Radiohead - In Rainbows (2007)

ik ben nog van de oude stempel geloof ik. (ja ja met mijn 22 jaren)
ik ben niet zo van het downloaden en ben ook niet ongeduldig, wanneer verschijnt deze in de winkel zodat ik er het volle pond voor kan betalen en de (waarschijnlijk) altijd leuke limited edition heb

Oef (slaakt zucht van verluchting), ze kunnen het nog steeds... Wauw.

Faust Arp heeft echt veel weg van RHCP's Road Trippin zeg.

Geestig!

En wat het album betreft... 3 luisterbeurten intussen en ik ben al redelijk onder de indruk!

Ik gebruik deze als album-art op m'n iPod. Geniaal

Deze met Thom Yorke als leprecon vind ik anders ook wel leuk, ik denk dat ik voor die ga kiezen op mijn iPod

Misschien ligt het aan de kwaliteit, maar bij momenten klinken Nude en Arpeggi nogal schel

Bij de laatste drie Radioheadalbums had ik na een eerste luisterbeurt nooit een goed gevoel bij de plaat. Dat heb ik bij deze In Rainbows wel. Ik weet niet of dat positief of negatief hoeft uit te draaien, aangezien ik Kid A en HTTT briljant vind. Die platen zijn énorm gegroeid. Als deze ook énorm groeit, wordt het mijn favoriet. Maar ergens heb ik de schrik dat hij gaat blijven steken... Alleen meer luisterbeurten zullen raad brengen!

Wat ik wel wil zeggen: jammer dat Follow Me Around er niet opstaat. Ik had een hoop "nieuwe" nummers gedownload (er stond bij dat het de cd was, wat dus niet zo is), en Follow Me Around is best een degelijk nummer. Had niet misstaan op de plaat. Weet iemand of dat al een oud nummer is?

Nude is voorlopig favoriet, hoewel ik het nummer live een stuk sterker vind.

Ik ben (nog) geen radiohead fan. Op de één of andere manier slagen de andere albums dan OK computer er niet in om me te raken. Ok computer vind ik wel zéér goed en ik had gehoopt dat deze plaat weer dat niveau zou halen.

Het is anders uitgedraaid. Ik geef enkel Jigsaw een aantal sterren. De rest vind ik zonder veel diepgang. Misschien kan iemand (een radioheadfan bv?) mij uitleggen hoe dat komt? Het blijft voortkabbelen, met hier en daar een aardigheidje zoals het ritme op 15 step, of het hypnotiserende gereutel van een goed geoliede schommelstoel in videotape.

nu, ok computer heeft tijd nodig gehad. wordt dit album ook beter na 20 keer luisteren of laat ik het maar?

is er, of komt er ook een single van deze plaat?

Ik denk dat niemand je kan zeggen of het na twintig keer luisteren net zo goed wordt, tenslotte is het album net uit. Maar het antwoord is ja U2rist, ja.

Ik begin met 4 sterren. Hopelijk groeit het nog maar bij sommige liedjes krijg ik nu echt al kippenvel. Toch zit er niet echt een uitschieter tussen, al vind ik weird fishes / Arpeggi erg lekker.:)

dus nu 4 sterren, maar het zit dicht tegen de 4,5 aan

Radiohead is dan ook de enige band die ik 20 keer een kans geef (maar meestal lukt het na 3 keer ook wel).

hoorde net bodysnatchers op kinkfm. wellicht is dat de single?

Had juist gehoord dat Videotape op de radio was...

Op de playlist van Stubru staan: 15 Step, Nude, Jigsaw Falling Into Place, Arpeggi en House of Cards. Allen één keer. Ik vermoed dus dat er nog geen single gekozen is. Als er op drie verschillende zenders al zeven verschillende nummers gespeeld zijn...

Ik dacht eerst: is dit het nou? maar na een paar luister beurten begint het toch steeds beter te worden.:)

same here
wanneer verschijnt de 2cd in de winkel?

Heb m nu een paar keer geluisterd en Wooow!
Klinkt heel goed!

Ga nog niet stemmen

Cd kwam toch helemaal niet in de winkel? Of is iig nog niet bekend of ie wel in de winkel verschijnt..?

"In januari wil Radiohead In Rainbows alsnog op cd uitbrengen. Daarbij kiest de band waarschijnlijk voor de traditionele route. De onderhandelingen met de gevestigde concerns Universal, Sony BMG, Warner Music en EMI zijn inmiddels in volle gang."
(bron: z24.nl)

Inmiddels alweer 10 - 15 keer de cd speler laten passeren. Wat is deze plaat verslavend! En OH wat begint hij sterk met '15 step'! En het mooie is, hij zwakt ook niet af ook niet! Meteen volle mep van mij 5*

Radiohead - In Rainbows

Eindelijk was het dan zover. Gisteren bracht Radiohead eindelijk het nieuwe album uit. Net van de grote verrassing bekomen van 10 dagen geleden, dat het een internetrelease zou worden, en dat je zelf (!) de prijs mocht bepalen. Radiohead is en blijft een excentrieke band.
Mijn verwachtingen voor dit album waren hooggespannen. Vooral omdat ik weer wat meer verwachtte dan Hail To The Thief. Dat was een mooi album, maar omdat hun eerdere werk (Ok Computer en met name The Bends) geniaal was en ze niet echt meer op dat niveau teruggekomen zijn. Ze moesten toch weer een andere stijl verzinnen om hun trend in verschillende stijlen per album door te zetten. In Rainbows zou dan een kruising moeten worden tussen The Bends en Ok Computer.

Al bij het inzetten van het eerste ritme van 15 Steps werd die hoop gelijk de grond in geboord. Jammer. De eerste luisterbeurt werd nou niet echt wat ik er van voorgesteld had. Ik vond het allemaal een beetje vlak klinken en sommige nummers vond ik vrij saai.
De tweede luisterbeurt liet me de eerste mooie dingetjes op dit album ontdekken. 15 Step, dat had toch een geweldig ritme. Dan dat jankerige gezang van Thom Yorke erdoor, en je hebt een prachtig nummer. Ook de afsluiter begon al wat te wennen. De live versie blijft inderdaad beter, zoals hier al redelijk wat keer verkondigt is, maar deze versie mag er wezen. Het gevoel wat Yorke in zijn pianospel en zijn stem legt zijn geweldig mooi. Echt een nummer om bij weg te dromen.
Na de tweede luisterbeurt ben ik een tijdje niet thuisgeweest in verband met werk en andere verplichtingen. Toen ik op de fiets zat bleek dat How To Disappear Completely in mijn hoofd zat. Dat nummer kreeg ik er voor de rest van de dag om de een of andere vreemde reden dan ook niet meer uit.
Terwijl ik aan het werk was, bleek het album toch wel een vrij grote indruk op me te hebben gemaakt. Het maakte me vrij relaxt en alles ging vrij goed die avond.
Toen ik weer terug naar huis ging en mijn radio weer eens aanzette om toch weer dit album te gaan luisteren ging er een wereld voor me open. Achter elkaar kwam de boodschap in nummers naar voren. Neem nou Weird Fishes/Arpeggi, een vrij onopvallend nummer op het eerste gehoor. Maar heel sneaky blijft het boeien, het nummer blijft maar opbouwen, en blijkt echt bloedmooi te zijn. Dit is momenteel dan ook mijn favoriet op dit album.
Ook Faust Arp betoverde me die derde keer. Opeens vielen mij de snaarpartijen op, de heerlijke rust die uit het nummer straalt. Van het rustige begin met:
Wakey wakey
rise and shine
Tot het einde. Jammer dat het zo'n kort nummer is.
Ook Reckoner is zo'n nummer dat weer die prachtige rust uitstraalt. De hoge zang van Yorke en de pannendrums ondersteund door enkele pianoakkoorden op precies het juiste moment aangeslagen zorgen voor die betovering.
Na de laatste keer draaien (ik heb deze plaat nu zo'n twintig keer gedraait) beginnen dan ook uiteindelijk Bodysnatchers, Jigsaw Falling Into Place en House Of Cards mooi te worden.
De doffe krakende bas van Bodysnatchers, prachtig. Voor mij is dit nummer toch een samenvatting van alles wat je tegenkomt op Hail To The Thief. Het duistere sfeertje van Myxomatoisis, de gitaar van There There, de zang van 2+2=5 en een aantal kleine dingetjes van A Wolf At The door. Goed nummer. Zeker niet mijn favoriet.
Voor de rest is House of Cards nog steeds een beetje bezig met doordringen. Ik vind het een beetje een moeilijk nummer. Het begin vind ik saai en tegelijkertijd zeer boeiend, vreemde combinatie, maar het houd wel je aandacht bij de plaat. De galm achter de stem van Yorke brengt er een sfeertje in van Hello, Hello, is there anybody in there?. Het heeft verder niets met dat nummer te maken, maar ik krijg er een beetje een gevoel van ik-ben-verdwaald-in-een-grot van.
Uiteindelijk komt er dan ook nog een uptempo nummer. Toch nog iets vlots op de plaat. Jigsaw Falling Into Place is dan ook erg verfrissend na House Of Cards en Reckoner. Toch blijft ook dit numer een beetje moeilijk.
Dan zal ik als laatste Nude bespreken. Het gekke bij dit nummer is dat het wel mooi is, maar dat ik het totaal niet kan doorgronden. Het blijft een beetje hangen. Het groeit niet en het daalt niet in waarde. Het is gewoon een apart nummer.

Al met al vind ik het een prachtige CD, maar omdat ik enkele nummers nog niet goed begrijp, kan doorgronden of waarderen, blijft het toch nog een mooie 4*. Het kan natuurlijk altijd 4,5* worden, maar een 5* zit er voor mij waarschijnlijk niet in.
Verder vind ik Radiohead nog steeds de beste band die er bestaat. Ze hebben het lef om gratis downloads weg te geven. Een plaat onder eigen beheer uit te brengen en hiermee weer volop in de aandacht te komen. Radiohead is een band die niet de aandacht zoekt door goede doelen te gaan steunen om populair te blijven, maar door goede muziek te blijven maken. Dat siert ze enorm. Ik hoop dat Yorke en zijn mannen ook gewoon door blijven gaan met waar ze goed in zijn en niet hun muziek gaan verknallen door de publiciteit op te zoeken met goede doelen.

Hij moet groeien, maar wat een gruewlijk mooie plaat is dit zeg. Ik heb er lang op gewacht, maar het wachten was het dubbel en dwars waard. De diepgang, de warmte. Prachtig gewoon. 5 sterren!!!

Voorlopig 2 sterren, maar hij zit dicht tegen de 2,5 aan!!. Postmoderne crap met kattengejank dat is het (voorlopig). Wel een hele goeie actie trouwens, dat het album te downloaden is t.e.a.b.

Weet je wat nou zo mooi is aan MuMe in combinatie met de radiohead album(s)? Dat de overduidelijke protest-stemmers door het hoge totaal aantal stemmen gewoon lekker naar de achtergrond verdwijnen..mijn stem is verhoogd naar 4,0* en het blijft me verbazen! HEERLIJK!!

Toch redelijk opvallend dat Radiohead je niet kan bekoren, gezien je top.

Nude = prachtig.

15 Step lekker. House of cards ook fijn.

Maar dan houdt het voor mij wel op. Net als de vorige drie albums, ik vind het allemaal wel aardig maar het heeft niet dat magische wat Ok en Bends had.

Faust Arp bijvoorbeeld heb ik nu 6 keer beluisterd maar vind het nog steeds een slap neuzelnummertje. Wat moet je daar nou mee?

Ik kan radiohead opzich best wel waarderen hoor (the bends, OK computer) maar die laatste albums die doen het niet echt voor mij, te weinig echte rock. Maar ik sluit zeker niet uit dat dit nog eens aanslaat. Het is bij mij zoiezo heel zeldzaam dat een plaat met 4 sterren begint. Echte top platen hebben veel tijd nodig vind ik zelf.

Wie is Ome Neil??

Gisteren had ik nog het gevoel dat er iets ontbreekt aan dit album. Dat gevoel lijkt verdwenen...

In rainbows opent zeer sterk, met een a la airbag up tempo nummer, goede drums, wat gefrunnik met knopjes en effecten... 15 step heeft me zeker overtuigd. Vervolgens komen we bij Bodysnatchers wat iets weg heeft van Palo Alto. In ieder geval de stevigste rocker sinds electionering. Track 3, nude, was altijd een van mijn favorieten live. De volledig akoestische versie van 'work in progress' heb ik eindeloos gedraaid. De studioversie viel mij eerst wat tegen. Het leek alsof er drie stukken aan elkaar waren geplakt en het kwam allemaal wat kitsch en geforceerd over. Inmiddels gaat het tussen mij en het nummer al wat beter. Arpeggi, ook al bekend van o.a. het klasieke concert 2-3 jaar terug is gewoon een topper met veel lagen en interessante sferen op de achtergrond. Qua geluidseffecten (niet qua melodie) doet het mij denken aan Knives out. All I need is gewoon een mooi nummer (saai begin, mooie opbouw, fantastisch slot). Faust arp een kort maar krachtig akoestisch tussendoortje, niets meer niets minder. Reckoner is wat mij betreft de verrassing van de plaat. Ik ken verschrikkelijke demo's van dit nummer, maar het melodieuze intieme werk wat ze nu op plaat heben gezet is gewoon puur genieten. House of cards doet me vrij weinig. Jigsaw is dan weer een lekkere up tempo track en zal vooral live aanslaan bij het publiek. Een heerlijke track. Videotape is ook een pareltje is de context van Pyramid song, I want none of this en Sail to the moon.

Ik ben inmiddels. na 6-7 luisterbeurten vrij enthousiast over de plaat en kom langzamerhand tot de conclusie dat er gewoon geen zwakke nummers op staan. Op Kid A, Amnesiac en HTTT staan verschillende zwakkere nummers per plaat, dus dat is een pluspunt voor In rainbows. Het minpunt is dat er waarschijnlijk niet één a twee echte knallers van ontzettend hoog niveau op staan. Dan bedoel ik een kaliber Street spirit. Exit music of Pyramid song.

Ik verwacht nog een en ander moois op de bonus cd, waar ik zeker naar uitkijk. Deze krijgt een dikverdiende 4,5