Taylor Swift - The Life of a Showgirl (2025)

OK, ik ga echt heel erg goed op CANCELLED!

Wood is bij mij ook niet één van de drie top tracks. Vind het een beetje teveel als Jackson 5 klinken. En ja, the key that opened my thighs vind ik ook wat twijfelachtig.

Van Father Figure vind ik het geleende stukje tekst ook een beetje 'mwa', heeft ze niet nodig. Ik vind dit, na een paar keer luisteren, het minste nummer van het album, het hele perspectief van het nummer werkt gewoon niet, ze slaat ook wel een beetje door qua topic here.

Ik ben erg blij met dit album ! Vrolijk, grappig, funky, catchy, anders maar toch bekend, vintage & modern. Grappige en soms licht pikante lyrics, ze durft alles er wel uit te gooien. Mooie mix en grrrruwelijk gemixt!

Altijd gedacht dat Swift een doelgroep heeft van meisjes tussen 10 en 21 maar ik zie hier veel mannen reageren . En nee , ik ken haar muziek niet . Ik heb nog nooit een nummer van haar gehoord , ken haar alleen enkel van fragmenten op tv . Hart v Nederland ed. Schijnt dus toch volwassen muziek te zijn .

Je stem van 0.5 bij 1989 (Taylor's Version) verraad anders dat je stiekem toch hebt zitten luisteren. Maar als je daar al een 0.5* aan geeft, dan zal dit album je ook niet bevallen.

Misschien dat de meer folky Folklore en Evermore betere instappers zijn?

Overigens denk ik dat de gemiddelde 10-jarige niet meer naar TS luistert. De meeste fans, zeker die er al vanaf het eerste uur bij zijn, zullen tussen de 30 en de 40 zijn.

Swiftie is misschien wel een beetje als Disney. Je denkt, dat is alleen voor kiddo's. Maar, ze is denk ik voor iedereen wel leuk, van tiener tot (jong-)bejaard.

D'r muziek is zo breed, van vrolijk tot zielig, country, tot klassiek, rock, pop rap, alles eigenlijk

Ik kende Swift tot drie-vier jaar geleden alleen van haar naam, en de meme met het schaap, haha. En toen zag ik hier op mm folklore mega-hoog staan, en toen gaan luisteren, en ik was direct fan, haha.

[quote]harm1985 schreef:

Je stem van 0.5 bij 1989 (Taylor's Version) verraad anders dat je stiekem toch hebt zitten luisteren.

Was een oude stem uit januari . Mijn kleindochter had tot vervelends aan toe een paar nummers van dat album laten horen . Eigenlijk was die stem niet reeel en heb hem weggehaald .
Father Figure heb ik even op Youtube opgezocht , dacht dat het een cover was van George Michael maar dat was niet zo .

helaas naar de streak van Folklore (een van mijn favo platen ooit), evermore (fijn), midnight (underrated) and torture poets... (mijn 1 na favo swift plaat) is dit wel een tegenvaller...ik vind het eerste nummer top maar daarna kakt het mij in met als dieptepunt die saaie samenwerking met sabrina carpenter...ik denk dat ze in scheiding moet zijn om weer een toffe plaat te maken

En waarom hebben alle mensen om me heen zo'n mening over haar muziek maar daarna blijkt dat niemand het ooit geluisterd heeft

5* van Rolling Stone: archive.ph

Terecht!! Swiftie heeft echt een heel fijn album gemaakt. Track 1 t/m 4 waren voor mij direct geniaal.

Ze schrijft poetische/grappige/zielige (entertaining) teksten, maar allemaal niet tè. Anybodies friends.

Ze doet niet "dr best" (op een voor mij dikwijls (dan) irritante manier) om "mooi" (of whatever) (zoals veel andere popprinsessen XD) te zingen oid.

Vervolgens prachtig-aantrekkelijk afgelakt-door de productie, zoals de nageltjes van madame Tigra

Zes luisterbeurten verder begint het toch wel wat te rafelen aan de randjes.

Father Figure vind ik misschien één van de slechtste songs die ze geschreven heeft. Het is/lijkt geschreven vanuit het perspectief van een op macht beluste (mannelijke) platenbaas (Scooter?)

Actually Romantic is Bad Blood deel 2. Voor iemand die zegt dat ze boven vetes/beledigingen staat, heeft ze toch wel opvallend veel moeite om grudges te laten gaan. Voelt een beetje als kicking down dit, met een té bittere tekst naar mijn smaak.

CANCELLED! vind ik nog steeds een vette track, maar laten we nou niet doen alsof de wereld er nog steeds hetzelfde eruit ziet als toen ze 'The Man' schreef. Geen idee of ze Blake Lively in gedachten had (of misschien Amber Heard, Brie Larson of Rachel Zegler), maar die hebben het gewoon écht aan zichzelf te danken gehad.

Over The key that opened my thighs zullen we het maar niet hebben. Dat kan ook wel wat subtieler.

Ik snap je, maar ik vind wel dat ze het leuk doet. En dat ze zich een beetje laat horen, in in mijn optiek doordachte/leuk geschreven songs (niet zomaar een bad bitch respons) snap ik

Na mijn wat kritische bericht eerder zijn er uiteraard ook een aantal hoogtepunten op dit album. Ik vind het bijzonder hoe nog steeds liedjes kan schrijven waarin ik dingen herken, zoals in Ruin the Friendship. Soms kom je inderdaad iemand tegen die heel bijzonder is, maar de omstandigheden er helaas niet zijn om die volgende stap te zetten. Rationeel gezien weet je dat het beter is, om verschillende redenen, maar het blijft aan je knagen. Tegelijkertijd zie ik dit nummer als een soort call back naar August 'to live for the hope of it all'.

En dat is het vernuftige aan haar muziek, dat je door een nummer als Ruin the Friendship met andere ogen naar een nummer als August kijkt. August is fictief, of zou ze er tóch een stukje van haarzelf in hebben gestopt, als een soort alernate reality van als ze de jongen wél had gekust, zoals ze in Ruin the Friendship zegt.

Tegelijkertijd gaat het misschien niet per se over het uitspreken van je gevoelens, maar over het niet laten verwateren van vriendschap. Voor je het weet is het te laat.

The Fate of Ophelia is dan weer een callback naar Love Story. Daar speelde ze met Shakespeare's Romeo & Julia, maar in haar versie komen ze wel samen. Ophelia, uit Hamlet, gaat in Taylor's versie niet tenonder, maar wordt just gered, door Travis Kelce. All's well that ends well.

Ik denk dat we dit album pas over een flinke poos op waarde kunnen gaan schatten. Vanuit de heup schietend, zoals ik eerder vandaag deed, lijken sommige teksten wat plat of goofy, maar net als bij I Can Do It With A Broken Heart gaat er wellicht een diepere, ironische, of tegengestelde laag verscholen.

Ja, dat denk ik ook. Swift gebruikt heel veel dualismen en tegengesteldheiden, en veel van wat Swift schrijft, is daarnaast nogal ironisch (grappig) Dat vind ik zelf nogal leuk, aantrekkelijk, en is ook wel "mijn" narratief en interpretatie-sleutel, voor deze wereld in haar totaliteiten, en al haar "waar(dig)heden". Het zijn allemaal poezie / muzikale schilderijtjes, en je mag ermee doen wat je wil

Ik vond alles niet goed van haar tot 1989.
1989 is een perfecte popplaat.
Dan vond ik het zo zo, ik hou niet van dat country/folky gedoe.
Soms was er wel eens een goed liedje tot Midnight.
Dat was een goede plaat. Iets donkerder
De vorige plaat vond ik een les in niet skippen.
Voor elk nummer dat goed was, kreeg je minstens één slecht.
Dit is gelukkig wat compacter.

Ik hou van 1989 omwille van de hooks (3 per nummer), haar staccatozang,
Max zijn vette productie, dat mis ik hier allemaal wat.
Alsof je de country/folk op pop zet of zo. Soft rock is dat denk ik.

Anyway, het is soms gewoon wat boring en ontzettend braaf.
Hier en daar een goed nummer hoor.
Ik vind zelf Opalite echt leuk (maar father figure is dan weer een draak).
Actually romantic heeft dan wel wat een hook, en die staccato-zang.
Cancelled, goed nummer maar hebben we al wel eens gehoord.
Life of a showgirl is een throwback naar de 80's, ik krijg moeite om niet te skippen.
Pas op: Het zit technisch fantastisch goed in elkaar, maar het is zo brave meezingpop.


Noch vis, noch vlees deze.
We gaan die vandaag misschien nog niet op waarde schatten,
maar de waarde zal ook geen 5* zijn over 10 jaar.

Na 9 luisterbeurten is dit de balans:

TOP:
The Fate of Ophelia
Elizabeth Taylor
Opalite
Ruin a Friendship
CANCELLED!
The Life of a Showgirl

Groeipotentie:
Eldest Daughter
Actually Romantic
Wi$h Li$t
Honey

Gaan geen favorieten worden:
Father Figure (voornamelijk door het refrein)
Wood (wel lekker funky, maar klinkt teveel als Jackon 5 en de tekst had subtieler gekund.)

Elders werd ik erop gewezen dat Actually Romantic wel heel erg op Where is My Mind van Pixies lijkt. En CANCELLED op Yellow Flicker Beat van Lorde.

Taylor Swift is een three-trick pony. Als ze met de juiste mensen samenwerkt, maakt ze een verdienstelijke folkplaat. Gaat ze met bepaalde producers in zee, dan verdrinkt de luisteraar in een grote hoeveelheid middelmatige midtempo popnummers. Verder heeft ze haar disstrackcatalogus uitgebreid na 'Bad Blood' met 'Actually Romantic'. De Amerikaanse 'english teacher' lijkt zich niet meer te ontwikkelen en lijkt daarnaast moeite te hebben om het nummer ‘Sympathy Is a Knife’ van Charli XCX, waarin de Engelse openlijk haar onzekerheden met de luisteraar deelt, goed te interpreteren.

Wel excelleert de singer-songwriter vooral in het schrijven van gedrochten van teksten: ‘I heard you call me "Boring Barbie" when the coke's got you brave / High-fived my ex and then you said you're glad he ghosted me / Wrote me a song sayin' it makes you sick to see my face’. Het zou mij niets verbazen als Paris Hilton anno 2025 een beter nummer zou schrijven als ze nu in de pen zou klimmen.

The Life of a Showgirl had beter The Life of a Girl Who Doesn’t Know When It’s Time to Leave the Limelight for a Period of Time kunnen heten. ‘Elizabeth Taylor’ en ‘Cancelled!’ zijn aardige nummers. Daar is eigenlijk alles mee gezegd. Ik vind het ook vrij apart hoe voor Taylors begrippen gewaagde albumhoezen (want uiteraard zijn er weer tig versies uitgebracht) totaal niet corresponderen met de muziek. Of moet dit tekstueel de meest edgy plaat zijn van haar?

Want ook ‘Father Figure’ staat vol van slechte lyriek:

I’ll be your father figure
I drink that brown liquor
I can make deals with the devil because my dick's bigger
This love is pure profit
Just step into my office
I dry your tears with my sleeve

Misschien moet Taylor eens bij Florence Welch (van The Machine) in de leer. Zij is ook niet vies van metaforen en duivelse teksten, maar slaagt er gedurende haar carrière wel in om zich als tekstschrijver te ontwikkelen. Nee, The Life of a Showgirl gaat hier niet aangeschaft worden. Folklore en Evermore moeten het doen zonder de nieuwste telg in de Swift-discografie. Dan blijft 1989 toch haar enige sterke popplaat.

Een tweede 1989 maakt ze vermoedelijk nooit meer, op een derde telg in de folklore/evermore-familie moeten we wellicht ook nog even wachten. Het nieuwe album is een beetje hit or miss, staan echt wel een paar bangers op, maar ook wel wat nummers die nauwelijks blijven hangen. Maar vergeleken bij het vorige album is dit in ieder geval weer een verademing. The Fate Of Ophelia en Opalite zijn hier de favorieten voorlopig

Blijft voor mij knap wat hype, marketing en good looks kan doen met een zangeres. Ik hoor het in ieder geval er niet vanaf, maar voor de fans wellicht weer een fenomenaal album.

Blijkt gewoon te kloppen en zegt idd genoeg over de persoon Taylor Swift. Zo zie je maar weer, ook met een miljard op de bank kunnen mensen nog kleinzerig zijn.

Lol dat is eigenlijk best een beetje treurig. Veel respect voor Taylor's songwritingtalent en drive hoor (al spreekt het me zelf meestal minder aan, smaakdingetje), maar meid je zit niet meer op de middelbare school, je bent 35 jaar of iets daaromtrent. Sorry fans maar dit moest er even uit.

De teksten zijn bij haar vaak bovengemiddeld, hoewel ze dit keer onder haar kunnen lijken te zijn. Het is wat mij betreft iig een plus dat ze ze grotendeels zelf schrijft.

Maar er zit (in mijn oren) niet zelden nogal levenloze muziek onder; ook dit keer weer, na de producerswissel. Met te gepolijste vocalen erbij. Helaas ben ik geen tekstenluisteraar, en voor mezelf blijft er dan een zeer professioneel vervaardigde doch vlakke geluidsbrij over. Een soortement van behang; ze maakt maar weinig nummers die me op doen veren.

Om Dansende Beren te quoten:



Maar dat haar muziek zo nadrukkelijk 'vanille' klinkt is nou net een belangrijke reden voor haar succes; veel mensen houden van vanille. Plus: slimme marketing, ze oogt gangbaar aantrekkelijk, en dat haar afkomst mee zit zal ook best geholpen hebben.

En wat betreft een oudere opmerking in deze draad:



Trek het je niet aan. Doe maar gewoon alsof dat stuk tekst hierboven er niet is. Geniet ervan.

IntoMusic ondanks je wat snerende toon, ben ik het deels met je eens. Er zullen vast wel religieuze Swifties zijn die dit als een nieuw meesterwerk ontvangen, bang dat enige vorm van kritiek leidt tot shunning, maar de meeste fans zijn het er wel over eens dat dit album niet het langverwachte meesterwerk is. Kan ook niet, als je je realiseert onder welke omstandigheden het opgenomen is.

ArthurDZ en Mausie ik vind het, in de basis, een goed nummer, en als dit door een 20-25 jarige Taylor geschreven had had ik nog wel over de kleinzeriheid kunnen heenstappen. Maar als 35 jarige (miljardair) moet je hier eigenlijk boven staan. Idem dito voor Father Figure. Meid, je hebt je rechten terug, totaal onnodig om dan nog een trap na te geven, maar wellicht had ze het nummer al klaar voordat ze de rechten terug had, maar kies er dan voor om het niet uit te brengen.

Ik denk dat dit een stuk beter album was geworden als ze het niet tussen de bedrijven door had opgenomen, maar wat meer tijd had genomen om wat aan bepaalde nummers te schaven en anderen te schrappen. Het is alsof ze zich onder druk voelde staan om na afloop van de Eras Tour een product te hebben om te blijven profiteren van het momentum, in plaats van dat er echt inspiratie was om een album over te maken. Terwijl het hele concept, de keerzijde van roem, echt een mega goed concept is.

Taylor Swift heeft laten zien dat ze met de juiste mensen om zich heen geweldige popsongs kan maken. 1989 is daar het perfecte voorbeeld van. Maar ook Lover en Midnights zijn goede albums en voor de liefhebbers waren er nog de 2 corona albums.

Toen ik hoorde dat Taylor opnieuw zou samenwerken met Max Martin waren de verwachtingen hoog. Zeker omdat Martin vorig jaar het geniale album Eternal Sunshine produceerde samen met Ariana Grande.

Dit album valt vooralsnog ontzettend tegen. Dit is totaal geen ‘show girl’ vibe. Het is me nog niets eens gelukt alles af te luisteren. En laten we het niet hebben over de bejubelde teksten van Taylor. Zingt ze nu werkelijk hoe blij ze is met de grote penis van haar nieuwe vriendje? Okay Taylor, good for you. Maar come on…

Was ik net van plan te reageren op de nieuwe worp van Taylor Alison Swift, maar nu ik het grote aantal zure reacties lees, zie ik er gewoon van af. Klaar ook met al die Spotify verslaafden, die ieder nieuw album doorskippen en vervolgens 2 sterren dumpen op weg naar hun volgende album. Allemaal intimi ook van Taylor Swift hier, die haar blijkbaar prive kennen, en uit de losse pols conclusies trekken. Nauwelijks iemand die het album op waarde inschat. Met bovenstaand commentaar als voorlopig dieptepunt. Het is wat het is, ik ben er voorlopig klaar mee. In Rotterdam begint het weer te regenen en stormen nu.

Je reageert toch?

Jongens dit is niet de bedoeling. Het gaat hier veel te vreedzaam aan toe.
Ik heb niet voor niets popcorn gehaald!

Straks moet ik nog gaan stoken, maar ik heb geen zin om dit te luisteren.

Het wordt hoog tijd dat jullie elkaar in de haren gaan vliegen