ROSALÍA - LUX (2025)

Ik kan me best wel vinden in jouw recensie, maar ook voor mij, wel gewend om allerlei muziek te beluisteren is deze muziek en hoe ze het brengt ook een beetje ongewoon, en heb ik wat meer tijd nodig om het echt op waarde te kunnen inschatten.

Vind Mio Cristo na eerste luisterbeurt het mooiste nummer.
En Berghain komt op de plaat veel beter uit dan als los nummer.
Waarschijnlijk ook omdat ik op basis van de titel teleurgesteld was dat er geen techno in het nummer zat haha.

Precies de reactie van iemand die graag 48:13 naar het geluid van een stofzuiger luistert.

Ik dacht dat het snob gedrag weg was op MuMe. My bad.

Ik ben wel benieuwd naar dit album. Berghain klinkt alvast alleraardigst.

Touché.


Snobgedrag is niet cool, maar omgekeerd snobgedrag - klagen over 'quasi intellectuele [sic] muziek', op zo'n nieuwe-kleren-van-de-keizer-toontje - vind ik minstens zo irritant. Ik heb ook nooit gesnapt dat je als Mondriaanliefhebber nooit mag klagen over het niveau van Tros Muziekfeest op het Plein, terwijl bezoekers van het Muziekfeest ongestoord leeg mogen lopen over hoe kut ze Mondriaan vinden.

Ik ga niet aan dit album beginnen omdat het eerdere werk mij totaal niet aanspreekt.
Maar ik heb bij alles rondom dit album wel het idee dat je dit goed moet vinden en je er anders niet bij hoort, dat is wat me erg opvalt in dit topic en op het internet.

Toch zijn wij niet allemaal zo want als groot liefhebber van Nijntje kan ik soms Mondriaan ook wel enigzins waarderen

Je mag het helemaal kut vinden maar als je dat zo brengt: "zolang je er wat literatuur teksten van grote schrijvers en filosofen doorheen mixed wordt het al gauw gezien als een meesterwerk", ja dan kan je reactie verwachten.

Dit is geen snobisme, maar gewoon een ouderwetse 'ik maak je belachelijk om mezelf beter te voelen' move. Het heeft meer weg van schoolplein gedrag.

Na de berichten tot nu toe gelezen te hebben, stel ik vast: dit album roept emoties op.
Gisteren dan maar toch geluisterd, het vorige album vond ik niet mijn ding, maar deze is op zijn minst interessant te noemen. Ik ga het zeker verder luisteren. Dan kan het nog steeds 2 kanten op gaan: het blijkt een truukje of een meesterwerk.

dan zou ik zeker luisteren, want het lijkt totaal niet op de vorige albums

Ik ken haar eerdere albums niet maar dit album is in ieder geval wel bijzonder. Het is eigenlijk helemaal geen genre waar ik normaal gesproken naar luister en meestal zijn die platen waar iedereen helemaal hyper over is totaal niet mijn ding maar ik kan je dit van harte aanraden. Een serieuze kandidaat voor mijn top 10 aan het einde van het jaar...

Overigens, mocht je het helemaal kut vinden dan hoor je er wat mij betreft nog helemaal bij hoor...

Mio Cristo is echt wonderschoon. Verder is dit album qua muziekgenre niet echt mijn ding. Wat overigens niet wegneemt dat deze jongedame een prachtige stem heeft.

Bijna 50 minuten, maar het album vliegt voorbij. Ambitieus is het perfecte woord, en dat ze songs kon schrijven was al duidelijk van haar eerdere werk. Probeer nog maar eens iets te doen dat werkelijk nieuw klinkt, en dat is gelukt.

Als ik een link zou moeten leggen, dan is dit een album voor de liefhebbers van de Homogenic-Björk. Dit heeft heel erg die vibe, toen een sensatie en de status is alleen nog maar gegroeid. De samenwerking is dan ook volkomen logisch.

Het is vast een moeilijk te doorgronden plaat. Dat is niet iets om over in paniek te raken, je hoort er ook bij als je er niks mee kunt.

Ik kende haar eerdere werk ook niet. En als er ophef is kan het vaak alleen maar tegenvallen. Maar soms is er echt iets bijzonders gemaakt, zoals hier.

Ga anders even zitten voor de laatste minuut van Porcelana, Mio Christo en Berghain. Zet het hard aan en geniet (hoop ik).

Dat gevoel krijg ik eerder bij andere releases af en toe.

Op zich snap ik de enorme ophef ook niet zo goed, want dit is klassiek vermengd met flamenco en fado en af en toe wat hedendaagse invloeden erdoorheen. Het wordt voor mijn gevoel dus groter gemaakt dan het echt is, maaaarrrrrr....

Ik wil er niet bijhoren en zou me juist sneller afkeren van zo'n hype. Dit pakt me dus wel juist door het orkestrale, en de combinatie met fado en flamenco is een fijne. Mensen die mijn smaak kennen snappen dus wel dat ik dit goed vind. Ik snap andersom weer dat dit voor veel mensen juist wat too much is en daarom frons ik ook wat mijn wenkbrauwen over alle recensies, want een wereldwonder is dit nu ook weer niet.

Ik denk zeker dat je dit op z'n minst zou kunnen proberen omdat het anders is dan de voorgangers (tenzij je niks hebt met orkesten).

Na alle opbeurende reacties zal ik deze binnenkort opzetten. Nu krijg ik zelfs wat geloof

Ik heb een vriend die ooit zeer lovend artikel in bekend weekblad schreef over hoe goed Rosalia wel was. Toen Motomami uitkwam en mijn vriendin schreef dat ze beginnen luisteren was naar Rosalia door hem zei hij zeer hautain "Ik ben er al lang over hoor. Het is het pure kwijt"

Of het waanzinnige vijftal van La Yugular, Sauvignon Blanc, La Rumba del Perdón, Memória en dan de schitterende afsluiter Magnolias. Het hele album is schitterend maar in de staart krijgt het me echt op de knieën. Album van het jaar voor mij. Ik vind het echt ontroerend mooi allemaal.

Ik ben er ongeveer uit, het album vind ik imponerend, bij vlagen wonderschone passages met name als het ingetogen is, maar ook af en toe wel erg ‘bombastisch’ (je moet maar net van al die opera elementen houden… en dat heb ik dus niet zo) en sommige passages vind ik wat gezocht erbij gesleept om het nog wat ‘excellenter en aparter’ te laten klinken, het is vooral ontroering door eenvoud die ik dan mis… Als ik in de platenwinkel zou staan, zou ik het waarschijnlijk niet kopen, omdat me dit op den duur gaat irriteren, het is mij wat teveel van het goede.

ik neig toch nog naar 3.5 voor het puntencircus, maar voor mij niet de plaat van jaar

LUX luistert makkelijk weg, maar door de filmische productie krijgt het album een kitscherige ondertoon. De zang is vaak monotoon en de nummers weinig onderscheidend, terwijl de teksten oppervlakkig blijven. Het contrast met de hoes waarop Rosalía een nonnenkap draagt benadrukt de hypocrisie van het geheel. Het oogt heilig, maar is vooral bedoeld om te choqueren. Zo voelt het album meer als een stijl en mode uiting dan als een overtuigend muzikaal werk.

Score: 5/10

Luistert makkelijk weg, monotoon, oppervlakkige teksten? Heb je wel het juiste album beluisterd?

Ieder zijn mening Timewasnothing, maar de zang van Rosalia is allesbehalve monotoon te noemen. Er zijn veel genres gebruikt op dit Lux, waardoor er juist onderscheid tussen en binnen de nummers is. Voor de teksten zijn 14 talen gebruikt: heb je die allemaal weten te vertalen?

Volgens mijn definitie zijn de teksten inderdaad vrij oppervlakkig. Ik heb al best wat muziek gehoord en dit album luistert gewoon makkelijk weg, prima als achtergrondmuziek maar niet iets waar je echt voor gaat zitten.

Ja, ik heb de teksten gewoon via Genius opgezocht.

Waarop baseer je dat ze probeert te choqueren? Dat lijkt er vooral door anderen opgeplakt te worden want dit sluit gewoon aan op eerdere flamenco die ze al gemaakt heeft maar dan orchestraler. Erg mooi vind ik het trouwens wel.

Ik vind dit Lux het omgekeerde van achtergrondmuziek. Je moet er juist voor gaan zitten en je concentreren om er echt van te genieten.

Als we bezig met zeiken over de meningen van anderen wil ik ook graag even zeiken over de tendens op deze website om minder positieve meningen te proberen te ontkrachten alsof ze feitelijk onjuist zijn. Ik denk dat het album beter bij mij uit gaat vallen dan bij Timewasnothing, maar ik kan me heel goed vinden in veel van zijn/haar kritiek. De teksten van dit album zijn inderdaad niet per se de sterkste kwaliteit ervan, en daar hoef je niet alle 14 talen waar Rosalía in zingt voor te spreken. Sterker nog, het helpt niet mee met de wat mij betreft terechte kritiek dat de hoogdravendheid van Lux soms niet helemaal in verhouding staat tot de kwaliteit van de muziek. Het is verder prima te begrijpen dat nummers lastig uit elkaar te houden zijn als Rosalía in de grote meerderheid ervan wordt begeleid door een klein leger aan orkestleden.

Er is ook niets leuks aan als we alleen maar de positieve commentaren te lezen krijgen, toch?

De hoes heeft een heilige uitstraling, terwijl de teksten over seks, drugs en eigenliefde gaan. Of het nu bedoeld is om te choqueren of niet, het contrast maakt duidelijk dat stijl hier de overhand heeft.

En om even terug te komen op de monotone zang: ze zingt meestal in een normale toonhoogte, en gaat af en toe omhoog voor een dramatisch effect. Daardoor wordt het voorspelbaar.

hoi123: volgens mij wordt er voornamelijk inhoudelijk gereageerd en gediscussieerd hierboven. Het zeikgehalte valt toch best mee?