Taylor Swift - The Life of a Showgirl (2025)

De teksten zijn bij haar vaak bovengemiddeld, hoewel ze dit keer onder haar kunnen lijken te zijn. Het is wat mij betreft iig een plus dat ze ze grotendeels zelf schrijft.

Maar er zit (in mijn oren) niet zelden nogal levenloze muziek onder; ook dit keer weer, na de producerswissel. Met te gepolijste vocalen erbij. Helaas ben ik geen tekstenluisteraar, en voor mezelf blijft er dan een zeer professioneel vervaardigde doch vlakke geluidsbrij over. Een soortement van behang; ze maakt maar weinig nummers die me op doen veren.

Om Dansende Beren te quoten:



Maar dat haar muziek zo nadrukkelijk 'vanille' klinkt is nou net een belangrijke reden voor haar succes; veel mensen houden van vanille. Plus: slimme marketing, ze oogt gangbaar aantrekkelijk, en dat haar afkomst mee zit zal ook best geholpen hebben.

En wat betreft een oudere opmerking in deze draad:



Trek het je niet aan. Doe maar gewoon alsof dat stuk tekst hierboven er niet is. Geniet ervan.

The Life of a Showgirl is Taylor Swift's 12e album. In de aanloop ernaar schreef ik het volgende:



Ik zat er niet ver vanaf. Ik zou dit album nu, na een keer of 20 luisteren, omschrijven als de soundtrack van een behind the scenes documentaire over The Eras tour, waarbij elk liedje op zijn eigen manier inpiratie put uit de diverse Eras.

The Fate of Ophelia put zijn inspiratie, net als Love Story (van Fearless) uit Shakespeare. Dit keer geen Romeo & Juliet, maar Hamlet. Het is verkozen tot eerste single van het album en verbrak ook meteen het record van meest gestreamde nummer op de eerste dag (ruim 30 miljoen). Ik vind dit nummer direct het beste nummer van het album. Mijn hart maakte meteen een sprongetje van vreugde toen ik het voor het eerst hoorde. En dat is nu, vele malen luisteren later, nog niet veel anders.

Elizabeth Taylor begint met een hook die direct blijft hangen, maar op de een of andere manier niet per se op een goede manier. Het is slechts een klein smetje op een verder prima nummer. Dit nummer had ook zo op Reputation kunnen staan. We zijn inmiddels 8 jaar verder en niet alleen was The Eras Tour de meest succesvolle ooit, het heeft van Taylor een miljardair gemaakt. Teksten als "You're only as hot as your last hit, baby / Been numbеr one, but I never had two" klinken een beetje als oud zeer. Het zou heel makkelijk zijn om haar hierover te bekritiseren, maar tegelijkertijd stelt ze zich hier kwetsbaar op, ondanks alle rijkdom die ze beschrijft in het liedje, blijft de onzekerheid over wat anderen van haar vinden bestaan. Zoals Neil Young dus zei: 'all that glitters isn't gold'.

Opalite is een lekker uptempo, luchtig popnummer, een liefdesliedje voorwaar, met enkele callbacks naar Haunted (van Speak Now): "I thought my house was haunted / I used to live with ghosts" met een vleugje Bejeweled (van Midnights); Opalite en Onyx zijn immers ook edelstenen. Tegelijkertijd hoor ik ook elementen van Daylight (van Lover). "So Sleepless in an Onyx Night' / "Been Sleeping in a 20 year dark Night". En waar de liefde van haar leven toen voor Daylight zorgde, is daar nu een Opalite Sky. En over hooks gesproken, oh-oh, oh, oh, oh, die gaat echt niet meer uit je hoofd.

Father Figure klinkt een beetje als I Look in People's Windows (van TTPD). Ik vind het althans meer als dat nummer klinken dan als het gelijknamige nummer van George Michael; de melodie van het refrein van Taylor's Version is meer een interpolatie van het nummer van George Michael dan een directe cover. Maar better safe than sorry denk ik, dus gaven de erven Panayiotou haar hun 'blessing'. Laat ik nu het refrein het zwakste deel van het nummer vinden, zowel melodisch als tekstueel. De 'Clean' versie vervangt 'Dick' overigens door 'Check', dat is al iets beter. Zoals bekend is het album tijdens de Eras tour geschreven en opgenomen, en dat is, zeker bij dit nummer, ten koste gegaan aan wat schaafwerk aan de teksten. Het nummer begint nochtans erg veelbelovend, dark en broody, maar kan de belofte niet helemaal waar maken. Of het nummer gaat over de muziekindustrie in zijn algemeen of over Scott Borchetta laat ze in het midden, maar als het laatste het geval is, dan zal ze dit nummer hebben geschreven voor ze haar masters terugkreeg. Uiteindelijk was haar eigen 'Check' dus bigger, het had leuk geweest als ze daar wat mee had gedaan in het nummer, dat ze zelf de laatste lach had. Oh well. Op nu.nl las ik overigens een aantal reacties van mensen, die zonder het nummer gehoord te hebben, stelden dat Taylor van de muziek af moest blijven. Oh well. Ik denk dat het niet lang duurt voordat Taylors versie de 220+ miljoen streams van het 'origineel' overtreft. En wie weet hoeveel Swifties naar het origineel gaan luisteren dankzij haar versie. Win-win, toch?

Eldest Daughter is een typische Taylor ballad waar ik niet direct een referentie aan kan verbinden (Nothing New misschien?) een kritische blik op social media en het beeld dat over haar gevormd wordt. Tekstueel zie ik callbacks naar You Need to Calm Down (van Lover); "Everybody's so punk on the internet / "Everyone's unbothered 'til they're not" is een variatie op "Say it in the street, that's a knock-out / But you say it in a tweet, that's a cop-out". De term Bad Bitch zou je 'liefkozend' kunnen interpreteren (zoals dat ze zelf 1,2,3 Let's Go Bitch heeft omarmt, terwijl geen enkele vrouw zichzelf normaliter Bitch zou noemen' en dat ze zich daar ongemakkelijk bij voelt, of juist dat mensen het negatief bedoelen en dat het dus dus kwetsend is voor haar. Als in, ik ben ook maar een mens van vlees en bloed, mét gevoelens. Gezien de kritiek op dit album, profetische woorden. Wat je ziet gebeuren is dat fans, die op een negatieve review klikken (want ja, die zijn er) en dan direct worden meegezogen in het algoritme dat ze vervolgens steeds meer negativiteit voorschoteld. Zeker voor jonge meisjes, die toch ook een groot deel van haar fanschare zijn, een gevaarlijk fenomeen. Vergeet ik bijna te zeggen dat wat ik erg goed vind aan dit nummer vooral de vibe/melodie/sfeer is, én de bridge.

Ruin the Friendship is een callback naar August (van Folklore). To live for the hope of it all zong ze daar. Welke 'friendship' ze bedoelt in Ruin the Friendship, de jongen op wie ze verliefd was, of juist de vriendin met wie hij verkering had, weet ik niet, maar in tegenstelling tot Augustine zet ze die extra stap dus niet. Het is de ironie van het leven, soms kom je iemand tegen die abosluut fantastisch is, maar de omstandigheden laten het niet toe om die extra stap te zetten. Rationeel weet je dat het beter is, maar toch blijft het aan je knagen, zeker als je die persoon nog regelmatig ziet. Misschien dat ze darom (onbewust) het contact verloor met de jongen over wie ze zingt. Maar soms komt spijt te laat, want uiteindelijk overlijdt haar oud klasgenoot, zonder hem ooit gekust te hebben, al zal de spijt hem vooral zitten in het feit dat ze elkaar uit het oog verloren zijn. Wat August betreft, dat nummer zou, net als Betty en Cardigan fictief zijn, maar nu ik Ruin the Friendship zo hoor, bekruipt me toch het gevoel dat ze iets van zichzelf erin heeft gestopt, waardoor ook dat nummer een nieuwe dimensie krijgt.

Actually Romantic klinkt, veel meer nog dan Elizabeth Taylor als een nummer uit de Reputation Era, met een vleugje Bad Blood (van 1989) en Vigiliante Shit (van Midnights). Het nummer zou een reactie zijn op Sympathy is a Knife van Charli XCX, maar zou net zo goed een respons kunnen zijn op kritiek op haar in het algemeen. Het is, net zoals ik bij Elizabteh Taylor zei, en iets waar ik me zelf ook al schuldig aan heb gemaakt, makkelijk zijn om te zeggen dat ze als vrouw van 35 (en miljardair) hierboven zou moeten staan. Of dat het kinderachtig is (als het inderdaad om Charli XCX gaat) om omlaag te trappen. Dat kan allemaal best, maar soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan; dat gezegd hebbende is dit wel een beetje een gevalletje van 'zou je dat nou wel doen Taylor', niet dat Shellback en Max Martin jaknikkers zijn, maar Taylor Swift is inmiddels zo groot dat je je afvraagt tot in hoeverre mensen het nog aandurven om kritsche feedback te geven. Tegelijkertijd is het ook zeer ironisch om kritiek te leveren op een nummer dat een reactie is op diezelfde kritiek. Het lijkt ook wel dat, hoe groter Swift wordt, hoe feller mensen de behoefte voelen om kritiek op haar (en haar fans) te leveren. Qua callbacks zit hier ook een vleugje Anti-Hero (van Midnights) in, "you said you're glad he ghosted me" vs. "All of the people I've ghosted stand there in the room". Op de 'Clean' version wordt 'it makes me wet' vervangen door 'it makes me sweat'. Ik snap dat mensen die aanstoot nemen aan de teksten daar wat beter mee kunnen leven, maar het nummer boet wel aan kracht in. Dat hier overigens geen credit is gegeven aan Pixies vind ik een beetje raar, want dit nummer lijkt veel meer op Where is My Mind dan Father Figure op het gelijknamige nummer van George Michael. Zal wel aan het onderscheid liggen tussen een melodie en een chord progression. Lijkt me niet dat het juridische team van Taylor Swift dit over het hoofd ziet.

Wi$h Li$t klinkt een beetje als een remake van Glitch (van Midnights: 3AM Edition). Nu is Glitch al niet een van mijn favoriete nummers en dat is Wi$h Li$t ook niet echt. Wat enkele reviewers al opmerkten (en dat haalde ik eerder zelf ook al aan) is dat het wel erg ironisch is dat je in het ene nummer (Elizabeth Taylor dus) zingt over de dure restaurants die je bezoekt en Cartier horloges en vervolgens in Wi$h Li$t te zingen dat dat alles er niet toe doet, omdat ze liever een liefje heeft. Nou zou dat op zich nog wel geloofwaardig zijn en in dat opzicht zijn Wi$h Li$t en Elizabeth Taylor complimentair aan elkaar (in plaats dat ze elkaar tegenspreken), maar terugblikkend op Elizabeth Taylor staat een zinntje als 'Babe, I would trade the Cartier for someone to trust (Just kidding)' natuurlijk haaks op wat ze in Wi$h Li$t zingt. Hier komt dat stukje 'tijdsgebrek' weer om de hoek kijken. Dat je dit op twee verschillende albums, over twee verschillende relaties, schrijft kan ik nog inkomen, maar met een beetje meer tijd en 'schaven' aan de teksten had je dit soort inconsistenties eruit kunnen halen.

Wood is misschien wel het meest besproken nummer van dit album. Nu zijn het met name preutse Amerikanen (voor wie er gelukkig een 'clean' version is, waar alle enge woorden uit zijn gehaald) die over de vele referenties naar de toverstaf van haar verloofde vallen, maar tegelijkertijd kun je je afvragen waarom het voor artiesten als Sabrina Carpenter wél acceptabel is om dit soort teksten te bezigen. Zit er een leeftijdsgrens aan? Hebben mensen een beetje het gevoel dat ze naar hun ouders kijken als ze zoenen, omdat ze dit niet gewend zijn van Taylor? Het is niet alsof ze niet eerder dit soort teksten bezigde, denk aan Dress (van Reputation) of Guilty as Sin? (van TTPD). Prince had, 30, 40 jaar geleden ook dit soort teksten, maar van hem vonden we het wel OK, omdat hij een man is wellicht? Ik denk dat we hiermee voorbij gaan aan de meest logische verklaring; dat het tongue-in-cheek is. Het nummer begint immers over daisies en 'he loves me not', wat qua beeldspraak zo kinderlijk klinkt, dat het van haar debut afkomstig had kunnen zijn. Om daarna te zingen over 'he opened my thighs' (skies in de clean versie, wat eigenlijk nergens op slaat), is zó'n grote tegenstelling, dat het welhaast ironish moet zijn. Tel daarbij op dat het nummer klinkt als een funky op Jackson 5 geinspireerd nummer en je hebt je antwoord. Dat Jackson 5 nummer zou trouwens best wel eens I Want You Back kunnen zijn, dat te vinden is op Speak Now World Tour Live.

CANCELLED! is één van de eerste nummers die ik aanstipte als favoriet. Het klinkt wederom alsof het afkomstig zou kunnnen zijn van Reputation, gezien de producers, die dezelfden zijn als van het gros dat album, niet gek. Het heeft voor mij een beetje een 'Look What You Made Me Do' achtige vibe. Het zou over Blake Lively gaan, iets wat ze zelf uiteraard ontkent. Detective Swifties wijzen elkaar er graag op dat Lively inderdaad het gezicht van Gucci was, maar gaan daarbij voorbij aan het feit dat de aanklacht tegen Baldoni pas werd gedaan nadat dit nummer al was opgenomen. Maar ja, wie weet wist Taylor er als goede vriendin al eerder vanaf? Het zinnetje 'we're the ones with matching scars' zou zomaar eens héél populair kunnen worden onder Swifties. Tekstueel enkele callbacks naar The Man (van Lover) met zinnetjes als 'Did you girlboss too close to the sun?' en met name 'Did you make a joke only a man could?'.

De tegenstelling in Honey, dat je het liefst hoort uitgesproken worden door je verloofde/echtgenote, je weet wel, je 'forever night stand' en niet op denigrerende wijze door mannen die duidelijk neerkijken op vrouwen drukt je meteen met de neus op de feiten. Aan de ene kant is ze blij dat ze iemand heft gevonden die haar 'honey' noemt, tegelijkertijd is er nog een lange weg te gaan wat vrouwenrechten betreft. Juist door deze boodschap denk ik dat het nummer het onder Swifties heel goed zal doen op lange termijn. Frappant is dat ze een andere vrouw 'Bitch' noemt. Dat zet de deur open voor kritiek dat ze met twee maten meet, maar dat zou ze ook zomaar expres gedaan kunnen hebben om aan te tonen dat mensen haar daar wel op aanvallen, en een man juist niet. Daarin herken ik dan weer de dubbele standaard waarin ze ook in The Man zingt. Het zinnetje 'And I cried the whole way home' doet me weer denken aan Cruel Summer (van Lover), alleen huilt ze dit keer om een andere reden. 'They were saying that skirt don't fit me' doet me dan weer denken aan wat ze zingt in You're On Your Own Kid (van Midnights): 'I hosted parties and starved my body'.

En dan zijn we alweer bij afsluiter The Life of a Showgirl, een duet met Sabrina Carpenter. Gezien de omstandigheden waaronder dit album is opgenomen denk ik dat de vocalen van Sabrina later zijn 'ingevlogen' in pro-tools en in eerste insantie zou ik gezegd hebben dat dit nummer ook net zo goed had gewerkt zonder haar. Aan de andere kant sluit ik niet uit dat het nummer is geschreven met Carpenter in haar gedachten. Waar Swift opkeek naar de (fictieve?) Kitty, zal Carpenter hebben opgekeken naar Swift. Ik denk dat ik dit nummer, naast 'Ophelia' het beste vind, en ergens vind ik het jammer dat er niet meer van dit soort nummers op het album staan (al was het maar vanwege de steel guitar, wat een major callback is naar haar Countrypop periode), dan had ze het concept volledig doorgetrokken en was het een écht conceptalbum geworden. Thematisch doet me dit denken aan I Can Do it With a Broken Heart (van TTPD), wat in zekere zin ook over de keerzijde van roem gaat. All that glitters isn't gold. De mensen die wij op het podium zien staan leven hun droom, denken we. Maar is de roem die ze heel hun leven nastreven ook echt zo zaligmakend? En heb je de kracht de cirkel te doorbreken; wanneer kom je tot de realisatie dat het beter is om te stoppen, voordat het té laat is en je niet meer kunt stoppen? Autobiografischer dan dat wordt het niet. Swift is nu groter dan ooit. Too big too fail, ze is niet meer een artiest, ze is een bedrijf, tientallen zo niet honderden mensen zijn afhankelijk van haar voor hun levensonderhoud en haar fans rekenen op haar en als het volgende album (dit album dus) niet nóg beter is als het vorige vallen mensen massaal over haar heen en is het 'voorbij'. Wanneer komt dan het punt dat je bezwijkt onder de druk daarvan en dus tegen wil en dank op het podium staat, zolang tot je instort of een parodie van jezelf wordt?

Juist met dat laatste lijkt ze ook te spelen op dit album. Ik las ergens dat de nummers op dit album een parodie van haarzelf zijn. Maar wie weet is dat wel de bedoeling. Kijken we over 10, 20 jaar terug op dit meerdere lagen bevattende meesterwerk? Een album wat het ene era afsloot en een volgend era inluidde? Of gewoon een wel OK album met een paar bangers?

Voor nu houd ik het op 4*. Om met mijn collega te spreken, die nog een veel grotere Swiftie is dan ik (maar ook gewoon 'maar' één exemplaar van dit album heeft gekocht): "voor mij is het wel echt een no-skip album". Daar sluit ik me na 25 keer luisteren (bijna non stop sinds de release, vrijdag) bij aan. Van de euforie die ik voel bij The Fate of Ophelia tot de melancholie van de afsluiter The Life of a Showgirl kan ik maar één ding concluderen: she's done it again.

Dan parafraseer ik graag nog even één van de grootste poeten van deze tijd:

"Remember this moment, remember this feeling, this is absurd. Long live all the magic she made. One day, she will be remembered."

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl
Taylor Swift was de afgelopen jaren goed voor een serie geweldige albums, maar mede door een wat ongelukkige producerskeuze doet ze op het deze week verschenen The Life Of A Showgirl wat mij betreft een flinke stap terug

Heel veel popzangeressen zouden tekenen voor een album van het niveau van The Life Of A Showgirl, maar voor Taylor Swift vind ik het wat te mager. Ik had geen hoge verwachtingen van de keuze voor het producers duo Max Martin en Shellback en die verwachtingen komen uit. The Life Of A Showgirl mist de bijzondere spanning en lading van de vorige albums en klinkt te vaak wat gewoontjes. Aan de andere kant is The Life Of A Showgirl wel een Taylor Swift album en dus een album van een bovengemiddeld goede songwriter. Dat hoor je af en toe op The Life Of A Showgirl, maar ik begin toch ook alweer snel te verlangen naar folklore, evermore, Midnights en The Tortured Poets Department.

Ik zal mezelf niet snel een Swiftie noemen, maar ik heb de afgelopen vijf jaar wel heel veel geluisterd naar de muziek van de Amerikaanse popster. Taylor Swift heeft in die vijf jaar immers heel veel of zelfs bijna onwaarschijnlijk veel mooie muziek gemaakt. Ik vind folklore (2020), evermore (2020), Midnights (2022) en The Tortured Poets Department (2024) stuk voor stuk jaarlijstjesalbums en ik heb ook met veel plezier geluisterd naar de Taylor’s Version van haar twee countrypop albums, Fearless en Speak Now, terwijl de Taylor’s Version van haar popalbums Red en 1989 me aangenaam wisten te verrassen.

Ondanks al dat moois keek ik niet met hoge verwachtingen uit naar het deze week verschenen nieuwe album van Taylor Swift. Dat heeft alles te maken met de keuze van de producers voor The Life Of A Showgirl. Ik schat de kwaliteiten van de Zweedse producers Martin Karl Sandberg (Max Martin) en Karl Johan Schuster (Shellback) absoluut hoog in, maar de twee zijn verantwoordelijk voor een popgeluid waar ik niet gek op ben. Het is het popgeluid dat was te horen op de Taylor Swift albums Red, 1989, Reputation en Lover en dat vind ik persoonlijk haar minste albums.

Taylor Swift zette wat mij betreft enorme stappen toen ze aanklopte bij Jack Antonoff en Aaron Dessner, waardoor ik de terugkeer naar Max Martin en Shellback op voorhand beschouwde als een stap terug. Ik gun Taylor Swift verder haar levensgeluk, maar was ze niet op haar best toen ze in haar songs moest uithalen naar nare exen? Nog een reden om op voorhand te twijfelen aan haar nieuwe album.

Ik heb The Life Of A Showgirl inmiddels een paar keer beluisterd en het is een album dat deels voldoet aan mijn lage verwachtingen en deze ook deels overtreft. Over de hele linie is The Life Of A Showgirl veel meer een popalbum dan de prachtige albums folklore en evermore en hiernaast een meer doorsnee popalbum dan Midnights en The Tortured Poets Department. Taylor Swift kwam zowel bij Midnights en The Tortured Poets Department razendsnel op de proppen met een speciale editie van het album met veel extra songs, maar dit keer moeten we het doen met twaalf songs net iets meer dan 40 minuten muziek.

Ik vind The Life Of A Showgirl echt in alle opzichten minder dan zijn voorgangers van de afgelopen vijf jaar, maar het is zeker geen slecht album. Taylor Swift blijft immers Taylor Swift en dus de grootste popster van het moment en een van de meest getalenteerde songwriters van het moment. The Life Of A Showgirl mist de unieke sound van Jack Antonoff en Aaron Dessner, maar Max Martin en Shellback hebben de songs van Taylor Swift gelukkig niet door de gehaktmolen van de Zweedse succesformule gehaald, waardoor het Taylor Swift songs blijven en het toch minder doorsnee pop is dan ik had verwacht.

Alle songs op The Life Of A Showgirl zijn uit duizenden herkenbare Taylor Swift songs en buiten het productionele laagje zijn het songs die in een aantal gevallen niet eens zo heel ver verwijderd zijn van de songs op Midnights en The Tortured Poets Department, al klinkt het allemaal wel wat lichtvoetiger en soms helaas ook wat nikserig en wat doorsnee. Een enkele keer slaat Taylor Swift ook de plank mis (zoals in Wood).

Ik ga The Life Of A Showgirl zeker geen slecht album noemen, maar ik weet dat Taylor Swift echt veel beter kan dan dit en ook avontuurlijkere producers verdient dan Max Martin en Shellback, hoe goed ze ook zijn als popproducers. The Life Of A Showgirl is wel wat beter dan ik had verwacht, maar het mag wat mij betreft niet in de schaduw staan van zijn geweldige voorgangers. Ik ga dit album snel weer vergeten. Erwin Zijleman

Ik durf het nog wel breder te trekken: waarom zou je je überhaupt druk maken en al dan niet wakker liggen over reviews ? Wat geeft die mensen überhaupt het mandaat om een album op te hemelen dan wel finaal af te kraken ? Spelen ze zelf een instrument, schrijven ze muziek of produceren ze platen ?

Ik snap werkelijk waar niet dat mensen zich druk maken over wat 1 of andere medewerker van een krant of tijdschrift over een plaat loopt te vinden. Het zou voor mij persoonlijk echt niks uitmaken. Als het me interessant lijkt, dan ga ik het wel beluisteren. Heb ik geen recensies voor nodig in mijn muzikale leven.

Waarschijnlijk word ik nu uit de Swift-maffia gegooid en krijg ik diezelfde Swift-maffia nu achter me aan, maar dit is toch wel de eerste van Taytay sinds Speak Now (en vooruit, Speak Now (Taylor's Version)) die ik niet minstens vier sterren geef. Die 3,5e ster is The Life of a Showgirl meer dan waard, al is het maar omdat-ie nog het meest een glitterversie is van evermore, mijn op twee na favoriete Swift-album. Haar hooks en melodieën zijn altijd nog veel, veel beter dan jouw favoriete indie-plaat die veel cooler is dan de hare. Maar het zijn deze keer vooral de teksten die me verhoeden om naar boven af te ronden, plus nog wat andere, misschien niet geheel muzikale redenen.

Met zo’n albumtitel en behoorlijk consequente visuele identiteit eromheen, verwacht je een conceptalbum en dat valt toch tegen. Het wat moeizame titelnummer heeft op zich een interessante tekst waarin Swift op een gegeven moment alle belangstelling heeft gekregen – en nog veel meer – dan waar ze als kind van droomde, maar de boodschap dat dat glamoureuze leven ook niet alles is, die komt niet goed aan. Want wat zijn de problemen? Swift wil een burgerlijk leven (waarom lukt dat niet?), Scooter Braun is een eikel (ook al heeft ze haar masters inmiddels terug), en iemand vindt haar een saaie Barbie.

Om met die laatste te beginnen: ‘Actually Romantic’ wordt vaak gezien als een diss-track aan het adres van Charli xcx, maar ik geloof dat dat niet helemaal het geval is. Het liedje past eerder in de reeks wat verongelijkte Swift-nummers waarin ze met een specifieke persoon lijkt af te rekenen die haar op de een of andere manier heeft gekrenkt, maar waarin het veel meer gaat om haar reputatie in bredere zin. The Life of a Showgirl laat wat dat betreft te vaak een Taylor Swift aan het woord die bepaald niet mijn favoriet is: de meta-Taylor-Swift die graag zingt over hoe het is om Taylor Swift te zijn. De tekst lijkt grappig te zijn bedoeld, maar wil maar niet echt grappig worden. Jammer, want het is verder een erg fijn nummer: alsof Olivia Rodrigo een mash-up heeft gemaakt van ‘Where Is My Mind?’ en ‘Say It Ain’t So’.

Over Rodrigo gesproken: herinneren jullie je de royalties-kwestie rondom ‘Deja Vu’ nog, lieve kijkbuiskinders? Omdat Rodrigo een stukje schreeuwt op dat nummer, moest ze Swift als coauteur opvoeren, omdat die een stukje schreeuwt op ‘Cruel Summer’. Als het inderdaad Swift zelf is geweest die hier achteraan heeft gezeten (wat ik wel vermoed), dan is dat een heel kinderachtige zet geweest. Dan had ze bovendien ook Lady Gaga en Rob Fusan als coauteur mogen opvoeren van ‘The Fate of Ophelia’, want daar zit onmiskenbaar een stukje ‘Paparazzi’ in (hoi, meta-Swift).

Liedjesschrijfcollectief The Corporation verdient ook een zak geld voor het schaamteloze jatten van ‘I Want You Back’ voor het kinderachtige ‘Wood’, misschien wel Swifts slechtste nummer sinds ‘Better Than Revenge’. Nu ben ik niet iemand die begint te schuimbekken omdat hij erachter komt dat Taylor Swift seks had (wie had dat gedacht, dat Taylor Swift seks heeft?), maar de tekst is wel heel puberaal – zeker op dit punt in haar carrière.

Wat dat betreft is het echt niet slim dat Swift in elk geval de indruk wekt dat ze Charli xcx op de korrel neemt. Haar ‘Sympathy is a Knife’ is geen Swift-diss (oké, mogelijk een beetje), maar vooral een nummer over haar eigen onzekerheden. Charli xcx durft daar de confrontatie mee aan te gaan, net zoals heel brat een fantastische botsing is tussen hedonistische dance-pop en problemen met geestelijke gezondheid. Swift zal ook heus weleens onzeker zijn, maar ze werkt eromheen. Ze gedraag zich als Cady Heron die zich inmiddels als Regina George gedraagt. (Ik drop verwijzingen voor de fijnproevers.) brat was vaak stiekem veel volwassener dan Charli xcx het liet overkomen en dat maakte dat album zo goed. The Life of a Showgirl daarentegen is veel minder volwassen dan Swift probeert uit te stralen. Het kost haar een hele halve ster.

It's me, hi! Tijd voor een bericht bij dit veelbesproken album.

Van origine ben ik een Taylor Swift hater maar ergens in 2023 ben ik op het verkeerde pad beland en inmiddels heb ik alle albums in huis, Taylor's Versions incluis. Put narcotics into all of my songs indeed (uit 'Who's Afraid of Little Old Me').

Ik was niet zo enthousiast als menig over de terugkeer van Max Martin, want haar beste albums zijn wat mij betreft haar laatste werken met Jack Antonoff en Aaron Dressner, maar over een grandioze popterugkeer had ik stiekem wel natte dromen. Een artieste die al bijna 20 jaar in het vak zit, en inmiddels op haar 12e album zit, die het commerciële hoogtepunt nog niet heeft bereikt (al zal dat nu echt wel, maar dat dacht ik ook bij 'The Tortured Poets Department'). En ja, dan wil ook ik het instinctief gaan vergelijken met andere artiesten en waar die zaten na 20 jaar of na 12 albums. Maar al het vergelijkingsmateriaal kan eigenlijk de deur uit want een carrière zoals die van Taylor Swift hebben wij nog nooit gezien. Na 'Lover' leek haar commerciële piek wel over maar ergens daarna is het weer omgeslagen en gaat het telkens weer alle verwachtingen te boven. Een deel zal wel te maken hebben met de vergroting van haar publiek met het winnen van de harten van 'echte' muziekliefhebbers met 'folklore', een groot deel met de Taylor's Versions waarin ze oude muziek een nieuw leven gaf (precies nadat ze de interesse had gewekt van een alternatief publiek, goede timing), en een kleiner deel met het succes van 'Anti-Hero', op dat moment haar grootste hit in jaren.

Nu dus haar kortverwachte 12e album, en eerlijk: hij valt tegen. Een week na release durf ik al te zeggen dat ik dit voorlopig de minste van al haar albums vind. Als ik geen fan was - of als ik nog een hater was - dan had ik dit album 1 luisterbeurt gegeven en daarna nooit meer naar omgekeken. Nu heb ik het album als fan veel gedraaid en de nummers groeien wel, maar sommige artistieke keuzes blijven opvallen. Haar schrijven was op haar vorige album 'The Tortured Poets Department' enorm sterk, en ik denk zelfs haar beste werk van haar carrière, maar op dit album is het juist een zwaktebod. Ik vind het expliciete taalgebruik ook niet passen bij de nummers (bijv. het gebruik van 'bitch' en 'bad bitch' in de refreinen van 'Honey' en 'Eldest Daughter'). Sowieso is het rijmen van 'bad bitch' met 'savage' de nieuwe put your hands in the air, wave 'em around like you just don't care. Afgezaagd. Beneden haar gebruikelijke niveau. En in het refrein nog wel. Ook 'Wood' had subtieler gemoeten. Ik denk dat dit de eerste keer is dat ik liever de clean versies van nummers hoor (behalve 'Started from the Bottom' van Drake omdat ik dat gat in het refrein zo leuk vind). Los van het taalgebruik zijn deze nummers sowieso geen hoogvliegers. 'Wood' had er wat mij betreft baat bij gehad als het een bridge had.

Maar er staan ook zeker wel leuke nummers op. Het eerste nummer 'The Fate of Ophelia' is echt een geslaagd popnummer. Ik ben benieuwd of dit daadwerkelijk een hit wordt als de hype van de eerste paar weken is verdwenen. 'Elizabeth Taylor' en 'Opalite' zijn leuk, al zijn ze ook niet meer dan dat. 'Father Figure' en 'CANCELLED!' vind ik allebei erg geslaagd. Deze nummers vind ik qua tekst ook het meest interessant. 'CANCELLED!' klinkt als een 'Reputation' Vault track en kan zich wat mij betreft ook meten met de beste nummers van dat album.

'Ruin the Friendship' en Wi$h Li$t zijn prima nummers maar zullen nooit favorieten worden van mij. 'The Life of a Showgirl' is denk ik mijn minst favoriete nummer van het album. Dit klinkt meer als een nummer van Sabrina Carpenter dan Taylor Swift. En dat kan goed uitpakken, maar hier is dat helaas niet het geval.

Over het geheel is dit een oké maar vooral inessentieel album van Taylor. Zoals gezegd staat hij bij mij onderaan de ranglijst. Ik ben niet de enige want online is ook grotendeels de perceptie dat het tegenvalt. De hype die ze met dit album had gecreëerd wordt niet waargemaakt. Het album zal met name herinnerd worden vanwege de verkochte aantallen, en dat is prima. Taylor Swift laat zich altijd enorm inspireren door haar omgeving en wat zij meemaakt. Op dit moment heeft zij het perfecte leven en ik wens haar dit ook toe. Ik hoop alleen dat dit album geen voorbode is van dat hoe dat perfecte leven zich blijft vertalen tot inspiratie voor haar muziek.

Als je naar dit album gaat luisteren zonder dat je verwacht dat het zal klinken als 1989, is het best een prima album. Ophelia, Opalite, Father Figure en CANCELLED! zijn leuke popliedjes.
Een heel album in de stijl van Ophelia zou echt geweldig zijn geweest. Echt een sterk nummer is dat.

Na Reputation in 2017 werd Taylor Swift zo’n beetje opgegeven door het grote publiek. Men was van mening dat ze over haar hoogtepunt heen was. In 2019 dropte ze toch weer een album dat beter werd gewaardeerd, maar pas vanaf 2020 werd ze echt huge en schaarde zich een massa jonge fans achter Taylor. Katy Perry -een vergelijkbare artiest die vroeg gepiekt heeft-, kan hier helaas alleen maar van dromen. Dat Taylor nu een album uitbrengt dat wat minder wordt gewaardeerd, zegt niets. Net als Mariah Carey en Madonna in 2005, heeft Taylor bewezen dat ze ineens weer ‘helemaal terug’ kan zijn.

Of er zijn gewoon meer boomers dan millenials. [/quote]

Ik kijk niet zo vaak meer op MM (gebrek aan interessante muziek, my bad), maar wat een mooie post!! Ook omdat je mij naar voren brengt, maar vooral door de kern te raken van fora en alle internet BS.

Iedere muziekliefhebber zou respect moeten hebben voor Swift. Of je er nou van houdt of niet. Ze doet zoveel zelf dat artiesten als Beyoncé en Adèle niet eens in haar schaduw mogen staan.

Verontwaardiging op dit forum is vaak hypocriet; meten met twee maten. Swift is een fenomeen en kan in deze tijd dezelfde status toegedicht worden als de Stones en de Beatles in hun tijd. En ik ben allesbehalve fan van haar.

Ik ben altijd voorzichtig met het direct beoordelen van een Taylor Swift album. Maar eigenlijk geldt dat voor ieder album. Een album moet bij mij altijd wat tijd krijgen om te rijpen en ik vind het prettig om ten minste een keer of vijf de tijd te hebben gehad om een album aandachtig te luisteren. Dat punt heb ik nu bereikt met The Life of Showgirl.

Back to basic: wat gebeurt er als je grote stukken productie weg laat en een akoestische gitaar het dominante instrument laat zijn in de meeste nummers met enkel de zang als tegenhang. Dan krijg je nummers die wat minder hitgevoelig zijn, maar wel puur in zijn eenvoud. Dat lijkt de gedachte die Swift moet hebben gehad toen ze Martin en Shellback aan het werk zette om de sound van deze plaat neer te zetten. En daar zijn de heren best aardig in geslaagd. Revolutionair wordt het daardoor niet, maar wel een prima popplaat waarbij de focus met name ligt op de teksten en niet op de beats of de productie.

Niet alleen de sound is simpeler, Taylor lijkt ook in haar diepste te verlangen naar een simpeler leven. In Wi$h Li$t wordt dit zelfs heel expliciet gemaakt: geef mij gewoon een huisje achteraf, een paar kinderen en laat me alsjeblieft even met rust. Ik kan me voorstellen dat je na tig shows van gemiddeld 3,5 uur over de hele wereld wel even klaar bent met in de spotlights staan. Aan mijn lijf geen polonaise voorlopig.

Het gebrek aan productie van de eerste elf nummers, maakt dat The Life of Showgirl nog harder binnenkomt. Dit is het eerste nummer waar de registers echt opengaan en dat heeft een opliftend effect. Ook het inmixen van een afsluitend sample van The Era's Tour is slim gedaan. Hierdoor wordt er een punt gezet achter dit deel van haar carriere en het is haar gegund.

Het zou mij niets verbazen als het een paar jaar duurt voordat we muzikaal weer wat gaan horen van Swift. De reworks van de eerste plaat en reputation schijnen al klaar te liggen op de plank om de fans zoet te houden zodat Taylor zich met haar Red Wood kan terugtrekken. Dit is een gepast afscheidscadeau voor nu.