ROSALÍA - LUX (2025)

Absolute instant classic.

Het begint allemaal met Reliquia; veel locaties, veel indrukken ("Y en la ciudad de Cristal fue que me trasquilé; Pero el pelo vuelve a crecer, la pureza también“). Via Divinize (haar ruggengraat als rozenkrans), met geratel en gekraak, begin je te beseffen dat ze op zoek is naar die goddelijkheid, maar dat ze niets is (Ego sum nihil, ego sum lux mundi). De invloed van Bjork in Porcelana (Medulla komt in me op) is voelbaar, ze draait in cirkels rond op zoek naar die ongrijpbare goddelijkheid. Door middel van Italiaanse kerkliederen waarin ze die ongrijpbare liefde probeert te vinden (C'è sempre qualcosa di te che ancora non so), zoekt ze tevergeefs naar goddelijke interventie in de clubs van Berlijn, waar ze alleen maar zinloos en eindeloos wordt geneukt door een terrorista emocional. Ze ziet de lichtheid, de grap in haar overdreven Bijbelse zoektocht, wordt strijdlustig in El Madruga (Para desquitarme yo tengo derecho), probeert obsessie in Dios es un Stalker (Non me gusta intervir divinamentе; Pero hoxe vou acosar ó meu nеniño; Para poderlo namorar), maar hij zit al vast in haar halsslagader (persoonlijke favoriet La Yugular). Ze smeekt hem om haar te vertellen dat hij haar nog steeds herinnert in Memoria, voordat ze iedereen vraagt om magnolia's op haar graf te gooien. Ze vond God eindelijk halverwege (tussen hemel en aarde (Deus descende e eu ascendo; Encontrámonos a medio camiño); eindelijk die divine intervention...

Onze Catalaanse engel is opgestaan..

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: ROSALÍA - LUX - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: ROSALÍA - LUX
De Spaanse muzikante ROSALÍA slaat op haar nieuwe album LUX totaal andere wegen in dan op de vorige albums, maar maakt nog altijd diepe indruk met haar muziek, stem en songs, die ook dit keer volkomen uniek klinken

De critici waren er gisteren heel snel uit en probeerden elkaar te overtreffen met superlatieven. Daar valt niet zo veel op af te dingen, want LUX is een adembenemend mooi album. Het is ook een bijzonder album, dat je wel even op je in moet laten werken. Het is een album dat flink afstand neemt van de elektronische popmuziek die op haar vorige twee albums was te horen. Dankzij impulsen van de London Symphony Orchestra neemt ROSALÍA de afslag richting klassieke muziek, met hier en daar invloeden uit de flamenco, precies de twee richtingen waarin ze ooit afstudeerde. Het is bij vlagen behoorlijk heftig en af en toe pompeus en pretentieus, maar wat is het ook indrukwekkend mooi. De verwachtingen waren hooggespannen, maar ROSALÍA overtreft ze met speels gemak.

Gisteren verscheen LUX, het vierde album van ROSALÍA, de naam waaronder de Spaanse muzikante Rosalía Vila Tobella inmiddels een aantal jaren muziek maakt. De vorige twee albums van ROSALÍA , El Mal Querer uit 2018 en MOTOMAMI uit 2022 konden rekenen op zeer lovende recensies, maar wat gisteren gebeurde na de release van LUX heb ik niet vaak gezien.

Het nieuwe album van ROSALÍA werd binnen enkele uren bedolven onder de 5-sterren recensies, waarin het aantal superlatieven steeds verder toenam. LUX is al meerdere malen uitgeroepen tot album van het jaar en dat enkele uren na de release. Het lijkt een hype van ongekende proporties, maar LUX is echt een sensationeel goed album.

ROSALÍA debuteerde in 2017 met het album Los Ángeles, waarop ze vooral Spaanse flamenco maakte. Op de twee albums die volgden schoof ze op richting popmuziek, al was het wel popmuziek die bol stond van de bijzondere invloeden. LUX is een totaal ander album dan El Mal Querer en MOTOMAMI en de vraag of het nog wel een popalbum is lijkt me een legitieme vraag.

Na de songs op het album meerdere keren te hebben beluisterd beantwoord ik de vraag of LUX een popalbum is met ja, maar het is wel een popalbum dat totaal anders klinkt dan alle andere popalbums die je de afgelopen jaren hebt gehoord. Dat zit hem in eerste instantie in de muziek op het album, waarvoor ROSALÍA onder andere een beroep deed op de London Symphony Orchestra.

Zeker wanneer het orkest uitpakt met heel veel strijkers schuift LUX op richting bij vlagen behoorlijk bombastische klassieke muziek, maar de Spaanse muzikante grijpt ook terug op de flamenco muziek waarmee ze opgroeide. Het betekent niet dat ROSALÍA de popmuziek volledig achter zich heeft gelaten, want in een aantal songs hoor je ook duidelijke ingrediënten waarmee LUX weer wat dichter tegen de vorige twee albums kruipt, tot de strijkers toch weer losbarsten. \

Op LUX kruipt de Spaanse muzikante in de huid van een aantal vrouwen die een belangrijke rol speelden in de wereldgeschiedenis en dit doet ze in veertien talen, wat het bijzondere karakter van LUX nog wat verder versterkt. Zeker bij eerste beluistering is LUX een fascinerende maar ook wat overweldigende luistertrip van 15 (streaming media) of zelfs 18 (cd en LP) tracks.

In muzikaal opzicht word je heen en weer geslingerd tussen klassieke muziek, Spaanse flamenco of toch weer pop en ook de stem van ROSALÍA schiet alle kanten op. Van fraai ingetogen tot verleidelijk zwoel tot imponerende orkaankracht. De Spaanse muzikante redde het ooit niet in een Spaanse talentenjacht omdat ze vals zong, maar op LUX is haar zang bijzonder mooi.

Het is razendknap hoe LUX in een paar noten kan schakelen van klassieke muziek naar Flamenco of pop en weer terug. Er gebeurt op het nieuwe album van ROSALÍA zoveel dat het je bijna continu duizelt en hoewel de Spaanse muzikante op haar nieuwe album heel vaak buiten mijn muzikale comfort zone kleurt kan ik alleen maar ademloos luisteren naar het bijzondere LUX.

Dat lukte ROSALÍA overigens ook al met haar vorige twee albums, die ik heel hoog heb zitten, maar ik vind LUX nog wat indrukwekkender. Of het nieuwe album van ROSALÍA inderdaad het album van 2025 gaat worden zal de tijd leren, maar dat het een van de meest bijzondere albums van het moment is, is voor mij zeker. Erwin Zijleman

Je draait Lux flink wat keren achter elkaar en het overdondert.

En dan gebeurt het.... je besluit er nu eens echt heel goed voor te gaan zitten maar dan met een koptelefoon op om vervolgens de zeldzame muzikale bliksemschicht te ervaren die je eens in de zoveel tijd raakt. Het moment was daar. Waar Lux me al wist te pakken, wist het nu ook te raken. De omslag was er.

En met die omslag was er sprake van de ultieme magie die Lux voor mij is.

Voorheen had ik niet zoveel met Rosalía en ik moet dan ook bekennen dat ik vooraf totaal niet met deze release bezig was, laat staan dat ik in de gaten had dat het iets bijzonders zou moeten gaan worden. Compleet gemist. En dat maakt deze release extra leuk voor mij.

En bijzonder is het: bijna alle platenzaken melden al dat het album niet meer leverbaar is en dat we moeten wachten tot eind november voor nieuwe persingen. Dan is er dus iets gaande, zoals het zich ook al uitte in de talloze recensies die dit album als soort wereldwonder wisten te bewieroken.
Of dat terecht is zal altijd persoonlijke smaak zijn. Ik ben nog steeds van mening dat dat iets te veel van het goede is. Fado en flamenco in een modern sausje met juist het bombastische karakter als meest opvallende kenmerk inclusief wat moderne gekkigheidjes. Ja, dat ligt er soms net wat te dik bovenop. Alsof het móét opvallen, terwijl het dat eigenlijk uit zichzelf zou moeten doen. Meer hoofd dan hart.

Maar waar het bij mij de eerste draaibeurten vooral hoofd was is het dus ook hart geworden. Nu hou ik sowieso wel van orkestrale bombast, dus dat zat al wel goed. Maar Lux had net dat zetje nodig om de totale euforie bij mij te bewerkstelligen. Is het meedoen aan de hype? Nee, want dat zou genoeg reden zijn voor mij om het links te laten liggen, dat is dan wel de snob in mij. Het is juist de hype die me de weg wees naar dit album en ik ben blij de sprong gewaagd te hebben in navolging van alle enthousiasme overal.

Want wat is dit een schitterend album. Hypnotiserend, bezwerend en vooral bloedmooi. Een album waar nog veel emoties bij zullen komen verwacht ik. Op alle vlakken: bewonderend, emotioneel, waarderend.
Hier zitten zulke mooie momenten tussen waardoor ik ook niet echt een favoriet nummer kan aanwijzen. Lux is namelijk een vijftig minuten durende trip die je in z'n geheel moet ondergaan.

Of je verzuipt erin en constateert dat het je ding niet is of je verdwaalt in de pracht ervan en constateert dat dit een klassieker in wording is. Nu al? Ja, nu al! Voor mij wel.....

FKA Twigs is ook het eerste wat in me opkomt. Vooral de eerste vier nummers geven me daarom een lach op m'n gezicht. Geweldige mix van instrumenten (sound effects) en zang. Vanaf track vijf voelt alles als een brij aan en steekt er geen enkele song meer bovenuit. Erg jammer want het album begint zo lekker. Dat Rosalia er veel werk in heeft gestoken en van dit album een kunstwerkje heeft gemaakt, geloof ik direct!

Bij het zien van de albumcover een paar weken geleden dacht ik meteen: ''Hoes naar mijn hart.'' Gevangen doch voldaan in klassiek maagdelijk wit. Een stijlvolle en hoffelijke hoes die de zuivere schoonheid van het leven vangt. ROSALÍA'S lange rebelse zwarte golvende haren zorgen voor een intrigerende tweestrijd. Direct genoeg aanleiding om dit album te willen horen, in de hoop en verwachting een rijke variatie aan klassieke elementen, stijlen en instrumenten te horen en een totaalplaatje die een rechtstreekse greep uit het leven zou kunnen nemen. Het genre 'wereldmuziek', de Spaanse cultuur als roots, 15 liedjes naar een in verhouding korte speelduur en de in het oog springende hoes dragen bij aan deze verwachtingen.

Ondanks alle signalen op groen had ik nog totaal geen duiding of ROSALÍA mij als zangeres goed zou liggen. In 2018 heb ik het releaseoverzicht van MuMe volledig binnenstebuiten gekeerd, dus ik moet ongetwijfeld flarden van El Mal Querer gehoord hebben en op dat moment besloten hebben dat ze mij niet positief genoeg opviel om verder in te verdiepen. De heldere piano-intro van Sexo, Violencia y Llantas zet een verwachtingscheppende toon, waarna ROSALÍA eigenlijk maar 6 seconden nodig heeft om mij volledig te overrompelen en overtuigen. Een kristalheldere, hemelse zang met een stembeheersing die heel natuurlijk en overtuigend klinkt. Net zoals west kan ik me moeilijk voorstellen dat dit een stem is die iemand minder zou liggen of raken; deze heeft geen karakteristieke elementen die lelijk in het gehoor zouden kunnen liggen. Smaakkwestie blijft natuurlijk persoonlijk; ieders mening of gevoel telt evenveel.

Voor iemand met tinnitus is het onverwacht omhooggedraaide volume van Reliquia's refrein een eerste onaangenaam opvallend puntje. Bij mij brengt het een korte schrikreactie teweeg terwijl ik in opperste concentratie was gebracht door de fraaie albumopening, dus ik begrijp er de noodzaak ook niet direct van. Wellicht een onzorgvuldigheid in de productie; op de rest van het album hoor ik in ieder geval geen storende volumewisselingen.
Misschien is het de schuld van Daft Punk?!!

Om naar eigen ervaring het gehele album geconcentreerd en met frisse energie te kunnen beluisteren heb ik de 15 liedjes opgedeeld in 3 vijftallen over 3 dagen. Ondanks het schrikmomentje in Reliquia zat ik na het eerste 5-tal op een onaantastbare 5 sterren. Mio Cristo Piange Diamanti is al vaker met lof genoemd, maar toch wil ik ook nog even benadrukken wat een wonderschoon nummer dit is.

Door mijn aanpak heb ik kracht van de overgang naar Berghain enigszins gemist, maar daarmee begint het tweede vijftal duidelijk weer met een hoogtepunt. De kern van Berhain en La Perla zijn prachtig, maar wat ik jammer vind is dat beide liedjes in hun laatste minuut sterk van toon veranderen en beide iets vervallen in iets wat minder mooi is dan de oorspronkelijke kern van de nummers. LUX biedt met 15 liedjes in 49 minuten al ruim voldoende variatie, dus deze afwisseling voelt voor mij iets als overdaad. Ik had liever nog wat sprankelende virtuoze violen gehoord in plaats van het I'll fuck you 'til you love me-gedeelte.

Daarna 3 korte liedjes, Mundo Nuevo, De Madrugá en Dios Es un Stalker, waarmee ROSALÍA de indruk wekt de variatie/afwisselingen en tempo van het album hoog te willen houden. Bij mij heeft het helaas een tegenovergesteld effect, want dit zijn in mijn ogen de 3 minst krachtige liedjes van het album; ze voelen wat onaf en overhaast en vormen daardoor een wat rommelig en overmoedig middenstuk. Daarbij vind ik Dios Es un Stalker een vrij lelijke songtitel.

Ondanks dat Berghain en La Perla in essentie wel echt hoogtepunten zijn, heb ik toch wat moeite met het tweede vijftal en zakt mijn totaalscore naar 4 sterren en ben ik toch wat huiverig welke kant het derde vijftal gaat opvallen.
Deze staande ovatie was wel in mijn achterhoofd blijven hangen en ik putte er vertrouwen uit dat vinylbeleving zijn gelijk ging halen.

Ik ga er verder weinig woorden aan vuilmaken, want het derde vijftal is inderdaad tot in elk detail genieten en doordat het tempo hier over het algemeen wat lager ligt is er extra ruimte voor ROSALÍA'S zang om tot zijn (of haar?) volste recht te komen en krijgt het zelfs wat crooner-elementen, in gewenste zin.

LUX is een artistiek pareltje geworden en mengt moderne muzikale elementen met klassieke elementen. Een authentieke, natuurlijke blauwdruk die de kern van het huidige bestaan vastlegt en het verleden niet vergeet. Bovenal ben ik onder de indruk van ROSALÍA'S vocale kwaliteiten en intensiteit die ze in het gevoel van haar zang legt. Met een iets scherpere selectie van 12 of 13 liedjes (Mundo Nuevo zou een mooie overgang naar La Yugular vormen) was het voor mij een 5-sterrenplaat geweest. De 3 extra tracks centraal in de tracklist van de vinyluitgave veranderen het karakter weer dusdanig dat dat mijn score zou kunnen beïnvloeden en doen mij afvragen wat in ROSALÍA'S ogen haar ultieme versie van LUX zou zijn. Mocht iemand het in de linernotes teruglezen hoor ik het graag


N.b.:

1.
Ondanks de toon en context van je bericht is Oasis altijd de best mogelijke tip die je iemand kunt geven, dus als Oasis-fanboy kreeg je mijn like van harte


west heeft bijna altijd wel gelijk.


2.
Is dit een verwijzing naar het Kasabian-album met dezelfde titel?

@SlowgazeWaarom veranderde je in het opvolgende bericht dat gedeelte in de quote naar 48:31?


3.
Ik vind Juul's vergelijking met songfestivalmuziek niet eens vergezocht. Qua bombastische aard en doeltreffendheid gaan ze hand in hand. Wel vind ik de productie van LUX een stuk natuurlijker en geloofwaardiger dan het gemiddelde songfestivalnummer.


4.
FKA Twigs schoot me ook te binnen bij het beluisteren van LUX. Kijkend naar de ontwikkeling en huidige trends in muziek zou ik LUX zonder moeite de spirituele opvolger van Eusexua willen noemen.


5.
Leuk dat er weer eens een album uitkomt dat een echt groot deel van de MusicMeteraars in verbinding brengt. Veel neuzen dezelfde kant op en een bovengemiddeld aantal users die even zijn/haar zegje komt doen. In mijn beleving was de voorgaande keer bij Bowie's Blackstar in 2016.


6.
Mijn recensie/bericht is veel te lang dus alle begrip als je hem graag even overslaat of niet wil lezen.

De Catalaanse Rosalía strijkt radicaal tegen de haren in. Met een atypisch album om bijna bang van te zijn, zo erg gaat ze weer tegen alle conventies in. Na het beluisteren van haar vierde album LUX is het hoe dan ook wel heel duidelijk dat zij een van de grootste durvers in muziekland is geworden. Dan nog ligt met haar nieuwe ondansbare album LUX het hele culturele najaar nu al aan haar voeten.

Rosalía, het singer-songwriter-performance-fenomeen dat voor ons aller ogen in 2023 op Rock Werchter toch maar met veel lef en branie horden tieners bijna in katzwijm bracht met haar arty flamenco pop vermengd met verbluffende reggaeton en experimentele elektronica.

In de plaats van Motomami, haar album van toen, krijgen we nu op zijn minst weer een plaat als een donderslag. Want 'LUX' is andermaal een gebeurtenis in die zin dat weer alle monden openvallen. Omwille van dat pak schijnbaar ongeordende, zonder enige catchiness onophoudelijk opeenvolgende impressies. Ver van alle simplistische frames eigen aan de hapklare seriesongs van de pophitfabriekjes. Integendeel zij slijpt veel liever geduldig haar luisterplaat tot een donker juweel vol orkestrale en klassieke crossover. Daarin - de grandeur van rocker Freddie Mercury achterna - wordt met veel liefde nu zelfs opera omarmd. Een unieke rit langsheen aaneengeschakelde liedjes die zich pas na herhaalde aandachtige beluistering helemaal zullen prijsgeven.

Het vlotst lukt dit wellicht nog bij - hoe kort ook - dat groots orkestwerk Berghain, de 'grote hit' ook en sleutelsong van de plaat, met dito clip en met glansrol voor het London Symphony Orchestra onder leiding van Daniel Bjarnason, bovendien versterkt met de vocalen van Björk en Yves Tumor.

Dat Berghain, het overvalt je met zijn wervelstorm aan muzieknoten à la Vivaldi, Wagner en Orff. Zowaar een mini-Queen-opera die straks net zo de tand des tijds zal doorstaan. Met Rosalía als het 'Sneeuwwitje' dat doorheen haar verdriet navigeert terwijl ze worstelt om haar gebroken hart te herstellen. Om uiteindelijk haar troost en genezing te vinden in spiritualiteit.

https://youtu.be/htQBS2Ikz6c?si=nbhT7rcf1DW-p1iT

Onmisbaar voor de uitdieper van dit hele album is een volledig vertalend tekstboekje. Want Rosalía is deze keer ook polyglot geworden. Een massa talen, van Duits over Latijn, Oekraiens, Arabisch, Italiaans, naar overwegend Spaans en Engels tot Japans, deze en nog meer, het buitelt allemaal over elkaar heen.

Rosalía blijft als conservatoriumgeschoolde opvallen met haar muzikale basis, geworteld als ze is in de traditionele wereldmuziek, je moet het daarmee dus maar doen. Haar Latin Music waar ze zo zielsveel van houdt, die blijft ze hier heel vernuftig aanpakken, ontdoen van alle stoffige lagen, om dan uiteindelijk een en ander creatief in een andere context te zetten.

Rosalía is begenadigd met die magnifieke, warme sopraan van het zuiden en ze zingt nu tot in de allerhoogste registers haar verhalen over de vrouwelijke heiligenlevens waaraan ze zich spiegelt. Op zoek als ze is naar het goddelijke is dit album dan ook geheel doortrokken van een intens religieus gevoel.

En toch wordt zelfs dit opnieuw geen commerciële zelfmoord. Neen, ze zal zich met dit met niks vergelijkbare LUX finaal als een komeet nog verder schieten dan heel het gild aan popvernieuwers anno 2025.

Ze arrangeerde met haar fantasierijk klankenpalet al het perfecte huwelijk tussen pop engelse en spaanse stijl. Nu staat ze met deze pop met de sloophamer voor de muren van de Klassieke Muziek met de grote 'K'. Daar verzet ze zo maar even de norm met haar kruisbestuivingen van geluiden uit alle uithoeken van die klassieke wereld. Al bestond zoiets natuurlijk al, nergens klikt die verbinding zo verduiveld goed als hier. Haar futuristisch amalgaam van stijlen vermengt ze in een aangename 'chaos' van vaak haast contradictorisch klinkende experimenten. Rosalía, dus net als in Motomami meesteres van de transformatie en ja, daar gaat toch sowieso iedere liefhebber overrompeld voor overstag.

Tot spijt van de purist die Rosalía omwille van haar radicale aanpak van bijvoorbeeld flamenco of klassieke muziek benijdt en, toegegeven, nummers als Berghain horen misschien inderdaad wel niet direct in een Klassieke Top 100 van een Radio Klara, maar haar expressieve verhaal op het ritme van flamenco of op de tonen van canonische muziek is wel van de puurste dramatische kunst. Die figuurlijke muren sloopte ze overigens in schoonheid en met haar vurigste gevoel. In schril contrast met de muzikale tijdsgeest die tegenwoordig zelfs steeds meer het artificiële blijkt te moeten aanhangen.

LUX, Rosalia's ambitieus oratorium met koor en orkest is in zijn vier bewegingen een uitdagend en weer grensoverschrijdend werkstuk zonder meer. Zonder op de songs ervan stuk voor stuk in te gaan, noem het geheel een hemelse ervaring. Als onder het intense zonlicht dat in verspreide orde door onze herfstbossen straalt.

Even omzien misschien toch nog? Zal opnieuw die hele piepjonge generatie zich net zo enthousiast als toen door haar shows laten opzwepen? Wees gerust, jawel.

Album is voor mij het equivalent van Simone Biles in het turnen. Dat wil zeggen: hoge moeilijkheidsgraad en toch een perfecte uitvoering. Dit is daarnaast echt een kolfje naar mijn hand: ik hou van het Eurovisie Songestival (dat terecht al een paar is genoemd), ik hou van fado(achtige muziek), maar ik heb juist moeite om daar passende artiesten bij te zitten. De emotie die in de stem en de liedjes zit is fenomenaal. Heel knap om dit 15 liedjes vol te houden.

Prachtige omschrijving die je daar geeft Fathead. Ik heb iets minder met het nummer Berghain op het album, al snap ik absoluut alle lof en heeft het nummer zeker zijn plaats op het album.

Mij blaast ze onmiddellijk weg na de sterke opener Sexo, Violencia y Llantas met het nummer Reliqia. De intro van het nummer met de strijkers en dan de tekst : Yo que perdí mis manos en Jerez y mis ojos en Roma,
Crecí y el descaro lo aprendí por ahí por Barcelona' vrij vertaald: Ik verloor mijn handen in Jerez, en mijn ogen in Rome. Ik groeide op en schaamteloosheid leerde ik in Barcelona. ( Oh hoe ze Barcelona uitspreekt! )
Om daarna in het refrein te zingen dat ze op al deze plaatsen stukjes van haar hart achterliet en dan te refereren naar haar dood, net als op het einde van het album. 'Als ik er met meer ben, bewaar dan stukjes van mij en eer ze als een relikwie'.

Meteen worden de christelijke thema's aangeboord, als ware Rosalia een heilige. Want ook de opbouw is hier van betekenis. Ze maakt duidelijk onderscheid tussen spullen die ze verliest, om te eindigen met het belangrijkste heilige orgaan het hart. Net zoals er ook binnen het katholicisme een duidelijk verschil is in waarde van relikwieën. De secundaire relikwieën zoals kleding en voorwerpen van de heilige, en de primaire; bloed en organen met natuurlijk het aller belangrijkste orgaan: het hart.

Maar zet Rosalia zichzelf hier dan neer als heilige? Nee dat volgens mij niet. Maar Reliqia is wel een prachtige metafoor voor het achterlaten van jezelf. Er zijn overal herinneringen en gebeurtenissen die je vormen en waar jij, of je metgezel zoals een partner, als bij een bedevaart naar terug kan keren.

En zo weet Rosalia mij nog steeds stevig in de greep te houden. Er zijn zoveel betekenissen te ontdekken in de teksten, zoveel symboliek. En dan heb ik er nog niet eens over alle muzikale referenties gehad.

Dit album werkt voor mij verslavend, ik raak er maar niet op uitgeluisterd.

Dit album krijgt hier zoveel exposure dat ik het ook een aantal malen helemaal heb beluisterd.
Maar het was een zware bevalling om maar direct met de deur in huis te vallen.

Dat Rosalía getalenteerd en geschoold is staat buiten kijf en is ook duidelijk hoorbaar in de songs. Maar haar stem vind ik niet direct mooi qua klank en er zijn op ieder conservatorium talloze vocale studenten die dit bereik met gemak halen.

Mijn grootste bezwaar is dat ik het vooral allemaal erg VEEL vind, het lijkt wel een staalkaart van kijk eens wat ik allemaal kan. Er worden hier duidelijk geen keuzes gemaakt en veel nummers volgen een bepaald patroon: fraai rustig intro, mooie strijkarrangementen dan komen er koortjes en andere instrumenten bij en ontaard het in een brij van tempo wisselingen die de composities vaak onrustig maken. Waardoor er een hee rij pompeuze nummers elkaar opvolgen.

Daardoor ervaar ik ook een gebrek aan afwisseling. Natuurlijk hoor ik ook wel diverse invloeden van flamengo, wereldmuziek, musical én lichte opera -Bizet / Puccini-invloeden, diverse Wibi Soejardi-achtige piano arrangementen en hip hop. Maar nergens zo geïntegreerd dat ik opveer van wow…. Integendeel, de meeste nummers kan ik niet ‘ontspannen’ weg luisteren. Het hele album vraagt veel van de luisteraar. Zoals in nummer 7 waar een op zich fraai Vivaldi-esque strijkarrangement weer overgaat in een Orff-achtige zangpartij.

Bij de tweede of derde luisterbeurt bemerkte ik zelfs een soort van luistermoeheid, door het overgeproduceerde, drukke aanbod. Het is alsof je hongerig voor een overvolle tafel wordt gezet met allerhande lekkernijen en gerechten en snel volledig verzadigd bent.

Voor mij is het bijvoorbeeld net als het zien van een fraaie voorstelling van het Cirque Du Soleil, wanneer je daar erg van genoten hebt, wil je het nog wel een keer zien, maar echt niet tien keer. Ik vraag mij dan ook af of veel mede MM schrijvers en lezers die hier super enthousiast over zijn, dit album over een jaar nog vaak op zullen zetten?

De voorlaatste track: Memória vind ik nog de meest subtiele en daardoor mooiste song op dit volle album. Waren er maar meer van dit soort Klein maar Fijn gecomponeerde en gearrangeerde songs op de tracklist gezet.

De laatste 10-15 -20 jaar zien (horen) we veel nieuwe zangeressen in diverse genres, vele daarvan, met een volstrekt eigen signatuur, ben ik ook gaan volgen omdat ik hun gekozen weg spannend, mooi en “eigen” vind, zoals o.a. Florence Welch, Lana del Rey en Marina Diamandis.

Bij weer andere houd ik het na één album wel voor gezien, Taylor Swift, Billie Eilish en nu ook Rosalía, zonder dat dit wat zegt over hun kwalitatieve aanbod, want dat ze kwaliteit hebben is evident, maar het is simpel een kwestie van smaak.

Om te janken zo mooi. Meteen al bij de ijzersterke intro heeft Rosalía mij volledig in haar grip. Het absolute hoogtepunt is voor mij Mio Cristo Piange Diamanti. Zelden dat ik een brok in mijn keel krijg van een artiest 'buiten mijn favoriete artiesten', maar het lukt Rosalía met ogenschijnlijk speels gemak.

Wat een album dit, 5* en mijn nummer 1 van 2025.

Bijna helemaal mee eens. Ik merk dat ik de plaat toch geregeld opzet. Mio Cristo Piange Diamanti is ook echt voor mij het hoogtepunt, kippenvel, het enige wat ik er jammer aan vind is dat het precies tussen 2 draken van nummers zit. Ik kan slecht tegen de stem van Bjork (om over het geluid van Yves Tumor nog maar te zwijgen) en Porcelana heeft ook ene Dougie F die naar mijn mening beter uit had gemogen. Verder een prachtig album, en mogelijk wel mijn nummer 1 van het jaar (alhoewel de Psychonaut plaat ook erg goed is) en dat voor een plaat die totaal buiten mijn comfort zone zit.

Het is als ik het zo even lees een moeilijke voor velen. Ik ben aan het luisteren en ben wel echt onder de indruk van de productie, maar heb het ook al moeilijk.

Ik vind tot nu toe de hoge kopstem al vermoeiend worden; een kwestie van smaak. LLYLM vond ik bijvoorbeeld prachtig en daar zit ze ook best hoog. De bewuste 'Kanye West' auto-tune van de heer Dougie F in 'Porcelana' had van mij ook achterwege mogen blijven. Die doet Kanye trouwens wel goed, maar ik knap er steeds vaker op af. Het nummer (muziek en sfeer) is echter goed en de sfeer doet me aan een Ana Tijoux rap denken. Straks krijgen we nog Björk, waar ik normaliter nooit naar lusiter, maar ik heb nu even een pauze genomen

Holy moly, we zijn los! Ik ben om(!), en vind alles vanaf Berghain echt geweldig. Ook echt een indrukwekkende lijst aan arrangeurs, componisten, producers en natuurlijk het London Symphony Orchestra en hun koor. Die hebben denk ik allen stuk voor stuk puik werk afgeleverd. Ik ben benieuwd of ik het begin, waar ik net erg kritisch was haha de tweede keer ook meer ga waarderen. Wat een aangename verrassing

Jaarovergang. Toch logisch. Niet de moment van grote releases.