Taylor Swift - The Life of a Showgirl (2025)

Wat heb je toch een groot hart, eend. Altijd opkomend voor de zwakkeren in de samenleving

FOMO is altijd een probleem. Je kan altijd maar een beperkt deel van de markt bedienen; alle versies van een LP 'in print' houden is geen goed businessmodel, en daarin verschilt Swift niet van andere artiesten maar hier gaat het al pagina's lang nergens anders over en bij The Stones rept men er (hier in ieder geval) niet of amper over. En nogmaals, ik heb het over MuMe, niet X, insta, tiktok, reddit of wat dan ook.

Op nu.nl las ik hieromtrent (FOMO) het meest belachelijke statement ooit, dat Swift je dwingt meerdere concerten te bezoeken omdat ze bij elk concert andere suprise songs speelt.

Vergelijk ik graag met een andere boomer. Neil Young speelde tour 31 concerten, met zo'n 18 a 20 nummers per concert. Totaal speelde 44 verschillende de nummers, bijna elk concert wel een nieuwe. Maar geen recensent die erover klaagt dat het oneerlijk was voor de mensen dat in Groningen níet Sugar Mountain te horen kregen en in Brussel nog wel.

Wat ik kwalijker vind, zijn praktijken van scalpers die de exclusieve versies voor woekerprijzen doorverkopen. Maar dat komt óók voor bij concertkaartjes (ook van andere artiesten). En als je het aantal te bestellen items op één stelt klagen mensen, omdat ze dan niet meer de verzendkosten kunnen delen. Zet je het op vier, dan jammeren ze weer dat het scalpers in de hand speelt.

Je doet je nooit goed. Alleen sommige mensen kiezen er (heel selectief) voor om verontwaardigd te zijn. Met name bij Taylor Swift, lijkt het.

Hoezo is dit belachelijk? Die redenering klopt gewoon.

Verder vind ik je verhaal over The Stones maar vreemd. Omdat jij er niemand iets over hoort zeggen bestaat het niet?

heb je de nieuwe dubbele Eefje De Visser al gekocht ? Dan heb je Heimwee ook voor de tweede keer in de kast staan waarschijnlijk

Niks selectiefs aan. Ik persoonlijk vind al dat soort vage versies volstrekt kut en dat geldt voor elke artiest, ongeacht wie. Dat het mag heb ik hierboven al gewoon vastgesteld. Het enige waar ik over val is de idiote aanname van ene Harm die denkt dat Taylor (of wie dan ook, Stones, Neil Young, Merzbow) het voor haar fans doet ipv het geld.

ja dat ben ik wel in enige mate met je eens Onweerwolf. Dat geloof ik ook niet echt. Excuses dan

Ik heb nog nooit iets van Eefje gekocht. 1x live gezien 20 jaar geleden en verder vind ik haar maar matig.

haha je top 10 .

Die is ironisch samengesteld.

Anywho...

Blijkbaar zitten er liefst 100 Easter Eggs in de video van The Fate of Ophelia:
https://www.youtube.com/watch?v=MBNynUvEx5I

Al heb ik soms het idee dat mensen iets vinden omdat ze het willen vinden.

En ondertussen beweert één of andere eend dat Taylor (of wie dan ook) het alléén maar voor het geld doet. De waarheid zal ergens in het midden liggen. Maar nuance is blijkbaar voor jou een lastig concept, gezien ook je posts in het ESF en top2000 topic.

Jij bent de enige hier bij wie de wereld zwart/wit is. De stelling is dat ze het doet om geld mee te verdienen, niet dat dat de enige reden is. Elk gezond bedrijf met winstoogmerk hecht waarde aan zijn eigen product. Die dingen kunnen gewoon naast elkaar bestaan. Maar als ze er geen geld mee zou verdienen dan zou het niet doen.

Protip: als je graag nuance wilt dan raad ik je aan om te lezen wat mensen schrijven in plaats van zelf maar dingen voor ze in te vullen en daar dan vervolgens lekker verongelijkt over te doen.

Als jij dat dan ook doet, dan zijn we er.

Ik zeg letterlijk, in mijn eerste post waar jij op reageerde:
"Het lijkt me ook niet de insteek van Swift om fans te dwingen ze allemaal te kopen, eerder ook ze wat te kiezen te geven."

Met de nadruk op ook. Daarmee impliceer ik dus dat geld verdienen niet de enige reden is dat ze tig versies uitbrengt. Dat kunnen ook artistieke redenen zijn, of mensen wat te kiezen te geven, omdat ze de standaard hoes lelijk vinden, iets anders dan normaal te willen, of wat dan ook. Dat die uitvoeringen slechts in beperkte oplage beschikbaar zijn is logisch, om commerciele en praktische redenen. Als ze 1 miljoen exemplaren laat persen van alle uitvoeringen, dan duurt het nog wel even voordat die allemaal verkocht zijn.

Alhoewel, gaat best rap met 3,3+ miljoen sales in de eerste week. Al denk ik niet dat ze de 14 miljoen van 1989 gaat overtreffen.

Dat jij er dan weer een verhaal van maakt dat ze zielige fans geld uit de zakken klopt met FOMO, zonder te reageren op de andere zaken die ik aanhaal vind ik een slinkse afleidingsmanoeuvre.

“The rule of show business is, if it’s the first week of my album release and you are saying either my name or my album title, you’re helping.”

Ik geef deze albumpagina 0.5 ster.

Het gaat om geld verdienen. Dat is de reden. Dat ze het wellicht oprecht leuk vindt dat ze 193 verschillende versies van haar product heeft en dat er fans zijn die dat ook oprecht leuk vinden is prima en kan maar het gaat om geld verdienen. Als het daar niet om zou gaan dan zou ze alles wel tegen onkostenvergoeding aanbieden.

Ik ben oprecht nieuwsgierig naar wat onweerwolf en harm eigenlijk van het album vinden, maar de ene heeft reeds 65/195 (33!%) berichten op zijn naam staan. Dat zijn er zelfs meer dan het totaal aantal verschillende versies die de weldoenster/geldwolvin van deze plaat (op dit moment) heeft uitgebracht.

Daar zag ik dus ook geen beginnen aan, dus probeerde ik alles door ChatGTP te halen om tot de essentie te komen. Maar die begon spontaan te hallucineren.

Paar pagina's terug al gezegd wat ik ervan vind:
Taylor Swift - The Life of a Showgirl (2025) - MusicMeter.nl

66/196.

Electro Quaterstaff is wel een dissonant in die top 10 natuurlijk.

In mijn geval zul je nog een paar jaar moeten wachten. Ik ben vorig jaar begonnen met het chronologisch luisteren van alle Taylor albums waarbij ik elke album minstens 4x beluister. Ik ben nu bij Red uit 2012. (Aangetekend dat ik 1989 en Evermore al kende).

Nee hoor, die past er uitstekend bij.

Ik vind het trouwens wel interessant om de Spotify stats te volgen, The Life of Ophelia is duidelijk het meest populair, gevolgd door Opalite. Honey bungelt onderaan met net iets minder dan 60 miljoen streams.

Waarschijnlijk word ik nu uit de Swift-maffia gegooid en krijg ik diezelfde Swift-maffia nu achter me aan, maar dit is toch wel de eerste van Taytay sinds Speak Now (en vooruit, Speak Now (Taylor's Version)) die ik niet minstens vier sterren geef. Die 3,5e ster is The Life of a Showgirl meer dan waard, al is het maar omdat-ie nog het meest een glitterversie is van evermore, mijn op twee na favoriete Swift-album. Haar hooks en melodieën zijn altijd nog veel, veel beter dan jouw favoriete indie-plaat die veel cooler is dan de hare. Maar het zijn deze keer vooral de teksten die me verhoeden om naar boven af te ronden, plus nog wat andere, misschien niet geheel muzikale redenen.

Met zo’n albumtitel en behoorlijk consequente visuele identiteit eromheen, verwacht je een conceptalbum en dat valt toch tegen. Het wat moeizame titelnummer heeft op zich een interessante tekst waarin Swift op een gegeven moment alle belangstelling heeft gekregen – en nog veel meer – dan waar ze als kind van droomde, maar de boodschap dat dat glamoureuze leven ook niet alles is, die komt niet goed aan. Want wat zijn de problemen? Swift wil een burgerlijk leven (waarom lukt dat niet?), Scooter Braun is een eikel (ook al heeft ze haar masters inmiddels terug), en iemand vindt haar een saaie Barbie.

Om met die laatste te beginnen: ‘Actually Romantic’ wordt vaak gezien als een diss-track aan het adres van Charli xcx, maar ik geloof dat dat niet helemaal het geval is. Het liedje past eerder in de reeks wat verongelijkte Swift-nummers waarin ze met een specifieke persoon lijkt af te rekenen die haar op de een of andere manier heeft gekrenkt, maar waarin het veel meer gaat om haar reputatie in bredere zin. The Life of a Showgirl laat wat dat betreft te vaak een Taylor Swift aan het woord die bepaald niet mijn favoriet is: de meta-Taylor-Swift die graag zingt over hoe het is om Taylor Swift te zijn. De tekst lijkt grappig te zijn bedoeld, maar wil maar niet echt grappig worden. Jammer, want het is verder een erg fijn nummer: alsof Olivia Rodrigo een mash-up heeft gemaakt van ‘Where Is My Mind?’ en ‘Say It Ain’t So’.

Over Rodrigo gesproken: herinneren jullie je de royalties-kwestie rondom ‘Deja Vu’ nog, lieve kijkbuiskinders? Omdat Rodrigo een stukje schreeuwt op dat nummer, moest ze Swift als coauteur opvoeren, omdat die een stukje schreeuwt op ‘Cruel Summer’. Als het inderdaad Swift zelf is geweest die hier achteraan heeft gezeten (wat ik wel vermoed), dan is dat een heel kinderachtige zet geweest. Dan had ze bovendien ook Lady Gaga en Rob Fusan als coauteur mogen opvoeren van ‘The Fate of Ophelia’, want daar zit onmiskenbaar een stukje ‘Paparazzi’ in (hoi, meta-Swift).

Liedjesschrijfcollectief The Corporation verdient ook een zak geld voor het schaamteloze jatten van ‘I Want You Back’ voor het kinderachtige ‘Wood’, misschien wel Swifts slechtste nummer sinds ‘Better Than Revenge’. Nu ben ik niet iemand die begint te schuimbekken omdat hij erachter komt dat Taylor Swift seks had (wie had dat gedacht, dat Taylor Swift seks heeft?), maar de tekst is wel heel puberaal – zeker op dit punt in haar carrière.

Wat dat betreft is het echt niet slim dat Swift in elk geval de indruk wekt dat ze Charli xcx op de korrel neemt. Haar ‘Sympathy is a Knife’ is geen Swift-diss (oké, mogelijk een beetje), maar vooral een nummer over haar eigen onzekerheden. Charli xcx durft daar de confrontatie mee aan te gaan, net zoals heel brat een fantastische botsing is tussen hedonistische dance-pop en problemen met geestelijke gezondheid. Swift zal ook heus weleens onzeker zijn, maar ze werkt eromheen. Ze gedraag zich als Cady Heron die zich inmiddels als Regina George gedraagt. (Ik drop verwijzingen voor de fijnproevers.) brat was vaak stiekem veel volwassener dan Charli xcx het liet overkomen en dat maakte dat album zo goed. The Life of a Showgirl daarentegen is veel minder volwassen dan Swift probeert uit te stralen. Het kost haar een hele halve ster.

Slowgaze ik hoop dat je niks met paarden hebt.

Verder kan ik me vinden in je commentaar/teleurstelling dat het niet nog meer en conceptalbum is geworden. Ik zit nu op 800+ streams en Actually Romantic heb ik steeds hoger zitten.

Elke zaterdag eet ik twee frikandellen bij mijn patat en ik vind lijm een prachtuitvinding. Is dit een antwoord op je vraag?

Slowgaze jij bent uit de Swift-maffia gegooid.

Jij komt nu ook de komende 50 jaar niet in aanmerking voor de Nobelprijs voor literatuur.

You'll be sleeping with the fishes before you know you're drowning.

Ik wilde nog toevoegen dat ik me persoonlijk niet heel erg stoor aan de wat onvolwassen teksten, die eigenlijk alleen op Wood voorkomen. Het hoeft ook allemaal niet zo zwaarmoedig en serieus als op TTPD.

Persoonlijk twijfelde ik in eerste instantie ook tussen 3,5 en 4*, maar na een keer of 70 dit album te hebben gehoord vind ik een 4* voor mezelf gerechtvaardigd. Edoch zijn er 9 betere albums dan dit.

Wish List vind ik het zwakste nummer, omdat het op Glitch lijkt, ook al geen favoriet. Dat Honey het slechtst scoort op streaming (al is dat maar relatief) verbaast me, qua thema zouden vrouwelijke Swifties hier toch de meeste aansluiting mee moeten hebben.

Haar creatieve piek ligt waarschijnlijk achter ons. Haar commerciële piek zit ze nu op. Die twee vallen zelden samen. Bij Neil Young ook niet, want ik kan met de beste wil ter wereld Harvest niet zijn beste album noemen, net aan top 10, toch is het zijn succesvolste.

This is so FETCH !

Jij haalt alleen maar annekdotische argumenten aan, dat je collega als grote Swift fan er niet intrapt en ouders hun kinderen moeten leren niet alles te willen bezitten, zegt nog niks over dat Swift er alles aan doet om snel zo veel mogelijk geld te willen verdienen. Online zijn er ook talloze artikelen te vinden over Swifts nogal dubieuze zaken imperium, haar economische voetafdruk etc. En ja veel andere (boomer) bands komen ook om de zoveel tijd met herdrukken in kleurtjes en anniversary's. Maar het ging mij ook om de hoeveelheid muziek die Swift op ons loslaat de afgelopen jaren, en dat wekt toch de indruk van lagere kwaliteit (zie ook de algemene tendens bij dit album ) en haar onuitputtelijke output van nieuwe muziek, en daarbij zoveel en zo snel mogelijk heel veel verdienen. En ja dat mag, maar ik vind er wat van. En dan denk ik wel 'come on, je kunt van haar muziek genieten maar dat maakt haar als persoon toch niet vrijgewaart van kritiek'?

Aan de andere kant is het natuurlijk ook mooi dat je het opneemt voor haar muzikale erfenis, maar wat mij betreft mag je daarbij de fanbril wel eens afzetten

Eerlijk gezegd, ik had het album meer in de richting van 1989 verwacht, meer upbeat en groots. Dat loslatende, het is een sterk pop album en zeker een aantal nummers zullen bij blijven. The faith of Ophelia, Wood, Wish list zijn toch echt wel goede pop knallers. Ruin the friendship en de titelsong met de eras tour fragmenten erin vind ik erg geslaagd al mocht de outro van mij wel wat langer duren en misschien wat meer memorabele Eras fragmenten erin hebben.

Of het zo memorabel wordt als 1989, ik denk het niet, alhoewel je zoiets pas na een langere tijd echt kan concluderen. Het is gewoon een sterk pop album van een fijne artiest.

Over heel de discussie TS vs oldies:
Muziek is emotie, wat voor de een heel goed werkt kan een hel zijn voor een ander. Hoe sterker de emoties die de muziek oproept hoe beter de artiest is geslaagd in het maken van muziek. Zolang mensen elkaar de tent uitvechten hoeft Taylor zich geen zorgen te maken:)