Neil Young / Crazy Horse - Zuma (1975)

Ah!!!!! Dit is mijn absolute favoriete Neil Young & Crazy Horse plaat!!!

Eigenlijk alleen al door de aanwezigheid van Cortez The Killer verdient dit album 5 sterren )

Maar ook de rest van de plaat is lichtjes fantastisch!
Don't Cry No Tears, trouwens nog steeds een live favoriet, in Gent in 2001 begon hij zijn set daarmee trouwens, en dan... Danger Bird... woooww...

En verder een juweeltje zoals Barstool Blues !!!

De lekkere rocker Stupid Girl, Drive Back, Crazy Horse in overdrive )

Het eerder vermelde epische meesterwerk... Cortez The Killer. Een geschiedenislesje van Neil Young over deze Spaanse veroveraar en wat hij aangericht heeft, maar vooral: zeven en eenhalve minut genieten!!!!!!! Fantastisch!!

Through My Sails is een waardige afsluiter van dit prachtige album!

Deze moet echt wel aanwezig zijn in elke rockfan en zeker Neil Young fan's collectie!!!!!

Neil Young is in zeer korte tijd een waar fenomeen voor me geworden. Na geproefd te hebben van Harvest, volgden als snel After the Gold Rush, Greatest Hits en deze Zuma.

Het einde is dan ook nog lang niet in zicht, want albums als On the Beach, Tonight's the Night en Times Fades Away moet ik nog steeds aanschaffen.

Dat drieluik beslaat een donkere periode in zijn leven, want Crazy Horse-lid Danny Whitten (gitaar/zang) komt door drugsgebruik om het leven (Tonight's the Night is dan ook aan hem opgedragen terwijl Neil onder de invloed van drank was).

In 1975 verscheen dan Zuma. Hiermee begon een nieuw leven voor Neil Young, mede dankzij door de vervanger van Danny Whitten, Frank Sampredo (gitaar). Neil Young liet zich weer begeleiden door zijn band Crazy Horse.

En met succes mag wel gezegd worden. Dit album bevat ware juweeltjes met voor mij als hoogtepunt (en nee, niet die... ) Lookin' For a Love. Door zijn eenvoud pure schoonheid! Tekstueel gezien zit het allemaal sterk in elkaar. Toch zijn er 2 nummers die voor mij wat minder zijn: Pardon My Heart en Drive Back. Die weten me niet constant te raken. Cortez the Killer blijft natuurlijk ook een klassieker van jewelste (dat gitaarspel! Oef!)

En als afsluiter gaat hij weer even terug in de tijd met zijn maatjes Crosby, Stills & Nash. Through My Sails is dan ook weer van wat we van ze gewend waren, een perfecte popsong. (Ik krijg gelijk weer zin om Deja Vu weer te gaan draaien )

Dikke 4 sterren voor dit prachtige album.

Op deze plaat staat geen enkel minder nummer. Wat deze plaat zo bijzonder maakt is dat Neil Young hier zijn veelzijdigheid laat zien. Prachtig melancholisch en desolaat gitaargescheur (Danger Bird en Cortez the Killer), heerlijke puntige rocknummers (Don't Cry No Tears, Stupid Girl, Barstool Blues en Drive Back, desolate ballads (Pardon my Heart), mooie countryrock (Lookin' for a Love) en prachtige samenzang (Through My Sails, met Crosby, Stills & Nash). En dat zonder 1 misser.

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, voelde ik me misleid. Ik had tot dan toe alleen Harvest en Rust Never Sleeps (de 1989 versie, met liner notes achterin het boekje) en in die liner notes werd dit album als 'Hard Rocking' gecategoriseerd. Ik verwachtte dus een soort Deep Purple of Led Zeppelin, maar in plaats daarvan kreeg ik country rock, met een liedje van CSNY als afsluiter nota bene!

Inmiddels weet ik wel beter, en schaar ik dit album onder mijn favorieten. Het is ook het eerste album na de Ditch Trilogy en de eerste met Frank Sampedro, die Whitten niet helemaal kan doen laten vergeten, maar toch verdomde dichtbij komt. Het album komt deels voort uit een soort jam sessie, met nummers die Young schreef ten tijde van zijn herstel van een keel operatie (waarschijnlijk door de inspanningen van 1973-74). Om maar een voorbeeld te noemen, tijdens de opnames van Cortez the Killer viel de stroom meerdere malen uit, waardoor hele stukken van dit nummer niet zijn opgenomen. Maar Young is zoals hij is en aangezien dit de beste take was (die nog steeds 7:31 duurt!) werd er met wat knip en plakwerk het nummer gemaakt dat we nu allemaal wel kunnen dromen.

Maar goed, we lopen op de zaken vooruit. He eerste nummer, dat ook live ten gehore werd gebracht in de RAI, tijdens mijn eerste concert van deze levende legende is eigenlijk al een ouwetje. De basis van dit nummer is namelijk I Wonder, van the Squires en stamt al uit 1965 en gek genoeg is er in de tussentijd nauwelijks wat aan veranderd.

Danger bird is een heel donker nummer, dat mijns inziens deels gaat over de breuk tussen Young en Carrie Snodgress, en als ik me niet vergis zijn ook delen van een nummer van Homegrown hergebruikt, waardoor het als twee nummers ineen klinkt, temeer omdat Young en Crazy Horse beiden wat anders spelen.

Daarna volgt een volgend nummer van Homegrown, pardon my Heart, waarvan ik eerst dacht dat Talbot en Molina het zongen, omdat het met zo'n lage raspende stem is gezongen, haast praatzingen lijkt het wel. Ik heb ook een live versie uit 1974 gehoord, met een zeer toepasselijke aankondiging: Next, I'm gonna play a lovesong I learded recently... I wrote it too! ...if this is a lovesong, it's the saddest damn lovesong I ever heard... Dat is weer de eenzame Young zoals we em kennen van voor Harvest! Waar liefdesverdriet niet allemaal goed voor is... ook in NYA Vol. 2 kunnen we van dit soort nummers verwachten, zoals Give Me Strength.

Looking for a Love is dan de Heart of Gold van dit album, een uptempo country rock nummer, Crazy Horse voor het eerst ècht op harmony en voor je het weet is het weer voorbij.

Dan komen we aan bij één van mijn favorieten, en als ik dit nummer hoor moet ik altijd aan de uitspraak 'out of key, but always in tune' denken, lekker hoog, bij tijd en wijle vals, maar altijd goed. De cryptische tekst is ook typisch Young:

I have seen you in the movies
And in those magazines at night
I saw you on the barstool when
You held that glass so tight.

Een soort, het was warm en druk, en naast mij stond een lege kruk, maar dan anders, duisterder, net als de rest van het nummer.

De volgende twee nummers zijn rechttoe rechtaan country rockers, van Drive Back heb ik ook een live versie uit 1976 die behoorlijk swingt, dus als ie op de aangekondigde live CD Odeon-Budokan staat valt er zeker wat te genieten.

Dan het magnum opus van deze plaat, Cortez the Killer. Zoals al eerder gezegd was het nummer oorspronkelijk veel langer, maar moest er noodgedwongen in geknipt worden, vanwege stroomuitval. De eerste 3,5 minuut zijn gewoon pure magie, een op zich zelf staand nummer haast, en neemt je mee van het heden terug naar de tijd van Cortez, alwaar Young zijn beklag doet over de kolonisatiedrang van de Spanjaarden ten koste van de Inca's. Het is tegelijkertijd ook het eerste nummer in een drieluik, de andere twee zijn Like an Inca en Inca Queen. Ook dit nummer is weer typisch Neil Young, met een paar simpele akkoorden en treffende woordkeus neemt hij je mee naar een door hem zorgvuldig geconstrueerde (fantasie-)wereld. Misschien is hij technisch niet de meest begaafde gitarist, maar ik kan er maar weinig opnoemen die dit kunnen, elke noot is raak. Ook dit nummer heb ik live mogen horen, in de Ahoy in 2009. Toen werd, bijna zoals gebruikelijk, de intro ingekort, hetgeen weer werd gecompenseerd door een langere solo later in het nummer. Dit nummer leent zich daar, net als Like a Hurricane, Down by the River, Cowgirl in the Sand en tegenwoordig ook No Hidden Path prima voor, in 2001 speelde hij zelfs een versie die dik 20 minuten duurde...

De afsluiter is ook een juweeltje; een overblijfsel van de Human Highway sessies en een glimp van wat had kunnen zijn. Wat is het eigenlijk ongelooflijk jammer dat de ego's zo clashten, want het had een prachtalbum kunnen worden, afgaand op dit nummer.

Dit album wordt vaak over het hoofd gezien, het zijn vaak Harvest en After the Gold Rush die de aandacht krijgen bij de mainstream en the Ditch Tilogy bij de die-hards, maar tussendoor, in zijn meest productieve periode heeft ie er dit pareltje ook nog uitgeperst, daarom met recht 5 sterren.

Zuma is alweer een ijzersterke Neil Young plaat. Deze is ook lekker afwisselend, met liedjes in een wat rustiger country tempo, zoals het mooie Lookin' For A Love en het fraaie openingsnummer Don't Cry No Tears. Zelfs wat fijne bluesrock in de vorm van Barstool Blues en het zeer prettige Stupid Girl. Maar de hoogtepunten zijn toch weer de wat langere rocksongs Danger Bird en natuurlijk klassieker Cortez The Killer. Wat een geweldige gitaren zijn hier toch weer op te horen!
Er staan geen mindere nummers op deze plaat, alles is erg goed. Zo spelen ze bijvoorbeeld Drive Back met die fantastische gitaar op het geweldige live album Cow Palace 1986. En afsluiter Through My Sails met Crosby, Stills & Nash is weer erg mooi. Echt een prachtige plaat, voorlopig mijn favoriete Neil Young LP! 5*

Na zijn eerste album met Crazy Horse genaamd Everybody Knows This Is Nowhere waren het zijn succesvolle solojaren die de muzikant naar de wereldtop stuwden. Een uitstapje met Crosby, Stills en Nash toonde de macht aan van zijn schrijfkwaliteiten en zijn niet te stoppen opnamedrift.

Op Zuma gaan de mannen dieper in op de kracht van de gitaren. De uitgesponnen gitaarsolo’s zetten Neil in de schijnwerpers als één van de beste gitaristen van zijn tijd. Don’t Cry No Tears houdt alles nog even in bedwang voordat in Danger Bird de registers volledig opengaan. Het meesterwerk dient zich echter aan in de vorm van Cortez the Killer. Het einde van het rijk van de Azteken en de weg die de Spaanse veroveraar Hernán Cortés aflegt worden vastgelegd in de grauwe gitaarklanken van het nummer.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Toch maar verhoogt naar 4,5 sterren want afgezien van Through My Sails dat ik niet een al te sterk nummer vind staan er alleen maar toppers op Zuma.
Cortez the killer is het prijsnummer maar Danger bird,Drive back,Barstool blues en het simpele maar oh zo mooie Lookin' for a love komen daar erg dicht bij in de buurt.
Superieure en meeslepende Rock en prachtige ballads met daar de juiste dosis Country aan toegevoegd.
En over het gitaarwerk hoef ik het dan niet ééns meer te hebben.
Voor mij na Everybody knows this is nowhere Neil Young's beste album.
Zeer goed.

Toen een vriend van mij begin jaren 80 een nieuwe vriendin kreeg wilde hij haar graag laten kennismaken met één van zijn twee grote muzikale helden, en voor haar verjaardag gaf hij haar toen Zuma. Is dit een goede plaat om in te stappen als je met Neil Young wilt beginnen? Ik heb hem vanaf de jaren 90 maar mondjesmaat gevolgd en kan over zijn latere werk dus niet oordelen, maar me dunkt dat dit album zowel kwalitatief als qua variatie wel een staalkaart is van wat deze man in die extreem produktieve jaren 70 te bieden had. Stevige rock, akoestische ballades met intieme teksten, country-achtige rock, gitaar-workouts (met Young trage fuzz-solo's in optima forma), poppy en bluesy nummers, alles staat hierop, zeer toegankelijk, sfeervol maar helder geproduceerd, met een positief gestemde Young en bovenal een negental nummers waarop geen zwakke broeder te bekennen valt (hoewel ik soms wel moeite heb met die botte riff waarmee Drive back begint). En als bonus nog een hemels CSN-koortje op het slotnummer... Geweldige plaat die ook na bijna een halve eeuw nog springlevend is (dit overigens in tegenstelling tot de relatie uit de eerste zin van mijn bericht).
        "You're such a beautiful fish / Floppin' on the summer sand / Lookin' for the wave you missed / When another one is close at hand" – dat couplet kom ik nog vaak tegen in mijn hoofd, vermoedelijk omdat het èn beeldende èn knap rijmende èn wijze èn grappige regels zijn.
        Overigens doe ik het voor wat betreft Youngs platen nog steeds met de eerste lichting CD's die er van hem zijn verschenen, dus op het Reprise-label (met aan de binnenkant van het boekje nog het oude tekstje met een korte handleiding hoe om te gaan met een schijfje voor "a lifetime of listening enjoyment"). En ongetwijfeld zal de nieuwe generatie geluidsdragers of downloads nóg beter klinken, maar ik ben toch heel tevreden met het warme geluid van die oude CD's, net zoals de eerste generatie CD's van bijvoorbeeld de Eagles en de Doors ook nog steeds goed klinken (en in het geval van de Doors ook nog eens het voordeel hebben dat er niet ongevraagd aan sommige nummers gesleuteld is zoals op latere versies).

Over het geheel genomen een matig album. Cortez is natuurlijk een topper en ook Through My Sails daar direct na is prima. Verder vind ik alleen Pardon My Heart nog goed.

Voor het eerst sinds jaren weer eens uit de kast getrokken. Deels voor 'Cortez The Killer' die ik dit weekend op de 'Live Rust' dvd hoorde, maar ook omdat ik zin had om 'On The Beach' weer eens te draaien. Dat blijft mijn favoriet en daar zit Zuma direct achter in mij platenkast.

'Zuma' kwam met beetjes tegelijk in mijn leven. Met de cassetterecorder in de aanslag op dinsdagmiddag bij de LP top 20. Als ik hard fietste was ik precies voor vier uur thuis uit school. Zo leerde ik 'Drive Back' en 'Looking For A Lover' kennen. Dat laatste nummer is als ik me goed herinner ook op single uitgebracht.

Waarschijnlijk heb ik rond 1980-81 Zuma op LP gekocht. een mid price aanbieding. Het album was zeker o.k., maar na alle hype vond ik 'Cortez' erg tegenvallen vergeleken met 'Like A Hurricane' en het album is 'On The Beach' niet.

Anno 2025 heb ik er van begin tot eind van zitten genieten. Vooral mijn appreciatie voor 'Cortez' is enorm toegenomen. Het ligt ook meer in het verlengde van 'Ambulance Blues' en 'Revolution Blues' dan 'Like A Hurricane' weet ik nu. Alle andere nummers zijn gewoon prima. Zuma is een classic Neil Young album en hoort in het rijtje met grote platen thuis van de (nu) oude meester thuis.