Radiohead - In Rainbows (2007)

^ mee eens, op OK Computer staan misschien een aantal betere songs, maar als geheel vind ik deze beter. Fitter Happier en Electioneering halen mij uit mijn luistertrip, iets wat ik met dit album niet heb.

house of cards staat 3e in mijn persoonlijke top 3; 1 nog altijd 'how to disappear completely'
the bends, ok computer, kid a en dit album vind ik van een gelijk niveau: zo fucking knap als je dat kan maken.
ook het nummer weird fishes vind ik er bovenuit steken op dit album

Weird Fishes is mijn personelijke favo van dit album. Maar House Of Cards is ook waanzinnig.

Hele album is top. Een geweldige eenheid.

Inderdaad zo verschrikkelijk knap als je dit kan maken. Ik ken weinig albums die inderdaad in hun eenheid zo goed zijn. Voor mij zijn 15 step en House of Cards de favorieten

Samengevat in één zin: Simpel maar smaakvol!!!

Radiohead is voor mij als wiskunde.
Pablo Honey en The Bends zijn nog lagere school rekensommen.
Oplosbaar vermenigvuldigen en staartdelingen, met twee cijfers achter de komma.
OK Computer is de ontdekking van de Stelling van Pythagoras.
Maar alles wat vervolgens volgt is het toepassen hiervan.
En daar ging ik op de middelbare school de mist in.
Hoeveel tijd en energie ik er ook in stopte, begrijpen deed ik het niet.
Uiteindelijk hierdoor ook mijn HAVO diploma kunnen halen.
Radioheads latere albums kan ik steeds beter waarderen, maar het geniale daarvan zal ik waarschijnlijk nooit inzien.
In Rainbows zit waarschijnlijk ook boven mijn muzikale inlevingsvermogen.
Teveel kleuren.
Van mij hadden ze terug mogen keren naar de basis.
Rood, groen en blauw.
Dit is muziek van een andere dimensie.
Een bijna onaardse invalshoek.

Dat valt toch wel héél goed mee. Het is hooguit avontuurlijke popmuziek.
Al hangt dat voor een stuk af van jouw standaard en je insinueert zelf dat je eerder met beide voetjes op de grond blijft. Waarmee uiteraard niets mis is.

Toch kan je een groot deel van jouw review ook toepassen op Disintegration (naar mijn gevoel hé), een plaat die nota bene in jouw top-10 staat. Ik begrijp dan ook niet goed waarom In Rainbows van een andere dimensie is.

Disintegration is voor mij een logisch gevolg op het werk van The Cure; muziek die voor mij prima te volgen is.
A Forest vond ik wel gelijk een niet te plaatsen nummer van The Cure; geweldig, maar nergens mee te vergelijken.
Dead Can Dance is ook van een andere onaardse dimensie, maar bij hun vind ik het prachtig.
Pink Floyd is bijvoorbeeld een band die ik juist steeds toegankelijker vind worden.

Nu weet ik al een beetje beter wat je bedoelt
Dat gevoel bij A Forest heb ik trouwens ook. Merk je ook live. Dacht altijd dat alleen ik het zo ervoer.

En Pink Floyd is al bij al uitermate toegankelijke muziek. Anders word je echt niet zo populair

A Forest is live altijd een genot; vooral het samenspel tussen Smith (gitaar, zang) en Gallup (bas).
Van Radiohead blijf ik vooral liefhebber van The Bends, die eigenlijk vol staat met perfecte popliedjes.
Gemakkelijk in het gehoor liggend, maar ik begrijp dat daar als band zijnde, niet de uitdaging in ligt.

Ik denk dat ik de beide gezichten van Radiohead evenveel liefheb.
Zou bijvoorbeeld niet meteen weten of ik The Bends of Hail to the Thief beter vind. Maar ik weet wel dat ik ze allebei kapotgedraaid heb

Blijf respect hebben voor het traject dat Radiohead heeft afgelegd. Ben benieuwd wat hun volgende worp brengen zal.

Het verbaast me dat in 2322 berichten bij dit album nog geen enkele opmerking gemaakt is over de gelijkenis tussen Videotape en Neon Bible van Arcade Fire.

Misschien komt dat omdat je de enige user hier bent die zowel luistert naar Radiohead als naar Arcade Fire..

Maar goed, ik heb het nummer 'Neon Bible' eens beluisterd en Nope... ik hoor geen gelijkenis met 'Videotape'. Maar we hebben allemaal andere oren, nietwaar ?

Verbaast je dat echt? Ik ken beide nummers goed en hoor echt niet waar je het over hebt. Het zijn beide rustige nummers ja...

Ja, gisteren moest ik plots erg aan Neon Bible denken tijdens het luisteren van Videotape. Anderzijds had ik dat nummer al wel eens eerder gehoord en heb ik toen die associatie niet gemaakt. Maar ik kreeg via Google al bevestiging dat ik niet de enige ben die de vergelijking maakt. Als je beide nummers intikt, zie je een paar links waar nog mensen de gelijkenis horen. Het is de combinatie van het simpele, rustige karakter van de nummers en een gelijkaardige melodie denk ik. Lang niet identiek hoor, maar ik vond het wel opvallend.

Het volle pond voor dit meesterwerk!

Ik heb al eens eerder over dit album geschreven op dit forum, maar had nog niet gestemd. Bij dezen dan.

In een poging om er iets over te zeggen wat misschien nog niet veel gezegd is:
Ik vind dit tevens ook de meest warme, zeg maar "menselijke" plaat van Radiohead. Hier hoor ik een band die zich niet meer hoeft te bewijzen en tevens profiteert van maximale creatieve vrijheid. Ook Thom Yorke stelt zich in de teksten kwetsbaarder op dan voorheen en de zangmelodieën schieten hier meermaals naar de stratosfeer, letterlijk en figuurlijk. Nude en Reckoner behoren puur op vocaal gebied tot het beste wat Thom Yorke als zanger heeft bereikt wat mij betreft.

Voor de rest is dit gewoon het schoolvoorbeeld van wat een goed album tot een goed album maakt: Stuk voor stuk sterke songs die ook op zichzelf prima werken, maar tezamen een prachtige flow vormen, beginnend met 15 Step, dat je, net zoals Everything In Its Right Place dat deed bij Kid A, meteen het album inzuigt. Dit is vooral een hoogtepunt voor de gehele band; die drums al bijvoorbeeld: Zo stuwend en speels, heerlijk! En terwijl de drums zich haast in de knoop werken, gaat daar dan weer zo'n nonchalant, maar heerlijk gitaarlijntje doorheen. Vanaf het moment dat Yorke dan zijn intrede doet heb je al het gevoel dat het niet meer beter kan, maar dan is de basgitaar nog niet eens begonnen....Aan het eind van 15 Step zit je in een magistrale muzikale draaikolk met die huilende synth, pompende bas en stuwende beats.....Diepe buiging voor dit nummer alleen al....

Dan zijn wel aanbeland bij Bodysnatschers. Een song die begint als een schijnbaar vrij ordinaire rocksong met overigens een zeer aanstekelijke gitaarriff (want ja, dat waren we misschien even vergeten dat Radiohead dat ook kon!), maar die iets na de 2 minuten openbreekt op een ongeëvenaarde manier. De agressie maakt plaats voor vertwijfeling en wanhoop, zoals alleen Thom Yorke dat kan vertolken:

Has The Light Gone Out For You
Because The Light's Gone Out For Me?
It Is The 21th Century


Met Nude gaat het gaspedaal eraf en horen we Radiohead haast in haar meest pure vorm en met een maximum aan emotie. Yorke's zang is hier de leidraad en hij zelden zo goed bij stem geweest..Prachtig nummer.

Weird Fishes/Arpeggi is dan weer een nummer dat meer drijft op het gitaarwerk in de vorm van, jawel, arpeggio's. Jammer dat ik bij Radiohead niet altijd weet welke gitarist op welk moment speelt, aangezien ze er drie in huis hebben. Ik vermoed dat dit Ed' O Brien is, maar weet het niet zeker; ik denk altijd dat Greenwood meer de "weirde", jankende partijen speelt. Thematisch lijkt dit nummer terug te pakken op het thema van Pyramid Song, maar dan met het metafoor van de zee, in plaats van de rivier. (ik weet het, niet echt hoogdravend, deze analyse). Opnieuw weer een prachtige opbouw en uitloop..

En zo heeft elk nummer op dit album zo'n minitieuze opbouw, waarbij het accent dan weer op de zang, dan weer de gitaren, dan weer de electronica ligt, waamee deze band laat zien dat ze al die stijlen en genres beheerst en bovendien op een haast nonchalante, speelse wijze in elkaar laat vervlechten. En Thom Yorke maakt het met zijn zanglijnen, die ditmaal haast ontdoen zijn van alle effecten en helemaal op de voorgrond staan, en kenmerkende teksten weer helemaal af.

Dan nog een woordje over de productie: Elk RH-album klinkt in principe erg goed, maar deze klinkt erg droog en live, alsof ze gewoon bij je in de kamer staan. Ook petje af voor Nigel Godrich dus, die zichzelf hier ook overtreft.

Deze kan samen met The Bends en Kid A in Radioheads eregalerij!

samen met Kid en The Bends in de eregalerij? Dan mis ik OK computer en mag deze eruit omdat ik deze te modaal vind voor het predikaat meesterwerk.

Snakeskin, voor wat betreft OK Computer heb je wel een punt. Ik zal even het een en ander uitleggen...

Noem mij een nerd, maar om tot een zo'n evenwichtig mogelijke beoordeling van een album te komen weeg ik de volgende punten af:

- Emotionele impact van de individuele songs. (Ga ik van de songs huilen, headbangen of door de kamer stuiteren, of weet ik ineens alle antwoorden op belangrijke levensvragen)
- Hoe een album opgebouwd is (songvolgorde, totale lengte, spanningsboog)
- Eventuele impact op de muziekgeschiedenis van de band of in het algemeen (heeft een band met een bepaald album lef getoond of anderszins iets gedaan dat de wereld heeft geschokt)

Deze drie punten staan ook in volgorde van weegfactor. Punt één weegt zwaar, punt twee vind ik ook best belangrijk (aangezien we hier gehele albums bespreken) en punt drie vind ik eigenlijk niet eens zo belangrijk, maar ik neem het enigszins mee.

Zo zie je een beetje hoe ik tot een eindoordeel kom. In Rainbows staat bij mij op dit moment op zo'n hoge rotatie dat ik bijna ga twijfelen aan mijn geestelijke gezondheid, d.w.z. ik sta er onderhand mee op en ga ermee naar bed..Dat is dus die persoonlijke factor die bij mij zwaar weegt. Daarnaast is de flow perfect; het album is compact, opent en sluit sterk, géén vullers en vliegt voorbij!

Aan de andere kant staan op bijvoorbeeld Amnesiac en ook OKC weer songs die mij echt kunnen breken, dat heb ik bij In Rainbows dan weer niet zo. Maar Amnesiac krijgt toch "maar" een 4, vanwege een enkel vullertje en een niet optimale songvolgorde/spanningsboog (ik heb op het desbetreffende topic zelfs een soort alternatieve tracklist voorgesteld...)

Bij OKC is het derde punt natuurlijk helemaal duidelijk: Dit is het album wat de hele wereld kent en van Radiohead wereldwijd een soort superband heeft gemaakt. Ik was 16 toen ik dat album kocht in 1997 en heeft van mij als het ware samen met mijn ontdekking van Pink Floyd een ander mens gemaakt (lees: van rebellerende metal-puber tot serieuze muziekliefhebber). In één woord een prachtig album, maar ja, dan toch weer die flow: Fitter, Happier en Electioneering zijn nét die spelbrekers die het een half puntje omlaag halen.

The Bends en Kid A zijn meesterwerken die mij emotioneel grijpen en die ik vanaf het begin tot en met het einde afluister zonder te skippen of voortijdig te stoppen (euveltje bij Hail To The Thief, daar is niet zozeer de flow, maar gewoon de lengte het probleempje) én die hun sporen in de muziekgeschiedenis ook hebben nagelaten. Dat heeft In Rainbows dan weer wat minder, maar aangezien muziekbeleving volgens mij ook iets heel persoonlijks is geef ik die nu een 5, vanwege de hoge rotatie op dit moment.

Om een lang verhaal kort te maken: In Rainbows wint het op dit moment nipt van OKC op het punt van flow en eenheid en simpelweg omdat ik die nu erg vaak draai en er niet genoeg van krijg. Maar beide albums zijn groots en doen nauwelijks voor elkaar onder! Over een half jaar kan ik weer van mening veranderd zijn...

En wat dacht je van rijper. In Rainbows is dan misschien een album van minder uitersten. Als geheel blijft hij volkomen overeind. OKC is dan misschien een uitgesprokenere plaat, maar dat heeft idd ook te maken met de tijd dat het verscheen.
Zowel The Bends, Kid A en deze doen mij ook wat meer dan OKC. Ook 3 totaal verschillende albums, al is de toegankelijkheid dat Bends en In Rainbows qua opvatting dichter bijelkaar staan.
Kid A gaat een paar stappen verder dan OKC en daar wordt het experiment ten volle benut, een volkomen unieke plaat.

Ik snap de status van OKC en het zal allemaal best dat ie als de klassieker wordt beschouwd.
Maar ik vind dat ze betere albums hebben gemaakt en deze hoort er zeker bij.

Dat rijpere klopt ook wel, maar dat vind ik meer in de teksten terug. Minder woede, iets meer berusting. De spanning is er nog wel, die is bij TKOL een beetje weg. In interviews met Thom Yorke zo rond 2010-11 heb ik zo'n beetje kunnen opmaken dat hij emotioneel stabieler is geworden en zich niet meer zo kwaad maakt als vroeger. Ik weet niet of dat zo'n goed vooruitzicht is voor de muziek van Radiohead in de toekomst.....

Hmmm, de man is net gescheiden na 23 jaar huwelijk. Emotioneel voer voor mooie muziek en teksten. Ik heb juist het vermoeden dat het met de vooruitzichten voor de muziek van Radiohead wel goed zit .

Ja, dat hoop ik ook dan...Want ook bij het overigens best prima album Amok (Atoms For Peace) hoor ik ook zo'n bepaalde berusting in het stemgeluid van Yorke. Iets te ontspannen, zeg maar, net als bij The King Of Limbs.

Yorke, schreeuw het uit, alsjeblieft!

Trouwens, even off topic, maar het drama dat Nick Cave overkomen is (zoon van 15 in een klif gedonderd) is in dat opzicht wel heel erg wrang. Als fan ben je geneigd te denken "oh, dan zal zijn volgende album wel geweldig worden", maar eigenlijk is dat best een onmenselijke gedachte...

Wat blijft 'Nude' toch een geniaal nummer zeg!
Iedere keer kippenvel als ik het hoor, absolute buitencategorie.
Voor mij het prijsnummer op dit eveneens sublieme album.

Na jarenlang dagelijks de vraag te krijgen “zeg tuktak, waarom stem je eigenlijk maar 4,5 sterren op dit album, terwijl je het zo goed vind?” besloot ik bij de 1000e vraag hier eens antwoord op te gaan vinden.

Dus ik belde Thom of ik even langs kon komen voor een belangrijke kwestie. Omdat ze bezig waren met hun nieuwe studioalbum was dat natuurlijk geen probleem. Je weet hoe dat gaat, eerst even uit beleefdheid de nieuwe nummers beluisterd, wat advies gegeven, om vervolgens tot de kern van mijn bezoek te komen.
Dus ik zeg “goh Thom, wat zou je ervan vinden als ik mijn stem op zou hogen van 4,5 naar 5 sterren. Niet om het een of ander, maar men wil dat nou eenmaal gewoon graag.” Nou, zegt Thom, “ik meen me te herinneren dat je eigenlijk elke track wel sterk vond. Dat het album een perfecte speelduur heeft en een geniale wisselwerking van rock en electronische elementen bevat. Ik heb je een paar maanden later nog eens gebeld, toen vertelde je me nog dat het album niet alleen muzikaal, maar ook emotioneel van een andere orde is.“ Tja, daar kon ik Thom natuurlijk geen ongelijk in geven, het waren immers mijn eigen woorden.
En zo komt het dat ik vandaag mijn stem ophoog naar de maximale score. Sterker nog, ik zou dit binnenkort misschien wel de beste plaat van de afgelopen 10 jaar durven noemen.

Die Thom toch

Ik ben lichtjes positief verrast door dit album. Het probleem dat ik heb met Radioheadplaten vanaf Kid A is dat ze erg wisselvallig zijn. Telkens een paar geweldige nummers, maar ook veel dat ik niet goed vind. Dan vind ik deze plaat veel constanter. Weliswaar hoor ik op In Rainbows geen geniaal nummer van het kaliber There There of Idioteque (al komt Jigsaw Falling Into Place erg dicht in de buurt), maar dit is wel een album met een goede drive, enkele fraaie songs en zonder grote inzinkingen.

Deze is toegankelijker en songmatiger.
Dus wat makkelijker te behappen, maar het nivo is voortreffelijk.
Na 3 tamelijk experimentele albums ging de band weer wat meer basic te werk.
De gitaar is weer meer een hoofdinstrument.
Gaaf album....... geen zwakke plekken.

The Beatles leven voort!

Volgens mijn informatie leven alleen Paul McCartney en Ringo Starr nog. Of ontgaat me iets?
Mooi album is dit trouwens.