Arcade Fire - Pink Elephant (2025)

Een nieuwe Arcade Fire: ergens kijk ik er niet meer zo naar uit en ergens toch ook weer wel.

Waarschijnlijk omdat ik inmiddels ook wel weet dat, net als zoveel andere grote namen die ik hoog heb zitten, de verrassing er niet meer zo is, er sprake is van verzadiging en het raakt gewoon wat minder. Dat is op zich niet erg.

En hoe zou de lijn zich gaan voortzetten? Vijf glitters voor Funeral, een halfje minder voor Neon Bible, The Suburbs en Refklektor, vier voor Everything Now en WE.

De singles van Pink Elephant heb ik een beetje langs me heen laten gaan om zo alle nummers van van het album in één keer tot me te nemen.

De instrumentale opener Open Your Heart or Die Trying begint vrij onheilspellend en dat belooft toch wel wat.

Maar dan kakt het in bij titelnummer Pink Elephant. Een beetje lusteloos gedreutel. Alsof Win hier een Neil Young-achtig nummer wil laten horen. Maar als ik dat wil horen zoek ik wel een album van ome Neil zelf op.

Op Year of the Snake krijgt Régine Chassagne weer een rol van betekenis. Gevoelsmatig doet me dit aan de latere Pixies denken. Net als bij die band horen we een best prima nummer, maar de term prima hanteren we niet graag bij Arcade Fire. Toch?! Het kabbelt een beetje voort. Het vuur is duidelijk een beetje smeulend geworden.

Door met Circle of Trust dan. Muzikaal heeft het wel wat, maar qua zang is het allemaal wat vlakjes en ineens vind ik het geluid op dit album gewoon ook niet zo mooi. Ik weet niet zo goed waar dat 'em nu in zit. Aardig nummer, maar echt wild word ik er vooralsnog niet van. Het gaat maar door en vlamt niet echt.

Alien Nation is het eerste nummer waarvan ik denk ' ja dit heeft wel iets'. Maar ergens is het ook wel een beetje een chaotisch nummer. Chaos is iets wat Arcade Fire juist zo goed uitvoert, maar hier pakt het dan toch weer niet zo lekker uit als voorheen.

Geruisloos gaat het over in Beyond Salvation, waar het onheilspellende van de opener weer opdoemt. Het ruimteschip dat op vertrekken staat. Maar ja, een interlude.... dus logisch dat het daar op voortborduurt.

Ride Or Die is een eenvoudig liedje, maar Win is geen ster-zanger en hier irriteert zijn geknepen zang me een beetje waardoor ik het niet als mooi ervaar en dat had het misschien wel kunnen zijn.

I Love Her Shadow lijkt ineens wel een beetje meer te gaan doen dan smeulen: hier wakkert het vlammetje wat hoger op. Hè, hè het lukt blijkbaar toch nog om een wat interessanter nummer te toveren, maar het is nog steeds geen hoogtepunt zoals ze er op de voorgangers wel tussen zaten. Het is het leukste nummer van dit album en dat zegt eigenlijk al genoeg.

She Cries Diamond Rain is wederom een interlude en dan besef je ineens dat er dus maar zeven nummers op staan als we deze twee tussenstukjes en het intro niet meerekenen.

Afsluiter Stuck in My Head is qua titel wat wrang, want dat is nu niet wat dit album bij me doet en ik verwacht ook niet dat het dat gaat doen in de toekomst. Alles gaat aan me voorbij zonder echt te blijven hangen. Ik mis de haakjes. Dit nummer ploegt ook weer voort, klinkt rommelig en je zou bijna gaan zeggen dat het goed is dat we het einde naderen.

Eigenlijk is de hoes van het album best symbolisch: een triest olifantje met een vlammetje dat eigenlijk wel aan het doven is. Soms gaat dat zo. Pink Elephant is niet slecht, maar doet me ook niet zoveel meer als het oudere werk van de band. En die dalende lijn? Ehm ja, voor mij de minste Arcade Fire tot nu toe. Dit gaat er niet eentje voor de eindlijstjes worden. Het is niet anders. En dan ben ik met 3,5* denk ik best mild.

Arcade Fire heeft het niet meer helaas. Album na album is het minder geworden sinds Reflektor. Ik hoop dat ze zelf het licht uitdoen voordat het wat zielig begint te worden

Ik verbaas me heel erg over de toon van de negatieve reacties op dit album. Juist doordat Arcade Fire een paar hooggewaardeerde albums heeft gemaakt, lijkt iedereen zijn messen geslepen te hebben. Wat ik vaak teruglees is dat elk album minder wordt, maar ten eerste spreken de gemiddeldes op deze site dit tegen en ten tweede vond ik 'WE' (net als best wel wat anderen) een prima album. En dat album is pas drie jaar geleden verschenen, dus ik vind het ook raar om de conclusie te trekken dat een band het niet meer heeft.

Daarnaast wordt er in vele recensies - en ook hier - de link gelegd met het seksueel wangedrag, maar ik kan me voorstellen dat dat voor de band zelf echt een non-issue is. De berichtgeving is echt al jaren geleden. Als wij Arcade Fire denken, dan denken we daar als een van de eerste dingen aan, maar die bandleden zelf zijn daar echt niet meer mee bezig denk ik. In alle recensies worden door een soort psychologen van de koude grond allerlei verbanden gelegd, maar volgens mij slaat dit echt nergens op.

Dan het album zelf: vind ik tot nu toe ook niet zo goed als zijn voorganger, 1-2 aardige nummer gehoord tot nu toe. Maar vraag me echt af of dezelfde cd van een nieuw band zo'n lage beoordeling zou krijgen. Ik denk het niet.

Alien Nation en Stuck In My Head pakken me totaal niet. Het mag de pret niet drukken. Voorderest een prachtplaat! Vooral de behoudende sfeer overall doet me veel goeds. Ook heerlijk dat de songs lekker uitgerekt zijn. Circle Of Trust

Het is altijd jammer als een band die je zo diep in je brein en hart hebt zitten, hoort afglijden. Natuurlijk, een tweede Funeral gaat er nooit meer in zitten. Wat dat betreft draagt Arcade Fire dezelfde torn met zich mee als Pearl Jam. Een debuut zo magistraal dat je er nooit meer overheen komt. Ook de albums daarna - en dan reken ik Reflektor mee - waren van zeer hoog niveau. Waar ik nog even de ijdele hoop had dat de stijgende lijn weer is ingezet na het redelijke WE, blijkt die hoop vervlogen.

Pink Elephant benoemt nergens de roze olifant. Het voelt zelfs wat ongemakkelijk bij vlagen. Moeizaam en letargisch ploegt Arcade Fire zich door de nummers heen. Deels veroorzaakt door productionele keuzes: het album klinkt in mijn ogen wollig.

Tegelijkertijd vind ik dat de band ook aan muzikaliteit heeft ingeleverd. Dit is het eerste album dat zonder Will Butler is opgenomen. Dat laat zich voelen. Arrangementen drijven nu op de productionele toevoegingen van Daniel Lanois zonder dat er veel gebeurt.

Het is niet allemaal kommer en kwel. En ik vermoed dat veel van de nummers live beter tot hun recht komen. Zo zit er ergens in de titeltrack een goed liedje verstopt. Het komt er hier alleen niet uit. Zonde, ik hoop dat ze ooit weer op niveau komen.

Als je niet aan roze olifantjes mag denken, dan ga je er juist wel aan denken.

De eerste luisterbeurten begon ik vol verwachting, maar ik was erg teleurgesteld. Magertjes en weinig pakkend. Ik voelde even de liefde voor de band bekoelen. Maar ik moet zeggen dat het album na een goed aantal luisterbeurten inderdaad iets verslavends heeft. De langgerektheid en mediterende werking vormen de kracht (mijn mening) van de meerderheid van de nummers. Dus ben ik toch zonder schroom weer naar de Plato gelopen.

De rijkheid van bijvoorbeeld de magistrale songs op The Suburbs zit hier niet in. Dat de band uitgekleed is en feitelijk alleen Régine en Win nog over zijn, zal daar ook wel aan bijdragen. WE voelde ook al wel een beetje zo. De georganiseerde chaos is teruggebracht tot de kern, een beetje als een combi van een in de steek gelaten echtpaar en een echtpaar dat de rest overbodig vond. Tegelijk knap dat ze overeind blijven, en ik houd heel erg van de pure, heldere en eenvoudige songs, maar ik mis soms wel het bombastische (achtergrond)geluid dat een aantal oude nummers kenmerkt.

Het steekt ook een klein beetje dat Win in 2020 aangaf dat hij tijdens de coronatijd een grote hoeveelheid songs had geschreven, maar dat dit album na het 40-minuten durende WE wederom beperkt blijft tot dit aantal songs van samen 42 minuten. De lijmnummertjes voor een soepel verloop zijn op de tracklist ook altijd wat verwarrend, maar ze maken het album daardoor wel prettig luisterbaar. Maar ter vergelijking: The Suburbs was 63 minuten aan gevarieerde nummers.

Maar met Pink Elephant doen ze toch echt weer wat anders dan ze gedaan hebben. Helemaal met Alien Nation, dat hier vrij goed scoort (het had bij mij even tijd nodig), maar zelfs met zoiets als het catchy I Love her Shadow. Je moet het ze wel nageven: ze proberen elk album echt een eigen geluid mee te geven. Kanttekening is wel dat de teksten op de latere albums veelal minder boeiend zijn en wel erg vaak op herhaling gebouwd (Stuck in my head stuck in my head stuck in my head).

Soms komt dus een gevoel op van gemis aan rijkdom in instrumenten, aantal nummers en in teksten, maar wat mij betreft is Pink Elephant toch een fijn onderscheidend album met een lekkere sound en dus een prima voldoende.

Om maar positief te beginnen: Ik vond Year Of The Snake wel een verleidelijke eerste single, met een intrigerend soundje. Zou het dan toch... Maar nee. Hun gevoel voor melodie zijn Win en Régine nog zeker niet kwijt, zo bewijzen ook een aantal andere nummers op deze plaat. Wat ontbreekt zijn alle elementen die die melodieën ooit vleugels gaven en deze band zo bijzonder maakte: de eigenzinnige arrangementen, het spannende samenspel, de overrompelende overtuigingskracht.

Dat ze hier kiezen voor een heel andere benadering, is op zich prima. Reflektor klonk toch ook totaal anders dan The Suburbs, maar wat beide platen gemeen hadden was die collectieve zoektocht, iets wat Win en Régine oversteeg en vooral zo krachtig en meeslepend bleef. Op Pink Elephant lijkt de band nagenoeg verdwenen. De sound die ervoor in de plaats komt klinkt grotendeels bestudeerd en afstandelijk, gezocht en vermoeid. Win en Régine klinken ook gezocht en vermoeid, alsof ze iets brengen waar ze zelf niet meer in kunnen geloven. Ze proberen zichzelf krampachtig te overtuigen, maar zelfs dat lukt maar niet, laat staan dat de luisteraar erin mee kan gaan. Everything Now en We waren al behoorlijk wisselvallige platen vergeleken met de eerste vier klassiekers, maar dit is een ware draak.

Het is onmogelijk Wins praktijken niet te betrekken in de perceptie hiervan, dat is nu eenmaal de roze olifant in de kamer waar niet aan gedacht mag worden. Doorgaans ben ik wel een voorstander van het scheiden van kunst en kunstenaar, maar met titels als 'Circle Of Trust' refereren ze zelf openlijk naar deze periode. Dat lijkt dapper, maar tegelijk is het allemaal zo extreem vagelijk dat het niet veel meer lijkt uit te halen dan wat gewrijf in een nare vlek.

Deze band heeft ons zoveel fantastische muziek gegeven, dat een paar mindere platen best te vergeven zijn. Mijn verwachtingen waren realistisch laag, maar dit nieuwe dieptepunt is wel van een zeldzame pijnlijkheid. Dit uitgebluste duo mag zich hoogstens nog Arcade Waakvlammetje noemen.

Na drie superplaten (met Funeral als hoogepunt) en drie matige probeersels / mislukkingen (met Everything Now als dieptepunt) zou ik Pink Elephant ergens in het midden willen plaatsen, en dat is al heel wat. Die dreigende opener deed me wat denken aan de Arrival-soundtrack, en verderop staan er genoeg thumpers die me goed smaken. Vooral het duo Year of the Snake / Circle of Trust doen het hier prima.