ROSALÍA - LUX (2025)

Ze is hemels, las ik net.

Ik heb het album een tweetal keer vluchtig geluisterd tijdens het sporten. En zelfs op matige AirPods klinkt het al behoorlijk indrukwekkend allemaal. Dit weekend staat in het teken van veel Rosalia luisteren ( op een goede koptelefoon ) Ik ben heel benieuwd hoe het uiteindelijk allemaal valt!

Quasi intellectuele muziek, net zoals Jacques Brel etc. Klinkt voor geen ene meter, maar zolang je er wat literatuur teksten van grote schrijvers en filosofen doorheen mixed wordt het al gauw gezien als een meesterwerk. Ik geef mijn portie aan fikkie.

Sorry maar ik word altijd een beetje moe van dit soort korte berichten die vooral veel reacties uitlokken, maar meer omdat ze vragen oproepen bij de stelligheid van wat er gezegd wordt, dan dat ze een onderbouwde mening geven.
Je mag natuurlijk vinden wat je wilt, maar wat argumenten zou fijn zijn.

Want wanneer is muziek intellectueel voor jou dan, als het iets verder gaat dan een vierkwartsmaat? Mag een artiest alsjeblieft een beetje ambitieus zijn, een kunstwerk willen maken dat wat afwijkt van de gevestigde paden die je kent, of moet altijd alles in hapklare brokken worden aangeleverd? Je vergelijking met Brel gaat ook niet echt op. Rosalia zingt namelijk flamenco, fado en mixt dit met hedendaagse pop muziek, en allerlei andere stijlen. Maar chansons, die hoor ik niet terug op dit album. En de teksten? Ja er zijn referenties naar filosofen, maar ook hele krachtige eigen gedachten en kwetsbaarheden die Rosalia ons toe zingt.
Nogmaals; je mag vinden wat je wilt, en het kan zeker je cup of thea niet zijn. Maar nu lijkt het erop dat je dit album op de homepage zag, het een vlugge luisterbeurt gaf en meteen in de pen klom, zonder het echt tijd of een kans te geven. En dat mag, maar ik vind het dus wel wat makkelijk scoren.

Klinkt alsof iemand beetje keet wil schoppen

Ik hoor wel chanson, zeker in Mio Cristo. Niet letterlijk maar de frasering en emotionele intonatie doen me denken aan Piaf of Aznavour, lang aangehouden noten, subtiele vibrato, melodie is ook zo "zwevend", stapsgewijs, minder dat dansende van Flamenco of reggaeton, zeker in dat nummer is de begeleiding spaarzamer, stilte en luidere passages. Snap je? Maar Brel, no way. Brel is fantastisch goed btw, maar heel anders.

Dat is ook wel een beetje EvenFlow's handelsmerk op deze site.

Dat zegt ie toch. Hij heeft ze inmiddels aan z'n hond gevoerd.

Niet alleen dat, bovendien nog de aquatische intellueel willen uithangen. Mijn kat(ten) - had ik die nog - zouden er wel garen bij kunnen spinnen.

Tis in ieder geval weer 'ns een ander kopje thee dan die blonde mokkels uit de US serveren, veelal tegen fikse betaling, en ook anders dan die misthoorn-sound van Flo uit de UK. En verandering van spijs doet eten, nietwaar

Ambitieus album, geen evidente kost maar o zo mooi. Geen spoor van de nummers Focu Ranni, Jeanne en Novia Robot op Spotify?

Dit kan kloppen. De cd en het vinyl hebben drie extra nummers die niet op de streamingsdiensten beschikbaar zijn. Heel goed wel, meestal is het tegenwoordig andersom en vangen de verzamelaars van CD's en LP's bot. Ze betalen meer, en er missen (bonus) nummers die wel op de streamingsdiensten staan. Tof dat je nu als luisteraar wordt aangemoedigd om een fysiek exemplaar te kopen, zodat je het hele album kunt luisteren.

Morgen naar de winkel!

Absolute instant classic.

Het begint allemaal met Reliquia; veel locaties, veel indrukken ("Y en la ciudad de Cristal fue que me trasquilé; Pero el pelo vuelve a crecer, la pureza también“). Via Divinize (haar ruggengraat als rozenkrans), met geratel en gekraak, begin je te beseffen dat ze op zoek is naar die goddelijkheid, maar dat ze niets is (Ego sum nihil, ego sum lux mundi). De invloed van Bjork in Porcelana (Medulla komt in me op) is voelbaar, ze draait in cirkels rond op zoek naar die ongrijpbare goddelijkheid. Door middel van Italiaanse kerkliederen waarin ze die ongrijpbare liefde probeert te vinden (C'è sempre qualcosa di te che ancora non so), zoekt ze tevergeefs naar goddelijke interventie in de clubs van Berlijn, waar ze alleen maar zinloos en eindeloos wordt geneukt door een terrorista emocional. Ze ziet de lichtheid, de grap in haar overdreven Bijbelse zoektocht, wordt strijdlustig in El Madruga (Para desquitarme yo tengo derecho), probeert obsessie in Dios es un Stalker (Non me gusta intervir divinamentе; Pero hoxe vou acosar ó meu nеniño; Para poderlo namorar), maar hij zit al vast in haar halsslagader (persoonlijke favoriet La Yugular). Ze smeekt hem om haar te vertellen dat hij haar nog steeds herinnert in Memoria, voordat ze iedereen vraagt om magnolia's op haar graf te gooien. Ze vond God eindelijk halverwege (tussen hemel en aarde (Deus descende e eu ascendo; Encontrámonos a medio camiño); eindelijk die divine intervention...

Onze Catalaanse engel is opgestaan..

Juist die zangstijl is typisch Spaans. Luister eens naar copla/flamenco legendes zoals Lola Flores of Concha Piquer.

Van de sokken geblazen; drie vier keer achter elkaar beluisterd.
Fascinerende mix van genres en wat een stem.
Was al veelbelovend vanaf eerste (flamenco)album.
Dit is een (voorlopig ?) hoogtepunt.

Ik hoorde zojuist (en dat was voor het eerst) Berghain op nota bene NPO Radio 1. Totaal onverwacht dat er zoiets gedraaid werd op die zender, en aangezien ik totaal niet wist wat ik hoorde (alhoewel, Bjork herkende ik wel) dacht ik: Radio 1, wat is dít? Maar er werd zowaar een nieuwsitem aan gewijd (met de NRC-recensent). Na deze eerste kennismaking met iets van het nieuwe album ben ik nieuwsgierig genoeg geworden om het hele album binnenkort eens te beluisteren.

Ja, ik hoorde Berghain toevallig ook voorbijkomen op de radio. Nog een paar keer teruggeluisterd op YT, want ik begreep de superlatieven van de recensent niet helemaal. OK, apart is het natuurlijk wel, maar het algemene enthousiasme over dit nummer deel ik voorlopig niet. Veel te luidruchtig, om te beginnen, en als compositie niet geslaagd. Maar ik ga nu eerst de rest album beluisteren, wie weet...?

Precies de reactie die je verwacht van iemand die zichzelf naar een Pearl Jam-nummer heeft vernoemd, maar dat terzijde. Is Oasis niet een leuke band voor jou?

Wacht even.

Even Flow is een ijzersterk nummer van de toen geweldige band Pearl Jam.

Oasis speelt momenteel misschien wel de beste tour van deze eeuw, ik was erbij.

En ik vind dit Lux een heel fraai en origineel album.

Even Flow, Oasis en Lux kunnen prima samen. Alle drie van topniveau. Binnenkort alle drie in huis.

oei ik heb duidelijk een pijnlijke snaar geraakt bij diverse figuren. Maakt niet uit hoor. Smaken verschillen, veel plezier

Dit album kwam zo vaak voorbij in het Wat Draai Je Nu topic dat ik nieuwsgierig werd. Wat een mooi album zeg, geweldig hoe ze allerlei stijlen tot één geheel weet te smeden. Dank aan swoon voor het verhelderen van de teksten:)

Volgens mij haalt men hier vooral de schouders op over je post.

Net alsof er nu nog een magazine is die Rosalia 2 of 3 sterren durft te geven.
Ze maakt super goede muziek, maar het is al jaren de standaard om alles richting de 5 sterren te schrijven.
Ik kon vorige week al invullen dat het album overal de volle score zou krijgen.

ook wel een aanzet voor een hype, het hangt in de lucht

niemand wil graag uit de toon vallen, de hang naar succes is aanstekelijk, en rosalía maakt indruk omdat het ook wat ongewoon is, en sommige bladen willen wel wat meedrijven op succes, een vijfsterren recensie is aantrekkelijker dan zuinige en kritische recensies,, het valt me bijv. op hoe vaak ‘the guardian’ de volle 10 geeft of 5 sterren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: ROSALÍA - LUX - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: ROSALÍA - LUX
De Spaanse muzikante ROSALÍA slaat op haar nieuwe album LUX totaal andere wegen in dan op de vorige albums, maar maakt nog altijd diepe indruk met haar muziek, stem en songs, die ook dit keer volkomen uniek klinken

De critici waren er gisteren heel snel uit en probeerden elkaar te overtreffen met superlatieven. Daar valt niet zo veel op af te dingen, want LUX is een adembenemend mooi album. Het is ook een bijzonder album, dat je wel even op je in moet laten werken. Het is een album dat flink afstand neemt van de elektronische popmuziek die op haar vorige twee albums was te horen. Dankzij impulsen van de London Symphony Orchestra neemt ROSALÍA de afslag richting klassieke muziek, met hier en daar invloeden uit de flamenco, precies de twee richtingen waarin ze ooit afstudeerde. Het is bij vlagen behoorlijk heftig en af en toe pompeus en pretentieus, maar wat is het ook indrukwekkend mooi. De verwachtingen waren hooggespannen, maar ROSALÍA overtreft ze met speels gemak.

Gisteren verscheen LUX, het vierde album van ROSALÍA, de naam waaronder de Spaanse muzikante Rosalía Vila Tobella inmiddels een aantal jaren muziek maakt. De vorige twee albums van ROSALÍA , El Mal Querer uit 2018 en MOTOMAMI uit 2022 konden rekenen op zeer lovende recensies, maar wat gisteren gebeurde na de release van LUX heb ik niet vaak gezien.

Het nieuwe album van ROSALÍA werd binnen enkele uren bedolven onder de 5-sterren recensies, waarin het aantal superlatieven steeds verder toenam. LUX is al meerdere malen uitgeroepen tot album van het jaar en dat enkele uren na de release. Het lijkt een hype van ongekende proporties, maar LUX is echt een sensationeel goed album.

ROSALÍA debuteerde in 2017 met het album Los Ángeles, waarop ze vooral Spaanse flamenco maakte. Op de twee albums die volgden schoof ze op richting popmuziek, al was het wel popmuziek die bol stond van de bijzondere invloeden. LUX is een totaal ander album dan El Mal Querer en MOTOMAMI en de vraag of het nog wel een popalbum is lijkt me een legitieme vraag.

Na de songs op het album meerdere keren te hebben beluisterd beantwoord ik de vraag of LUX een popalbum is met ja, maar het is wel een popalbum dat totaal anders klinkt dan alle andere popalbums die je de afgelopen jaren hebt gehoord. Dat zit hem in eerste instantie in de muziek op het album, waarvoor ROSALÍA onder andere een beroep deed op de London Symphony Orchestra.

Zeker wanneer het orkest uitpakt met heel veel strijkers schuift LUX op richting bij vlagen behoorlijk bombastische klassieke muziek, maar de Spaanse muzikante grijpt ook terug op de flamenco muziek waarmee ze opgroeide. Het betekent niet dat ROSALÍA de popmuziek volledig achter zich heeft gelaten, want in een aantal songs hoor je ook duidelijke ingrediënten waarmee LUX weer wat dichter tegen de vorige twee albums kruipt, tot de strijkers toch weer losbarsten. \

Op LUX kruipt de Spaanse muzikante in de huid van een aantal vrouwen die een belangrijke rol speelden in de wereldgeschiedenis en dit doet ze in veertien talen, wat het bijzondere karakter van LUX nog wat verder versterkt. Zeker bij eerste beluistering is LUX een fascinerende maar ook wat overweldigende luistertrip van 15 (streaming media) of zelfs 18 (cd en LP) tracks.

In muzikaal opzicht word je heen en weer geslingerd tussen klassieke muziek, Spaanse flamenco of toch weer pop en ook de stem van ROSALÍA schiet alle kanten op. Van fraai ingetogen tot verleidelijk zwoel tot imponerende orkaankracht. De Spaanse muzikante redde het ooit niet in een Spaanse talentenjacht omdat ze vals zong, maar op LUX is haar zang bijzonder mooi.

Het is razendknap hoe LUX in een paar noten kan schakelen van klassieke muziek naar Flamenco of pop en weer terug. Er gebeurt op het nieuwe album van ROSALÍA zoveel dat het je bijna continu duizelt en hoewel de Spaanse muzikante op haar nieuwe album heel vaak buiten mijn muzikale comfort zone kleurt kan ik alleen maar ademloos luisteren naar het bijzondere LUX.

Dat lukte ROSALÍA overigens ook al met haar vorige twee albums, die ik heel hoog heb zitten, maar ik vind LUX nog wat indrukwekkender. Of het nieuwe album van ROSALÍA inderdaad het album van 2025 gaat worden zal de tijd leren, maar dat het een van de meest bijzondere albums van het moment is, is voor mij zeker. Erwin Zijleman

Het kan natuurlijk ook gewoon een heel goed album zijn

Na enkele luisterbeurten met koptelefoon verhoog ik naar 5 sterren, fenomenaal gewoon. De hype meer dan terecht.

Ik stond vanochtend vroeg meteen in de platenwinkel, waar, hoe kom het ook anders Rosalía hard over de speakers schalde. Meteen het vinyl gekocht en thuis opgezet. Het kost wat maar dan heb je ook wat. Het karton van het artwork heeft een soort reliëf, en het album is geperst op 2 plakken transparant vinyl. De teksten zijn gedrukt op de poster ( in de vorm van een kruis ) en voorzien van Engelse vertaling bij elke track.

Het album staat hier al de hele ochtend op en ik heb al een paar keer kippenvel gehad, lang geleden dat een plaat mij zó overdonderde.
Er zit echt iets emotioneels in haar muziek, dat hoorde ik al op haar vorige album, maar pas nu komt haar talent volledig tot wasdom.
Misschien is die vijf sterren regen dus wel gewoon terecht. Sommige albums weten dat voor elkaar te krijgen, dat vrijwel alle neuzen van de critici dezelfde kant op staan. Ook wel mooi toch. Echt een album dat verbind in tijdens dat de wereld een puinhoop is. En die verbinding, dat was ook precies haar bedoeling.

Het wonderschone en oh zo mooi gezongen Italiaanse Mio Cristo Piange Diamanti, gevolgd door het indrukwekkende Berghain is werkelijk waar briljante muziek.