Radiohead - In Rainbows (2007)

Heb 'm gisteren gedowned en.... ik had hetzelfde als met Hail To The Thief: Deze band is niet meer aan mij besteed.
Ik vind het allemaal zo geforceerd 'raar' klinken en ditzelfde geluid hoorde ik ook al op de vorige albums. En iedereen hemelt dit weer op tot metershoge proporties waar ik weer niks van begrijp.

Kom nu nog tot een 2,5.

Mamma mia wat zingt Thom verrukkelijk mooi in House of cards

'Pyramid song van ontzettend hoog niveau?? Hmmm een tikje, let wel tikje, overdreven vind ik persoonlijk. Mooi nummer, dat wel. Voor 'Street Spirit' gaat dat overigens wel op. Die track bewijst dat niet altijd Thom en Jonny de creatiefste zijn. Het gehele gitaarwerk van Street Spirit is door niemand minder dan Ed O'Brien gecomponeerd . Exit Music is ook gruwelijk mooi overigens. Ik vind op In Rainbows inderdaad ook geen zwak nummer staan. Hij blijft groeien en groeien en groe....

all i need is nou echt mijn favoriete radiohead song.
pure klasse.
zo mag ik ze graag horen.

Inderdaad Mijn hemel, wat een mooi nummer is dat.

Toch leuk dat op de radio deze ochtend al Nude en Bodysnatchers voorbij zijn gekomen

en nu Weird Fishes

Ben net aan het luisteren, dus kan er nog niet veel over zeggen.
Wat me echter opvalt (omdat je dit vaker ziet), is dat de eerste nummers ook meteen de meest populaire nummers zijn. Komt dat omdat bands zelf de 'beste' nummers bovenaan zetten in de playlist? Is het omdat er bij het beluisteren van een aantal nummers een zekere moeiheid/ gewenning ontstaat, en dat daardoor de rest minder beluisterd wordt?
Of is het gewoon complete onzin wat ik zeg?

Ik heb het niet zo met Radiohead. Probeer het te waarderen, maar krijg er geen 'vat' op. Ik heb ook nooit begrepen waarom "OK Computer" door zo veel mensen zo wordt gewaardeerd.
Wèl vind ik 'The Bends' een goed album.
Dit album probeer ik op z'n waarde te schatten, maar kom voorlopig niet verder dan 3,5 sterren.

Ook mijn favoriet (van dit album weliswaar), zang van Thom Yorke en de melodie zijn prachtig op elkaar afgestemt.

Ik ben zoiezo erg tevreden met het album, ik vind het persoonlijk toegankelijker dan Kid A en Amnesiac.
Maar goed afwachten hoe ik over de langere termijn denk over dit album. Kan echter niet nu al zeggen of hij ook beter is dan Kid A etc.

Het gevoel dat In Raibows een subtiele mix is van eerder werk blijft overheersen.

Luistert rustig verder...

eigen score ook verlaagt tot 2,5... zelfde mening als Kaztor: het lijkt wel alsof ze bewust moeite doen om het raar en alternatief te laten klinken, en dat is absoluut niet meer aan mij besteedt. Waarom alles zo overdacht moeilijk maken?

ik had bij het nieuws van de internet-release al het idee van 'pff, ze willen weer eens iets anders doen' en weinig interesse. Dan toch maar 'fan-zijnde' het album gedownload. Eerste indruk klonk nog redelijk, maar daarna werd het alleen maar zwakker. Een flauwe doorslag van een flauwe doorslag van een flauwe doorslag van wat ooit een opwindende vernieuwende groep was.

Jammer...

Inderdaad, deze plaat is veel toegankelijker dan 'Kid A'. De nummers op Kid A zijn minder melodieus. Op 'In Rainbows' staan alleen maar toegankelijke nummers, vind ik. Dat vind ik helemaal niet erg. Tot nu toe, kan ik ieder album van Radiohead waarderen. Ik behoor niet tot de 'rock' of het 'electronica' kamp van Radiohead. Wel merk ik, dat ik vooral de 'rock'-nummers op 'Hail To The Thief' draai. Nummers als 'Backdrifts' en 'The Gloaming' draai ik nog zelden. Dit album draai ik van A tot Z en weer van Z naar A. Alle nummers vallen op zijn plaats, hoewel ik hier ook weer mijn favorieten heb, natuurlijk. Over 'Jigsaw Falling into Place' hoor ik weinig, terwijl ik dit een zeer, zeer mooi nummer vind. Ik ben er nog steeds niet achtergekomen, waarom Radiohead me steeds weer weet te raken.

Wat ik vooral merk aan de reacties hier is een diepe zucht van verlichting dat dit album (eindelijk) weer 'toegankelijk' is.
Ook van mensen die regelmatig erg complimenteus waren over het vorige 'ontoegankelijke' drieluik.
Ik hoop dat dit album een grote stap op de terugweg is van een band die ooit eens steengoeie 'toegankelijke' muziek maakte.

Ok, het is misschien geen hapklare blok, maar geforceerd 'raar'? Als Frank Zappa/Sonic Youth fan zou je dit toch wel aan moeten kunnen.

Dit is toch computer 'gemaake' muziek? Zonder enig detail.

Als je de gitaren, drums, piano, bas en zang niet meetelt dan is het misschien computer gemaakte muziek... maar dan nog steeds niet zonder enig detail.

Radiohead ontoegankelijk. Gulle zijt ook ni veel gewoon ze..Nog nooit naar bijvoorbeeld The Mars Volta of Animal Collective geluisterd? Ook niet bepaald toegankelijk maar muziek met vele lagen kan soms wél interessanter zijn.

Los van dit alles (ik vind de discussie toegankelijk of niet wat onzinnig) pakken de songs me nog niet echt. Dat het een hype is omdat het radiohead is moeten we erbij pakken. Ik vind voorlopig 'Hail To The Thief' beter maar daar stonden ook meer nummers op.

Sowieso is electronica geen muziek zonder detail.

Bijna alleen negatieve berichten? Volgens mij heb je dan toch een bril nodig hoor! ik vind dat de meerderheid hier best enthousiast is over deze nieuwe Radiohead.

`n album wordt altijd vergeleken met eerdere albums van de band , en dat moet je nou net niet doen .

Dus je moet niet kijken of een artiest nieuwe wegen inslaat, en daar vooral niet over discussieren...

het is vrij moeilijk om anno 2007, na meer dan 60 jaar gedocumenteerde muziekgeschiedenis nog een nieuwe weg in te slaan.

Toch moet het mogelijk zijn. Zoiets dachten ze 40 jaar geleden ook waarschijnlijk. Het zal alleen steeds lastiger worden.

knap lastig, er is al zoooo veel gedaan, daarbovenop is het heel verleidelijk om muziek te spelen zoals je die gewend bent.

Luister 'm op het moment voor de eerste maal, hij klinkt tot nu toe geweldig! Heb weer een paar prachtsongs voorbij horen komen.

Somewhere over the rainbow…


In het oude testament staat een passage waar God de regenboog schiep ter belofte dat er nooit meer een zondvloed zou plaatsvinden. Toen konden de mensen eindelijk slapen met de zekerheid dat ze niet wakker werden tussen de zoutwatervissen of in de armen van een bronstige octopus. Het kan toeval zijn dat Radiohead net nu met een plaat op de proppen komt die ‘In Rainbows’ heet. Want tijdens de lange radiostilte zou je al met vreemde scenarios in je hoofd kunnen zitten, misschien waren zij hun eigen ark aan het bouwen om langs een achterpoortje te verdwijnen langs één van de vele woeste kanalen in muziekland of waren ze ondertussen toch een geniepige kruistocht aan het voorbereiden? Ik dacht aan dat laatste scenario, want ik zou Yorke nooit een Judasrol toedichten, al ben ik dan geen fundamenteel gelovige als het op Radiohead aankomt, maar voor een popgroep die zijn eigen Hoogmis gekregen heeft, wil ik best uit mijn pen kruipen om hen te bezingen, of het dan uiteindelijk een lofzang of klaagzang wordt, dat zal pas duidelijk worden wanneer ik de andere kant van de regenboog bereik.

Natuurlijk vind ik het mijn plicht om ooit eenmaal in mijn leven een Radiohead-recensie te schrijven als ware muziekofiel. Rabiate Radioheadfans hebben Tommeke zijn eigen plaats in het muzikale Lourdes trouwens al veel langer geschonken. Net zoals iedere Moslim ooit in zijn leven naar Mekka moet, of gepensioneerde madammekes de drang voelen om naar Lourdes te trekken, dient iedere muziekliefhebber in zijn leven ooit een Radioheadplaat te beluisteren, net zoals een Nirvana Beatles of Sex Pistols plaat . Welke bevindingen daar ook uit voortvloeien, het is een plicht om één van de grootste architecten van de huidige nieuwbouw in muziekland te bewonderen of te verfoeien want hun constructies zijn nooit puur homogeen geweest of vergankelijk. Steeds gewaagd of tegendraads zelfs. Een Sixtijnse kapel met filmdecors, zo zou je hun OK Computer/Kid A periode kunnen omschrijven. Ook op ‘IN Rainbows’ staat Yorke als verknipte misdienaar zijn hymnen dan te zingen voor de parochie, met zijn zeurstem dus ja..

Voor er messen getrokken worden of dat ik me moet verlagen tot schietstoelschrijven (vluchten voor al het verbale geweld tot mij komt) wil ik zeggen dat ik het wel heb voor Yorke zijn zeurstem, want hij zeurt immers goed, hier ook weer, en de muzikale omgeving is ook zeer te pruimen. De regel met zeurstemmen is in feite simpel. Bijvoorbeeld : Een bezopen trucker met bierbuik moet niet lang tegen me zagen voor ik pissig wordt, maar als het een schone blondine met lange benen betreft, zo rond de twintig à dertig jaar kan ik veel verdragen. Tom Yorke is dus het muzikale equivalent van mijn blondines met de lange benen, die tegenwoordig weer vaker afwezig zijn de laatste tijden maar steeds de kamers van mijn hoofd bevolken. Maar ook voor hem zal ik de komende dagen wat plaats ruimen daar boven, al is het voor een heel andere reden.

Ik heb ze trouwens beluisterd, de vorige platen, alle zes. Het oude en het Nieuwe testament tesamen. ‘In Rainbows’ zou in dit rijtje passen als de grote wederopstanding. Maar het begon allemaal lang geleden, toen ze nog abuiselijk voor een one hit wonder aanzien werden, een idool voor bakvissen en breugelbekken, niets meer, niets minder. Creep was echter slechts de stilte voor de zondvloed van the Bends en Ok Computer waarmee ze hun eigen plekje opeisten tussen de Goden op de berg Olympus. Kid A en Amnesiac waren moderne gedigitaliseerde psalmen en Hail to the thief was dan een samenvatting van de vorige boeken. Met ‘In Rainbows’, lijkt Tom zich op te werpen als martelaar en verlosser tegelijk. Hij is wat rustiger geworden, al is er af en toe nog een wilde uitbarsting te horen wanneer hij in zijn Franse colère schiet. De electronica is wat meer naar de stoffige hoeken van de kamer verplaatst en de cello’s spelen soms euh eerste viool in de ingetogen nummers.

Eigenlijk dus toch wel een Kid A bocht hoor ik mezelf al denken. Een terugkeer of een andere weg? Eigenlijk beiden en geen één van de twee. Deze plaat is weer hermetischer dan het collagewerk en het gefröbel van hun vorige. Al kan deze plaat in het begin wat onsamenhangend klinken, maar eenmaal de cement gedroogd is, staat de plaat toch maar weer als een huis. Genoeg kamers om tot rust te komen, genoeg stemmen en sferen om niet eenzaam te worden, geen structuren om verloren te lopen echter op deze plaat, maar dat zou ook niet bij het bouwplan passen, het is een eerlijke plaat geworden, geen zoekende maar een vindende plaat, minder afwijkend en experimenteel, maar met een echte hartslag deze keer, Radiohead puur en onversneden, die slogan zou ik er onder plakken, als ik mijn geld verdiende op een reclamebureau met het verzinnen van banale oneliners.

Maar oordeel vooral zelf, en of Tom Yorke nu God is of niet volgens sommigen is puur subjectief. Het is net als met God zelf : Of hij bestaat en wij slapen slechts wanneer we hem moesten horen, of we dromen gewoon dat hij echt bestaat.

…en als ik u dan toch op de zenuwen gewerkt heb, of overspoeld heb met mijn religieuze metaforen, en vind dat u te lang door de vergelijkingen moest worstelen om tot de essentie te komen, zal ik beloven dat ik het nooit meer zal doen. Stuur al uw spaargeld op en ik stuur u een persoonlijke regenboog of u denkt maar gewoon dat ik blond ben met lange benen.

Sjaloom..

Mooie recensie, stevie!

Zeker mooi!

http://www.musicmeter.nl/forum/6/3123/30#32

Ik kan het zeker aan, maar ik vind het allemaal op elkaar lijken.
Paar bliepjes en effecten erin, Yorke's stem erover en klaar.
Niets dat even afwijkt of dat teruggrijpt naar eerder werk.
Dan vind ik het al snel eentonig worden, sorry.