Radiohead - In Rainbows (2007)

hoeveel is dr voor betaald door jullie

Ik heb het album nu 2x geluisterd en begin het album langzaam aan alweer ontzettend goed te vinden. 'House Of Cards' klonk na 1 luisterbeurt al erg goed. Na de tweede luisterbeurt is ook 'All I Need' daar bij gekomen en is misschien nog wel beter.

Weer een zeer geslaagde plaat van Radiohead!

Wat is dit nou voor onzin.
Een band kan toch gewoon er voor kiezen andere muziek te gaan maken dan ze tot dan toe hebben gedaan. Heeft niets te maken met het maken van een nieuwe genre, alleen met persoonlijke ontwikkeling.

Vind deze plaat veel toegankelijker dan Kid A . het is gewoon totaal anders.
en of deze groep nu express of geforceerd alternatief wilt doen maakt niet uit. je luistert toch gewoon naar de muziek voor de muziek en niet voor de artiesten

Dat gevoel had ik nu niet

goeie plaat, toegankelijker dan Hail to the Thief, en ik ben daarom wel bang dat dit album sneller gaat vervelen. het is een wat conventioneler geluid, meer de basisinstrumenten op de voorgrond. en dat klinkt best prettig.

All I Need vind ik echt een prachtig nummer.

Ik heb 3 pond betaald voor de plaat, wat neerkomt op zo'n 5 euro volgens mij. Dat vind ik een normale prijs voor een cd. die 17 euro die je normaal betaalt vind ik echt belachelijk. artiesten moeten een voorbeeld nemen aan dit projectje, laat de klanten maar bepalen wat ze willen betalen. dit concept heb je ook bij restaurants in Australie, werkt prima. het is een test op de moraal van de luisteraar en band; wie nog illegaal de boel gaat lopen downloaden, ook al kan je er 1 cent voor geven heeft wat mij betreft geen respect voor de band en mag de plaat niet gaan luisteren.

Oneens.
Ik vind dat ik net zoveel recht heb op downloaden en luisteren van de plaat als jij. Ook al heb ik er niets voor betaald. Bovendien ga ik niet 2x voor een CD betalen. Ik koop die hele discbox in december wel... Ik wil toch iets tastbaars hebben...

ik ga hier niet eens op in
slecht voor de bloeddruk

ik vind dat je dit project gewoon moet stimuleren door het legaal te downloaden, of je de cd nou in december koopt of niet. geef dan een euro, dan steun je het project tenminste en ga je niet alsnog illegaal bezig...die euro, wat maakt dat uit?

uit het standpunt van een muziekverzamelaar en muziekliefhebber was jou opmerking vreselijk hypocriet

leg uit

Wat een goede plaat! Ik had ze een beetje afgeschreven, keek ook totaal niet uit naar een nieuwe Radiohead. Hail to the Thief was prima, maar ook meer van hetzelfde en dan minder mooi. Op een aantal super nummers na.
Technisch en qua sound is er wellicht niet zoveel veranderd, maar het gevoel van deze plaat is anders. Minder klagerig, vrolijker, swingend zelfs. Iemand gaf aan dat de scherpe randjes eraf zijn, maar dat vind ik te weinig eer voor deze verandering. Wat konden ze anders doen? Klagend en zeikend veertig worden?
Top plaat! 4*

je vind '17 euro' teveel, vind 1 euro wel gespectvol tegenover een artiest. Maar mensen die iets gratis downloaden vind je dat ze de muziek niet zouden mogen luisteren.

Ik snap je punt wel, daarom zeg ik ook uit het punt van een muziekverzamelaar en liefhebber. Die downloaden muziek om te beluisteren en om vervolgens tot aanschaf over te gaan.

zowel als verzamelaar en liefhebber heb ik er niks op tegen om 20 euro voor een cd neer te tellen. Die overigens veelal 7/10 euro zijn, als je maar goed zoekt. Tevens wil ik dus iets tastbaars hebben.

snap je nu dat het voor mij apart klinkt wat je zegt?:
te gierig om 7/10 euro te betalen voor een cd en 1 euro wel respectvol vinden dat komt weinig respectvol over

(staat verder los van het project steunen ja of nee)

Het is weer een topper!!!

Voorlopig 4*

Radiohead is gewoon een band die nooit teveel van hetzelfde maakt. Ze blijven gewoon verassend. Nou kan ik dat niet zo heel snel zeggen, want ik ken alleen The Bends, OK Computer en Kid A verder. Maar al die albums zijn toch weer anders en allemaal kan ik ze weer op een andere manier waarderen. Vergeleken met Kid A is deze wel veel makkelijker in het gehoor, maar wel erg mooi. Hij had wel een klein beetje langer gemogen, maar ja voor 1 euro Ik ga de special edition waarschijnlijk ook kopen, alleen had ie wel iets goedkoper gemogen.

Ik heb deze illegaal gedownload wat ik overigens nooit doe!
Maar ik ga deze zowiezo origineel halen met die vinylbox erbij, ik vind het een beetje belachelijk om dubbel te lappen

Verrassend blijven ze zeker. Ook al vind ik dit de minst ingrijpende verandering tussen twee albums op Kid A en Amnesiac na. Ik beschouw dit als een verbeterde versie van Hail To The Thief.
Wat wil je met een dubbel-CD, 2 Vinyls en een boekje met artwork? Ik begrijp heel goed dat ze daar bijna 60 euri voor vragen... En voor dat alles heb ik het ook zeker over.

Die All i need is echt weer zo'n plaat die mij kippevel bezorgt zoals Exit Music, How to dissapear completely en Sail to the moon deden.
VETTE CD!!!

blijft meer en meer boeien

dan maar van 4 naar 4.5

ik doe met u mee!

RADIOHEAD ARE BACK
het nieuwe radiohead album is er dan opeens. eigenlijk zou ik nog even moeten wachten met een oordeel maar ik kan het niet laten. voor het eerst is radiohead niet vernieuwend, het klinkt allemaal zoals we op de laatste 3 albums al hebben kunne horen maar dan net even wat lichter en toegankelijker. het mist die depressiefe sfeer en die kwaadheid die verscholen gingen achter de meesterwerken Kid A en Amnesiac maar dit gaf die albums wel persoonlijkheid waar dit album dat een beetje mist. Wat zowel Hail To The Thief als In Rainbows missen is een bepaald sfeertje dat het allemaal een geheel doet vormen. Het is nog steeds een album van grote schoonheid en heeft de 4 sterren al bereikt bij mij met nog zeker mogelijkheden naar de 4,5, maar ik vrees dat 5 sterren het niet zal worden daarvoor is dit album te licht, te blij, vreemd genoeg.

ik zie dit als Hail To The Thief LIGHT. het is geen OK PC maar ook geen Kid A, het zit er eigenlijk een beetje tussenin.dit album zou zo gemaakt kunen zijn in 1999 ofzo.

Het lijkt erop dat Radiohead de automatische piloot erop heeft gezet, dat ze dan nog steeds een fantastische plaat maken zegt eigenlijk al genoeg over de klasse van deze band. 4 tot 4,5

wat een onzin.

Ik heb niets betaald, want ik betaal niet voor mp3's. En ik ben er blij om ook, want 160kbps is gewoon kutkwaliteit, ik snap niet dat ze niet minimaal voor 192kbps zijn gegaan of nog beter Variabele Bitrate APX.

Ik ga waarschijnlijk wel de boxset kopen (waar je de download gratis bij krijgt) maar daar ben ik nog niet 100% uit.

En om dan nog ff in te gaan op de prijs van 5 euro...als ik heel eerlijk moet zijn vind ik dat voor een geperste cd met mooi boekje erbij wel heel erg weinig. Daar zit nagenoeg geen winst marge op voor een band als ze dat zelf moeten laten persen (oplage is nl. te klein).
Een eerlijke prijs voor een geperste cd is zo ongeveer 10 a 12 euro als het direct van de artiest moet komen. Via een label of platenzaak zou ik zeggen 12 tot 15 euro.

Ruim een decennium lang heeft Radiohead vriend en vijand weten te verrassen met nieuwe album releases. Sommige mensen laat het tot op de dag van vandaag nog steeds onverschillig, terwijl anderen keer op keer spraken van een nieuw meesterwerk. OK Computer (1997) wordt nog steeds jaarlijks genoemd als één van de beste albums ooit gemaakt, en het nauwelijks gepromootte Kid A (2000) kwam vanuit het niets op #1 binnen in de Amerikaanse Billboard Album Top 200. De voorlaatste albums Amnesiac (2001) en Hail To The Thief (2003) ontvingen vervolgens wat gemixte reacties, maar staan tevens te boek als belangrijke noemenswaardige releases voor de band.

We schrijven drie jaar later. Radiohead kondigt een korte Europese tournee aan in 2006 waarbij o.a. tweemaal de Heineken Music Hall in Amsterdam wordt aangedaan, plus een headlinersoptreden op het Belgische Pukkelpop festival. Tijdens deze concerten wordt een handvol nieuwe nummers gepresenteerd waaraan de band op dat moment aan het sleutelen is. Veel van deze nummers klonken zo goed als 'af', dus het kon nooit lang meer duren voordat er een zevende studioalbum zou gaan komen. Een jaar later is er nog steeds geen enkel spoor van te bekennen, en diverse media en fansites melden dat de verwachte releasedatum pas in maart/april 2008 zal zijn. Op 1 oktober verraste gitarist Jonny Greenwood echter iedereen door via eigen site aan te kondigen dat het album met de titel In Rainbows "binnen 10 dagen verkrijgbaar zou zijn, als download". Ook werden fans in de gelegenheid gesteld om het album voorlopig exclusief via radiohead.com te pre-orderen. Gevolg: de site crashte diezelfde dag nog wegens massale belangstelling vanuit de hele wereld. Een weergaloos succesvolle marketingstunt waarbij zelfs de grootste criticus zichzelf achter de oren heeft moeten krabben.
Exact 10 dagen later luistert de wereld massaal naar 'de nieuwe Radiohead'. Last FM draait overuren, mensen melden zichzelf 's morgens ziek bij de baas om het album in de vroege uurtjes reeds te kunnen beluisteren, fansites crashen en zijn de rest van de dag nauwelijks bereikbaar en NME.com post om het uur een nutteloos nieuwsbericht over de Britten. Een fenomeen wat zich al jaren niet meer heeft afgespeeld sinds de opkomst van illegale filesharing op internet. Even wordt er geschiedenis geschreven, maar het hamvraag is natuurlijk: hoe klinkt In Rainbows?

Opener '15 Step' klinkt in de eerste 18 seconden ietwat vervormd en bekrast, wat doet denken aan de meest eigenzinnige momenten op Kid A en het vorig jaar verschenen solodebuut van zanger Thom Yorke. Geleid door pakkende samples van handklappen, juichende schoolkinderen en de nodige overstuurde drumcomputerbeats mompelt Yorke teksten over zelfverrijking. "How come I end up where I started? How can I end up where I belong? Won't take my eyes off the ball again. You reel me out and you cut the string." De sfeer wordt wat donkerder en chaotischer op 'Bodysnatchers'. De titel is een referentie naar de film Invasion Of The Bodysnatchers uit 1950, waarbij lichamen van mensen overgenomen worden door aliens waardoor zij niet meer in staat zijn om eigen beslissingen te kunnen nemen. Een mentale angst wat Yorke al jaren bezighoudt sinds de komst van de Bush administratie. "Has the light gone out for you? Because the light's gone out for me. It is the 21st century". Zijn frustraties bereiken een climax op dit meest furieuze, lompe moment op de plaat. In het passievolle 'Nude', een nummer wat reeds dateert uit het OK Computer tijdperk, lijkt de zanger de moed inmiddels opgegeven te hebben. "You paint yourself white, and fill up with noise. But there'll be something missing." De titel zegt het eigenlijk al, jezelf naakt voelen. Voor het eerst zijn er oorstrelende strijkarrangementen te horen op de plaat, wat dit nummer een extra emotionele lading meegeeft. Rustgevend, en zorgwekkend tegelijkertijd. Op 'Weird Fishes/Arpeggi' probeert hij hieraan te ontsnappen, zoekende naar een verlangen. Iets om zich aan vast te houden. "I follow you to the edge of the earth and fall off. Everybody leaves if they get the chance, and this is my chance." Het nummer voelt ook als een droom aan, met de nodige scherpe randjes. Hoopvol, maar met gevaren. Prachtige gitaarakkoorden worden afgelost door hynotiserende drumbeats en buitenaardse geluidseffecten. Gitarist Ed O'Brien neemt de achtergrondvocalen hier voor zijn rekening. Iets wat volgens mij nog niet eerder hoorbaar was op een Radiohead nummer, omdat Yorke normaliter dit zelf ook voor zijn rekening neemt. Nadat Yorke bezweken is ("I get eaten by the worms and weird fishes"), is het tijd voor zijn wedergeboorte op 'All I Need'. "I'm the next act waiting in the wings. I'm an animal trapped in your hot car. I am all the days that you choose to ignore", zingt hij in de openingszin. Hierin probeert hij contact te zoeken met de belangrijkste persoon die hij achtergelaten heeft. Hoewel hij nog steeds emotioneel aangetrokken is tot de persoon in kwestie, probeert zij tegelijkertijd een afstand tussen hen te creëren. Alsof er geen hoop meer is voor hen, getuige de diepe, donkere synthesizertonen die het nummer hoorbaar dragen. Terwijl hij worstelt met zijn gevoelens door haar los te laten, laat hij haar uiteindelijk gaan zodat zij gelukkig kan zijn. Deze moeilijke beslissing is terug te horen in de slottekst van het prachtige orkestrale climax van het nummer: "It's all wrong, it's all right".
'Faust Arp' is tekstueel een stroom van gedachten die door Yorke's brein lijken te razen. Hij probeert zichzelf wakker te schudden door hoop te blijven houden. "Wakey wakey, rise and shine. It's on again, off again, on again." Dit korte nummer, deels akoestische nummer, klinkt als een lullaby in het gehoor. De strijkarrangementen van Jonny Greenwood doen het nummer hoopvol klinken. Warm en hoopvol.
De grootste verrassing op In Rainbows is terug te horen onder de noemer 'Reckoner'. Wat ooit uitgevoerd werd als een rocknummer is tegen alle verwachtingen getransformeerd in een lieflijk maar spookachtig nummer. In dit nummer lijkt Yorke afstand te nemen van de vele 'spoken' uit zijn verleden. ("You can't take it with you" (...) "Dare not speak his name"). Het woord reckoning betekent dan ook letterlijk vertaald: (af)rekenen. Hiermee lijken echter nog niet alle spoken verdreven, want je zou 'House Of Cards' tekstueel kunnen interpreteren als een vervolg op 'All I Need' getuige de openingszin: "I don't wanna be your friend. I just wanna be your lover". De vocalen van Yorke worden op dit nummer heel erg naar de voorgrond getild, met een diepe echo wat enigszins doet denken aan OK Computer's 'Exit Music [For A Film]'. Wederom zijn hier een dosis snerpende, donkere strijkersarrangementen op de achtergrond te horen.
De puzzelstukjes vallen op zijn plaats in het nummer 'Jigsaw Falling Into Place', en het definitieve weerwoord lijkt hiermee gezegd. "Jigsaws falling into place. There is nothing to explain. Regard each other as you pass. She looks back, you look back. Not just once. Not just twice." Het klinkt bijna als een smeekbede; een explosie van emoties. Bijtende, sarcastische teksten met het primaire doel: afscheid nemen wat gepaard gaat met de nodige emotionele worstelingen, en vanaf nu enkel vooruit kijken naar de toekomst. Op alle vlakken een kippenvelmoment.
Met 'Videotape' wordt de kaars uitgeblazen. De toekomst is gearriveerd, en er zijn enkel nog herinneringen over. Enkel de goede herinneringen welteverstaan. "This is my way of saying goodbye, because I can't do it face to face". Het meest kale moment op het album waarin slechts de piano, drums en de teksten centraal staan. Prachtig als je er bij stilstaat.

In Rainbows is een album wat bol staat van verschillende emoties. Dit is zonder twijfel het meest persoonlijke album wat Radiohead (en Thom Yorke in het bijzonder) tot dusver heeft gemaakt. Sommigen zullen het prachtig vinden en zichzelf hier deels mee identificeren, terwijl anderen hier niets mee kunnen. Net zoals elk ander Radiohead album eigenlijk. Maar een meesterwerk durf ik het wederom te noemen.

* * * * *

Wanneer je zulke recencies blijft schrijven hebben we er een goede user bij!

daar heeft ie 4,5 uur aan geschreven. Ik denk niet dat ie dat vaker gaat doen

Ik ben zelf lyrisch over dit album! best blij dat het af en toe niet zo depri en donker klinkt, al proef ik een zekere onderlaag in elk nummer.. ga hier zeker nog heel lang van genieten! en ook maar weer eens het oude werk opzetten

Reckoner is trouwens ook wel een erg lekker nummer!! Wel beetje muse-achtig qua stem, maar die pianopartij eronder!

Ik denk dat ik er uit ben trouwens. Dit album haalt het niet bij Kid A en OK Computer, die twee zijn voor mij de beste albums ooit gemaakt. Het mist gewoon die beklemmende sfeer en de nummers hangen minder goed samen dan op die andere twee albums. Ik wil dit album absoluut geen teleurstelling noemen, het is een heel goed album met hele goeie nummers, het is alleen geen buitencategorie zoals Kid A en OKC. Met Amnesiac kan dit album goed meekomen, maar ook op dat album is wat meer samenhang en het is wat donkerder. Ik denk dat dit mijn nummer 4 in de Radioheadhiërarchie wordt, nog voor The Bends en HTTT.

4*

Niemand gaat dit geloven:

Het enige dat ik ken van Radiohead is 'creep'. Dat liedje irriteerde me anderhalf decennium geleden zo erg dat ik nooit meer iets van de band beluisterd heb.
Oh vast dat ik wel eens iets gehoord heb, maar niet beluisterd.

Toch maar eens doen misschien, want ze zijn behoorlijk populair, en dan moet je toch iets goed doen.

niks van radiohead klinkt zoals creep
en ze hebben schitterende dingen gemaakt, in rainbows is misschien wel het toegankelijkst om mee te beginnen, lang niet het beste Radiohead album naar mijn mening.