vind videotape ook een geweldige afsluiting van het album. Het past gewoon in elkaar. En de box is een geweldig iets om alleen al te zien staan. De lp's klinken trouwens ook erg goed. Heb mijn stem ook verhoogd naar 5 * en ga eens een plaatsje inruimen in mijn top 10. Hopen dat ze op deze weg doorgaan voor het nieuwe album.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Het zal wel puur aan mijn leeftijd liggen, maar deze band zegt me gewoon haast geen ene moer meer. geneuzel, gewauwel en navelstaarderij, veel "gezochte moeilijke klankjes", weinig echt goede songs.
Ik nam die dubbele best of er ook nog even bij. Behalve enkele songs kon ik met de beste wil niets méér naar die i-pod toveren, echt niet; Dat zijn dan Karma Police, Creep, High & Dry, Street Spirit en het ronduit gewèldige How To Dissapear Completely.
En van het niveau van hogergenoemde songs vind ik hier absoluut niets meer terug, echt niet.

Voor de rest ga ik die gasten niet meer volgen, ik vind dit zo een verschrikkelijk gehyped en overroepen bandje.... deze plaat hier heb ik enkele keren "proberen" uit te zitten, het is een pure straf, mij niet meer gezien, wil iemand dit album, kom het maar halen! Ook de 2 vorige studio platen vind ik ronduit strontvervelend, neen, ik haak geheel af, trouwens ik heb al besloten om de jongere generatie rockbandjes te laten voor wat ze zijn.
Op zekere leeftijd heb je het wel gehad en grijp je toch eeuwig terug naar je helden uit lang vervlogen tijden, ik noem ze niet meer, wie me kent kan ze zo opsommen.
Zo, ik heb me nog maar eens lekker zitten ergeren, nu ga ik badmintonnen, voor elk van U nog een prettig weekend!

@Father: ik denk The Bends meer 'jouw ding' is en ook wel OKC misschien (me too).

Deze muziek is prima geschikt voor alle leeftijden. Daar hoeft het dus niet aan te liggen, maar het kan wel natuurlijk.

Alle liedjes zijn goed en het moeilijke gaat Radiohead zo makkelijk af dat alleen een neuzelaar daar over valt.

Het hoeft voor mij niet, dat ''geneuzel''..... .....maar in mijn geval gaat het hier niet over goed of slecht...ik draai iig stukken liever dat album van jouw avatar, Kronos ...... (meer dan 25 jaar ouder, maar ook meer dan 25 x meer mooier.. .....over smaak valt niet te twisten!! )

Da's waar; "Les gouts et les couleurs ne se disputent pas" zoals de Fransen dat zo mooi kunnen zeggen.

Dit album is toch erg mooi geproduceerd en de sfeer die het ademt neemt me telkens weer mee, met als hoogtepunten Weird Fishes en Jigsaw. Ik ben benieuwd waar deze gaat eindigen als ie eenmaal in de top 250 komt. Qua gemiddelde is ie OK C al voorbij in ieder geval. Radiohead's beste sinds Kid A.

Gemiddelde zegt ook niet alles hier. De gemiddeldes van goede albums zijn vaak erg hoog, totdat ze in toplijstjes op beginnen te duiken, want dan gaan ook de mensen die er wat minder overtuigd van zijn het beluisteren, met een daling van het gemiddelde tot gevolg. Dit album zal dus wel gaan dalen op het moment dat het in de top 250 terecht gaat komen.

Desondanks vind ik dat Radiohead het weer heeft gepresteerd heeft een erg sterk album af te leveren. Ik schaar deze dan wel mijlenver achter Kid A, maar hij weet wel in de buurt te komen van OK Computer en The Bends zelfs ruimschoots te overtreffen en dat is al een hele prestatie.

Dat zou inderdaad kunnen. Maar als je kijkt naar het aantal stemmen dat er al op is uitgebracht zal dit album niet ineens hard dalen als er meer mensen naar gaan luisteren. Daarvoor staat het gemiddelde teveel 'vast' door de vele stemmen.

Van alle bands en genres die ik in mijn jonge jaren wild aan het exploreren was, voor ten slotte bij jazz te belanden, is ‘Radiohead’ zo goed als de enige waarbij mijn hart nog steeds sneller gaat kloppen. Het gemak waarmee de heren genre-overstijgend te werken gaan en een heel eigen harmonie weten op te wekken uit enkele losse en vooral originele bouwstenen, slaat me telkens weer met verstomming, zowel bij hun meer complexe albums als bij hun jongste.

‘In Rainbows’ zie ik namelijk (al dan niet terecht) als een soort terugkeer naar de eenvoud. De veelzijdige instrumentatie en de vele "soundscapes" op ‘Kid A’ of ‘Hail to the Thief’ worden hier tot de minimum teruggedrongen, terwijl Yorke’s stem en Greenwoods gitaar een steeds prominentere rol gaan innemen. Samen met drummer Phil Selway ontstaat een beklemmende trialoog, die door dense harmonieën omgeven (het album klinkt immers minder eng dan het magsitrale ‘Amnesiac’) een soort sacrale sfeer teweeg brengt – ‘Radiohead’ ten voeten uit.

Precies de vinger leggen op datgene wat de muziek geniaal maakt lukt niet, zoals bij nagenoeg alle wonderbare muziek. We kunnen alleen eindeloos genieten, en ons laten meedrijven op de magische stroom. Ja, ik moet dringend op zoek naar de resem bonustracks.

Vandaag voor het eerst de 2e cd gehoord (nummers 11 t/m 18) en ik moet zeggen dat ook deze nummers echt overtuigen.
Is deze cd alleen te verkrijgen binnen de deluxe versie van het album, of ook nog op een andere manier ?

Als je met verkrijgen 'downloaden en op een cd'tje branden' of 'per toeval op eBay tegenkomen en kopen' bedoelt, dan wel. In alle andere gevallen: nee.

Mischien is het al vaker gevraagd maar wat moet ik met het hoesje eigenlijk?? Die stickers op een ander doosje plakken ofzo? Erg vaag, heb het nog nooit echt bekeken....

Het is de bedoeling dat je een leeg cd hoesje neemt die je toch eigenlijk niet meer gebruikt en daar alle stickers op plakt... Een soort van 'save our planet' gevoel krijg ik erbij.