Radiohead - In Rainbows (2007)

Nieuwe plaat Radiohead..?? Zie ik nu pas..? Waar zijn de posters, de enorme etalage-plakaten, de stapels en nog eens stapels exemplaren bij uw platenboer om de hoek? In stilte release ofzo?

goedemorgen!

Hoi orbit (Ik kwam er trouwens ook vandaag pas achter )

okey, voor de derde keer geluisterd nu dit nieuwe album van radiohead en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben.

wat opvalt bij de eerste keer luisteren is dat er geen typische over the top radiohead nummers op staan.
het lijkt erop dat ze zichzelf voor het eerst in een lange tijd inhouden en dat is maar goed ook.
als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is het wel dat een band na verloop van tijd geforceerd interresant/kunstzinnig over willen komen en zogenaamd gaan ''experimenteren''(walg) waarbij ze teveel klanken, teveel tempo-wisselingen en andere overbodigheden op een album gooien en vergeten er wat gevoel in te stoppen.

dat was ook voor mij ook een groot probleem bij de laatse drie albums van deze heren, op sommige nummers na (how to disappear completely, sit down, stand up) kreeg ik geen gevoel bij 80 procent van de muziek.
en daar gaat het me toch om als ik muziek luister, ik wil een bepaald gevoel krijgen , wat dan ook, ook als ik niets met de teksten kan.

daarom ben ik ook blij dat ze op dit nieuwe album het gevoel boven de muzikale trucjes en foefjes verkiezen.
het zijn allemaal ''met beide benen op de grond composities'', simpel,nergens gaat het verder dan een beat, gitaar, wat ambient-soundscapes en de vaak onverstaanbare zang van thom yorke.

dat laatste zou mischien een punt van kritiek zijn, maar in dit geval maakt het ook niet uit want ook al zijn het mischien alweer (voor de zoveelste keer) cut en paste-teksten en kraamt hij bij de meeste nummers op een mompelende/fluisterende manier de teskten uit, hij doet het tenminste met heel veel gevoel.

en zo onderscheidt dit radiohead album zich van de voorgangers, die ik alleen nog als achtergrond muziek zou kunnen op zetten,
dit album kan ik ondergaan, voelen.(en dit is de laatste keer in dit stukje dat ik of het woord gevoel of voelen gebruik, beloofd)

liedjes die er voor mij meteen uitspringen zijn
nude, weird fishes/arpeggi(mooie soundscapes die je doen denken aan surf-pop-rock, zonneschijn en de ocean),
videotape en zeker all i need (dat liedje heeft iets onheilspellends,de synth-klanken klinken net als een bas)

deze vier liedjes kunnen zich zeker meten met het beste werk van radiohead, en in mijn geval is het beste werk van radiohead,
street spirit,talk show host, exit music,how to disappear en sit down, stand up.

conclusie:: een heel mooi album , en dat al na de eerste keer.
als de 2e helft van in rainbows net zo goed is als de eerste dan mogen alle rh fans zeggen:''het was het wachten waard''
eindelijk.

djeffibrelich (amai, moeilijk te spellen zulle maat!), ik hoop dat je groot gelijk hebt, want nà OK Computer, weet ik het ook niet zo met Radiohead. Ik kocht trouw de albums, maar ze hebben me niet meer zo kunnen pàkken zoals destijds met Ok Computer en de voorganger The Bends (High & Dry, Street Spirit...), waar volgens mij ook véél meer GEVOEL in nummers gelegd werd.

Waar de inhoud belangrijker was dan de VORM om het zo uit te drukken.

How to Dissapear Completely vind ik wel nog hun allerbeste nummer ooit, màn wat was dat bloedmooi !

Ik heb bij WILCO zowat hetzelfde voor; hun vroeger werk tot aan Summerteeth vind ik stukken interessanter en mooier dan wat erna komt, hoe goed sommigen Hotel Yankee Foxtrot ook mogen vinden, ik heb het daar ook niet zo voor (wèl voor het liedje Heavy Metal Drummer).

Kijk, ik vind INHOUD altijd belangrijker dan puur VORM; moeilijk doen om moeilijk te doen en om gekunsteld te klinken, voor mij hoeft dat ook niet.
Dààrom ook dat ik White Album zoveel leuker vind dat het ongelooflijk overroepen Sgt. Pepper.

als je het how to disapear gevoel zo graag terug wilt, en ik ben er ook zo een, dan kan ik je de download van dit album warm aanbevelen.
dit album heeft zeker inhoud.

en nee, ik heb niet de meest simpele naam, maar wat kan je eraan doen?
mijn ouders waren ook pretentieus, hahaha.

'Bodysnatchers' wordt vanaf 2:00 minuten zooo mooi!

Wat ik tot nu toe gehoord heb is erg mooi, maar ik vermoed dat de verrassing er wat af is. In Rainbows is een typisch Radiohead-album, en dat is een oordeel dat nog niet eerder te vellen viel. Consolidatie. Maar wel op topniveau: 4*

En ik heb de pagina even geupdate, nu staan ook de goede versies van Reckoner en Faust Arp erbij.

Als iemand nog leuke aanvullingen heeft wat betreft artwork of als je verbeteringen van teksten hebt, laat maar weten

Zal wel het gevolg zijn van een release in eigen beheer. Radiohead heeft ook geen reclame meer nodig denk ik. Vroeg of laat weet iedereen het wel en gaat er naar luisteren. De enorme schare fans wordt toch wel bereikt.

Dit album klinkt na 1 keer luisteren al lekker 'bekend' in het gehoor. Dat is natuurlijk wel eens anders geweest met Radiohead albums. Het zegt mij dat Radiohead hier van al hun kunnen en al hun ervaring gebruik heeft gemaakt om een schitterend album in elkaar te zetten. Hier geen experimentele voor velen ontoegankelijke nummers, maar stuk voor stuk sterke toegankelijke composities. Wat mij betreft is dit Radiohead op zijn best.

Zo, na de euforie van gisteren met een paar vrienden ("Gaaast, je MOET dit horen. En moet je dat eens horen, waaauw!") ben ik nu weer in staat mijn fanboyisme een beetje te beheersen.

Maar we praten natuurlijk wél over een nieuwe van Radiohead. De opener 15 Step is een fijne. Relaxt handjesgeklap, ik kom er in ieder geval lekker mee in. En dan een ouderwetse Radiohead-rocker: Bodysnatchers. "I'm alive..." even rust en WHAM, daar gaat Jonny! Fantastisch nummer. "I've seen it coming!" Het zal raar klinken, maar bij Nude moest ik gelijk aan Bright Eyes denken. Ik weet niet, maar het derde nummer van In Rainbows (IR) associeër ik een beetje met Amy In The White Coat. Het straalt een beetje dezelfde sfeer uit naar mijn mening, al zijn de teksten nogal verschillend. Een heerlijk rustig nummer. En dan komt mijn favoriet van IR: Weird Fishes/Arpeggi. Werkelijk briljant, dit is echt waarom ik verliefd ben op deze band. Het voelt echt alsof je in je eentje door de Atlantische Oceaan drijft, als een dwalende zoekende naar... ja, wat eigenlijk? Ook All I Need kan mij zeer bekoren. Een vriend van me noemde dit het mooiste nummer van IR en vooral het einde is prachtig. En we zijn nog maar op de helft!

Faust Arp deed me in de eerste luisterbeurt al aan A Wolf At The Door van Hail to the Thief denken. Ook wel ergens een beetje aan The Beatles, zoals ik hierboven ergens las. Het kortste nummer en ook het 'minste', in die zin dat het mij niet erg bijblijft. Dat geeft niet, want het nummer dat daarna komt, Reckoner, doet dat wél. De geniaalheid keert in één keer weer terug, want wat een schitterend nummer is dit. Je zou er verliefd op worden. House of Cards mag eigenlijk wel voor altijd doorgaan, het is zo rustig en relaxt en liefelijk... Al doet de tekst wel wat anders vermoeden. Jigsaw Fall Into Place is dan weer wat meer up-tempo en is ook één van mijn favorieten, mede door de best wel vage (voor mij althans) tekst. De afsluiter Videotape geeft mij een beetje een dubbel gevoel. De live-versie is namelijk zó óntzettend mooi. Yorke legt er zoveel emotie in, hij jankt haast. Echt, wauw. Dit, met alleen de piano, was de perfecte afsluiter geweest. Maar nu krijgen we een... ja, wat is het, een woodpecker drum? Ik was best wel teleurgesteld toen ik hem voor het eerst hoorde. Nu kan ik het nummer meer waarderen, veel meer eigenlijk. Maar ergens mis ik de overtuiging, de power van de live-versie. Toch...

No matter what happens now
You shouldn't be afraid
Because I know today has been the most perfect day I've ever seen

Ik kan niets anders dan vergeven; het blijft een prachtig nummer. Ja, en dan moet je stemmen. Nouja, niets moet. Toch doe ik het en geef ik 4,5*. Al heb ik zo'n heel sterk vermoeden dat dit volgende week wel eens 5,0* kan worden.

Preciés wat ik gisteren dacht. De live versie is echt geweldig en op de plaat klinkt het einde wat rommeliger. Erg jammer.

Ik behoor tot de fans die afhaakten bij Kid A.
Was dus aan de hand van de reacties hier erg benieuwd naar dit nieuwe materiaal. Na 1 luisterbeurt kan ik zeggen dat het inderdaad weer iets muzikaler is en minder experimenteel dan het drieluik hiervoor, maar nog steeds niet helemaal my cup of tea.
Misschien ga ik het licht nog zien, maar ben bang dat het nooit meer zoals vroegâh wordt.....

Ok ik durf hem nu aan, ik denk dat ik dit het beste Radiohead album vind Nog niet het magische wat OK Computer heeft, maar ik denk dat dat ook een gebrek is aan iets tastbaars in mijn handen, een boekje wat me verbaasd en bezig houd tijdens het luisteren. Ik denk dat dit overigens zeker goedkomt met de release van de disc-box Maar puur qua geluid, samenhang en kwaliteit van de nummers vind ik dit echt een topper. 15 step als ultieme favoriet (dat was hij al met de tour / live opnames) en als favoriete Radiohead nummer. Later meer...

* * * * *

Een dag online en al bijna 90 stemmen... Dit kan alleen radiohead

Is het waar dat Radiohead deze gratis aanbiedt,of toch voor wat je ervoor wil geven?

inderdaad

Maar ik ga toch de twee cd set kopen. In het weekend maar eens luisteren, ook een mooie kans om the bends weer eens uit de kast te halen

Dit klinkt zeker als hun meest toegangelijke album (voor mij althans), vind dit een erg prettig album. Kon wel eens een hele hoge waardering worden, eerst nog maar eens paar keer luisteren. Deze heeft dus iets weg van Hail to the Thief? Laat ik die nou net niet kennen...

Ik ook niet. Alleen wat nummers, zeer goed.

Kid A en Yankee Hotel Foxtrot 'puur vorm' noemen, vind ik echt grote onzin. Je vergeet dat er genoeg mensen zijn voor wie deze albums heel veel emotie bevatten.

Wat mij persoonlijk opvalt is dat ik helemaal niet hoef te wennen aan deze plaat. Iets wat bij voorgaand werk wel altijd het geval was.
Het lijkt er een beetje op alsof Radiohead al zijn verschillende liefhebbers tevreden probeert te stellen (net als de RHCP met Stadium Arcadium).
De invloeden van alle Radioheadrevoluties lijken terug te vinden op dit album. Weliswaar allemaal in light formaat, maar toch zeker aanwezig.
Wat het voor mij weer vernieuwend maakt t.o.v. voorgaand werk is dat het wat "vriendelijker" en rustieker klinkt.

In tegenstelling tot Stadium Arcadium van de RHCP komt dit album echter niet als een geforceerde mix van eerder werk over. Waar de RHCP er niet in slaagden mij tevreden te stellen, is dat Radiohead wel gelukt.

Hulde!!

Na 2 luisterbeurten, moet ik concluderen dat dit album niet zo baanbrekend lijkt als de vorige albums. De stijl van de afgelopen albums wordt doorgezet, al is zeker in het begin met de elektronica een vergelijking te horen met het solo-album van Thom Yorke. Verder staan er al een aantal oudere en bekende nummers op (Nude, Reckoner).
Het album begint redelijk up-tempo met 15 Step en Bodysnatchers. Daarna wordt het gas enigzins teruggenomen met Nude, Weird Fishes/Arpeggi en All I Need, om vervolgens geleidelijk aan weer op te bouwen in tempo richting Jigsaw Falling into Place. Afgesloten wordt met de ballad Videotape. Voor mij is het 2e gedeelte het beste, met toppers als Faust Arp, House of Cards en Videotape (laatste 2 vond ik live al heel mooi).
Al met al een zeer behoorlijk album. Het is veel minder experimenteel dan de vorige albums en daardoor ook toegankelijker. Positief punt is dat er op het eerste gehoor geen slechte nummers op staan. Negatief punt is dat het, zoals hierboven al staat geschreven, gewoon een 'Radiohead-album' is, en dat we na ruim 4 jaar wachten wel iets meer hadden verwacht. Voorlopig 4*, maar misschien groeit hij nog, wat wel vaker gebeurt met Radiohead-albums.

Inderdaad. Wat een gezwets weer. Alsof albums als Kid A en Hail to the Thief helemaal geen inhoud hebben, dat het enkel wat pretentieus gezever is

Wie bedoel je met 'we'?

En wat is dan een 'ongewoon' Radiohead album? Moeten ze nu een country album maken, had je dat verwacht?

Kid A op mondharmonica en banjo?

Ach, hij zegt toch telkens '...waar volgens mij...' en 'vind ik', wat er toch op duidt dat je het als een mening moet opvatten en niet als een persoonlijke aanval naar de liefhebbers...

Ja, dan is het toch niet verboden daar op te reageren?
Bij deze: IK VIND het gezwets.

Sowieso snap ik nooit helemaal waarom Radiohead vanaf Kid A opeens experimenteel en zo gevonden wordt. Dat valt toch allemaal wel mee dacht ik zo.

meer verwacht?

mensen noemden de opvolger van ok computer baanbrekend en voor voor zn tijd terwijl als je die plaat met de gemiddelde idm-plaat vergelijkt je wel iets anders kan stellen.

en dit is opeens een gewoon radiohead album?
horen we niet telkens van alle lof-gevers van rh niet dat dit een band is die continu , door hun hele carriere alleen maar vernieuwend bezig waren?


tuurlijk, als u alle toeters en bellen, computer-bliepjes en andere muzikale show-off vooruitgang kan noemen dan kunt u een beetje teleurgesteld zijn na het luisteren van dit album.

dat vraag ik me nou ook af, zoveel verschil zit er ook niet tussen ok computer en kid a qua sound, en men doet net alsof ze opeens met een totaal ander genre aan kwamen zetten.

het enige wat ik hoor op de platen uit 2000 is dezelfde radiohead als voorheen maar dan met allerlei invloeden uit genre's die al lang bestonden (idm,ambient,jazz) en met minder nummers die direct naar je strot grijpen.

kijk uit dit bericht bevat een mening.